Tatami - Zar Amir Ebrahimi & Guy Nattiv

Tatami op IMDb (7,6)
 Tatami op Moviemeter (3,26)

Schitterend, schitterend. Thrillers kijk ik vaak, politieke thrillers ook maar nog nooit zag ik een politieke sportthriller (fris me op als u denkt dat ik dat wel gedaan zou hebben) die bovendien nog eens de eerste regie-samenwerking tussen Israël en Iran ooit is. Onwaarschijnlijk knap gescript, deze "Tatami" : ik zat op het puntje van mijn stoel, de halfvolle zaal (zondagmiddag he) dito. Als je verontwaardigd in de stoel zit om wat er op het doek gebeurt, dan doet de regisseur iets goed. Deze gaat hoog mijn lijstjes in. 

Jaren heeft ze ervoor getraind. Leila Husseini is al enige tijd veelbelovend, maar op het nu aanvangende WK judo in Georgië moet ze de hooggespannen verwachtingen gaan inlossen. Ze is niet de torenhoge favoriet- zo gaat ze o.a. de regerend wereldkampioene tegenkomen- maar niets is onmogelijk: als Leila een goede dag heeft, kan ze met haar geweldige techniek ver komen. Heel ver komen zelfs.

Voordat ze afreisden naar Georgië, kreeg de judoploeg een statige ontvangst bij de judobond, die hen vertelde dat de hele natie trots op ze was en ze met spanning en enthousiasme zouden volgen. Nou, dat volgen, dat gebeurt dus echt. Maar niet zoals je zou willen: zodra blijkt dat Leila haar eerste twee wedstrijden moeiteloos wint en al snel verder doordringt in het toernooi grijpt Teheran in: op geen enkele wijze is het denkbaar dat Leila straks tegen haar Israëlische rivale op de tatami stapt. Ze wordt onder druk gezet een blessure te veinzen en daarmee de natie niet te schande te maken: als ze daar geen gehoor aan geeft, heeft dat gevolgen voor haar gezin en haar familie. Leila (en ook haar ervaren coach Ghanbari) zitten op een kantelpunt: ze willen uiteraard hun gezin en familie veilig houden, maar ze willen ook sportief succes behalen nu het bijna voor het grijpen ligt. 
Oef, wat een film. Helaas: op waarheid gebaseerd.

Met: Arienne Mandi, Zar Emir Ibrahimi, Jaimy Ray Newman

Gezien in : Cinema Oostereiland

Bo - Joost van Ginkel

Bo op IMDb (6,4)
 Bo op Moviemeter (2,75)

Blijk ik zomaar toch zo ongeveer zijn gehele oeuvre te hebben gekeken. Joost van Ginkel is niet de bekendste naam in de Nederlandse filmwereld, maar ik waardeer het lef dat hij tentoonspreidt in films als "The Paradise Suite" en "170 Hz". Daarbij zet hij steeds zijn muze Gaite Jansen in en dat blijkt een goede keuze. Ook voor haar geldt: niet de bekendste naam, maar wel al een indrukkend cv opgebouwd met vaak gedurfde en afwijkende rollen. Kortom: de bill belooft al veel.

Het is best gevaarlijk, wat de jonge Bo doet. Met een rugzakje trekt ze in haar eentje langs de ruige Georgische wegen, met een duidelijk doel: ze is op weg naar het graf van haar vader. Na wat hachelijke lift-avonturen belandt ze daar uiteindelijk. De rebelse Bo slaat haar tentje op naast het graf van haar te vroeg gestorven paps, een internationaal gevierd jazztrompettist: ze heeft nog veel vragen die uiteraard onbeantwoord blijven maar die ze in ieder geval kwijt wil. 

Onbevredigd verblijft ze enkele dagen op de begraafplaats, totdat ze een andere bezoeker bij het graf aantreft. Het blijkt de stuurse Levan te zijn, die beweert een jarenlange vriend van zijn vader geweest te zijn. Bo hoopt via Levan meer antwoorden te krijgen maar erg spraakzaam is hij niet. Wel is hij bereid om de jonge vrouw een lift te geven naar kustplaats Batumi, waar Bo haar gedachten verder op een rijtje wil zetten. De ritten zijn lang en zwijgzaam maar gaandeweg ontstaat toch een vorm van gesprek, waarbij Bo niet alleen veel leert over haar vader, maar ook over diens vriend. En gek genoeg misschien nog wel meer over zichzelf. 

Met: Gaite Jansen, Rati Tsiteladze, Matthijs van de Sande Bakhuijzen

Extraction 2 - Sam Hargrave

Extraction II op IMDb (7,0)
 Extraction II op IMDb (3,30)

En deel 2 er gelijk achteraan, dan hebben we dat maar gehad. Niet mijn ding, dat leest u vast al tussen de regels door. Maar ach, biertje erbij, bank op leunhouding, kat op schoot: schieten maar!

Opnieuw wordt Tyler Rake door een onbekende opdrachtgever benaderd voor een lastige operatie: ditmaal moet hij naar Georgië om de vrouw van een gevangen gezette drugsbaas te bevrijden. De vrouw wordt met haar kinderen door de drugsbaas gevangen gehouden in een zwaar beveiligde gevangenis van waaruit hij met zijn broers een groot drugsimperium leidt. Toevallig is die vrouw de zus van Rake's ex, waardoor we ook weten wie de opdrachtgever is. 

Rake bevrijdt haar, natuurlijk bevrijdt hij haar. Maar dan begint het pas. Ze vluchtten naar Oostenrijk, waar Rake zat bij te komen van de verwondingen die hij opliep in deel 1. Het zoontje van de bevrijde vrouw is echter nog niet zo overtuigd van de hele bevrijdingsactie, hij zag een carrière in het Nagazi-drugsconcern eigenlijk wel zitten en wil zijn criminele vader niet afvallen. Hij verraadt dus aan zijn oom de nieuwe locatie van zijn moeder en zusje waardoor Rake opnieuw in de verdediging én de aanval moet om zijn nieuwe target te beschermen. Het pieft, het paft en het poeft. En "Klabang! Thud! Btoom", dat ook.

Met : Chris Hemsworth, Idris Elba, Golshifteh Farahani, Adam Bessa, Tornike Gochrichiani, Demetre Kavalashvilli

FIN - song : Henry Jackman/Alex Belcher - Rake & Nik

And then we danced - Levan Akin

Gisteravond herzien, het was de opener van ons openlucht- film & muziekfestival Oosterslag. De film kwam ook de tweede keer weer regelrecht binnen, wat bijzonder goed is dit. 

Mijn recensie van destijds : https://begt.blogspot.com/2019/11/and-then-we-danced-levan-akin.html
 

Sovdagari (aka The Trader) - Tamta Gabrichidze

Sovdagari op IMDb (6,8)

The Trader op Moviemeter (3,23)
 

Oorspronkelijk was ik van plan een ritje te maken naar de filmzaal gisteravond, maar onzekerheid over de incubatietijd in de vriendenkring deed mij besluiten toch maar thuis de filmwereld in te duiken. Eerst even een korte film annex documentaire. Hetgeen een welkome afwisseling vormt met de meestal erg lange films van de laatste tijd (drie actuele films in roulatie die allen min of meer de tweeënhalf uur aantikken). Deze was 23 minuten en dat is voor wat men zeggen wil ook lang genoeg. Vooral als het zo mooi gefilmd is als deze, het camerawerk was prachtig. 

Gela is eigenlijk een ouderwetse marskramer. Met zijn kleine vrachtwagentje rijdt hij het haveloze, doch prachtige Georgische platteland af. Bij elk dorp (of: bij elke groep huizen die daarop beginnen te lijken) zet hij de deuren open: een laadbak vol met snuisterijen, kleding, speelgoed en praktische dingen ontvouwt zich. De straatarme bevolking kijkt met grote ogen naar de handelswaar en weet wat ze moeten leveren om een product te kunnen bemachtigen. Gela ruilt alleen voor aardappelen: voor sjaaltjes vraagt hij vijf kilo, voor laarzen en jassen al een stuk meer. De zwoegende bevolking mort en maakt zorgvuldige afweging: sparen ze zich eten uit de mond om hun huisraad op peil te brengen? 

Na twee dagen rondreizen zien we Gela terug in Tbilisi, alwaar hij in een paar uurtjes zijn vrachtwagen opnieuw leegschept: de stadsbevolking neemt zijn gehele voorraad aardappelen in no time af. Reden voor Gela om een nieuwe tocht naar het platteland voor te bereiden. 

And then we danced - Levan Akin

And then we danced op IMDb (8,3)
Indringend, verbluffend. Wat een goede film is dit.

Merab danst zijn dansen in een oefeninstituut, alles ter voorbereiding op de selectie voor het grote nationale dansgezelschap. De Georgische dans is een mannelijke dans en Merab beheerst hem steeds beter. Totdat zijn wereld wankelt.
Terwijl hij de duetten oefent met de danseuse Mary (die buiten de zaal doorgaat voor "zijn vriendin") vliegt de deur open en stapt er een zelfverzekerde jongen man binnen. Deze Irakli danst minstens zo goed als Merab en is een serieuze concurrent voor de posities. Toch vinden de twee elkaar in een poging elkaars prestaties te verbeteren , de tweestrijd zit hun persoonlijke omgang niet in de weg.
Sterker nog: er groeit iets tussen de twee: ontluikende gevoelens poppen op bij Merab , gevoelens waarvan hij niet wist dat hij ze had. Gevoelens ook, die in het land waar hij leeft niet worden geaccepteerd en die hem voor eeuwig in een verdomhoek zullen plaatsen. Wat is sterker: zijn wens om die fameuze danser te worden? Of zijn wens om gelukkig te worden met de partner van zijn keuze?

Schitterende dansbeelden, maar minstens zo schitterend is het acteerwerk. Ontroerende film.

Met : Levan Gelbakhiani, Bachi Valishvili , Ana Javakishvili

Tangerines (mandariinid) - Zaza Urushadze

Tangerines op IMDb (8,4)
Gisteren een met 8,6. Nu een met 8,4 op de schaal van IMDb. Je zou zeggen dat ik goed bezig ben. met deze film had ik het wel: wat een fijn klein verhaaltje, wat een kalmte in een wereld van geweld.

Ivo is Est van geboorte, maar woont in Abchazië. Dat is een afvallige provincie in Georgië waar met de regelmaat van de klok- sinds het uiteenvallen van de Sovjet unie- onafhankelijkheidsoorlogen worden gevoerd. Ivo's familie is alweer teruggevlucht naar Estland maar hij blijft om zijn vriend Margus te helpen met de mandarijnenoogst. Die moet snel worden binnengehaald voordat ook in hun omgeving de troepen binnen denderen. Te laat.
Voor het huis van de vriend vindt een schermutseling plaats tussen de strijdende partijen. Veel doden, maar van beide kanten één overlevende. Ivo neemt ze in huis en verpleegt ze. Elk in een separate kamer, dat wel, want anders doen ze elkaar alsnog de das om.
Beide mannen (een Georgiër en een Tsjetjeense huurling zijn wraaklustig maar gelukkig te ziek om iets uit te voeren. Het is aan de kalmte van Ivo te danken dat ze gaandeweg een klein beetje begrip voor elkaar kweken omdat ze -weliswaar diametraal- toch ongeveer hetzelfde leven leiden.
Onder het dreigende aankomend geweld in de regio groeit in Ivo's huis zoiets als verbroedering.
Mooi verbeeld, lekker kleine film,

The Loneliest Planet - Julia Loktev

The Loneliest Planet op IMDb
Ze zitten ertussen he, van die films die je dodelijk saai vindt maar die je blijft kijken omdat de beelden zo mooi zijn. Deze, mensen, deze. Als je natuurliefhebber bent: neem deze op, spoel hem door bij de dialogen en laat je alleen maar overdonderden door het SCHIT TE REN DE Georgische landschap. Ongelooflijk mooie dingen gezien.

Verhaaltje is vrij simpel: backpackersstel heeft al veel gezien en wil nu - met gids- de Georgische bergkammen bewandelen. Dat lukt, met handen en voeten en een beetje stonecoal-English communiceren ze zich de steile paden en wanden door.
Alles verandert als ze een drietal jagers ontmoeten die voor een zeer bedreigende situatie zorgen. De onderlinge verstandhoudingen komen onder druk en de aanhankelijkheid verschuift.
Dat is het.
Prachtige plaatjes, dat zeker, maar die werden toch enigzins hinderlijk onderbroken door oa Gael Garcia Bernal.