Die, my love - Lynne Ramsey

Die my love op IMDb (6,6)
 Die my love op Moviemeter (3,12)

Die my love op Wikipedia

Dat was alweer een tijdje geleden, dat ik (procentueel) zoveel bezoekers tijdens de film de zaal zag verlaten. Het was dan ook ongemakkelijkheid troef deze avond. Een uitermate intense film die weinig ruimte laat voor zonlicht of optimisme. Dat wil overigens lang niet zeggen dat de film niet goed is, integendeel: de kijker blijft zitten met net zo veel verwarring als er in het fraaie koppie van hoofdpersoon Grace stormt. Jennifer Lawrence, die Grace speelt, maakt van haar een intens karakter dat je zowel moet haten als moet koesteren. Ze speelt met heel haar fysiek (en dat is nogal wat), ze is een kookpot van emoties: deze film is van haar. Daar krijgt u dan nog mooie bijrollen van Sissy Spacek en Nick Nolte bij, als toefje op de taart. Maar ook die rollen kunnen niet voorkomen dat u ongemakkelijk (en bij vlagen voyeuristisch) in uw stoel zit. Regisseur Lynne Ramsey zit hier niet om u te plezieren.

Dansend trekken ze hun nieuwe huisje binnen, een mooie toekomst lijkt voor ze klaar te liggen (alhoewel: wat is er toch met de vorige eigenaar van dit huis - Jackson's oom- gebeurd? Grace raakt al snel zwanger, Jackson blijft frequent op reis zijn voor zijn werk. Grace is schrijfster, maar krijgt door de veranderingen geen letter op papier. Sterker nog: Grace krijgt helemaal niets uit haar handen, niets dan de intense zorg voor een huilende baby. Ze overstelpt de baby met liefde, maar het helpt niet echt: een huilbaby blijft een huilbaby. Het wordt allemaal nog erger als Jackson van een van zijn werktrips terugkeert met een hondje. Hij denkt Grace een plezier te doen met deze afleiding, maar het beestje blijkt een irritant blafmonster. Een huilende baby en een blaffende hond: het verstoort alle processen in Grace's hoofd én in Grace's hart. Ze staat op standje doordraaien en er is niemand die dat lijkt te kunnen verhelpen: man Jackson niet, oma Pam niet, hun vrienden niet. De enige met wie ze geestelijk enigszins in begripvol contact is, is Parkinson-opa Harry. Grace komt er niet meer uit, haar leven is een totale wanorde. En die wanorde, die moet naar buiten, ze moet uitbreken. Bijna letterlijk.

Met: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek, Nick Nolte, Lakeith Stanfield

FIN - song : The Merrymacs - I'm forever blowing bubbles
FIN - song : Lynne Ramsey - Love will tear us apart

Gezien in : Cinema Oostereiland

Joker - Todd Phillips

Joker op IMDb (8,9)
8,9. 8! Komma! 9!
De balans tussen de haters en de lovers is inmiddels ruim doorgeslagen naar de kant van degenen die deze film de beste van dit jaar vinden, dé grote kanshebber voor Oscars in abundance. Ik snap beiden. Ik zit er tussenin, zwalkte al kijkende heen en weer van "fantastisch' tot "tja, beetje té dit". Van mij dus geen doorslaggevende stem in deze.
Wel vond ik het een uitermate boeiende kijkervaring. En wellicht is dat wel wat film moet zijn. Dat je met vragen en gemengde gevoelens de zaal verlaat. Misogynie is een kernwaarde, (psychiatrische) gekte ook en geweld is de uitingsvorm van beide. Althans: in het leven van Arthur Fleck, een aan alle kanten mislukte man. Eenzaam, niet gewaardeerd, tussen waanzinnig en psychotisch in. Maar ook beminnelijk bij vlagen, zelfs in staat tot het aanknopen van een liefdesrelatie en ook nog eens zeer zorgzaam voor zijn kwakkelende moeder.
We groeien als kijker mee met de toenemende waanzin van Arthur, we weten dat dit niet anders kan eindigen dan met een bloedige climax. En toch, toch wekt de figuur sympathie op.

Dat is aan alle kanten de verdienste van Joaquin Phoenix, die toch al min of meer beste acteur van zijn generatie. Hij durft zichzelf voor schut te zetten in deze rol, hij durft afstotelijk te zijn. Maar toch speelt bij de kijker (in ieder geval bij mij) een sprankje sympathie op voor deze loser. Want je begrijpt hoe het zo gekomen is.

Met : Joaquin Phoenix, Robert de Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy

The Madness of King George - Nicholas Hytner

The Madness of King George op IMDb (7,2)
De maandagavondfilmclub was - iets dunner dan normaal - vereend in het statige herenpand in de binnenstad. De gastheer had ons gelokt voor een thema-avond over "Waanzin". Dat werd het.

T.m.o.K.G. is een euforische kostuumfilm , gebaseerd op waargebeurde feiten. 60 jaar lang werd Engeland geregeerd door een koning die last had van demonen, althans: van een ziekte die hem tot manie werd . Hij leed aan de aandoening Porphyria, een ziekte die bij de lijder stoffen losmaakt die hem tot waanzin drijven. In het geval van Koning Sjors leidde dat tot een onafgebroken woordenstroom, bloedirritant voor de toehoorders en bovendien een hinderpaal bij het vertonen van normaal gedrag. Zeker als dat gedrag het besturen van een land is.
We zitten in de fase dat de verre kolonie in het westen zich aan het onafhankelijk maken is onder de naam United States. Het gedrag van George verhindert kundig handelen waardoor het gemor begint. Van volk tot parlement gaat het over de gekke koning, maar vooral aan het hof is men verdeeld. Zelfs binnen zijn eigen familie is de positie van George onderwerp van twijfel, zijn oudste zoon (ook George) doet een poging hem van de troon te stoten. Die haalt doktoren in huis, palmt enkele parlementsleden in en weet zijn vader in opname te krijgen. Zijn moeder (een fijne rol van Helen Mirren) pikt dit echter niet en doet een laatste poging George uit het gekkenhuis te krijgen en daarmee zijn troon veilig te stellen. Daarvoor moet echter wel snel, heel snel, wat gebeuren.

Joyeus kostuumdrama, fantastisch acteerwerk , veel vaart en humor. 25 jaar oud, deze film, maar nog steeds is het een krachtig verhaal. Sterker nog: het bulkt van de analogieën met het huidige tijdsgewricht. Gedachten aan Brexit zijn niet ver weg, maar ook de hopeloze positie van de prins van Wales is zeer actueel.

Met : Nigel Hawthorne, Helen Mirren, Rupert Graves

At Eternity's Gate- Julian Schnabel

At Eternity's Gate op IMDb (6,9)
Fraaie film. of beter: Fraai verfilmd. Het is een "zo zou het gegaan kunnen zijn" verhaal, dat zich ent op de Franse periode van een van de twee bekendste Nederlandse schilders. Van Gogh had zijn donkere Brabantse periode gehad en ging op zoek naar licht. Licht en kleur , dat moest zijn schilderijen voortaan veel meer gaan overheersen.
Via Parijs (onder de hoede van zijn zorgzame broer Theo) trekt hij door naar het zuiden waar hij in Arles een zeer creatieve , maar tamelijk ongelukkige periode kent. Als we de regisseur volgen, is Van Goh's gekte getriggerd door de pesterijen van de dorpelingen: schooljeugd die zijn ezel omtrekt, stenengooiers en vervolgens zelfs heuse afranselingen door boze vaders. Hij blijkt niet te handhaven, hij draait langzaam doch gestaag door.
Dankzij de steun van broer Theo en vriend Paul Gauguin weet Vincent zich weer aan de instellingen te ontworstelen en start een tweede productieve Franse periode. Aanvankelijk opnieuw in Arles, maar als de bevolking zich in een petitie tegen hem keert (en we zien dat dat niet geheel onterecht is), voelt hij zich gedwongen te verhuizen naar Auvers. Nog steeds maakt hij die prachtig kleurige natuurschilderingen, maar ze worden gestaag donkerder van sfeer. Het gaat niet goed met de man.

Dafoe speelt het sterk en geloofwaardig, hij neemt ons mee op een introspectieve tocht. Dat beklijft, de film boeit. Vooral door hem, maar ook door een keur aan bekende gezichten die we voorbij zien trekken (Mads Mikkelsen, Emmanuelle Seigner, Matthieu Amalric).

Met : Willem Dafoe, Oscar Isaac, Rupert Friend

Du forsvinder (You disappear) - Peter Schonau Fog

Du Forsvinder op IMDb (5,9)
Stevig psychologisch drama dat lang één kant op lijkt te gaan maar toch tijdig afsplitst in een tweewegsysteem.
We leren het gezin kennen tijdens een autorit op vakantie en al direct schuift onze sympathie in de richting van de vrouw. Dit omdat de man toch wel heel veel trekjes vertoont van prototype narcistische vent.
Dat oordeel blijkt al snel juist, de man lijkt ontoerekeningsvatbaar te zijn en treft met zijn gedragingen niet alleen zijn gezin, maar ook iedereen om zich heen. Vooral de school waar hij directeur is, heeft veel onder zijn impulsieve acties te leiden. Het leidt zelfs tot een faillissement van de private school.
Er volgt een rechtszaak, die voor ons gelardeerd wordt met flashbacks. Niet alleen leren we steeds meer over de onberekenbare gekte van Frederik (en uiteraard ook over de oorzaak: de verdediging gooit het op de in Frederik's hoofd aanwezige tumor). Maar ook leren we dat vrouwlief Mia niet altijd zuiver op de graat is. Het zoontje van het gezin kan niet anders dan hoofdschuddend en huilend kijken naar de gedragingen van zijn ouders, die wat hem betreft allebéí rijp zijn voor opname.
We kijken richting ontmaskering, richting een voor iedereen ontluisterend einde.

Met : Trine Dyrholm, Nikolaj Lie Kaas, Michael Nyqvist