Goodbye June - Kate Winslet

 

Goodbye June op IMDb (6,7)

Goodbye June op Moviemeter (3,25)

Goodbye June op Wikipedia

Toch nog een kerstfilm meegepakt, al was dat helemaal niet mijn intentie. Ik kwam af op de ongelooflijk fijne cast: een lijstje namen die me deed denken dat dit niet mis kon gaan. Oké, een tamelijk sentimentele draak werd het uiteindelijk, maar als je daarvoor in de tussentijd zo getrakteerd wordt op een trits aan heerlijke acteurs vergeef je dat de maakster wel. Sterker nog: je vergeet dat het eigenlijk een heel triest filmonderwerp behandelt: hoe terminale ziekte kan omslaan in positieve krachten.

Als de nog immer thuiswonende zoon hoort dat de theeketel wel heel lang blijft fluiten én dat ondanks luid roepen zijn dementerende vader ook niet toesnelt, weet hij dat het mis is. Dat blijkt: moeder ligt op de keukenvloerm ze is er ernstig aan toe. Hup naar het ziekenhuis! Hij belt ondertussen twee van zijn drie zussen, de twee blijken met elkaar in onmin te leven dus hij weet dat de sneeuwbaltelefoon niet zal gaan werken. Oudste zus Julia neemt de verantwoordelijkheid om ook de in de VS verblijvende zweefzus Helen te verwittigen: deze laat haar yogalessen voor wat ze zijn en stapt onmiddellijk op het vliegtuig. 
Oma June krijgt te horen dat ze uitbehandeld is, of nee: de kinderen krijgen dat te horen, ze laten oma nog even in de waan dat ze mogelijk kerst alweer thuis kan vieren. De machine gaat in werken: bezoekrooster, kleinkinderen voorzichtig informeren, plannen maken voor vader en zorgen dat moeder een zo goed mogelijke tijd heeft terwijl ze langzaam de palliatieve zorg in gaat. Het blijkt een lastig schema: Julia en Molly praten amper met elkaar, zoon Connor heeft moeite om zijn emoties te plaatsen en vader Bernie ziet de ernst van de situatie helemaal niet in. Brei daar maar eens een soepel lopend familiescenario aan: hoe zorgen we dat oma de kerst haalt?

Met: Helen Mirren, Timothy Spall, Kate Winslet, Andrea Riseborough, Toni Colette, Johnny Flynn, Stephen Merchant, Fisayo Akinade

FIN - song : Ben Harlan - Goodbye June
FIN - song : Gregory Porter - Good Goodbye

Silent Night- Camille Griffin

Silent Night op IMDb (5,8)
 Silent Night op Moviemeter (2,80)

Silent Night op Wikipedia

Kerstfilms? Mij niet bellen!
Waarom ik dan toch deze had opgenomen vorig jaar? Ah, ik zie het al. De filmbeschrijving geeft al aan dat het hier niet om een standaard romantisch-gezellige kerstfilm gaat, nee: deze gaat niet voor alle aanwezigen goed aflopen. Toch maar kijken dan, mijn kerst 2025 was voorbestemd om een-en-al-film te worden. Paar bekende acteurs in de cast, hup.

De bij veel gezinnen gebruikelijke kerststress lijkt bij Nell en haar gezin dit jaar nog wel groter te zijn dan anders. Niet alleen is de groep genodigden al onderweg om weldra te arriveren, Nell heeft ook nog eens te maken gehad met schaarste in de winkels. Ze heeft haar boodschappenlijstje niet volledig kunnen voldoen, ze zal het moeten rooien met wat er allemaal is. Daar komt nog eens bij dat haar man Simon alleen maar buiten bezig is de kippen op te jagen en dat haar oudste zoontje, wijsneus Art, vraagt haar de oren van het hoofd. Wij snappen Art wel: die is het hoofd compleet op hol gebracht door de regering. Deze hebben berichten uitgevaardigd dat een dodelijke gaswolk over het land rolt die iedereen het leven zal benemen. Om te voorkomen dat iedereen op pijnlijke wijze zal stikken, heeft de regering iedereen een zelfmoordpil verstrekt die een zachte dood garandeert. Zoon Art heeft twijfels over de berichtgeving, denkt dat het mogelijk Russische propaganda is en is vastbesloten die pil niet in te nemen.
Omdat het voor iedereen duidelijk het laatste avondmaal zal zijn, neemt iedereen de kans waar om de anderen nog een keer flink de waarheid te zeggen. De ontboezemingen en onthullingen vliegen over tafel, verwijten alom. Art heeft dan allang besloten dat het misschien niet zo erg is dat deze samenzwering der idioten eindig is.

Met; Keira Kneightley, Matthew Goode, Roman Griffin Davis, Lily Rose Depp, Annabella Wallis

FIN - song : Lorne Balfe - All is calm

Mutiny in heaven: The Birthday Party - Ian White

Mutiny in heaven: The Birthday Party op IMDb (7,4)
 Mutiny in Heaven: The Birthday Party op Moviemeter (3,50)

Mutiny in Heaven: The Birthday Party op Eye

Gisteren was de verjaardag van Nick Cave. 67 alweer, een leeftijd waarvane hij heel lang dacht die nooit te zullen halen. Want waar de man nu zelfs Top2000-fähig is (zijn lieflijke "Into my arms" wordt er met enige regelmaat in gestemd), werd hij in de jaren 80 gezien als een maatschappelijke bedreiging. Want voordat hij de huidige piano-bard werd (oa vereeuwigd in de docu's "Idiot Prayer" en "This much i know to be true"), zelfs nog vóór hij met zijn begeleidingsband the Bad Seeds ruige bluesrock maakte op een grote reeks albums, voor dat alles was er The Birthday Party. Zelf ben ik nét iets jonger dan Cave, dat was dus de uitgelezen leeftijd om te vallen voor deze Australische ..eh..ja..hoe noem je zoiets? Rockband misschien?

"Are those nazi's?"
"Worse, they're nihilists."

Deze quote uit de succesfilm "The Big Lebowski' leen ik even om de sfeer te schetsen rondom dit Australische fenomeen. Aan het einde van hun tienertijd, net voordat ze studies zouden aanvangen, kwam een vijftal Australische jongemannen elkaar tegen op liederlijke feestjes. Ze vonden elkaar in hun voorliefde voor literatuur, in hun afkeer van gezapigheid en in hun ontevredenheid over de manier waarop punkmuziek zich ontwikkelde. Het moest anders. Het moest ontregelend, ontheiligend en ongemakkelijk worden: hun muziek, vooral hun liveconcerten, moesten duivels zijn (én ze moesten net zo goed die duivels uitdrijven). Trage lome basritmes, harde drumklappen, fel krassende gitaren en bovenop dat alles de krijsende en/of grommende vocalen van Nick Cave. Naar The Birthday Party luisterde je niet voor je lol: je tartte jezelf, je legde jezelf op alles in twijfel te trekken wat er aan omgangsvormen als "geaccepteerd' werd gezien. Want dáár moest je overheen, dat moest doorbroken. 
De schitterende docu behandelt uiteraard de rise en onverbiddelijke fall van de band: een wandeling langs meerdere continenten, langs kameraadschap en ruzies, langs drugs en seks, langs god en duivel. Fantastisch, ik ga "Jennifer's veil" en "Sonny's burning" weer snel eens draaien. Meer van zuks!

FIN - song : The Birthday Party - Mutiny in heaven

The Roses - Jay Roach

The Roses op IMDb (7,1)
 The Roses op Moviemeter (2,93)

The Roses op Wikipedia

Het mooie van titels als deze (een nieuwe bewerking van het succsesvolle boek "The war of the Roses" van Warren Adler) is dat je precies weet wat je gaat krijgen, maar dat het dan toch verrassend veel beter is dan je verwacht. Dat komt natuurlijk ten eerste door de twee acteerkanonnen die tegen alles en iedereen in stelling worden gebracht, maar de derde hoofdrol wordt wmb volledig opgeëist door de dialogen. Die zijn zo messcherp en volgestort met humor dat er geen ontkomen aan is: de ruziemakers kweken óók sympathie bij de kijker. En dat is een knappe prestatie. Onhebbelijkheden volop, naar gedrag dito, maar diep diep daaronder zit toch ook een sprankje liefde. Op zoek dus.

Hij is megasuccesvol architect, zij is slonzige moeder met een kleine belevingswereld. Dat verandert als meneer Rose, hierna te noemen: Theo, een uitermate innovatief en artistiek bouwproject van de grond krijgt. Alom geprezen wordt hij, het succes kan niet op. Dat inspireert hem om een stukje daarvan op zijn vrouw te laten afstralen: omdat ze elkaar ooit in de keuken van een restaurant heben ontmoet koopt hij er een voor haar: nu nog een shabby gebouwtje maar voor haar straks wel een zingevende plek. Mondjesmaat bezoekers maar dat verandert als een bekend culinair restaurant op bezoek komt. "Platgelopen" is daarna zwak uitgedrukt.
Alle reden tot vreugde in het gezin dus, maar daar komt een eind aan doordat een storm dat wonderlijke gebouw van Theo volledig verwoest. Constructiefouten? Conceptuele fouten? Hoe dan ook straalt het af op de architect, wiens carrière in 1 x stilvalt. Een mooi moment van bezinning: de voortdurend werkende bouwmeester krijgt én neemt de tijd om de opvoeding van de kinderen op zich te nemen terwijl vrouw Ivy een heuse restaurantketen opbouwt. Iedereen blij zou je zeggen, maar het blijkt de angel te zetten in hun relatie: ze worden prikkelbaar, ze accepteren minder van elkaar, ze kweken jaloezie naar elkaar, ze vallen uit naar elkaar. Van daar is het nog maar een kleine stap naar fysieke bedreiging en geestelijke terreur. De stellingen worden betrokken.

Met: Benedict Cumberbatch, Olivia Colman, Kate McKinnon, Andy Samberg, Ncuti Gatwa, Sunita Mani

FIN - song : Susannah Hoffs & Rufus Wainwright - Happy Together

Gezien in : Cinema Oostereiland

Le premier jour du reste de ta vie (aka The first day of the rest of your life) - Remi Bezancon

Le Premier Jour du reste de ta vie op IMDb (7,5)
Le Premier Jour du reste de ta vie op Moviemeter (3,75) 

Le Premier Jour du reste de ta vie op Wikipedia

Destijds langs me heen gegaan, deze prettige mozaïekfilm die 17 jaar na dato nog steeds een 7,5 scoort op IMDb. Zó goed vond ik hem dan weer niet, maar zeer zeker is het een prettige sociale film over familieverhoudingen. Er komen een aantal acteurs voorbij die ik later in iets grotere rollen heb zien werken, dus het was ook nog eens een prettig puzzeltje. Prima te doen.

In de brugklas van mijn middelbare school handelden de lesboeken Frans om de wetenswaardigheden van de familie Duval. Welnu, vandaag gaan we opnieuw een kijkje nemen bij een gelijknamige familie. Een familie die van ongemak aan elkaar lijkt te hangen, maar dat maskeert met een grote zorgzame liefde naar elkaar. De film valt uiteen in vijf delen, elk van de gezinsleden komt aan bod maar de mozaïekvorm zorgt ervoor dat de lijnen langzaam duidelijk worden. Niemand is perfect, je moet er hard voor werken om een beetje geluk te bereiken. Net als je op het diepste punt lijkt te zitten, kun je de herstart maken: je begint aan de eerste dag van de rest van je leven. De arts-in-opleiding, de creatieve zoon die wijnkenner wordt, de grunge-dochter die seks wil met de zanger, de moeder die nooit geheel van haar hippie-gevoel is losgekomen maar die zich langzaam onaantrekkelijk begint te voelen. En de als een schoorsteen rokende vader die zélf worstelt met een vadercomplex. Ga er maar aanstaan. Eh beter: ga er maar eens lekker voor zitten.

Met: Jacques Gamblin, Zabou Breitman, Déborah Francois, Marc-Andre Grondin, Pio Marmaï, Roger Dumas

FIN - song : Etienne Daho - Le premiere jour du reste de ta vie

Oasis: Supersonic - Matt Whitecross

Oasis: Supersonic op IMDb (7,8)
 Oasis: Supersonic op Moviemeter (3,48)

Oasis: Supersonic op Wikipedia

Gemiste kans, ik weet het. Mijn toenmalige zwager Peter kwam echt tijdig met de melding (Oasis in Paradiso!!) maar ik zat met teveel handen gebonden aan drie te jonge kinderen om er even een lekker avondje tussenuit te gaan en een bandje met een discutabele reputatie te gaan aanschouwen. Peter ging wel en heeft me er lang mee geplaagd: het was blijkbaar gedenkwaardig. Mogelijk net zo gedenkwaardig als afgelopen week, toen de toch weer aan elkaar gelijmde broers hun comeback-tour aftrapten in Wales. Gepasseerd station voor mij, concerten van deze statuur kan ik gewoon niet meer betalen. Nee, dat moet ik anders zeggen: ik heb de bedragen die hiervoor over tafel gaan er niet voor over. Jammer, de heren én de massaal toegestroomde fans redden het vast zonder mij. Wat ik wél kon doen, is deze inmiddels bijna 10 jaar oude documentaire bekijken. Dat werkte ook al aardig goed hoor, zij het als substituut.

Altijd had ik gedacht dat Liam de grote klootzak was in het verhaal. Inderdaad blijkt hij een zuiger en pestkop van het puurste vuurwater, maar uit deze docu komt toch ook een beeld naar voren van een bijna tirannieke Noel. Waar Liam de blikvanger en meisjesmagneet was, was Noel de creatieve geest achter Oasis: hij schreef de teksten, hij componeerde de meeste nummers. En naarmate het succes toe nam, wilde hij dat weten ook. Langzaam degradeerde hij Liam tot degene die af en toe een versje mocht opzeggen maar liever zong Noel veel van de nummers ook nog zelf. Dat kon niet lang goed gaan. 

De broederstrijd van de twee Manchester-mannen wordt ook langs de genealogische lijn gelegd: een afwezige vader, Noel die het moederskindje is, Liam die het ongeleide ADHD-projectiel is en naast die twee ook nog eens de minder flamboyante broer Paul, die altijd met beide broers de vrede bewaard heeft, hetgeen hem af en toe wel een gemangelde positie opleverde. 
"Oasis: Supersonic" loopt vanaf de start van hun carrière tot aan het toenmalige publicitaire hoogtepunt: "live at Knebworth" brak alle records, was een in alle opzichten historisch optreden en verduidelijkte de Gallaghertjes dat ze hier nooit meer overheen zouden komen. Nou ja, het liep toch al niet zo lekker tussen de broers.

FIN - song : Oasis - The Masterplan

Gezien op : NPO DOC

In restless dreams _ The music of Paul Simon- Alex Gibney

In restless dreams op IMDb (7,7)
 In restless dreams op Moviemeter (3,57)

Ellenlange doch boeiende documentaire over de sympathieke muzikale grootheid Paul Simon. Ik zag tot nu toe alleen deel 1, het tweede staat op opnemen. Dan zitten wij op ongeveer vier uur beeld en geluid over de muzikale carrière van Rhymin'Simon. En dat blijkt veel interessanter om naar te kijken dan ik vooraf dacht.

De docu speelt in de actualiteit van de opnames van zijn "Seven Psalms" album, een door God gegeven muziekopdracht aldus Simon. Dat is gelijk het minst interessante stuk, althans voor mij: wat is dat toch dat zoveel mensen hun gaven en kunsten proberen op te hangen aan - in hun ogen - hogere machten? 

Anyways, we hebben het er maar mee te doen: op een ochtend werd de bard wakker en herinnerde zich een droom waarin hij de opdracht kreeg om 7 moderne psalmen te schrijven. We zien zijn werkwijze en we zien vooral de problemen van een tachtiger. Niet alleen is zijn gehoor zwaar verslechterd, ook zijn ooit zo zoetgevooisde keel heeft moeite om de noten te halen die hij destijds achteloos rondstrooide. Dát stuk is interessant, dát stuk is menselijk. 
Veel interessanter dan dit slepende project is de inkijk die we krijgen in Simon's wording: hoe de ontmoeting met Art Garfunkel, een buurtgenoot uit de Queens-wijk in New York, allesbepalend werd voor het verloop van zijn carrière. De twee sleutelen op hun kamertjes aan liedjes: hoewel Simon alle teksten schrijft én de gitaren voor zijn rekening neent, beseft hij terdege dat juist de wisselwerking van hun twee - destijds prachtige- stemmen zijn liedjes diepte kan geven: pas in die harmonie komt de kleur en de diepte van ongekend prachtige songs als "The Sound of Silence", "Bridge over troubled water" en persoonlijke favoriet "Kathy's song" tot volledige wasdom. 
Het gaat goed zolang het goed gaat: de twee stijgen tot grote internationale hoogten maar gaandeweg blijkt hun verschil van input een wig te drijven in een van de meest betekenende muziekduo's ooit.

Benieuwd naar deel 2.

Freakscene: The Story of Dinosaur Jr. - Philipp Virus

Freakscene op IMDb (6,8)
 Freakscene op Moviemeter (3,50

Na een lange reeks films dit weekend was ik aan een documentaire toe. En deze kwam daar toevallig precies voor in mijn straatje: bij vlagen ongrijpbaar, maar zeer zeker ook uiterst herkenbaar in het blootleggen van de onderliggende spanningen die vrijkomen bij een creatief proces. Voeg daarbij dat ik direct bij het verschijnen het cd-singletje van de titelsong aanschafte, ergens midden jaren 80 en dat ik dat nog steeds een van de beste gitaarsongs uit die periode vind, je snapt dat ik met smaak deze docu in ging.

Freakscene: the story of Dinosaur Jr. vertelt het verhaal over opkomst, (tijdelijke) ondergang en hernieuwde opkomst van een van de meest onbestuurbare en wellicht ook invloedrijkste gitaarbands van de VS. Zoals vele acts een highschool-ontstaan, maar dan wel een waaruit bleek dat men zich niet wenste aan te passen aan de conventies van de rock-n-roll maatschappij: tegentonen, oversturing, nauwelijks verstaanbare zanglijnen en een totaal gebrek aan communicatie met het publiek. Dinosaur was er op uit om te overdonderen, de muziek moest het werk doen. En dan liefst zo luid en onbeheersbsar mogelijk; alle drie de muzikanten ragden het bloed uit de instrumenten vandaan, het was eerder geseling dan akkoorden nastreven. Prachtig, al zeg ik het zelf, ik draaide het veel. Niet alleen het gitaarwerk was indrukwekkend, ook de nasale murmelzang van J. Mascis maakte het werk unuek herkenbaar. 

Het ging lang goed, de drie haalden het beste in elkaar naar boven. Totdat bassist Lou Barlow het allemaal niet meer trok en in de contramine ging tegen de stuurse leiding van Mascis. Het leidde tot een breuk die welhaast een decennium duurde. Barlow had zich kunnen uitleven in zijn eigen band Sebadoh (ook niet te versmaden, mind you) en was daarin zijn boosheid wel aardig kwijt geraakt, waarna er toch weer toenadering ontstond tussen de beide mastodonten. De dinosaurus bleek heel niet uitgestorven.

Met: J. Mascis, Lou Barlow, Kim Gordon, Henry Rollins

FIN - song : Dinosaur Jr. - Freakscene

Undir Trénu (aka Under the tree) - Hafstein Gunnar Sigursson

Under the tree op IMDb (6,8)
 Under the tree op Moviemeter (3,25)

Het was dat ik weer veel trek had in een Scandinavische film had, anders had ik deze niet aangeklikt. Om er - niet voor het eerst deze maand- achter te komen dat ik de film al had gezien. Toch maar uitgekeken, want het is een ontspannen zondagavond.

Mijn recensie van 4 jaar geleden: 

https://begt.blogspot.com/2019/04/under-tree-undir-trenu-hafstein-gunnar.html

BEGT: Under the tree (Undir trénu) - Hafstein Gunnar Sigurosson

Bee Gees: How can you mend a broken heart - Frank Marshall

Bee Gees: How can you mend a broken heart op IMDb (8,1)
 Bee Gees: How can you mend a broken heart opm Moviemeter(3,78)

Als je na het zien van een muziekdocumentaire denkt: "En nu wil ik een best of- dubbel LP van deze band bestellen" , dan weet je dat de docu binnen komt. Singletjes heb ik wel van ze, enkele al meer dan 45 jaar, maar nu moet er ook maar eens een LP komen. Wat een songs, wat een stemmen, wat een harmonie. 

Het mooie in deze film is dat heel duidelijk naar voren komt dat de harmonie volledig in de muziek zat opgesloten terwijl hij in het dagelijks leven van de drie zingende broers ver te zoeken was. Ik geef het je te doen: hyperambitieuze vader zet zijn oudste zoon en diens jaren jongere tweelingbroers op het pad van de zangkunst. Hemels zijn hun stemmen, klinkend als klokken van een ongekend zuiver gehalte. Maar daarin school ook meteen het probleem : broer Maurice nam genoegen met een rol als tweede stem, maar de beide andere broers waren beiden leadzanger. En dat gaat op een schip nooit lang goed, meerdere kapiteins. 

Hierdoor hebben de Bee Gees feitelijk twee totaal verschillende carrières gehad: de eerste vanaf het midden van de jaren 60 met melodieuze folky en vooral zeer dramatische liedjes, de tweede - nadat de onvermijdelijke breuk was gelijmd - met hoge falsetstemmen en een pulserende discobeat. Aan beide zijden van het spectrum waren the Bee Gees onwaarschijnlijk succesol. Teveel hits om op te noemen, te veel onvergetelijke strofen om even mee te gaan strooien. Ik ga er gewoon maar weer eens dieper in duiken, mede dankzij deze inspirerende docu. 

En -nabrandertje - als mensen iets willen leren over het begrip "cancel culture" , dan kan het zien van deze documentaire daar bij helpen. Disco sucks, yeah right, maar wat klinkt het af en toe lekker.

Met : Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb

FIN - song : Bee Gees - Run to me

Bumperkleef - Lodewijk Crijns

 Bumperkleef op IMDb (5,7)

Bumperkleef op Moviemeter (2,98)

Agressieve thriller over asociaal rijgedrag , met verstrekkende gevolgen voor de veroorzaker. 

Ze hadden allang op de weg moeten zitten, het gezinnetje dat nog bezig is de auto in te laten. Het gaat maar om een dagje naar oma, maar er moeten te veel spullen mee en er moet nog net iets geregeld worden voordat ze allemaal naar buiten zijn gestapt. Vader Hans raakt opgefokt, hij kent zijn moeder en weet dat ze het niet fijn vindt als de gasten te laat aan tafel zitten.

Hans moet dus de verloren tijd inhalen en jaagt de gezinsauto over de snelweg. Onderweg snauwt hij de boel bij elkaar: zowel de dochters als zijn vrouw moeten het ontgelden. Hij, ja hij stond allang al klaar maar zij, zij moesten nog zo nodig dit en zo nodig dat. 

De kilometerteller tikt de 150 aan , veel verloren tijd wordt ingehaald. Totdat Hans achter een witte bus komt te zitten die op de linkerrijstrook nauwelijks harder gaat dan de vrachtwagen naast hem. Sterker nog: de bus blijft keurig precies op de maximumsnelheid rijden terwijl achter hem de boel opstroopt. Hans kan toeteren en seinen tot ie een ons weegt, de man weigert aan de kant te gaan. 

De beide bestuurders komen elkaar tegen bij een pompstation en het conflict moet worden uitgepraat: de kalme rijzige bestuurder vraagt Hans om excuses en spreekt diens gezin aan op het onverantwoorde gedrag van papa. Hans weigert sorry te zeggen, een ruzie dreigt maar net op tijd stapt hij - onder druk van zijn vrouw- weer in de auto om de weg te vervolgen. Er moet haast worden gemaakt, Hans is nerveus. En hij wordt nog nerveuzer als hij ontdekt dat de witte bus hem volgt. Opzichtig volgt. Geen ontkomen aan: er kleeft iets aan zijn achterkant.

Met : Jeroen Spitzenberger, Aniek Pheifer, Willem de Wolf

Pink Floyd: Behind the Wall - Sonia Anderson

 Pink Floyd:Behind the Wall op IMDb (6,6)

Pink Floyd: Behind the wall op Moviemeter (3,64)

Deze documentaire kan ik niet beschrijven zonder de omstandigheden te beschrijven waaronder ik hem zag. Mijn favoriete filmtheater Cinema Oostereiland bestaat 10 jaar en viert dat met een week van buitenvoorstellingen, die allemaal worden omkleed door livemuziek. In de meeste gevallen vooraf, maar gisteren voor- en vooral achteraf. Er was een lokale tributeband uit de grond gestampt om dit een onvergetelijk evenement te maken. En dat werd het. Ik als niet PF-er genoot mateloos van de virtuoze bewerkingen van nummers die ik achteraf eigenlijk best goed bleek te kennen (ik heb veel oudere broers). Money, Dark side of the moon, On the turning away, One of These Days. Echt goed. En toen het ná de documentaire echt donker was op het plein brachten lichtshow en projectie een perfecte aanvulling. Veel fans genoten zich de versuffing en mijn vrouw en ik gingen daar volledig in mee. Prachtig.

De documentaire zelf is een verhaal over leiderschap. Hoe vier architectuurstudenten opeens een totaal onhippe vorm van muziek begonnen te spelen. De wereld was nog maar net gewend aan popmuziek toen deze vier met lang uitgesponnen improvisaties kwamen die het best genoten konden worden onder intensief gebruik van LSD. 

De eerste jaren ging het vooral over creatief leiderschap: die lag volledig bij het meesterbrein Syd Barrett. Helaas kreeg bij dit muzikale genie zijn schizofrenie de overhand (wellicht aangewakkerd door het vele drugsgebruik) , toen hij echt onhandelbaar werd , zetten zijn vrienden hem met lede ogen uit de band. Daarna ontspon zich een strijd tussen aanjager Roger Waters en nieuwkomer David Gilmour. Een verschillende stijl van songschrijven werkte in eerste instantie fabuleus: het leidde tot meesterlijke albums als "Dark side of the moon" en "Wish you were here". Pink Floyd was geen vloeistofdia-kelderproject meer, het was 's werelds grootste stadionact gewonnen die met een audiovisueel spektakel de wereld veroverden. Twee kapiteins op één schip, het ging uiteindelijk fout. Een lange strijd om de rechten op de naam en het uitvoeren van ouder werk begon. 
Hoewel een bekend verhaal leerde ik ook nog een leuk weetje uit deze documentaire: ik wist niet dat zij ten tijde van de opnamen van hun debuutalbum "Piper at the gates of dawn" in de Abbey Road studio vertoefden, tegelijkertijd met the Beatles die aan hun magnum opus "Sgt. Pepper's lonely hearts club band" werkten. En nu ze het zo zeiden: verdomd ja, je hoort psychedelische invloeden aan de ene en popinvloeden aan de andere kant. Beide bands moeten elkaar door de vele ontmoetingen onbewust beïnvloed hebben. 

Nous Finirons Ensemble (aka Little White Lies 2) - Guillaume Canet

 Nous Finirons Ensemble op IMDb (6,4)

Nous Finirons Ensemble op Moviemeter (3,29)

Heerlijke Fransoos, deze kibbelende praatfilm die een vervolg is op het bioscoopsucces "Les Petits Mouchoirs". Bijna dezelfde cast, het speelplezier straalt er vanaf.

De nukkige Max zit in de problemen: foute investeringen hebben hem de das omgedaan, zijn faillissement nadert net zo snel als zijn 60e verjaardag. Hij moet waarschijnlijk zelfs het prachtige buitenhuis op her Franse platteland gaan verkopen, het huis waar hij zowel met ex-vrouw en gezin als met de gehele vriendengroep zoveel leuke weekenden heeft doorgebracht. 

De vrienden weten nog van niets als ze - drie dagen voor Max zijn verjaardag - plots voor de deur staan: verrassing! Zij komen om te vieren, maar uit niets blijkt dat Max ervoor in de stemming is. Vooral de financiële trubbels, maar ook de oude ruzies en kibbelingen met de vrienden onderling maken dat Max de boot afhoudt. Gelukkig weet zijn huidige vriendin een debacle te voorkomen en schikt Max zich in zijn lot: zeer tegen zijn zin gaat hij opnieuw zo'n ouderwets vriendenweekend in: de uitgebluste vriendengroep moet - elk voor zich- een aantal problemen overwinnen om iets van deze dagen en iets van hun onderlinge relatie te maken. 

Met : Francois Cluzet, Marion Cotillard, Gilles Lelouche, Benoit Magimel , Laurent Lafitte, Pascalle Arbillot, Clementine Baert

 FIN - song : Ester Phillips & The Dixie Flyers - Brand new day

L'economie du couple (aka After Love) - Joachim Lafosse

L'economie du couple op IMDb (6,5)
Het veel te weinig gebruikte woord "schrijnend" is het eerste dat bij mij opkomt. Deze film schrijnt, deze film duwt op pijnlijke plekken en poert in wondjes. Hoe lang geleden ook, mensen die een scheiding hebben meegemaakt , zullen in deze film ongetwijfeld enkele herkenningspunten zien.
Of dat nu is in de onophoudelijke ruzies, in de daaaropvolgende lijmpogingen, in het ongemak of in de  tweestrijd tussen logica en gevoel. Het is hoe dan ook geen léúke film, dat meld ik vooraf.

De koek is op voor Marie en Boris. 15 jaar huwelijk en twee kinderen verder zijn de verschillen tussen de twee te groot om nog bij elkaar te kunnen blijven. Ook de vaak toegepaste regel dat men "voor de kinderen" bij elkaar blijft, is al gesneuveld. Er komt een breuk aan, ontegenzeggelijk.
Er is echter een probleem: Boris heeft geen werk en derhalve geen geld om iets voor zichzelf te gaan vinden. Daardoor moet het stel noodgedwongen met elkaar blijven samenleven, terwijl de breuk overduidelijk is. Boris vertoeft in het kantoortje en spendeert zijn dagen zo veel mogelijk buiten de deur, totdat het "zijn" dagen zijn en Marie dus op haar beurt bij familie en vrienden moet gaan logeren.
Hoewel de meeste gesprekken op verwijtende en zelfs ruziënde toon gaan, zijn er ook momenten van overleg en begrip, ze begrijpen dat ze dat aan de kinderen verplicht zijn. Juist die momenten geven Boris dan weer hoop dat er iets te lijmen valt, maar Marie is de brug allang over.

De film vraagt veel van de acteurs, maar ook van de kijker. Ik kon er wel wat mee.

Met : Bérenice BéjoeBérénice Bejo , Cédric Kahn

Under the tree (Undir trénu) - Hafstein Gunnar Sigurosson

Under the tree op IMDb (6,9)
Doorgaans kan ik Noord-Europese humor erg goed hebben, dus ik ga er altijd even fijn voor zitten. Deze IJslandse film komt helaas niet goed genoeg uit de verf. Wel voldoende leuke momenten om uit te zitten, maar erg verrassend is het allemaal niet.

De film vecht twee verhaallijnen aaneen : die van een man die wegens vreemdgaan door zijn vrouw het huis uit wordt gezet en die van de burenruzie die zijn ouders uitvechten met het koppel naast hen. Die ruzie draait om de grote boom die bij de ouders van de kersvers gescheiden man in de tuin staat. De boom is nogal groot en werpt daardoor nogal wat schaduw over de tuin van de buren, waar het fraaie modepoppetje (dat sinds kort de nieuwe echtgenote is van een oudere zakenman) dagelijks probeert bij te bruinen. In IJsland.

Terwijl de zoon wanhopige pogingen doet om  met zijn ex in contact te komen en zijn dochter te onmoeten, lopen de stekeligheden tussen de twee buren steeds verder uit de hand. Vooral de moeder speelt hierin een dubieuze rol. Wanneer de ruzies zich op de huisdieren van de respectievelijke koppels lijken te richten, loopt de zaak steeds verder uit de hand.

Met : Steinpor Steinporsson , Edda Björgvinsdottir, Sigurdur Sigurjonsson

Rams (Hrútar) - Grimur Hàkonarson

Rams op IMDb (7,3)
Soms lijkt het leven bedrieglijk simpel. Beetje werken, potje koken, pitten, weer beetje werken. Het is allemaal schijn, mensen, onder die bovenlaag liggen vele (soms pijnlijke) verhalen.
Gummi is een schapenboer. Al heel zijn leven, hij weet niet beter. Dag in dag uit, weer en wind: altijd is hij met zijn beestjes bezig. Wanneer hij net over zijn erfafscheiding een ziek dier ontdekt en aarzelend over het hek stapt, weten we dat er iets aan de hand is. Bij terugkeer bij zijn huis wijst hij de buurman zonder woorden, slechts met zijn duim, de kant van het veld op: de man zal zijn beesten moeten checken.
De beide schapenboeren leven in onmin, al jaren, en gaandeweg komen we achter de oorzaak. Als Gummi bij de "ram van het jaar" verkiezing het nakijken heeft en de prijs naar zijn buurman Kiddi ziet gaan, knapt er iets. Hij wil de beslissing aanvechten, gaat op onderzoek uit en meent bij de succesram een ziekte te constateren. Als dat zo is, als het scrapie is, dan is dat desastreus voor Kiddi, maar ook voor Gummi en zelfs voor alle boeren in het hele dal. Dan zal de veestapel vernietigd moeten worden.
Het dorp verdenkt Gummi van rancune en reageert aanvankelijk sceptisch. Totdat inderdaad het hoge woord eruit is: er moeten radicale maatregelen genomen worden, het dal moet twee jaar "op slot".
Buurman komt uiteraard verhaal halen bij de veroorzaker. De twee blijken broers en praten al veertig jaar niet meer met elkaar. Nu komt langzamerhand het hoge woord eruit: elk van hen zoekt zijn eigen motivaties, elk zoekt zijn eigen manier voor het weer oppakken van zijn eigen bestaan. Rammen zijn koppig, u weet dat vast wel.
Een kleine film, bij vlagen heerlijk stoïcijns, mooi inkijkje.


Met :  Sigurdur Sigurjonsson, Theodor Juliusson

Promises and lies: The story of UB40 - Roger Penny/ Charlie Thomas

Promises and lies: The story of UB40 op IMDb (7,1)
Fascinerende documentaire over de opkomst en ondergang van de meest succesvolle reggae-band aller tijden. Dat ik zelf in ieder geval de tijd van de opkomst meemaakte (en ze in die tijd ook live bekeek), maakte dat ik extra geïnteresseerd hiernaar keek. Maar meer nog dan een muzikale reis blijkt hun verhaal er een van afgunst , van haat en nijd, van financieel succes en van grote financiële debacles.
Vanuit een uitzichtloze situatie (massa-werkloosheid in het land , Thatcher de baas, vervallen wijken in armoedige steden) ontstond de band in een oefenruimte waar ze hun loze tijd verdeden. Na de nodige trainingsuurtjes ontstonden er zowaar technische vaardigheden (nou ja, hoeveel is er nodig om reggae te kunnen spelen), men schreef een aantal zwaar beladen songs en timmerde een album in elkaar. En eerlijk is eerlijk, dat debuutalbum is nog steeds fantastisch.
Ze staken het verdiende geld in een eigen studio en label en hun kostje leek gekocht, zeker toen ze overstapten van politieke songs naar het succesvol coveren van zijige popdeuntjes. Het geld stroomde in bakken binnen, maar er bleek toch weer een oud verhaal de kop op te steken: fout management, foute investeringen. Steeds kwamen de heren weer terug bij af.
Maar dat blijkt nog niet het grootste probleem dat de heren overkwam: er ontstaat ruzie, er volgt een schisma, de band wordt in tweeën gesplitst en voor hetzelfde geld heb je opeens twee UB40's. Die niet meer met elkaar praten, die elkaar voor het gerecht slepen. Een clubje broers in de ene versie, eentje in de andere. Het is schrijnend , het is bikkelhard.

Met : Ali Campbell, Robin Campbell, Astro,