Jaws@50: The Definitive Inside Story- Laurent Bouzereau

Jaws@50 op IMDb (7,6)
 Jaws@50 op Moviemeter (3,58)

Jaws @ 50 op Wikipedia

Ongeveer 14 zal ik geweest zijn toen de filmklassieker verscheen, ongeveer 15 toen ik m zag: tere zieltjes he, die moest je beschermen vroeger. Dus niet meteen vol d'r op. Ik zal daarmee een van de laatsten van mijn generatie geweest zijn die m zag want de bezoekersstroom was onvoorstelbaar groot. Een wereldsucces, een film die de toon zette en een film die bijna iedereen die ouder is dan 30 wel gezien heeft. 

De film werd dus 50 jaar oud dit jaar, dat moet gevierd. Er waren Jaws-feestjes, er waren nieuwe vertoningen van een opgekalefaterde film en er is - gelukkig voor mij dan- deze documentaire. Erg fijn verhaal, erg verhelderend ook. We leren dat de film een breekpunt zou worden in de carrière van misschien wel de grootste regisseur van onze tijd. Het pad om daar te komen waar hij wilde zijn, was bezaaid met prikkeldraad, met valkuilen en met bedreigingen. Ver over het budget, ver over de geplande opnametijd, vlak voor het de-nek-omdraaien van het project: Spielberg scheerde langs de rand van meerdere afgronden om 'Jaws" daadwerkelijk tot een afgerond geheel te krijgen. 

De docu licht ons in over de locatie, over de figuranten (allemaal dorpelingen uit Martha's Vineyard), over de componist van de uit duizenden herkenbare filmmuziek,  over de spanningen én de ontspanningen tussen de acteurs. Allemaal ups & downs, maar het leeuwendeel van de docu draait om de gebrekkige techniek: een zelfgebouwde mechanische haai, die levensecht die mega Carcharodon Carcharias moest weergeven die soms daadwerkelijk langs die gebieden zwemt. 

FIN - song : The Bat Kings- Chumpstep

Alexandra's Project - Rolf de Heer

Alexandra's Project op IMDb (6,5)

Alexandra's Project op Moviemeter (3,26)

"Lang zal ie leven, lang zal ie leven, lang zal ie leven in de gloria.". Het is feest, zou je denken, maar aan alles is te zien dat Alexandra de gelukwensen voor haar man Steve maar met moeite over de lippen krijgt. 

Steve krijgt een cadeautje maar moet al snel naar zijn werk. Alexandra blijft met de kinderen achter en richt zich op de slingers en overige versieringen. Terwijl Steve een bijzondere dag op kantoor beleeft (inclusief de aankondiging van een promotie) , maakt Alexandra het zwaar beveiligde huis op voor een bijzondere verrassing. 
Bij thuiskomst treft Steve aanvankelijk niemand aan: geen kinderen die hem om de broekspijpen springen maar ook geen Alexandra die hem om de hals valt. De lampen zijn onklaar gemaakt, de kamer is verduisterd, wel hangen er slingers en ligt er een klein cadeautje. Uitpakken!

In het pakketje zit een videotape, met sierlijke letters "Play Me" erop geschreven. Steve krijgt de opdracht eerst een biertje te pakken en er eens lekker voor te gaan zitten. Eenmaal gesettled ziet hij de kinderen in beeld, die samen met hun moeder proosten en zingen voor de jarige jobhopper. De vreugde van Steve bij het zien van dit alles laait hoger op als Alexandra de kinderen uit beeld dirigeert en aan een heuse striptease begint. Zwetend en zuchtend zit Steve in zijn stoel, totdat Alexandra de performance onderbreekt en tegen de camera zegt: "Steve, en nu wij: we moeten praten.". Het feestje van Steve verandert stap voor stap in een horrorscenario. Alexandra lucht haar hart op ongewone en vooral radicale wijze. 

Met : Gary Sweet, Helen Buday, Bogdan Koca

Greed - Michael Winterbottom

Greed op IMDb (5,7)
 

Spoiler alert : als je niet goed tegen de grappen en grollen van Steve Coogan kunt, moet je deze film niet gaan kijken. Hij is zeer aanwezig in deze film en bepaalt voor een groot deel het satirische deel van deze film. 
Coogan speelt Richard "Rich" McCreadie, een succesvolle zakenman die zijn fortuin vergaarde door spijkerhard te onderhandelen en er niet voor schroomde om in Azië mensen tegen schandalige hongerloontjes keihard te laten werken om de kleding te maken die hij in Engeland weer tegen bodemprijzen kan verkopen. Als zijn bedrijven eenmaal goed lopen, melkt hij ze uit en roomt de inkomsten af ten gunste van zijn vrpuw, zijn gezin en zijn leefomstandigheden. Dat dit niet door iederen geaccepteerd wordt, bewijst de rechtszaak die tegen hem is aangespannen wegens verduistering en financieel wanbeheer. 

Maar dat alles is voor McCreadie maar bijzaak: voor nu is hij bezig met de voorbereidingen van zijn 60e verjaardag. Het moet grootser dan groots: de wereld en de media en die vermaledijde rechters zullen allemaal op hun neus kijken als ze zien wat hij voor elkaar krijgt. Megalomaan, zegt u?


Klopt aan alle kanten: McCreadie huurt een hotel inclusief strand af op een Grieks eiland, laat er een grote arena bouwen waar heuse leeuwen een beetje moeten spelen met nep-gladiatoren. Die voorstelling moet onderdeel zijn van het feestje waar alleen de grootste gasten zullen komen: er is flink budget beschikbaar om de Elton Johns en de Shakira's en de Leonardo di Caprio's uit te nodigen. Maar slechts heel weinigen happen, omdat de rechtszaak nu eenmaal geen goed heeft gedaan aan de reputatie van Richie Greed, zoals hij in een niet aflatende reeks bijnamen ook al is genoemd. De dag van het feest nadert terwijl de voorbereidingen stroef blijven verlopen. 

De film is op sommige vlakken flauw en flinterdun, maar daarnaast zit er wel degelijk een sociaal-kritische component in: een sneer naar de mensen die al die spotgoedkoop gemaakte kleding kopen terwijl ze weten welke onderdrukkingen daaraan vooraf gingen. En een sneer naar de zakenwereld die in zijn egoïstische zelfverrijking blijft volharden en daarbij vele regels aan de laars lapt. Want ja, het blijft wel een Winterbottom-film. 

Met : Steve Coogan, David Mitchell, Dinita Gohil, Asa Butterfield, Isla Fischer