One Mile: Chapter One - Adam Davidson

One Mile: Chapter One op IMDb (5,7)
 One Mile: Chapter One op Moviemeter (2,81)

One Mile op Moviepedia

Als je gaat zagen, zaag je meestal dingen in twee delen. Of dat nou smal of dik hout is, men zage de boel in twee delen. Prima planken worden dat meestal, soms kun je er zelfs zo'n drie uur film van bouwen. U ziet: ik begon enigszins cynisch aan deze reeks die we op Sky Showtime waren tegengekomen. De nog enigszins bekende naam van Ryan Philippe moet de kar trekken, hij moet de actie brengen in een tamelijk voorspelbare reeks waar liefhebbers van actiethrillers geen genoeg van kunnen krijgen. Doordat de film in twee hoofdstukken is opgedeeld, weten we ook al min of meer hoe het eindigt zodat we ons kunnen voorbereiden op deel 2. Zoals gezegd: voor de liefhebber.

Zijn nukkige dochter Alex verwijt hem van alles. Wij snappen dat. Immers, pappa Danny Beckett is er niet vaak voor haar geweest. De commandosoldaat vocht een tiental jaren lang op diverse brandhaarden in de wereld, het maakt hem een beresterke overlever (onthoud dat detail!). Nu hij zichzelf min of meer heeft gepensioneerd na zovele missies probeert hij de tijd goed te maken door zijn tienerdochter langs de scholen en universiteiten te rijden waarvan zij haar keuze moet bepalen: welke richting gaat mijn leven straks op. 
Bij een van die ritten belanden vader en dochter midden in de wildernis waar ze even een kamp moeten opzetten. Daar worden ze overvallen, dochter wordt meegenomen door een bende die sekte-achtige trekkken vertoont: ze zoeken jonge vrouwen om te bezwangeren zodat het voortbestaan van hun bedreigde club is verzekerd. Pappie lijkt het loodje te leggen maar is natuurlijk niet voor niets een  sterke vechtjas. Hij gaat erachteraan, hij moet en zal zijn dochter bewijzen dat hij echt om haar geeft. Hij moet haar dus bevrijden. Maar ja, hoe doe je dat als je tegen een overmacht staat die zich op een eiland heeft teruggetrokken? Nou, wij weten het wel, daar komen de survivaltechnieken van Danny plots goed van pas.

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

Il Buco (aka The Hole) - Michelangelo Frammartino

Il Buco op IMDb (6,6)
 Il buco op Moviemeter (2,92)

Il Buco op Wikipedia

De mens heeft altijd omhóóg gekeken: vliegen wilde men al eeuwen, totdat dit begin 19e eeuw opeens met machientjes werd mogelijk gemaakt. Later volgde de wens om de ruimte te verkennen, we zagen er de afgelopen weken weer een sterk voorbeeld van. Maar: net zo goed als men de hoogte in wilde, wilde men ook de diepte in: diepzee, kraters, grotten. Er zijn altijd mensenn die onderduiken om te kijken wat er honderden meters onder de grond voor werelden en materialen bestaan. Dáárover gaat deze zwaar onthaastende film. We reizen terug naar 1961 en gaan ondergronds.

Een groep speleologen in Noord-Italië is wel min of meer klaar met het ontdekken van nieuwe grotten als ze horen dat verderop in Italië nog een grote hoeveelheid mysteries bestaan. Men reist naar Calabrië om daar een expeditie naar de diepte op te zetten. Dat gaat zomaar niet.

Terwijl we bovengronds een stokoude lokale boer volgen die al zijn hele leven lang leeft met de schikking der natuur (en die zich derhalve verwondert over de interesse naar onbekende werelden), zien we de groep laagje voor laagje de diepte verkennen. Destijds slimme technieken worden gebruikt om de onzekere tunnels onder hen te verkennen: vuur, een voetbal, echo-werkingen en tijdmetingen van resonantie. Alles werkt mee in de besluitvorming om al dan niet nog verder te gaan. Spoiler alert: men komt tot 687 meter ondergronds, een diepte die op dat moment (nu 65 jaar geleden) nog slechts in 2 andere grotten op aarde was bereikt.

Met : Antonio Lanza, Claudia Candusso, Mila Costi

Warhorse One- William Kaufmann/ Johnny Strong

Warhorse One op IMDb (5,4)
 Warhorse One op Moviemeter (2,44)
Warhorse One op Wikipedia 

Omdat er deze week toch alweer sprake was van het inzetten van Amerikaanse grondtroepen kon ik daar deze film wel tegenover stellen, over het debacle dat de VS in Afghanistan heeft ervaren. Feitelijk is dit een "All American Hero" verhaal over de eenling die het opneemt tegen de overtallige vijand en die daar natuurlijk als een ongekende Rocky uit vandaan wil komen. Het mocht wat, het verhaal is sleets maar dat verhoudt Hollywood er niet van steeds maar zulke verfilmingen naar buiten te willen brengen. Ik denk niet dat er in Europa één iemand voor naar de bioscoop gegaan is (en dat ook niet doet bij de films die straks ongetwijfeld over de Iran-Epic Fury-oorlog gemaakt zullen worden. Als u daar echter anders over denkt, moet u deze zeker aanklikken.

Met zijn Warhorse-eenheid vliegt commando Richard Mirko over de valleien van Oost-Afghanistan. Ze doen dat als een van de laatst overgebleven units. Beter zouden ze weg zijn, maar er is nog een missie te volbrengen: een Amerikaans zendelingengezin is met een jeep op de vlucht voor Taliban- en IS-troepen, richting de grens. Aan Warhorse One en zijn team om dat gezin (vader, moeder, zoon, dochter) te redden uit de schietgrage klauwen van de bebaarde primitieven. Dan gaat het mis: de helicopter wordt beschoten, Mirko wordt eruit geslingerd terwijl de rest op de bergwanden crasht. Daar zit hij dan, in zijn eentje: met zijn rugzak vol bewapening en vol apparatuur. Hij kan wel communiceren met zijn eenheid maar hulp is ver te zoeken. 

Het advies om een veilig heenkomen te zoeken tegen de Taliban-milities slaat hij in de wind, hij acht het zijn plicht de missie dan maar in zijn eentje te voltooien. Voor het gezin komt dat te laat, slechts de vijfjarige dochter blijkt nog in leven nadat ze op die milities zijn gestuit. Het vereenvoudigt de missie van Mirko in die zin dat ie nu maar één persoon hoeft te beschermen en te redden, maar ja: hoe doe je dat tegen zo'n overmacht? Hoe bereik je veilig gebied? Enter: the hero!
Met: Johnny Strong, Athena Durner, Raj Kala

FIN - song : Blackchords- Sinking like stone

Dangerous Waters - John Barr

Dangerous Waters op IMDb (5,3)
 Dangerous Waters op Moviemeter (2,53)

Dangerous Waters op Wikipedia

Blijkbaar heb ik deze week behoorlijk in troebel water gevist, want de dag vóór "Amsterdamned" bekeek ik deze. Opnieuw geen pleziervaart. Bij deze film gaat het dan gelukkig niet om het gevaar van onderen, nee: hier is ouderwets de mens de klootzak die een onschuldig en romantisch ogend boottochtje kan versjteren. Het is allemaal niet heel goed, wel is het goed om te vermelden dat deze film uit 2023 een van de laatste werken was waarin we acteur Eric Dane te zien kregen, de beste man is inmiddels aan een ernstige ziekte bezweken. Het geeft deze film nog enige historische waarde, voor het overige wacht vergetelheid.

Hoewel ze het samen best redden, ziet Rose haar moeder Alma toch wanhopige pogingen doen opnieuw aan de man te komen. Het kost Rose moeite om enthousiasme op te brengen als mammie vertelt dat ze zijn uitgenodigd voor een zeilvakantie met haar nieuwe vriend. Rose heeft hem nog nooit ontmoet en moet nu blijkbaar meteen tww weken lang met hem doorbrengen op een kleine ruimte. Haar support voor haar moeder wint het van haar wantrouwen, met de nodige reserves stapt ze in de auto om mam's nieuwe stoere kerel te ontmoeten.

Van begin af aanvoet Rose dat er iets niet in de haak is met deze Derek. Filmwetten leren ons dat ze daarin wel eens snel gelijk kan krijgen. Terwijl mama zich superhappy voet en de champagne aanbreekt om haar nieuwe leven te ieren, ziet Rose met een bootje naderen. En niet zomaar, nee, met een noodgang. BAM! Gewapende mannen springen aan boord, het begin van een levensgevaarlijke reeks handeling. Wie is er hier stoer?

Met: Odeya Rush, Eric Dane, Saffron Burrows, Ray Liotta

FIN - song : Ezi - Need you like that

Life of Pi - Ang Lee

Life of Pi op IMDb (7,9)
 Life of Pi op Moviemeter (3,57)

Life of Pi op Wikipedia

Als je er een ruim decennium tussen laat, zie je bij een volgende kijkbeurt toch echt weer heel andere dingen dan de eerste keer. Dat pleit in dit geval in het voordeel van de succesvolle avonturenfilm die destijds middenin de dan gierend populaire 3D-periode in roulatie werd gebracht. Ik zal m nog 1 x moeten bekijken voordat ik m 3,14 keer gezien heb maar ben wel blij dat ik dit nog een keer geprobeerd heb (van de filmzenders geplukt, natuurlijk): ik haalde iets meer nadruk uit de verstandhouding tussen vader en zoon Patel, die bepalend bleek voor de positionering van de eigenwijze Piscine Molitor Patel, later kortweg Pi! Ik keek wat meer lángs de CGI-technieken, ik keek wat meer naar de fabel-kant van het verhaal en kon daardoor toch wel nieuwe waardering opbrengen voor deze film. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Life of Pi (maart 2014)

FIN - song : Mychael Danna - Which story do you prefer?

Road to Bali - Hal Walker

Road to Bali op IMDb (6,54)
 Road to Bali op Moviemeter (2,89)
Road to Bali op Wikipedia 

We moeten de filmindustrie koesteren, het heeft ons al zoveel gegeven. Al meer dan 100 jaar lang is het een spiegel van de maatschappij en vervult het in periodiek verschuivende behoeften. Deze film keek ik afgelopen weekend, omdat ik het mezelf als filmquizmaker nu eenmaal als verplichting opleg om langs vele geledingen van de cinema te reizen. Dus ook terug in de tijd als het nodig is. Deze film is ouder dan ik zelf ben, gemaakt in het lastige decennium direct na de Tweede Wereldoorlog. Er was behoefte aan verstrooiing, er was de noodzaak om de gespannen politieke situaties opzij te leggen en voor simpel vermaak te gaan. De "Road to"- filmreeks van all American Hero Bob Hope voldeden aan een behoefte: een klein script werd gebouwd rondom twee filmsterren, die de vrije hand kregen om te zingen, te dansen en tamelijk platte grappen te maken die tegenwoordig niet meer gemaakt zouden kunnen worden. Laat ik het simpel stellen: ik ben blij dat we enigszins geëvolueerd zijn, we zijn een stuk verder dan de masculiene blik waarmee men ging "aapjes kijken" in andere delen van de wereld.

Twee Amerikaanse acteurs raken in de problemen als ze in Australië banden aanknopen met jonge vrouwen. Halsoverkop pakken ze de boot richting Indonesië, Bali is de bestemming maar ze belanden eerst op een eiland daar in de nabijheid. Ze moeten daar in de diepzee een schat opduiken maar worden belaagd door een zeemonster. Gelukkig is daar de charmante prinses Lala om hen te redden uit de klauwen van zowel monster als reder. Beide heren zijn opgelucht en zwaar onder de indruk van de jongedame. Zo zeer onder de indruk dat ze beiden naar haar hand dingen, een strategie waarmee ze hun eigen vriendschap op het spel dreigen te zetten. Het gevaar komt van alle kanten.

Met: Bob Hope, Bing Crosby, Dorothy Lamour

Eden - Ron Howard

Eden op IMDb (6,5)
 Eden op Moviemeter (3,22)

Eden op Wikipedia

Had hier best al mooie dingen over gehoord, maar op een of andere manier had ik m nog niet bekeken. En dat terwijl ik de regisseur best hoog heb zitten, heb al aardig wat van hem bekeken. Maar omdat we gisteren toch bijna ingesneeuwd zaten, liepen we even de streamers af om een film uit te kiezen. Daar was de keuze dan ook al snel gemaakt, niet alleen vanwege de reputatie maar ook vanwege de zeer interessante cast: karakteracteurs versus een aantal nieuwe sterretjes. Prima (waargebeurde) thriller uiteindelijk, met ook nog eens een heel fraai stukje natuur in beeld (zelf had ik "Mosquito Coast"-associaties, onder andere).


De eeuwige associatie die ik met de titel van de film heb: 2 horizontaal, "4 letters - Paradijs." Dat is dan ook wat dr. Friedrich Ritter voor hem en zijn partner Dora Strauch had gecreërd: in het interbellum van de vorige eeuw verliet hij in 1928 het gehavende Europa met het plan om te werken aan een nieuwe wereld: de mens moest los van zijn macht en geldhonger, de mens moest zijn plaats weer leren kennis tussen flora en fauna, moest zich weer schikken in de rangorde van dieren en natuurkrachten. Hij trok naar het tot dan toe verlaten eiland Floreana, gelegen in de eilandengroep van de Galapagos. Leven van wat de natuur geeft, leven volgens andere wetten dan de dikke boeken voorschrijven. Ritter werkt er aan een boek en stuurt brieven naar westerse kranten waarin hij zijn theorieën beschrijft.
1933. Op het eiland arriveren de Duitse wetenschapper Heinz Wittmer en zijn vrouw. Niet alleen het ziektebeeld van zijn zoon is reden om te vertrekken, ook het zojuist geïnstalleerde naziregime noopt hem tot vertrek. Hij heeft gelezen van het werk van Ritter en wil zich ook op het eiland vestigen: hij brengt kennis mee en heeft aardig wat ideeën en vaardigheden om te overleven, hoezeer Ritter overigens ook laat blijken dat hij eigenlijk helemaal geen andere mensen op het eiland wil. 
Dat gaat nog verder mis als er een hautain gezelschap op het strand arriveert: een dame die zich barones noemt en die met haar gevolg dit eiland heeft uitgekozen om een luxehotel te bouwen. Ze moet liegen en bedriegen om niet direct van het eiland gezet te worden: u snapt dat er druk komt te staan op de "ontspannen" leefwijze van de wetenschappers, die zich dan ook opeens op elkaar aangewezen voelen.

Met: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sydney Sweeney, Ana de Armas

FIN - song : Hans Zimmer- Paradise lost

Force of Nature: The Dry 2 - Robert Connolly

Force of Nature: The Dry 2 op IMDb (5,9)
 Force of Nature: The Dry 2 op Moviemeter (2,75)

Force of Nature: The Dry 2 op Wikipedia

Nog meer natuur dan in het eerste deel: de beelden zijn schitterend, het verhaal net iets minder boeiend dan het eerste deel van Jane Harper's reeks over inspecteur Aaron Falk. Dat komt mede door het iets meer gekunstelde plot dat in de opvolger zit: regisseur Connolly moet hard werken om de verschillende verhaallijnen bij elkaar te krijgen, zodat we uiteindelijk ook iets meer van de persoon achter de actieheld begrijpen. Ik moet zeggen: direct ná deel 1 hapt dit wel goed weg, mede door die prachtige ruige natuur die hier eigenlijk de hoofdrol voor zich opeist.

Na het nodige succes met het oplossen van moordzaken is agent Falk inmiddels opgeklommen tot inspecteur: hij stapte over van het veldwerk naar de wereld van financiële criminaliteit en corruptie. Ze hebben hun ogen gericht op de magnaat Daniel Bailey en zijn Bailey Tennants-company. Net als Falk met zijn compagnon Carmen Cooper het net rond Bailey dreigt te kunnen sluiten, overkomt die laatste iets dramatisch: op een bedrijfsuitje (survival-hike door het onherbergzame Giralang National Park verdwijnt een medewerkster van het bedrijf: de mannengroep belandt keurig bij het tweede kamp, maar de vrouwengroep slaagt daar niet in. Ze raken de adjunct-directeur Alice kwijt, waarna een zoektocht moet worden opgezet in het berggebied. De tijd dringt, storm is coming. Falk loopt met gemengde gevoelens rond: hij wil uiteraard zijn zaak afronden, maar de verdwijning van Alice roept bij hem emotionele herinneringen op aan zijn eigen eerdere bezoek aan het Giralang Park. Hoe om te gaan met die tijds- én emotionele druk? Hoe krijgt Falk deze zaak zonder gezichtsverlies en ontmaskering tot een goed einde?

Met: Eric Bana, Anna Torv, Deborra-Lee Furness, Robin McLeavy, Sisi Stringer, Lucy Ansell, Jacqueline McKenzie

FIN - song : Peter Raeburn - Nature holds us all to account

Djupid (aka The Deep) - Baltasar Kormakur

The Deep op IMDb (6,6)
 The Deep op Moviemeter (3,05)

The Deep op Wikipedia

Hoewel doorgaans gezegend met een prima geheugen gebeurt het mij natuurlijk ook wel eens dat ik wat vergeet. Tijd is daarbij een factor: niet alles wat opgeslagen is in de bovenkamer, blijft daar voor eeuwig zitten. Nu zijn 11 volle jaren wel een hele tijd, maar dat ik me van deze film niet meer wist te herinneren dat ik hem ooit gezien had verbaasde wel enigszins. Gelukkig heb ik met dit blog al een dossier van zo'n 15 jaar opgebouwd, dus ik kon er op teruggrijpen. En wat blijkt: ik sta er nog niet veel anders in. Heb meerdere films van de onconventionele Kormakur gezien, bijna altijd hebben ze met de zee en de isolatie van het eiland te maken. Zo ook deze, maar daar kwam nog een leuk stukje wetenschap bij. En bovendien op waarheid gebaseerd, dat maakt het allemaal zeer onderhoudend.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Deep uit 2014

Met: Olafur Darri Olafson, Thora Bjorg Helga, Joi Johansson, Stefan Hallur Stefansson

En ook nog eens een fijne Sigur Ros- song als afsluiter. Heel fijn.

FIN - song : Sigur Ros - Staralfur

Ingenjor Andrées Luftfärd (aka The Flight of the Eagle)- Jan Troell

Ingenior Andrées Luftfärd op IMDb (7,2)
 Ingenjor Andrées Luftfärd op Moviemeter (3,67)

The Flight of the Eagle op Wikipedia

Ze zijn er in groten getale: de expeditie-films die uiteindelijk survivalfilms worden. Neergestorte vliegtuigen en dan maar zien of je tijdig gevonden wordt en zo. Daarnaast heb je natuurlijk de grote vaart, waar ook de nodige rampzalige verhalen uit op te diepen vallen en je hebt blijkbaar ook de pré-luchtvaartperiode. Ballonvaart, daar gaan we hier -in een overigens waargebeurd verhaal- naar kijken. De immer streng acterende Max von Sydow neemt ons mee in zijn krappe mandje. 

Eind 19e eeuw, Zweden,1896 om precies te zijn. De eerbiedwaardige wetenschapper S.A. Andrée keert licht gedesillusioneerd van het eiland Spitsbergen. Zijn plan om met een ballon van Spitsbergen naar de Noordpool te varen en daar de Zweedse vlag te planten moest worden geschrapt: de wind zou over een lange periode te ongunstig zijn. Hierdoor zou de expeditie te lang gaan duren om nog van serieuze overlevingskansen te spreken. Andrée heeft zijn plan nog niet laten varen maar moet zich de blaren op de tong praten om belangrijke financiers als Alfred Nobel te overtuigen dat zijn plan echt kans van slagen heeft.

Een jaar later zijn de plannen aangescherpt: betere techniek, beter materiaal en ook twee nieuwe enthousiaste mensen aan boord: de vrolijke doch kritische Knut Fraenkel en de avontuurlijke romanticus Nils Strindberg stappen over de angsten en de waarschuwingen heen, zij klimmen bij Andrée aan boord. De weersomstandigheden zijn goed, de proviand is gepakt, ze gaan airborne in Spitsbergen voor een expeditie die ze maximaal twee maanden zou moeten kosten. Het gaat onderweg natuurlijk niet helemaal goed; ze moeten een noodlanding maken op het pakijs. Een lange trektocht vol ontberingen over de ijsschotsen begint, op zoek naar een stuk vasteland. Denk "Nova Zembla" en je hebt het plaatje te pakken.
Noot: voor de nationalisten onder ons is er ook nog een klein bijrolletje weggelegd voor zanger Cornelis Vreeswijk

Met: Max von Sydow, Sverre Ankel Ousdal, Göran Strangertz

FIN - song : Mattr - Spiel

Flow (aka Straume) - Gints Zilbalodis

Flow op IMDb (7,9)
 Flow op Moviemeter (3,64)

Flow op Wikipedia

Sinds de jonge jaren van mijn kinderen ben ik eigenlijk nooit meer naar een animatiefilm toe geweest, althans : ik keek ze sowieso niet meer in de zaal. Gisteren doorbrak ik die lange afwezigheid omdat mijn vrouw deze dusdanig graag wilde zien dat ik haar alsnog begeleidde. En wat denk je? Ik vond het nog leuk ook: "Flow" is een aandoenlijke film met twee tegenstrijdige boodschappen. Boodschappen die eigenlijk al tijdenlang bekend zijn, maar het lukt de mensheid nog niet heel goed er mee om te gaan. De ene boodschap is: de wereld gaat naar de klote, de natuur is boos op ons. De andere boodschap is: als je maar goed samenwerkt, zijn er best nog mogelijkheden om aanstaande rampen te overleven. Ziehier de formule van de (terechte succes)film "Flow". 

Er moet iets aan de hand zijn, merkt Kat op. Kat is lekker op zoek naar voedsel maar wordt daarbij continu gestoord door voorbij rennende dieren. Die dieren blijken op hun beurt niet op jacht te zijn, maar op de vlucht gedreven. Waardoor dan?, vraagt Kat zich af. Daar komt Kat snel achter. 

Een woeste waterstroom overspoelt het land. Kat wordt meegesleurd en overleeft ternauwernood. Met de nodige mazzel weet Kat op een boot te klimmen waar ze moet overleven met een aantal andere- haar vijandige- dieren: een inhalige maki, een agressieve en bazige kraanvogel, een suffige doch rustige capibara en een veel te aanhalige hond die alleen maar met iedereen vriendjes wil zijn.

De dieren moeten samenwerken om de woeste waterstroom te bevaren en daarmee te overleven. Dat druist regelmatig in tegen het eigenbelang van de dieren maar ze merken dat ze - zeker op dit moment- niet louter voor zichzelf op aarde zijn. Leveren!

Ik zag raakvlakken met Ice Age, ik zag raakvlakken met Madagascar maar waar die beiden meer op de grappen gericht waren, is Flow eerder een serieuze en echt aandoenlijke film. Blij deze te hebben onderrgaan.

Met : Kat, Hond, Capibara, Maki, Kraanvogel.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nobody knows (aka Dare mo shiranai) - Hirokazu Koreeda

Nobody knows op IMDb (8,0)
 Nobody knows op Moviemeter (3,75)

Twintig jaar oude film van grootmeester Kore-eda die nog steeds op een 8,0 waardering staat. Dat is tamelijk ongekend. Het is dan ook een zeer bijzondere film, op waarheid gebaseerd maar met fictieve karakters. Het wekt verbazing dat dit verhaal ook maar enigszins aan de waarheid kan raken, want het is te "fantastisch" voor woorden. 

Kinderen van verschillende vaders heeft ze, moeder Keiko. Ze stelt oudste zoon Akira voor aan de buren maar verhult dat ze meer kinderen heeft. Immers: veel buren accepteren niet de overlast van spelende kinderen in een appartementencomplex. Ze vertelt de buren dat Akiro enig kind is en dat haar man in het buitenland werkt. Eenmaal binnen komen er echter nog drie kinderen uit de koffers vandaan.

Akira is vroegwijs. Noodgedwongen, want moeder is veel weg van huis om geld te verdienen. In die tussenliggende periode doet Akira de boodschappen en kookt hij voor zijn zussen en zijn broertje, die zich immers niet buiten mogen vertonen (en dus ook niet naar school gaan).
Het lijkt een waterdichte reeks afspraken, maar als moeder steeds vaker wat langer van huis is, komt Akira in de problemen. Rekeningen worden niet meer betaald, hij doet alles om het gezin in ieder geval eten te geven. En dat gaat ten koste van de voorzieningen en het huishouden. Kan niet lang goed gaan, zegt u, moeder is al een maand niet thuis geweest inmiddels. Akira zoekt naar oplossingen, maar die liggen stap voor stap steeds lastiger voor het oprapen. Het gezin komt in de knel en moeder is in geen velden of wegen te bekennen.

Met: Yuya Yagira, Aya Kitaura, Hiei Kimura, Momoko Shimizu, You

Big Game - Jalmari Helander

Big game op IMDb (5,4)
 Big Game op Moviemeter (2,61)

En nog een jeugdfilm, maar wel eentje waar ik een stuk minder mee had. Op opnemen gezet omdat films met Samuel L. Jackson best wel vaak heerlijk ontsporen. Dat was hier maar mondjesmaat het geval, voor zijn doen hield hij zich aardig op de vlakte. Voor jeugdige kijkers zat er meer in het vat, want mogelijk was het aardig vereenzelvigen met de stoere jonge hoofdpersoon.

Die hoofdpersoon is Oskari, een 13-jarig Fins ventje die door zijn vader is voorbereid op het grote ontgroeningsritueel dat de mannen in Lapland stuk voor stuk tot stoere jagers maakt. Pappie deed het destijds ook: een dag en een nacht alleen in het bos overleven, waarbij de jonge jager ook moet zorgen voor een jachttrofee. Papa schoot een beer, voor de timide Oskari acht hij een hert het hoogst haalbare. 

Oskari wordt door de dorpsraad ritueel uitgezwaaid en rijdt met zijn volbeladen quad de wildernis in, op zoek naar prooi.

Die krijgt ie, maar niet zoals ie verwacht. Boven het bos wordt namelijk de Air Force One uit de lucht geschoten, gelukkig net nadat de Amerikaanse president zich met een capsule in veiligheid heeft weten te stellen. Oskari vindt de capsule en haalt president Moore eruit, net voordat de complot-terroristen die capsule bereiken. De president is stomverbaasd dat zo'n klein ventje hem zo kundig in veiligheid weet te brengen, terwijl hij steeds maar zit te wachten tot zijn eigen agenten hem te hulp komen schieten.

Dat laatste gebeurt veel te traag, zodat Moore zich gedwongen ziet om de slimme survival-hulp van Oskari aan te nemen. Het wonderlijke duo slaat op de vlucht terwijl de misdadigers ze op de hielen zitten. Ze zijn met te veel, het is maar de vraag of Oskari de kans krijgt zijn "mannelijkheid" te bewijzen.

Met: Samuel L. Jackson, Onni Tomilla, Ray Stevenson, Jim Broadbent, Victor Garber, Mehmet Kurtulus

Sanctum - Alistair Grierson

Sanctum op IMDb (5,9)
 Sanctum op Moviemeter (2,82)

Hoeveel gaat er eigenlijk in een dozijn? Ongetwijfeld moeten er van films als deze van meer dan de traditionele 12 gaan. Voorspelbaarheid troef, saai en voor dit onderwerp eigenlijk zelfs teleurstellend weinig mooi beeldmateriaal. Men gaat vol op het effect, maar dat gebeurt op een dermate amateuristische wijze dat deze film al min of meer vergeten is voordat de aftiteling begint.

Ergens in Papua-Nieuwguinea is een mysterieus grottenstelsel dat inspirerend werkt op duikers Er gaat dus een groepje enthousiastelingen heen, dat onder leiding van een sterk ervaren duikinstructeur de gangen moet gaan doorkruisen. Dat gaat natuurlijk mis, mensen raken verstopt in het gangenstelsel en van het oorspronkelijke aantal deelnemers blijven er steeds minder over. 

Daarnaast is er nog de competentiestrijd tussen vader (de duikinstructeur) en zoon (een ervaren klimmer en abseiler) die elkaar beurtelings moreel verval en slapheid verwijten. Daar moet dus aan gewerkt worden gedurende de anderhalf uur die je aan dit verhaaltje kwijt bent.

Met: Rhys Wakefield, Richard Roxburgh, Allison Cratchley, Ioan Gruffudd

FIN - song : David Hirschfelder - Sanctum Suite

Leave no trace- Debra Granik

Leave no trace op IMDb (7,2)
"Van de maker van Winter's Bone."
Meer aanbeveling heb ik niet nodig om films als deze te gaan bekijken. Mijn verwachtingen kwamen ook redelijk uit, goede film (al heeft het niet de schokkende overtuiging en rauwheid van eerdergenoemde titel).

Vader Will en dochter Tom leven in de bossen rond Portland, Oregon. Maar dan ook echt: volledig "off the grid" , verscholen van de maatschappij. Will is oorlogsveteraan en de survivaltechnieken die hij destijds leerde gebruikt hij om in dit ondergrondse bestaan te kunnen volharden. Hij leert zijn dochter al, ze zou (als 13-jarig meisje) zelfs moeiteloos kunnen overleven in deze moeilijke omstandigheden. Ze weet hoe zich te verstoppen, hoe zo weinig mogelijk sporen achter te laten zodat de buitenwereld ze niet kan opsporen.
Toch gebeurt dat, ze worden gesnapt en opgepakt. Tom belandt in een opvanghuis en na een aantal dagen krijgen ze een plekje toegewezen bij een goedwillende bosbouwer. Hoewel het nog steeds "buiten" is, hoewel ze nog steeds niet in huisje-boompje-beestje-sfeer leven, vindt Will het onprettig dat ze volgens de regels van de maatschappij moeten leven. Hij wil weg, hij wil op zoek naar een nieuwe plek en dochter Tom kan weinig anders dan haar vader volgen, hoe zeer ze het hier ook naar haar zin heeft.

Ze belanden een heel stuk verderop in het land, vinden een boshuis waar ze even anoniem kunnen crashen. Bij een van de zoektochten naar voedsel krijgt Will een ongeluk en ze moeten toch weer naar de bewoonde wereld worden gebracht. Ze belanden op een trailertrash-camping, bevolkt door meer mensen zoals Will: iedereen zoekt de randen op, wil zo min mogelijk in het vizier van de instanties leven. Voor Tom is het Walhalla, maar Will is van plan snel te herstellen en verder te trekken. Er komt spanning te staan op de vader-dochter-verhouding.

Met : Thomasin McKenzie, Ben Foster

Kursk (a.k.a. The Command) - Thomas Vinterberg

Kursk op IMDb (6,5)
Het beheerste dagenlang het nieuws, nu 19 jaar geleden. Natuurlijk was de Koude Oorlog officieel voorbij, maar dat wilde nog lang niet zeggen dat de verhoudingen tussen Rusland en de rest van de wereld genormaliseerd waren. Het bleek een bepalende factor in dit verhaal.

Kernonderzeeër Kursk was een beetje nationale trots, apetrots waren de Russen op hun moderne submarine-vloot. Nou ja, vloot, de rest van de diepzeebootjes was zwaar verouderd of zelfs verkocht wegens gebrek aan liquide middelen.
De Kursk voer uit om in de Barentszzee tests uit te voeren met torpedo's met een kernkop. Men is nog niet lang onder water en nog lang niet in de aangewezen testzone beland als het misgaat: doordat een torpedo oververhit raakt volgt een zware explosie waardoor de boot naar de bodem zinkt. 10 minuten later een tweede knal, het lijkt over en uit voor de bemanning.
Het lukt een klein deel van de overlevenden om in een redelijk ongeschonden deel van de boot te geraken en zich daar af te sluiten van het wassende water. Aan de wal ziet men dat de signalen wegvallen en men vermoedt het ergste. Er wordt een vloot naar de rampplek gestuurd die gelukkig klopsignalen opvangt. Maar dan...
Het hulpmateriaal is verouderd en de Russische marine wil vooralsnog geen buitenlandse hulp accepteren uit angst voor een ontmaskering. De kostbare tijd die hiermee verloren gaat, doet uiteraard de overlevingskansen van de onderzee-bemanning slinken. Gelukkig is er een Britse officier die tegen beter weten in een reddingsoperatie op touw zet. Totdat hij tegen de stugheid van de Russische autoriteiten aanloopt, natuurlijk.

Met : Matthias Schoenaerts, Lea Seydoux, Colin Firth

All is lost - J.C. Chandor

All is lost op IMDb (6,9)
Oudje, maar opeens weer in roulatie op Film1. Aangezien ik deze destijds niet heb gezien, nu maar meegepakt. Want ik vind Robert Redford altijd fijn acteren: er zit een mooie combinatie van parmantigheid en twijfel in zijn maniertjes, ik ben er wel van. Dat komt goed uit, want ik deze film heb ik niets anders: Redford speelt de film geheel in zijn eentje . Zijn enige tegenspeler is de zee. Die probeert hem continue van het doek te spelen maar hij is hardnekkig.

Ergens in de Pacific zitten we, ver boven de Indonesische eilanden. Wereldzeiler , onze man in beeld, botst met zijn schip op een verloren zeecontainer (zoals er rondom onze Waddeneilanden ook een aantal liggen, u weet). Het is niet direct fataal, maar een best gat in de boeg maakt het afronden van zijn reis toch tamelijk lastig. Provisorisch lost hij het om door waterwerend doek over de zijkanten te lijmen. Het houdt iets tegen en we gaan verder met de reis.
Al snel raakt onze man in zwaar weer en blijkt er geen houden meer aan. Kapseizen en uiteindelijk een gebroken mast maken dat stukje bij beetje de boot meer water maakt. Wat hij ook verzint, uiteindelijk blijkt er geen redden meer aan. Hij moet overstappen in zijn liferaft, een professioneel vlot dat bijna als een rubberboot oogt. Voordat de boot zinkt, haalt hij nog zoveel mogelijk bruikbare zaken van boord, zoals de sextant waarmee hij zijn dobberkoers bepaalt. Hij merkt dat hij in de buurt zit van de drukbevaren straat waar alle mega-containertankers passeren en gaat proberen de aandacht te trekken.
Tot twee keer toe wordt hij gedesillusioneerd want niet opgemerkt door de schepen. Het water raakt op, vissen is lastig want er cirkelen haaien om de boot. Hij verzwakt per dag meer , na acht dagen dobberen  lijkt alles verloren.

Met : Robert Redford

Arctic - Joe Penna

Arctic op IMDb (7,3)
Heel veel is er niet over deze film te vertellen, toch is het een boeiende ervaring. Overlevingsverhalen kunnen meestal maar twee kanten op, het gaat fout of het gaat - met horten en stoten - goed.
Hoe deze afloopt, ga ik niet verklappen maar ik ga je wel zeggen dat Mads Mikkelsen geloofwaardig speelt.
Een survivor van nature, dat zie je aan alles. Zijn vliegtuig is neergestort op de Noordpool maar hij zit niet bij de pakken neer. Heeft al wat visplekjes uitgezet, verkent de omgeving en is vast van plan hier levend uit te komen. Zijn geduld wordt beloond wanneer een helikopter hem ontdekt. In een poging om bij hem in de buurt te landen gaat het echter volledig mis met het hefschroefding. Ook zij storten neer: piloot dood, co-pilote overleeft ternauwernood.
Onze held ontfermt zich over haar, spaart zichzelf eten en drinken uit de mond om haar in leven te houden. In het wrak van de heli vindt hij een landkaart en hij stippelt een weg uit om bij het kamp te komen. Gaat niet makkelijk worden, sterker nog: het is schier onmogelijk. Maar als hij het niet probeert, weet ie zeker dat ie ter plekke zal neervallen. Op pad dus, met een slee met daarop zijn lotgenote. Op pad, de ontberingen tegemoet.

Met : Mads Mikkelsen, Maria Thelma Smaradottir

Bird Box - Susanne Bier

Bird Box op IMDb (6,8)
Het is lang geen "A Quiet Place", maar ik vond het ook lang niet zo slecht als ik veel om me heen hoorde. Veel mensen beschreven het bekijken van de film als weggegooide tijd, maar zo heb ik het niet ervaren. Je weet vooraf dat je aan iets irrealistisch begint, je weet vooraf dat er rare wezens of monsters de hoofdrol spelen , dus ben je niet verbaasd dat die de sfeer van de film bepalen. Een film bekijken is een persoonlijke ervaring, eenieder doet het op zijn eigen wijze. Noem het beleving.

We duiken de distopie in: vanuit Europa sijpelen berichten door dat mensen totaal van slag zijn, zichzelf van alles aandoen en in groten getale verongelukken of zichzelf om het leven brengen. Wetmatigheid is dan dat je erop kunt wachten dat het ook op de gefilmde locatie gaat gebeuren. Inderdaad komt het ook in no time naar Amerika en het overvalt Malorie . Zij is een eigenwijze kunstenares die op het punt staat alleenstaande moeder te worden. Onderweg naar een controle gaat het mis met de wereld en vlucht zij de dichtstbijzijnde villa in. Daar huizen nog een stuk of zes anderen die allen zijn ontsnapt aan "hen" : onbenoemde, onbestemde wezens die je betoveren zodra ze je blik vangen. In eerste instantie vallen de slachtoffers voor de schoonheid die ze zien, maar al snel daarna moet alles kapot en dood.
Ondanks haar fysieke conditie neemt Malorie regelmatig het voortouw in de voedselvoorziening en andere plannen om te overleven. Zoals het in zo'n groep gaat , zijn er egoïsten en socialen maar ze moeten het toch samen te rooien. Wij weten al vrij snel in de film wie de uiteindelijke overlevers zijn en wat ze daarvoor moeten doen.

Raar gegeven natuurlijk, het verbod om naar buiten of omhoog te kijken omdat alles wat je in je blik vangt je einde kan betekenen. Maar het tien-kleine-negertjes-effect wordt best fraai toegepast en - persoonlijke mening - ik heb Sandra Bullock wel eens onbenulliger zien spelen.

Met : Sandra Bullock, Trevante Rhodes, John Malkovich, Tom Hollander