Simple comme Sylvain (aka The Nature of Love) - Monia Chokri

Simple comme Sylvain op IMDb (6,8)
 Simple comme Sylvain op Moviemeter (2,68)

Simple comme Sylvain op Wikipedia

Sympathieke romantiek maar wel met een dikke kritische rand. Zoals ik m uitleg, is dit een film die waarschuwt tegen bubbels, tegen het dragen van vooroordelen tegen "de andere klasse". We weten allemaal dat we daar zelf niet ongeschonden uitkomen: in elke kring waarin mensen zich begeven, heerst wel een bepaald dedain tegen mensen uit andere sociale welstand, tegen mensen met andere maatschappijvisie of gewoon tegen mensen met een ander soort humor. Dit wordt hier allemaal verpakt in een zinnelijke verfilming waarbij uiteraard aan elke kant van de medaille moet worden gestreefd naar besef hoe het ook anders kan.

                                    

Sophia is er bedreven in: de scherp inhoudelijke discussies die ze met haar "elitaire" vriendjes houdt aan de dinertafel weet ze krachtig en gemotiveerd te voeren. Ze is hoogleraar, de vrienden aan tafel zijn schrijvers en kunstenaars, welstandsklasse A allemaal. Toch wringt het: haar relatie vlamt niet echt meer, ze slapen apart omdat er de volgende dag weer gewerkt moet worden dus leveren ze daar het vleselijke voor in. Filmkijkers weten dan genoeg: er komt een derde persoon in beeld.

Die persoon is Sylvain, een ongedwongen bouwvakker die voor Sophie en haar man Xavier een buitenhuisje moet opknappen. Tegen haar zin moet Sophie juist die eerste afspraak daar in haar eentje doen (ze heeft geen kaas gegeten van bouwkunde en is bang zich van alles op de mouw te laten spelden). Sylvain praat honderduit en zegt - tegen een aardige vergoeding- wel mogelijkheden te zien in deze opdracht. Het komt echter niet binnen bij Sophie. Ze luistert amper en raakt totaal afgeleid door het fraaie fysiek dat tegenover haar staat: de man is ongedwongen en ongecompliceerd, hetgeen hem voor haar woest aantrekkelijk maakt. Ze weet wat ze op scherp zet, maar ze gaat toch een drankje met deze man drinken. En ja hoor: seks, alles vervullende seks die Sophia over elke vezel van haar lichaam doet tintelen. Zo kan het dus ook. 

Ze neemt weer afstand, stort zich op haar werk maar ja, daar is Sylvain plots aan de telefoon met een werkinhoudelijke vraag. Sophie gaat voor de bijl, want geil. En daarmee gaan plots al haar zekerheden op de helling: een man met wie ze niets gemeen heeft, met wie ze niet kan communiceren maar wel iemand die haar de lang gemiste orgasmes geeft, die haar zich vrouw laat voelen en haar standvastige redelijkheid de prullenbak in werpt. Twee verschillende werelden, ga er maar aan staan.

Met: Magalie Lépine Blondeau, Pierre-Yves Cardinal, Francis-William Rheaume, Monia Chokri

FIN - song : Robert Charlebois - Sensation

Origin - Ava Duvernay

Origin op IMDb (7,2)
 Origin op Moviemeter (3,10)

Origin op Wikipedia

In cinematografisch opzicht misschien niet helemaal geslaagd (de combinatie van biopic, historisch drama en boekverfilming komt soms geforceerd over) maar #manmanman , wat een ongelooflijk interessant verhaal. Naarmate de tijd verstreek, zat ik meer naar het (thuis)scherm gebogen omdat ik het óók begon te zien. Ik zag wat schrijfster Isabel Wilkerson beoogde met het boek waar de film op geënt is. Sterker nog: nu wil ik het ook lézen.

Journaliste Wilkerson heeft het even niet meer in de vingers: iedereen vraagt wanneer ze weer met nieuw werk komt, wanneer komt ze weer eens een nieuwe prijs ophalen? De zorg voor haar bedlegerige moeder belet haar het schrijven. Daar komt later het plotse overlijden van haar partner ook nog eens bij: alle lust tot schrijven en informatie vergaren resp. delen vergaat haar. Totdat ze zich bijeen weet te rapen, omdat ze weet dat zowel haar moeder als haar man dit van haar geëist zouden hebben. Ze zet door: het plan voor het nieuwe boek zit allang al in haar hoofd. Veldwerk, here we come.

Het boek dat eruit rolt is "Caste: the Origins of our Discontent", een doorwrochte verhandeling over de pijlers die verbanden leggen tussen slavernij en segregatiewetten enerzijds en nazisme en kastenstelsel anderzijds. Niet het racisme is daarvan de rode draad, maar de hiërarchie en de endogamie (geen gemengde huwelijken, alleen met "je eigen ras") zijn historisch veel bepalender voor de macht die van deze repressieve systemen uitgaan. Je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Met: Aunjanue Ellis Taylor, Jon Benthal, Niecy Nash, Emily Yancy

FIN - song : Stan Walker- I am

Jeunes mères (aka The Young Mother's home) - Pierre & Jean-Luc Dardenne

Jeunes mères op IMDb (6,9)
 Jeunes mères op Moviemeter (4,20)

Een sterk verschillende waardering voor deze film op de beide filmsites die ik hier steevast doorlink. Doorgaans is het publiek op Moviemeter jonger dan dat op IMDb en juist daarom valt die 4,20 me op. Dat staat gelijk aan een 8,4 op de andere filmdatabase en dat is uitzonderlijk hoog. Kan natuurlijk komen doordat de film nog maar net uit is en er dus nog weinig waarderingen zijn, maar toch: het is een indicatie dat nog niet elke filmkijker veel CGI en actie nodig heeft om een film te kunnen waarderen. De Belgische broers Dardenne (waarvan ik - net gecheckt- al 9 eerdere films zag) staan bekend om hard-realistisch sociaal drama, zeg maar: de hoek van Ken Loach en Mike Leigh. Wie mij kent, weet dat ik daarvan opveer. Eergisteren dus naar de voorpremière gegaan.

Het opvanghuis voor tienermoeders zit vol: een aantal bewoners moet nog bevallen, maar er zijn er ook die hier al met hun jonge baby's wonen. De begeleiding doet wat ze kan om de jonge vrouwen voor te bereiden op stappen in de richting van zelfstandigheid: ze zullen het uiteindelijk zélf moeten rooien in deze hard-economische maatschappij. We gaan vier van deze dames volgen. 

Er is Perla, die wanhopig probeert haar vriendje Robin te overtuigen zijn kind in de armen te nemen. Het jochie, amper een vlassnorretje op de bovenlip, komt net uit detentie en laat blijken niet zoveel interesse te hebben in vastigheid. Perla blijft volharden, ze zoekt hard naar een eigen woning en gebruikt daarbij ook de hulp van haar oudere zus. 
Er is Ariane, die stevig in haar schoenen lijkt te staan maar uit een zeer onveilige thuissituatie komt: drinkende moeder, agressieve stiefvader. Hoezeer haar moeder er ook op aandringt bij haar te komen wonen want "nu wordt echt alles anders", Ariane lijkt vast van plan haar kind door een welstandig paar te laten adopteren zodat haar baby een jeugd als de hare bespaard blijft.
Er is Jessica, die hoogzwanger is maar niet weet of ze van haar baby kan gaan houden. Daarvoor gaat ze eerst op zoek naar haar moeder, om te horen waarom die destijds afstand van haar gedaan heeft. 
En er is Julie, die het op het oog beter voor elkaar lijkt te hebben: een vriendje met wie ze wil gaan trouwen, een blik op de toekomst. Daarvoor moet ze eerst afrekenen met haar demonen uit het verleden: ze moet vérder afstand nemen van de drugsscene waaruit ze vandaan komt.

Al deze ingrediënten zouden een cocktail kunnen zijn voor een gitzwart verhaal, maar dat is duidelijk niet waar de Dardennes ditmaal op uit zijn. Elk van deze dames zet op haar eigen manier haar stappen, maakt haar eigen keuzes. En dat is alvast een begin.

Met: Babette Verbeek, Elsa Houben, Janaina Halloy, Lucie Laruelle, Christelle Cornil, India Hair

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart- Piano Sonata no 11 in A major

Gezien in : Cinema Oostereiland

About my father - Laura Terruso

About my father op IMDb (5,8)
 About my father op Moviemeter (2,44)

About my father op Wikipedia

Doordat de man zoveel monumentale (en soms ook fenomenale) rollen heeft gespeeld, vergeef je Robert de Niro dat hij in de nadagen van zijn carrière voornamelijk nog luchtige komedies speelt (jaja, ik hoor het u zeggen: "En Zero Day dan?" Een goede laatste poging, zeg ik dan). Liever zien wij de man natuurlijk als afwijkend karakter gestalte geven aan cynische en soms zelfs gevaarlijke mensen, maar eerlijk is eerlijk: af en toe weet ie er wel goed mee weg te komen. Ook in deze "About my father" kan ie weer alle clichés kwijt die er aan zijn Amerikaans-Italiaanse afkomst kleven.

De Niro is hier de - van oorsprong Siciliaanse- kapper Salvo die een ooit gerenommeerde praktijk dreef in Chicago. Salvo is classic spaghetti-Amerikaan: álles draait om familie, mannen zijn mannelijk en de zoon aanbidt de vader. Hard werken is het devies, zuinigheid met vlijt et cetera. Zoon Sebastian heeft deze complete leerschool doorlopen, maar staat wat luchtiger in het leven. Nu hij een fraaie dame ontmoet heeft, een kunstenares, wil hij haar ten huwelijk vragen maar daarvoor heeft hij de oude ring van zijn moeder nodig. Hij moet dus Salvo om een gunst vragen. 

Salvo kijkt met wantrouwen naar de schoonfamilie van zijn zoon: steenrijke hoteleigenaren, protserig landgoed, privé helikopter en veel te veel geld. Dat soort mensen werken niet, is Salvo's gedachte en hij is dan ook streng in zijn advies. Uit arren moede vraagt Salvo zijn vader mee voor een 4th of July-weekend bij de schoonouders in Washington, zodat papa zelf kan zien hoe nobel Sebastian's bedoelingen zijn. Een culture clash is het gevolg.

Met: Robert de Niro, Sebastian Maniscalco, Leslie Bibb, Kim Cattrall, David Rasche

FIN - song : Yolanda B Cool & D Cup - We no speak Americano

Délicieux (aka Delicious) - Eric Besnard

Délicieux op IMDb (7,0)
 Délicieux op Moviemeter (3,19)

Délicieux op Wikipedia

"Ik houd van lekker eten". Hoe vaak hoor je die uitdrukking wel niet? Alsof er ook mensen zijn die van vies eten houden, wat ik betwijfel. Hoe dan ook: er zijn veel mensen die zich voordoen als "culinair onderlegd", er zijn daartussen ook mensen die dat ook daadwerkelijk zijn. Zelf ben ik niet zo iemand, ik geniet mogelijk zelfs meer van een eenvoudige maaltijd dan van een culinaire effort van een topsport-kok. Maar feit blijft dat het een kunde is, waar een fors deel van onze wereld warm voor loopt. 

Voor die mensen zal deze film dan ook inzichten bieden in hoe het allemaal zo is gekomen. Gisteren herzag ik de aangename komedie "Délicieux" die op een "zo kan het gegaan zijn"-wijze de ontstaansgeschiedenis van "het eerste restaurant ooit" vertelt. Ook bij het opnieuw bekijken genoot ik van het innemende spel van hoofdrolspeler Grégory Gadebois, opnieuw was fijn om met het verhaal van de film licht enkele bepalende historische feiten aan te raken (de Franse revolutie, adel versus burgerij én dus het ontstaan van de gastronomie. Geen straf hoor, deze.

Mijn recensie uit 2022: https://begt.blogspot.com/2022/06/delicieux-aka-delicious-eric-besnard.html

FIN - song : Christophe Julien - 1789

Illusions Perdues (aka Lost Illusions) - Xavier Giannoli

Illusions Perdues op IMDb (7,4)

Illusions Perdues op Moviemeter (3,12)

Pompeuze film, maar dat was waarschijnlijk nodig om de scheidslijnen in het verhaal duidelijk te maken. Een prestigieus rise & fall-verhaal is het, waar heel veel te zien valt (en gelukkig ook best wel wat te genieten). Treffend is dat het een boekverfilming is naar een verhaal van Honoré de Balzac , maar dat het bulkt van de raakvlakken naar de tegenwoordige tijd. Precies dat is wat de film interessant genoeg maakt om volledig uit te dienen. 

We duiken in de zielenroerselen van de romantische Lucien, die op het Franse platteland in armoede opgroeit maar die groot durft te dromen. Hij zet zijn gedachten op papier, maakt er zelfs een gedichtenbundel van die hem onder de aandacht brengt van Louise, de barones van het nabijgelegen landgoed. Lucien draagt voor op een van haar soirees en er ontstaat een heimelijke liefde. Als de man van Louise erachter komt, nemen de twee de wijk naar de grote stad Parijs. 

Daar dienen hun wegen zich te scheiden omdat het in de upperclass scene daar niet toegestaan is dat de adel zich met dermate laag geclassificeerde mensen inlaat. Lucien staat er alleen voor en zint op wraak. Hij gebruikt zijn schrijftalent door zich in te zetten voor fakenews krantjes die zich laten betalen om toneelstukken en boeken de lucht respectievelijk de grond in te schrijven. Lucien blijkt er goed in te zijn en wordt met de dag vileiner en scherper in zijn recensies. Hij blijkt carrières te kunnen maken en breken en komt daardoor ook weer bij de adel in beeld als interessante partij. Zo komt hij toch weer in contact met Louise, die nog steeds zijn liefde niet beantwoordt maar hem wel probeert te behoeden voor het rock-n-roll leven dat hij aan het leiden is. Een web van intriges en belangen wordt geweven, een web waarin niemand blijkt te zijn wie hij echt is en waar iedereen vooral in staat is om de ander te belazeren. Eigenbelang heerst. En dat gaat nooit lang goed.

Met: Benjamin Voisin, Cécile de France, Vincent Lacoste, Xavier Dolan, Salome Dewaels

FIN - song : Frank Purcell- Sonata No 1 in G Minor 

Haute Couture- Sylvie Ohayon

Haute Couture op IMDb (6,2)

Haute Couture op Moviemeter (2,56)

 Erg fijne Franse arthouse-film, die met een piepklein verhaaltje zeer veel zegt over de (te vaak afgesloten) leefwereld van mensen in onze moderne maatschappij. Heeft wel in ons filmtheater gedraaid, ben er destijds niet geweest maar ik ben heel blij dat men films als deze blijft programmeren. Doet publicitair niet veel maar is wel degelijk van belang voor de kijkende doelgroep. Het helpt mening te vormen, het helpt vooroordelen omver te halen. 

Die zag ze niet aankomen, onze Esther. Terwijl ze dromerig op weg is naar haar werk - alwaar ze bezig is aan haar allerlaatste Christian Dior-collectie - stopt ze in de gangen van de metro even om te luisteren naar een straatartieste. Ze weet niet dat het beginnende zangeresje Jade daar staat om de aandacht af te leiden van haar tasjesrovende vriendin. Esther is alles kwijt, het zangeresje verdeelt na afloop met haar mede-dievegge de schamele buit. 

Echter: wroeging speelt Jade parten, Ze graaft de tas op inhoud door en besluit hem terug te brengen. Gek genoeg valt Esther haar niet heel hard aan, bij een volgende ontmoeting biedt ze Jade zelfs aan om eens op haar werk te komen kijken, zodat ze weet wat voor mensen ze eigenlijk besteelt. Mensen die er hard voor moeten werken, zo blijkt: de wereld van de haute couture is een harde, Esther kent het klappen van de zweep maar moet er tot en met de laatste collectie bikkelhard aan trekken om haar werk goed te doen. Uiteraard kijkt Jade hier schamper tegenaan, ze wantrouwt immers de hele wereld dus deze dame zal ook wel bijbedoelingen hebben. Gaandeweg ziet ze echter dat Esther haar vertrouwen schenkt, steeds enthousiaster begint ze op de aanvankelijk vijandige werkvloer mee te doen. Wat haar parten speelt, is de afhankelijkheid die haar moeder haar toont: waarom ga jij ergens aan het werk terwijl je eigenlijk hier voor mij moet zorgen? Jade ziet steeds meer in dat werken de enige uitweg is uit haar achtergestelde sociale status en armoedige thuissituatie. Daarvoor moet ze echter weerstand overwinnen, zowel die van haarzelf als die van haar omgeving.

Met: Nathalie Baye, Lyna Khoudri, Pascalle Arbillot, Adem Bessa

FIN - song : Alain Barrière - Elle etait si jolie

Mrs. Harris goes to Paris - Anthony Fabian

Mrs Harris goes to Paris op IMDb (7,1)
 Mrs. Harris goes to Paris op Moviemeter (3,19)

Natuurlijk wisten we vooraf dat het niet al te diep zou graven, deze romantische komedie. Maar Lesley Manville in de film is - wat mij betreft - altijd een pré, net zoals films over mensen die hun leven totaal omgooien het bij mij vaak wel goed doen. "Klik", daar gingen we.

1957, London. Ada Harris doet haar best de eindjes aan elkaar te knopen. Officieel weet ze nog steeds niet dat ze weduwe is, maar ze gaat daar wel van uit omdat haar man nooit uit de oorlog is teruggekeerd. Ada is schoonmaakster en naaister bij verschillende adressen en redt het daarmee net. Met haar vriendin Vi pakt ze zo af en toe een borrel, waarbij vaak de zeer van Ada gecharmeerde Archie even aanschuift. Ada houdt alle avances echter af, haar man Eddie zou immers zomaar opeens aan haar tafel kunnen staan. 

Bij een van haar adresjes, een nare adellijke dame die niet doorheeft hoeveel pijn ze Ada doet met haar generaliserende gepraat, slaat de verandering toe: de freule heeft een prachtige jurk van Christian Dior in haar kast hangen en laat terloops even de prijs vallen. En die prijs valt Ada niet eens tegen. Thuis leegt ze haar spaarpotje en berekent ze haar kansen: als ze nu eens wat extra klussen aanneemt en veel overwerkt, dan is die 500 pond nog best op te hoesten. Ze durft te dromen, helemaal als het geluk van de voetbaltoto haar kant op valt. 

Next: Parijs! Verwonderd loopt ze rond in de stad van de liefde. Ze vindt het atelier van Dior, waar ze aan de deur wordt tegengehouden: "wat komt u hier doen? U met uw sjofele jas? Een jurk kopen, u?" Ze volhardt en dat valt in goede aarde bij een aardige graaf die haar als zijn gast meetroont naar de aangekondigde modeshow. Er zijn nog aardig wat hobbels te overwinnen, maar uiteindelijk staat de volkse Ada in het atelier van Dior om zich een jurk aan te laten meten. Eind goed, al goed, zou je zeggen. Nou nee, er staat van alle kanten druk op dit verhaal waarin Lesley Manville steeds meer als sterke vrouw naar voren komt.

Met: Lesley Manville, Isabelle Huppert, Lambert Wilson, Alba Baptista, Lucas Bravo, Ellen Thomas, Jason Isaacs

FIN - song :  Rael Jones-  The Legion Dance

Sun Children (aka Khorshid/The Sun) - Majid Majidi

Sun Children op IMDb (7,1)
 Sun Children op Moviemeter (3,71)

Deprimerende film, ondanks dat ie voortdurend naar het licht toe werkt. Natuurlijk zitten er wel sprankjes hoop in, maar over het algemeen kijken we naar het droeve lot van vluchtelingenkinderen die te vroeg met het straatleven worden geconfronteerd. 

Gevlucht uit Afghanistan en dan in een Iraanse stad terecht komen. De jonge Ali heeft het niet getroffen, net zo min als zijn vriendjes Abolfazl en Reza. Ze doen een beetje klusjes voor een louche garagehouder, klusjes die eigenlijk het daglicht al niet verdragen. Dat wordt nog erger als Ali door de garagehouder onder druk wordt gezet. 

Hem wordt opgedragen "een schat" te vinden die zich onder het schoolplein van de Sun School zou bevinden. Hoewel de jongens niet weten waar ze dan precies naar moeten graven, vinden ze het eigenlijk wel spannend. Om op het terrein te komen, moeten ze zich echter eerst aanmelden als leerling. Dat gaat niet makkelijk maar uiteindelijk komen ze bij de schappelijke leraar Rafie terecht. Deze trekt zich het lot van de jongens aan en ontfermt zich over hen. Dat heeft voor Abolfazl en Reza best een goed effect, die zien kansen om via onderwijs vooruit te komen. Maar Ali, juist de meest aansprekende van het groepje, belandt in een tweestrijd: hij ziet wat de leraar hen allemaal voor betrokkenheid en kansen toont, maar die "schat" blijft toch aan hem trekken. Hij moet keuzes maken.

Met: Rouhollah Zamani, Javad Ezati, Ali Nasirian

FIN - song : Ramin Khosha - Alone in school

The Kitchen - Daniel Kaluuya/ Kibwe Tavares

The Kitchen op IMDb (4,8)

The Kitchen op Moviemeter (2,41)
 

Een 4,8 op IMDb? Daar begrijp ik weinig van. Goed, het regiedebuut van acteur Daniel Kaluuya (oa "Get Out" is overwegend gitzwart en pessimistisch van toon, maar de toekomst is nu eenmaal niet zonnig. Ik zie wel degelijk lichtpuntjes in de film en ben vooral gecharmeerd van het overtuigende acteerwerk van hoofdrolspeler Kano (aka Kane Robinson) die in de film een mooi pad aflegt. 

Kano speelt Izi, een man die in de kracht van zijn leven een bescheiden baantje vervult bij een uitvaartcentrum. Helaas geen rustig baantje want men heeft er iets teveel klanten de laatste tijd, klanten die vooral komen uit de nabijgelegen woonwijk The Kitchen. Het is een van de laatste woonwijken in London die nog niet door de autoriteiten zijn schoongeveegd (met behulp van de ME). De overwegend zwarte bevolking leeft er in continue spanning, wachtend op de volgende razzia. 

Izi wordt geconfronteerd met een bekende: de dame die voor hem op tafel ligt om te worden voorbereid op de uitvaart kent hij uit een ver verleden maar hij laat - mogelijk uit angst voor represailles, mogelijk uit angst voor zijn baan- niets blijken. Toch zegt zijn blik voldoende voor de puberzoon van de vrouw: hij wacht Izi op na diens werk. 

De jongeman, Benji, staat er nu alleen voor en Izi laat duidelijk blijken dat hij wel voor hem wíl, maar mogelijk niet voor hem kán zorgen. Izi heeft namelijk spaargeld opgebouwd en staat op het punt de spanningen in The Kitchen achter zich te laten door naar een nieuw bouwproject te verhuizen. Benji beschouwt dat als verraad aan de medebewoners van de achterstandswijk. Stukje bij beetje komen de twee tot elkaar, om elkaar vervolgens weer net zo hard af te stoten. Er is een clash nodig, een harde clash, om hun onderlinge verstandhouding duidelijk te maken. En op die clash hoef je in the Kitchen niet lang te wachten.

Niet vrolijk, deze film. Wel intrigerend.

Met: Kano, Jedaiah Bannerman, Hope Ikpoku Jr

On the Waterfront - Elia Kazan

On the waterfront op IMDb (8,1)
 On the waterfront op Moviemeter (3,68)

"She looks live Eva Marie Saint
in 'On the waterfront'"
Lloyd Cole, Rattlesnakes.

Twee maandjes geleden zag ik Lloyd Cole weer een keertje live en hoorde ik ook deze beschrijvende strofe weer voorbijkomen. Ik zong mee, zonder dat ik de film eigenlijk ooit volledig had bekeken. Daar heb ik nu maar eens verandering in gebracht, nu deze titel op een oudefilms-zender (Nostalgienet ONS) voorbij kwam.Boeiend geheel! Aan alles is te zien dat Marlon Brando een magnetische werking heeft op het oog en dus ook op de camera: je MOET wel naar hem kijken. Een echt stukje filmgeschiedenis derhalve. 

Het is een hard bestaan daar, in de haven van Hoboken New York. Waar het lijkt alsof de verdeling van het werk keurig door vakbonden wordt gecoördineerd, trekt in werkelijkheid de maffia aan de touwtjes. Hun willekeur bepaalt of er 's avonds in de huiskamers van de arme arbeidersklasse eten op tafel staat. "Dat pik je toch niet?", zeggen wij dan tegenwoordig. Was het maar zo makkelijk: mensen die opstaan en hun mond opendoen worden daarna geboycot (en dat is dan nog het beste dat ze kan overkomen, met velen loopt het slechter af).

Terry Malloy is een als voormalige profbokser opgevallen bij Johnny Friendly, die als koppelbaas streng heerst over de verdeling van het lossen van scheepsladingen. Malloy verleent hand- en spandiensten, vaak van nare aard. Zo moet hij op een gegeven moment zijn oude vriend Joey Doyle naar buiten lokken omdat hij op het dak- bij de duiventillen- opgewacht wordt door een knokploeg van Friendly (die dus alleen in naam zo vriendelijk is). Joey overleeft het niet en plots vallen bij Malloy de schellen van de ogen: waar is hij mee bezig? Is hij bereid vrienden en familie te verliezen, louter om de rijke bazen nog rijker te maken? Samen met Joey's knappe zus Edie en priester Father Berry begint hij langzaam in woord en daad op te staan tegen de agressie van de onderwereld.

Met: Marlon Brandon, Eve Marie Saint, Karl Malden, Lee J. Cobb, Rod Steiger

L' Ennemi - Stephan Streker

L' Ennemi op IMDb (5,8)
 L' Ennemi op Moviemeter (2,98)

Mysterieuze film, maar dat lijkt precies de bedoeling van regisseur Streker. Misschien meer nog dan de opdracht mee te denken over het moordmysterie in de film, vraagt hij u na te denken over klassenjustitie en maatschappelijke verschillen. Want juist die items blijken verschil te maken in het leven van de hoofdpersonen. Intrigerend dus voor de kijker, die bovendien opnieuw verwend wordt door een uitstekende rol van Dardenne-acteur Jerémie Renier (en nee, ik bedoel niet Jeremy Renner).

Het lijkt een allesverzengende liefde, die tussen de prachtige Maeva en haar oudere partner Louis Durieux. De seks spettert, hij plaatst haar op een voetstuk en ze leiden een luxe leventje in hotelbars en clubs. Op een van die avondenaan de Noordzeekust gaat het mis: na een fikse ruzie vertrekt Maeva uit de club, waarna Durieux, een vooraanstaand politicus, het op een zuipen zet. Terug in het hotel gaat hij op zoek naar Maeva. Midden in de nacht staat hij bij de balie van het hotel: "bel de politie, mijn vrouw heeft zelfmoord gepleegd".

Uiteraard wordt hij zelf als eerste verdachte gehoord (vooral omdat hij vergeet op zijn politieke onschendbaarheid te wijzen), maar hij merkt al snel dat hij geen coherent verhaal kan vertellen: simpelweg omdat hij door zijn middelengebruik geen enkele herinnering meer aan het voorafgaande heeft. Hij heeft alle schijn tegen en draait de bak in. Hoewel hij boordevol wroeging zit, zijn geliefde mist en haar vooral van niets wil beschuldigen, komt er niets bij hem boven wat nou de werkelijke oorzaak van haar overlijden zou kunnen zijn. Zijn medegevangenen zien het meewarig aan: een bekende politicus, die ondanks allerlei verdenkingen toch redelijk buiten schot gelaten wordt in het harde gevangenisleven. Wat klopt hier niet aan? Durieux' celmaatje Pablo denkt er het zijne van en weet al vooraf dat Louis ongeschonden de celdeur achter zich dicht zal trekken en de gevangenis verlaten, terwijl hij zichzelf - vanwege zijn sociale klasse- bij voorbaat kansloos weet. De twee verschillen fors van elkaar, maar weten allebei dat voor hen de gevolgen heel verschillend zullen zijn.

Met : Jeremie Renier, Alma Jodorowsky Felix Maritaud, Zacharie Chasseriaud, Peter van den Begin

Znachor (aka Forgotten Love) - Michal Gazda

Znachor op IMDb (7,5)
 Znachor op Moviemeter (3,85)

Mooie film! Romantisch en nostalgisch, haves and havenots, fraaie beelden. Ik kon er wel wat mee en zo te zien zijn er meer op de hierboven genoemde filmdatabases die Znachor goed konden waarderen. 

Rafal Wilczur lijkt alles mee te hebben: professor/dokter aan een gerenommeerde privékliniek, goed inkomen en vrouw en kind in een ruimschoots van personeel voorzien huis, het hart op de goede plaats. Maar het is niet alles goud wat er blinkt: de relatie met zijn vrouw loopt stroef, zijn collega's gaan slimmer met hun ambities om dan hij en zijn dochtertje is verdrietig dat ze haar hardwerkende vader te weinig ziet. Net op het moment dat hij een wetenschappelijke doorbraak maakt, slaat het noodlot toe.

Rafal wordt op straat beroofd en daarbij dusdanig hard geslagen dat hij zijn geheugen kwijtraakt. Als vervolgens alleen nog zijn jas aan de rivieroever wordt gevonden, gaat iedereen er van uit dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Zijn vrouw trekt met zijn dochter bij haar minnaar in,  Rafal zwerft over het platteland zonder te weten wie hij is en wat hij wil gaan doen. 

Hij belandt op het platteland waar hij werk vindt op een boerderij (en zelfs enige amoureuze stappen neemt met de molenaarsvrouw). Het dorpje wordt grotendeels bestierd door de rijke baron die de bevolking afknijpt qua rechten en inkomen. Wat ze nog hebben, brengen ze meestal naar de kroeg. Alwaar achter de bar een prachtige jongedame is komen werken, die de aandacht trekt van de zoon van de baron. Terwijl er tussen die twee langzaam een betere verstandhouding ontstaat, begint Rafal met het helpen van de lokale bevolking. Ergens ver in zijn geheugen zit nog veel medische kennis verstopt, hij doet wat hij kan. En dat gaat alleen nog maar toenemen als de rijkeluiszoon samen met het barmeisje een ongeluk krijgt: Rafal moet diep in zijn geheugen graven om zijn oude kennis aan te boren. Hij stelt alles in het werk om het meisje te redden, want zij blijkt veel meer voor hem te betekenen dan hij aanvankelijk beseft.

Met : Leszek Lichota, Maria Kowalska, Ignacy Liss, Anna Szymanczyk

FIN - song : Pawel Lucewicz - Final

Mona Lisa Smile - Mike Newell

Mona Lisa Smile op IMDb (6,5)
 Mona Lisa Smile op Moviemeter (2,80)

Er stond toch echt in de drive dat ik "Bright Star"op had genomen, maar bij het aanklikken kwam toch echt deze titel naar voren. Geeft niks, een feelgoodfilm kan ik op zijn tijd best waarderen en dat kwam dus goed uit in deze stormachtige tijd. Hoewel ik niet per se overtuigd ben van de acteerkwaliteiten van Julia Roberts is het wel een gegeven dat ze een film kan optillen met haar charmante aanwezigheid, dat lukt haar ook hier. En de film is ook al weer zo oud dat we in de bijrollen veel latere geslaagde acteurs herkennen.

Docente kunstgeschiedenis Katherine Watson heeft er zin in: ze heeft een post verworven op het prestigieuze Wellesley-college. Haar eerste les blijkt echter een deceptie: waar zij de leerlingen wil aanzetten tot nadenken en het vormen van een mening blijken de jongedames meer van de schoolse aanpak. Ze hebben de boeken gelezen en de lesstof uit het hoofd geleerd, maar kunnen geen antwoord geven op de spitsvondige "buiten de lijntjes"vragen van hun onconventionele docent. Algemeen is de trend dat de slimme vrouwen best wat willen leren maar dat ze dat alleen maar doen om een zo goed mogelijke positie op de huwelijksmarkt te veroveren. Eenmaal getrouwd zal men zich op heel andere doelen richten dan culturele of historische kennis.

Watson is flabbergasted. Ze probeert haar toch echt slimme leerlingen over te halen tot zelfstandigheid en het vormen van een eigen mening, maar krijgt daarbij louter tegenwerking. Niet alleen van haar bestuur, maar ook vanuit de leerlingengroep. Vooral de mondige Betty Warren maakt het Katherine lastig, sterker nog: die heeft het op haar gemunt en probeert met roddel en achterklap de positie van Watson te verzwakken. Om moedeloos van te worden. Watson wil al snel de handdoek in de ring gooien maar ervaart plots ook steun, zowel van binnen de leerlingengroep als binnen haar team van collega's. Wellesley College lijkt de veranderingen maar moeilijk tegen te kunnen houden.

Met: Julia Roberts, Kirsten Dunst, Dominic West, Julia Stiles, Maggie Gyllenhaal, Juliet Stevenson

FIN - song : Elton John - The Heart of Every Girl

Summer of Soul (..or, when the revolution could not be televised) - Questlove

Summer of Soul op IMDb (8,0)
 Summer of Soul op Moviemeter (3,84)

Dit is wel even iets meer dan een documentaire, jongens. Dit is een tijdsbeeld, dit is een statement en een inzicht in helaas nog lang niet vervlogen tijden. Say it loud, i'm black and i'm proud. 

1969, Harlem New York. Terwijl het witte deel van Amerika zich opmaakt voor het grote hippische muziekfestival Woodstock, worden in Harlem - de op dat moment meest expliciete zwarte wijk van New York- de voorbereidingen getroffen voor net zo een muziekfestival, maar dan voor ander publiek en voor andere artiesten. En wel de club die in Amerika al tijdenlang in de verdrukte hoek zit: de zwarte bevolking die zich vrij probeert te vechten maar nog maar net de wonden probeert te helen die de moorden op hun broeders Martin Luther King en, Malcolm X, maar ook die op de hen goed gezinde broers Kennedy hebben geslagen. Heel de VS weet dat het anders gaat worden maar het gaat Black America niet snel genoeg en White America wil haar machten nog lang niet uit handen geven.

Onder dat gesternte komt een keur aan muzikanten voorbij, de ene nog politieker dan de andere. Nadrukkelijk wijzen ze op de noodzaak van bewustwording en gelijkschakeling: Stevie Wonder, Sly Stone, The Staple Singers en uiteraard de altijd militante Nina Simone. Ze creëren een feest: een muzikaal feest met een wrang randje. 

 

Lady Chatterley's lover - Laure de Clermont Tonnere

Lady Chatterley's Lover op IMDb (6,6)
 Lady Chatterley's lover op Moviemeter (3,11)

Niet de eerste verfilming die ik zag van het beroemde boek van D.H. Lawrence, wel de eerste keer dat ik er hier een recensie over schrijf. Al een keer of zes is het verfilmd, het blijft een boeiend verhaal over romantiek, klassenstrijd en seks. 

Constance lijkt het lot uit de loterij te hebben getroffen: ze huwt de jonge edelman Lord Clifford Chatterley en komt op een prachtig landgoed en dito kasteel terecht. Het noodlot slaat toe als haar man onder de wapenen wordt geroepen en gewond terug komt. Zij zorgt voor haar deels verlamde man maar weet dat hij haar nooit meer in de liefde zal gerieven. 

Clifford doet haar een voorstel: om hun welstand en maatschappelijke positie te bestendigen, moet er een nakomeling worden geproduceerd. Hij weet dat hij dat zelf niet meer kan maar geeft Constance toestemming om hiervoor een geschikte partner te zoeken. 

Waar Clifford denkt dat zijn vrouw in de hogere kringen op zoek gaat naar een gelijkwaardige bedkandidaat overkomt haar zo ongeveer het tegenovergestelde: ze valt als een blok voor de stoere, zwoele maar vooral ook heel aandachtige werkman Oliver Mellors, die op hun landgoed woont en als jachtopziener voor haar man werkt. De seks is hemels en veelvuldig, daar in hun eigen geheime hutje. Met elk bezoekje wrikt Constance zich steeds verder in een onzekere toekomst: ze wil met deze viriele man verder maar beseft te weinig wat ze daarmee allemaal op het spel zet, daar op het puriteinse Britse platteland. 

Met : Emma Corrin, Jack o'Connell, Matthew Duckett, Joelly Richardson

FIN - song : Isabella Summers- Wragby

Ayka - Sergei Vortsevoy

Ayka op IMDb (7,1)

Ayka op Moviemeter (3,39)

Een sombere, welhaast nihilistische film. Maar wel een goede. Waarschuwing vooraf: je wordt bij het kijken naar deze film niet vermaakt, maar het houdt je wel bezig. Tere zieltjes moeten dus maar iets anders gaan kijken, liefhebbers van de wat zwaardere wereldcinema komen aan hun trekken. 

Ayka doet het gewoon. Daags na haar bevalling verlaat ze het ziekenhuis, met achterlating van haar baby. Ontaard, is je eerste reactie, maar al snel komen we er achter waarom Ayka dit doet. De van oorsprong Kirgizische heeft moeite om in Moskou een bestaan op te bouwen. Ze hupt van teleurstellend baantje naar teleurstellend baantje, waarbij ze dan ook nog af en toe bedrogen wordt door de koppelbazen die zonder loon uit te keren het hazenpad kiezen. 

Ondanks haar medische toestand moet Ayka snel aan het werk, er zitten schuldenaren achter haar aan. Ze duikt onder, switcht haar simkaart zodat ze niet meer bereikt kan worden door de geldeisers en hoopt snel iets blijvends te vinden waardoor ze hen alsnog kan betalen en aldus van hen af raken. 

Het gaat moeilijk, de meeste baantjes in het winterse Moskou kan Ayka niet volhouden omdat ze nog steeds bloedingen heeft en haar borsten stuwing geven omdat er steeds maar geen baby aan hangt. Het duurt lang voordat Ayka bij een tijdelijke werkgever terecht komt die inziet wat er met deze vrouw gebeurt. Deze werkgever (een dierenarts) financiert haar medische hulp en het lijkt de goede kant op te gaan. Totdat de schuldeisers opeens op de stoep staan, ze hebben haar verblijfplaats ontdekt. Ayka staat voor radicale keuzes.

Met : Samal Yeslyamova