L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Historias para no contar (aka Stories not to be told) - Cesc Gay

Historias para no contar op IMDb (6,2)
 Historias para no contar op Moviemeter (2,58)

Historias para no contar op WIkipedia

Het is niet het eerste mozaïekmodel dat gebruikt wordt om een wereldstad mooi in het daglicht te zetten: ooit leenden Londen, Parijs en New York (New York I love you) zich er bijvoorbeeld ook al voor, in dit vijfluik maken we een stedentrip door Barcelona. Niet om de fraaie architectuur en historische gebouwen uit te lichten, nee: gewoon om weer te geven hoe de mensen in zo'n drukke toeristen- en zakenstad leven. Regisseur Cesc Gay richt zich daarbij vooral op het complexe liefdesleven van enkele stadsbewoners en maakte een vertelling waarbij "het leugentje om bestwil" een aanjager is van grote problemen. De film is luchtig van opzet, niet alle verhalen zijn even geslaagd maar er wordt met dermate veel vaart door de mensenlevens heen gestapt dat we het doorzichtige gekeuvel best wel kunnen hebben.

De verhalen variëren van opzet, maar leidden steeds naar het moment dat het de hoofdpersoon goed lijkt om nét een klein stukje naast de waarheid te praten om de regie in handen te houden. Een regie die ze natuurlijk vervolgens geheel kwijtraken: de buurvrouw die zich door de buurman laat helpen om haar hond te verzorgen en door die hulpvaardigheid denkt dat ze romantische gevoelens voor hem moet opvatten, wordt natuurlijk ruw uit die droom geholpen doordat haar man iets eerder terugkomt van zakenreis Het stel dat een net gescheiden vriend helpt om zich weer op liefdespad te gaan maar hem daarbij net iets te succesvol voorstelt aan een vrouw die mogelijk heel anders is dan zij denken, dat stel moet in paniek hun "misstap' herstellen en hun vriend behoeden. De drie collega's die tijdens de pauze luisteren naar de stoere overspelverhalen van de een, terwijl de ander toevallig net iets meer weet van het besproken onderwerp, de man die zijn overspel wil opbiechten aan zijn hoogzwangere vrouw maar vervolgens een reactie krijgt die hij nooit verwacht had. En zo dus nog twee andere historias, verhaaltjes die voor de betrokkenen eigenlijk beter niet verteld hadden moeten worden. 

Met: Anna Castillo, Antonio de La Torre, Maribel Verdu, Alejandra Onieva, Javier Camara, Veronica Echequi

FIN - song : Arnau Bataller - Historias para no contar

Night Always Comes - Benjamin Caron

Night always comes op IMDb (5,8)
 Night Always Comes op Moviemeter (3,05)

Night always comes op WIkipedia

Ze kan bij mij wel een potje breken, de frêle actrice Vanessa Kirby. Na haar doorbraak in de monumentale tv-serie "The Queen" koos ze met enige regelmaat voor ongemakkelijke doch markante rollen. Subliem vond ik haar in "Pieces of a woman": het publiek keek gehypnotiseerd toe hoe zij een steeds dieper in de problemen zakkende vrouw gestalte gaf. Met dit in het achterhoofd zei ik direct "ja" toen mijn vrouw deze voorstelde toen we voor het eerst sinds tijden weer eens een avondje streamingdienst deden. 

Opnieuw geeft Kirby een jonge vrouw weer die diep in de problemen zit. Ondanks alle afspraken komt Lynette's moeder opnieuw niet opdagen bij de makelaar. Een makelaar die Lynette nog eenmaal het voordeel van de twijfel gunde: als zij en haar moeder die ochtend beiden hun handtekening zetten onder het koopcontract is het huis waarin zij wonen eindelijk van henzelf. Doen ze dat niet, dan zal hij gaan kiezen voor een beter bod en staan Lynette, haar lusteloze moeder en haar verstandelijk beperkte broer Kevin op straat. Moeder heeft het geld gespendeerd aan een tweedehands auto, waarmee ze alle andere zorgen zegt te verdrijven. 

Nog één keer krijgt Lynette uitstel van de makelaar: als ze de volgende ochtend 25000 dollar op zijn bureau legt, gaat de koop alsnog door. Koortsachtig doordenkt Lynette haar opties, die ze - tussen haar twee baantjes én de zorg voor haar broer door- in één enkele nacht moet realiseren. Ze zal daarbij ver over haar grenzen moeten gaan. Fysieke grenzen, morele grenzen, juridische grenzen, sociaalmaatschappelijke grenzen: ze heeft geen andere keus dan ze allemaal te overschrijden.

Met: Vanessa Kirby, Jennifer Jason Leigh, Zack Gottsagen, Stephan James, 

FIN - song : Sharon van Etten - Come back

Aïcha - Mehdi M. Barsaoui

Aïcha op IMDb (6,9)
 Aïcha op Moviemeter (4,00) !!

Aïcha op Wikipedia

Tunesische films zie ik (nog) niet zo vaak. Voor de Arabische Lente ook daar doorbrak kwam er niet al te veel naar buiten, men had -terechte- andere zorgen. Toen ik las over een "Tunesich Thrillerdrama" was ik dus bovenmatig geïnteresseerd, gisteren dus maar op naar dat prachtige filminstituut aan het IJ.

Aya heeft op haar jonge leeftijd al aardig wat te verstouwen gehad. Reeds vanaf haar veertiende aan het werk om de vele rekeningen te betalen die op het armlastige gezin neerdalen. Al haar toekomstdromen vervlogen, er moest gewerkt worden om de huur en de boodschappen te betalen sinds papa in de ziektewet belandde. Het enige opwindende in haar leven is een geheime relatie met de hotelmanager op haar werk: hoewel wij als kijker duidelijk zien dat hij haar aan het lijntje houdt, snappen we best dat Aya eraan toegeeft. Misschien is het een way out, helemaal nu Aya van haar moeder te horen krijgt dat die een huwelijk voor haar dochter aan het arrangeren is met een oudere gescheiden man. Maar dan.

Het busje waarin ze naar haar werk rijdt, heeft net een lifter opgepikt als het misgaat. Op Aya na, overleeft niemand de clash. Omdat geregistreerd stond wie er in het werkbusje zaten, wordt de dood van de lifter op Aya's naam gezet, haar leven staat ineens op z'n kop. Ze beseft dat dit haar enige kans is om haar leven te veranderen, ze trekt naar de hoofdstad. Daar komt ze erachter dat opnieuw beginnen nog niet zo makkelijk is: voor een woonplek en werk heb je kruiwagens nodig. Aya stapt niet in de juiste, ze blijkt ook onder haar nieuwe identiteit Amina in de problemen. De weg terug loopt letterlijk dood, ze moet dus vóóruit.

Met: Fatma Sfarr, Hela Ayed, Ala BenHamad, Yassmine Dimassi

Gezien in : Eye Filminstituut

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland

Don't Worry Darling- Olivia Wilde

Don't worry darling op IMDb (6,3)
 Don't Worry Darling op Moviemeter (3,01)

In mijn herinnering deed deze film het niet zo geweldig bij de critici, maar was er wel een grote toeloop van jeugdige kijkers. Dat kwam natuurlijk door de eerste grote filmrol die popidool en stijlicoon Harry Styles hierin speelt. Styles is weliswaar het gezicht van de film, maar deze wordt vooral gedragen door een uitblinkende Florence Pugh, die met haar intense spel de kijker magnetisch naar zich toe trekt. 

Pugh speelt de frisse Alice Chambers, een jonge vrouw die met haar man Jack in een keurig aangeharkte wijk in het kleine stadje Victory woont. De stad heeft een volledige jaren 50- Amerika uitstraling: mooie villa's, aangeharkte tuintjes, schone straten, frisgewassen kindertjes en nette huisvrouwen die elke ochtend hun mannen met een lunchpakketje naar  de auto begeleiden. Aldaar rijden ze allemaal een stuk de woestijn in waar ze bij de Victory-fabriek werken. Vragen over wat ze daar doen, worden niet op prijs gesteld. De vrouwen moeten tevreden zijn met hun mooie huis, dat ze elke dag goed mogen schoonhouden en waar ze na het werk de hardwerkende man mogen trakteren op een goed stuk vlees. In het weekend een feestje met de buren, het is allemaal keurig afgemeten. Leven langs een liniaal, zou je kunnen zeggen. 

Alice vertrouwt het allemaal niet: is dit het dan? Waarom zwijgen de mannen over wat ze doen? Waarom is fabriekseigenaar Frank zo onuitstaanbaar vriendelijk en goed en keurig? En vooral: waarom wordt die ene buurvrouw die kritiek levert plotseling onder medische behandeling gesteld en wordt haar kind uit huis geplaatst? Steeds meer vraagtekens leiden tot een initiatief van Alice waarmee ze zichtbaar een grens overschrijdt: ze gaat op zoek naar het verhaal achter het bedrijf en achter de leider. Dat is riskant, want ze isoleert zichzelf niet alleen van de happy gemeenschap, maar ook van haar loyale man. Tot hoever kan haar nieuwsgierigheid gaan?

Met : Florence Pugh, Harry Styles,. Olivia Wilde, Chris Pine

FIN - song : Ella Fitzgerald - Someone to watch over me

Les Olympiades (aka Paris, 13th district)- Jacques Audiard

Les Olympiades op IMDb (7,0)
 Les Olympiades op Moviemeter (3,53)

Sexy film, in stijlvol zwartwit geschoten. Regisseur Jacques Audiard (Un prophete, De Rouille et d'os) koos de Parijse buitenwijk Les Olympiades uit voor een zedenschets die van mij het stickertje "Blue Movie", vijftig jaar later") meekrijgt. 

Veel in het leven van de jonge mensen die we in deze film ontmoeten, draait om seks. Veel, maar niet alles. Er is ook nog zoiets als overleven in een jachtige wereld: de huur moet worden opgebracht en daarvoor moeten jonge mensen zich in allerlei bochten wringen. Niet iedereen maakt immers een flitsende carrière. 

Zo is daar de jonge Emilié die de flat van haar oma bewoont maar daarvan de helft moet verhuren omdat ze in haar eentje de somma niet kan opbrengen. Daarvoor komt Camille op bezoek, die tot haar verrassing een mooie donkere man blijkt te zijn ipv de Franse dame die ze op basis van de voornaam verwachtte. Ze besluit de gok te wagen en verhuurt de kamer. De twee vallen al snel voor elkaar en snackseks is aan de orde van de dag, hoewel beiden helemaal niet verwachtten dat dit een serieuze relatie zou worden. 
Dat blijkt, een kleine ruzie doet Camille opstappen. Hij stopt met zijn lastige werk als leraar en gaat werken voor een makelaardij. Daar ontmoet hij de mooie maar complexe Nora, die aanvankelijk afhoudend reageert maar uiteindelijk toch mondjesmaat het seksspel met hem probeert te spelen. Nora's complexiteit heeft een reden: ze is op sociale media afgemaakt en gepest vanwege een mogelijk verleden als webcamgirl. Hoewel ze niet diegene was, gaat ze toch op zoek naar Amber Sweet, de vrouw die blijkbaar zeer op haar lijkt. Nora betaalt haar, maar dan louter voor gesprekken. Steeds dieper duikt ze in de achtergronden van Amber, wat weer een verlossend effect heeft op haar eigen frigiditeit.

Met: Lucie Zhang, Makita Samba, Noémie Merlant, Jehnny Beth

FIN - song : Rone (feat Lucie Zhang) - Falling in love again

Berlin, I love you - 11 regisseurs

 Berlin, I love you op IMDb (4,6)

Wonderlijk mozaïek over 1 van de mooiste steden in de wereld, in ieder geval 1 van mijn 2 favoriete plaatsen in Europa. Berlijn wervelt, net zoals Berlijn bouwt op een onschatbare hoeveelheid geschiedenis. De stad is zowel hip als historisch, menigeen valt voor Berlin zodra men er eenmaal geweest is. 

Daar bouwen de maar liefst elf verschillende regisseurs van deze film gretig op voort. Een aantal korte verhalen lopen door elkaar heen, een enkele keer zie je de hoofdpersoon van het ene verhaal toevallig iemand uit een ander deel passeren. Dat werkt . Eigenlijk kent de film maar één hoofdpersoon en dat is de stad zelf. 

Een stad waarin mensen hun creatieve hoogtepunt hopen te vinden, maar ook een stad waarin mensen hun ultieme verstopplek hopen te vinden voor het verdriet dat ze hebben meegemaakt. Een stad waarin het nachtleven bruist maar waarin ook de simpele winkelier veel interessante klanten in zijn winkel krijgt. Een stad waarin een enorm vluchtelingenprobleem heerst, maar ook een stad waarin hulp is voor de geslagen vrouw die haar huis uit wordt gezet. 

Het is allemaal niet giga-hoogstaand, maar het is prettig en liefdevol. Met een keur aan bekende gezichten. 
Met : Helen Mirren, Keira Knightley, Mickey Rourke, Luke Wilson , 

Kedi- Ceyda Torun

Kedi op IMDb (7,7)
Feelgoodje die ik al een tijd op de schijf had staan maar waarvoor gisteravond het uitgelezen moment was gekomen. Mijn vrouw, moet u weten, is tamelijk gek van katten. En van reizen. Een aantal jaren geleden tripten we naar Istanbul, een wervelende stad die we verlieten met de belofte om zeker terug te keren. Dat was tot nu toe niet gelukt, maar met deze film lukt het althans voor een deel.

Elke wereldstad kent ze: zwerfkatten. Maar er lijkt geen andere stad te zijn dan deze waar er zo met ze wordt omgegaan. De film volgt een trits aan straatdieren en een even zo grote trits aan mensen die de zorg voor deze dieren op zich nemen. Men ervaart het als een plicht, men ervaart het als "gunstig stemmen van de schepper" , men ervaart het als niet meer dan normaal.
Talloos zijn de voorbeelden van vissers, restauranthouders, huiseigenaren en dergelijke die allemaal hun vaste viervoet-bezoekers hebben. Van kitten tot terrorist, van zorgmoeder tot 'king of the road":  het kattentype is gevarieerd. Eigenlijk net zo gevarieerd als de mensensoort, dat leer je zeker uit deze film. Tikje filosofie, tikje burgerplicht, tikje menselijkheid: de film is leerzaam.

Actuele noot: vorige week maakt het stadsbestuur van Istanbul bekend de zorg voor de straatkatten zo veel mogelijk over te nemen , nu er tijdelijk minder mensen op straat mogen zijn door Covid-19. Alles goed en wel, maar dierenliefde gaat door. En gaat voor, voor velen in die stad. (en voor die dame naast me op de bank).
Onthaastend en bemoedigend, dat is zeker een effect van deze film. Beetje herstel van vertrouwen in de mensheid. En dan ook nog eens fraaie beelden van die prachtige stad.

De Wilde Stad- Mark Verkerk

De Wilde Stad op IMDb (6,6)
Natuurfilms zijn een genre op zich. Altijd goed voor veel bezoekers, altijd geroemd om de mooie beelden. Je kunt je er bijna geen buil aan vallen. Bijna. Bij deze film had ik toch wel een bezwaar: waarom moest het verhaal zo worden ingestoken alsof we hier "een dag uit het kattenleven" meemaken? Het is vast speels bedoeld, maar het kwam bij mij soms kinderachtig over.
Dat stukje daargelaten kijken we hier natuurlijk naar een verrassende inkijk: eigenlijk heeft niemand in de drukke stad door dat er dagelijks wilde en exotische dieren om hem heen leven. En dat veel van die dieren er een roofdier-achtig bestaan op na houden. Amsterdam is toch al de mooiste stad van ons land maar met dit inkijkje weet je dat het nog beter loont om goed om je heen te kijken. Kreeftachtigen, eekhoorns, sperwers, buizerds, parkieten, vossen: je wordt er heimelijk door omringd als je door de prachtige grachten en parken van de stad flaneert. Meeuwen en duiven en koeten, ja, dat wisten we wel. Maar er is dus blijkbaar nog veel meer.
Het is mijn favoriete stad, ik werk er al bijna heel mijn leven, maar door deze beelden komt het toch echt op een andere manier naar voren dan eerder ervaren. Ik vond dat fijn om te zien.