The Wizard of the Kremlin (aka Le Mage du Kremlin) - Olivier Assayass

The Wizard of the Kremlin op IMDb (6,1)
 The Wizard of the Kremlin op Moviemeter (3,54)

The Wizard of the Kremlin op Wikipedia

De meningen waren verdeeld in Huize Begt. Bij het verlaten van de zaal begon mijn vrouw over de irritatie die de lijzige vertolking van Paul Dano bij haar opriep, terwijl ik enthousiast vertelde over het schitterende script waar deze film op drijft. Een groot deel van dat script vindt haar oorsprong in het boek "De Kremlinfluisteraar" van schrijver Giuliano di Empoli. Hoewel mijn vrouw gelijk had in haar typering van de hoofdrol (ik schrijf dat toe aan een stukje method acting) blijft voor mij toch staan dat de film je meesleept in een richting die je eigenlijk niet wil: het is natuurlijk not done om begrip te hebben voor de griezelige geest van Vladimir Putin, de wrede tsaar van het huidige Rusland. Maar in deze film van regisseur Olivier Assayas ga je mogelijk wel iets meer van 's mans drijfveren begrijpen. En dat is simpelweg knap gedaan. Wat mij betreft dus dik oké.

Op het moment dat wij de film instappen, is Vadim Baranov al uit de machtsmachine gestapt. Ver buiten zijn geboorteland Rusland ontvangt hij op zijn landgoed een Amerikaanse schrijver die een boek schrijft over de vermaarde Russische literatuurhelden. Want dat is wel waar Baranov vandaan komt: direct na de val van de muur duikt de belezen Baranov in een cultureel vacuüm: hij schrijft toneelstukken die gebaseerd zijn op de werken van in Sovjet-tijd verboden en verbannen schrijvers. Van toneelmaker wordt hij vervolgens programmamaker, een job waarbij hij zich laat financieren door de oligarch Boris Berezovski. Deze man heeft een uitstekende neus voor de verdienkansen die het Jeltsin-Rusland biedt. Baranov valt op door zijn heldere inzichten en wordt door Berezovski ingeschakeld om voorbereidingen te treffen voor de periode ná Jeltsin (immers, de president is een alcoholist op leeftjid, dat kan niet lang meer duren). Hun scoutingswerk leidt hen naar het hoofd van de Russische spionagedienst FSB: Vladimir Vladimirovitsj Poetin. Op het oog geen hoogvlieger, maar al snel blijkt dat iedereen deze man onderschat: standvastige waarden, een hoge ouderwetse moraal en een bikkelharde mentaliteit. Baranov wordt vertrouweling, Baranov wordt adviseur, Baranov wordt rechterhand, Baranov wordt de intelligentie van de Russische machtsmotor. Want als Putin hem één ding heeft duidelijk gemaakt, is dat het volgende: in het Westen draait alles om geld, waardoor ze dat uiteindelijk allemaal zullen kwijtraken. In Rusland, in Moskou daarentegen draait alles om macht. En je moet zorgen dat je die houdt. Baranov moet flink aan de bak om dat te realiseren, al beseft hij terdege dat hij altijd achterom zal moeten kijken.

Met: Paul Dano, Jude Law, Tom Sturridge, Alicia Vikander, Will Keen, Jeffrey Wright

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Franco Battiato- Omaggio a Giordano Bruno

Life of Pi - Ang Lee

Life of Pi op IMDb (7,9)
 Life of Pi op Moviemeter (3,57)

Life of Pi op Wikipedia

Als je er een ruim decennium tussen laat, zie je bij een volgende kijkbeurt toch echt weer heel andere dingen dan de eerste keer. Dat pleit in dit geval in het voordeel van de succesvolle avonturenfilm die destijds middenin de dan gierend populaire 3D-periode in roulatie werd gebracht. Ik zal m nog 1 x moeten bekijken voordat ik m 3,14 keer gezien heb maar ben wel blij dat ik dit nog een keer geprobeerd heb (van de filmzenders geplukt, natuurlijk): ik haalde iets meer nadruk uit de verstandhouding tussen vader en zoon Patel, die bepalend bleek voor de positionering van de eigenwijze Piscine Molitor Patel, later kortweg Pi! Ik keek wat meer lángs de CGI-technieken, ik keek wat meer naar de fabel-kant van het verhaal en kon daardoor toch wel nieuwe waardering opbrengen voor deze film. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Life of Pi (maart 2014)

FIN - song : Mychael Danna - Which story do you prefer?

Three Thousand Years of Longing - George Miller

Three Thousand Years of Longing op IMDb (6,7)
 Three Thousand Years of Longing op Moviemeter (2,67)

Three Thousand Years of Longing op Wikipedia

Fenomenaal is ze, die mevrouw Tilda Swinton. Zo fenomenaal dat ze me zelfs fantasy-films doet kijken, enkel en alleen omdat zij de hoofdrol speelt. Eerder dit jaar bezochten we haar expositie in Eye Amsterdam, ik keek daar ook een film met haar in een van de hoofdrollen. Ze is een atypische filmheld: niet een klassieke schoonheid maar wél een schoonheid, met een voorkeur voor het spelen van anti-helden en neurotische persoonlijkheden. Ik hartje dat. 

Alithea Binnie, de vrouw die ze in deze film speelt, is zo'n nerdy Swinton-personage. Ze is hoogleraar in de narratologie, oftewel: in de verhaalkunst. Ze geeft lezingen over de noodzaak en het belang van het vertellen van verhalen. Een van die lezingen brengt haar naar Istanbul, waar ze - na een bezoek aan de Grand Bazar, waar ze een mooi oud flesje koopt- haar lezing een beetje uit de hand ziet lopen: ze ziet 'geesten" tussen haar publiek zitten en laat zich afleiden van haar verhaal. Dat blijkt alles met dat flesje te maken hebben, zo ontdekt ze als ze die op haar hotelkamer aan het schoonmaken is. 
POEF! Daar komt de geest letterlijk uit de fles. De geest blijkt een "djinn", die al eeuwenlang zat opgesloten. Hij vertelt haar hoe dat door de eeuwen heen is gekomen. En zie daar hun beide levens bij elkaar komen: hij vertelt zijn verhaal, zij tekent zijn verhaal op. Om alle ins & outs te horen, besluit ze niet aan zijn opdracht te voldoen: ze mag drie wensen doen, maar beseft dat ze bij het bereiken van die derde wens niet langer zijn verhaal zal kunnen aanhoren. Ze gaan het avontuur aan.

Met: Tilda Swinton, Idris Elba

FIN - song : Tom Holkenborg/Junkie XL - Song of Transference

Definitely, Maybe - Adam Brooks

Definitely maybe op IMDb (7,1)

Definitely Maybe op Moviemeter (3,30)

Definitely Maybe op Wikipedia
 Er zijn van die acteurs die niet eens heel erg goed hoeven te zijn om toch een bepaalde gunfactor te hebben. Met die gunfactor geven ze de kijker de kans om an sich middelmatige filmverhaaltjes toch net even dat beetje extra te geven dat zorgt dat je toch met interesse of met een glimlach blijft kijken. Bij mij is Ryan Reynolds er zo een: ik heb niks met dat Deadpool- en Hitman's Bodyguard-achtige, maar Reynolds brengt daar voor mij nog enige acceptatie in aan. In deze romkom krijgt hij daarbij ook nog eens enige hulp van de opgroeiende mevrouw Zonneschijn zelf. 

Reynolds speelt Will Hayes, een reclameman die als alleenstaande man co-ouder-zorg draagt voor de opvoeding van zijn wijsneuzendochter Maya. Maya heeft seksuele voorlichting gehad op school en vraagt pappa nu de oren van het hoofd: wie is dan wel mijn moeder, vertel me eens je verhaal met wie je mij hebt geschapen. Dat blijkt een lange reis: Hayes is weliswaar erg charmant, knap en lief maar ook erg onzeker. Daarnaast heeft hij last van bindingsangst. Hij moet derhalve zijn dochter een verhaal vertellen van zijn eerste ontmoetingen met vrouwen, van zijn ontwikkeling tot succesvol campaigner, van de collega's en van de razend knappe journaliste die hij ontmoette. Hij heeft - tot grote teleurstelling van Maya- niet alles goed gedaan in zijn leven, niet altijd de juiste of slimste keuzes gemaakt. Maar zijn liefde voor zijn dochter is onwrikbaar, dat moet ze toch beseffen. En wie weet krijgt het vertelde verhaal nog een staartje.

Met: Ryan Reynolds, Abigail Breslin, Elizabeth Banks, Rachel Weisz, Isla Fisher, Kevin Kline

FIN - song : Badly Drawn Boy - The time of times

Nymphomaniac: Vol. 1 - Lars von Trier

Nymphomaniac vol 1 op IMDb
Door het wat ongemakkelijke gevoel over de Ziggo- tv zenders kon ik gister eindelijk eens de digitale filmvoorraad langs. Deze stond er al een tijdje.
Omdat de verhalen over deze film(s: er is ook een deel 2) al anderhalf jaar de ronde doen, ging ik er niet blanco in. Van "tegenvaller" tot "nodeloos moeilijk", van alles had ik al gehoord. Ik vond dat dus niet.
Ik zag een lastige film die - met seks als vehikel - een moeilijke zoektocht doet langs de verwrongen geest van een op het oog liefdeloze vrouw. Ik zeg niet voor niets "op het oog", omdat in de scenes met haar vader blijkt hoe romantisch en liefdevol haar geest eigenlijk is. Daar blijkt in het dagelijks leven niets van.
Joe is een mannenverslindster in de ouderwetse zin van het woord: het gaat niet om romantiek en liefde: het gaat om lust, het gaat om kwantiteit. En dat doet heel wat met haar, ze ziet zelf wel in dat ze geen prettig mens is en dat ze her en der wonden slaat.
De film is een raamvertelling: het verhaal begint met een op straat liggende Joe, gewond na wellicht een volgende bizarre uitspatting. Ze wordt de zachte oude man Seligman opgevangen, die - terwijl hij haar kundig verzorgt en op krachten laat komen-  haar het absurde levensverhaal laat vertellen.
Ik ga op zeker deel 2 ook kijken, ik kan dat.