Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 

Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days

Pressure- Anthony Maras

 

Pressure op IMDb (7,3)

Pressure op Moviemeter (3,39)

Pressure op WIkipedia

Wat is film toch een wonderbaarlijk mooi medium. Zelfs als je naar een waargebeurd verhaal kijkt, een wijd en zijd bekend verhaal zelfs, zelfs dan kun je nog volop in de spanning van het verbeelde zitten. Dat is razend knap, het is een magie die voor mij onverklaarbaar blijft en die me een schat aan mooie momenten heeft opgeleverd. En nog zal opleveren ook want zolang de benen het trekken, zal ik naar de filmzaal blijven gaan. Ditmaal ging ik voor de voorpremière van de nieuwste van Anthony Maras. Moeilijk was die keuze niet. Zeg nou zelf: hoofdrollen van de immense acteurs Brendan Fraser en Andrew Scott, knappe bijrollen van Kerry Condon en Chris Messina (plus een keur aan bekende serie- en filmgezichten). Het was smullen. 

De eerste week van juni 1944. Hoewel zijn vrouw op het punt van bevallen staat, moet meteoroloog James Stagg van huis. Hij is opgeroepen door het leger om bij te dragen aan het nemen van belangrijke beslissingen. Louter op meteorologisch gebied overigens: van oorlog voeren heeft Stagg geen verstand, hij is wetenschapper en geen soldaat. Hij komt binnen in een zenuwcentrum op een afgelegen landgoed, waar duidelijk druk staat op iedereen hier aanwezig. Amerikaanse én Engelse soldaten, kantoorpersoneel en ..fijn voor Stagg..ook een groep meteorologen. Stagg moet hen leiding gaan geven en wel heel rap: over 61 uur staat een grote aanval op het vasteland op de agenda, de D-day landing staat gepland voor de vroege ochtend van 5 juni.

Stagg zit in/op een wespennest: als wetenschapper beoordeelt hij alle naarstig bijeen geraapte informatie en hij komt daarmee tot een nare conclusie. Een conclusie die hem met alles en iedereen in conflict zal brengen: met zijn Amerikaanse collega, meteoroloog Irving Krick. Met de Britse generaal Montgomery, die gretig klaar staat om aan te vallen. Met de Amerikaanse legermammoet Dwight Eisenhower, die niet kan wachten om de nazi's een lesje te leren. Met bijna iedereen eigenlijk, er is maar één dame die enige souplesse toont in het luisteren naar de onheilspellende verklaringen van Stagg. Deze dame is Kay Summersby, de assistente van Eisenhower en de enige die een beetje vat heeft op de gemoederen van de geuniformeerde houwdegens. Wij, op de stoel in de filmzaal, weten al een beetje wat er aan besluitvorming gaat plaatsvinden. Maar verder weet eigenlijk niemand dat: er spoelt nog veel, heel veel water naar de zee: Operation Overlord

Met: Andrew Scott, Brendan Fraser, Kerry Condon, Chris Messina, Damian Lewis, Con O'Neill, Robert Portal

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Volker Bertelmann - Pressure end credits

The Incomer - Louis Paxton

The Incomer op IMDb (7,5)
 The Incomer op Moviemeter

The Incomer op Wikipedia

Wel een Wikipedia-pagina maar nog geen waarderingscijfer op Moviemeter. Het tekent de kakelversheid van deze Louis Paxton-film. Gisteren viel een afspraak in de hoofdstad voor mij uit, dus had ik tijd om in het lokale theater de voorpremière mee te pakken. Wist niet precies wat ik ervan kon verwachten maar ik zag de beeltenis van Domhnall Gleeson en ik zag schone natuurbeelden in de trailer dus ik stapte op de fiets. Welnu, niet geheel tevreden naar buiten maar vervelend was het allemaal niet. En het was heerlijk droog in de filmzaal, dat telt natuurlijk ook een beetje mee. De film bleek een modern sprookje met - gelukkig- momenten om te lachen.

Als een vogeltje zo vrij, zo leven broer Sandy en zus Isla op Auk Island, een verlaten eiland buiten de Schotse kust. U ziet het aan de namen van de twee al: ze zijn natuurmensen, ze leven van de vogeljacht en willen met het vasteland niets te maken hebben. Ze zijn de zoveelste generatie maar zijn nu de twee laatste overlevenden. Alle overige bewoners zijn gestorven (al dan niet op het vasteland) of zijn geofferd aan de zee. Immers: de zeewezens eisen zo eens in de zoveel tijd een mensenoffer in ruil voor bescherming tegen The Incomers, de indringers van het vasteland.

Tot die indringers behoort Daniel, al is dat niet geheel vrijwillig. Daniel werkt bij een overheidsdienst waar zijn baas hem de opdracht geeft die idioten van dat eiland te verjagen omdat de staat plannen heeft om er een natuurgebied van te maken. Daniel is ietwat wereldvreemd en niet bij machte tegen zijn baas op te staan. Schoorvoetend accepteert hij derhalve de opdracht, hij wordt met een bootje naar Auk Island gebracht en stapt aan wal. Daar staat hij dan: in zijn eentje overgeleverd aan twee met knuppels bewapende ridders in The Order of the Gull. Hij begint een vermoeden te krijgen dat hij weerstand zal krijgen van de autochtone bevolking: Islander versus Incomer, hoe zal dat aflopen?

Met: Domhnall Gleeson, Gayle Rankin, Grant O'Rourke, Michelle Gomez, Emun Elliott, John Hannah

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Matt Willis - Crash

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

Los Tigres - Alberto Rodriguez

Los Tigres op IMDb (6,4)
 Los Tigres op Moviemeter (2,92)

Los Tigres op Wikipedia

Dinsdagavond voorpremière-avond: als het kan, ben ik erbij. Gisteravond zelfs eentje met inleiding, niet op filmisch gebied overigens maar vooral op taalgebied: mijn woonstad kent een grote groep mensen die Spaans leren, lessen daarvoor worden aangeboden door een dame die eind jaren 80 in dat fraaie land studeerde. Ze vertelde vooraf dat ze sinds die tijd ook filminleidingen gaf en dat ze zich herinnerde dat een van de eerste keren dat ze dat deed dit ook bij een film van deze regisseur was. Die film zag ik ook ooit, maar ik kwam vanavond vooral voor de kunsten van acteur Antonio de la Torre , die ik hiervoor al in menig film zag excelleren. En opnieuw wist hij me overtuigen in dit complexe verhaal dat veel wil zijn (broer-zus met een vadercomplex, scheidingsdrama, avontuurlijk heldendom, drugshandel) maar dat uiteindelijk vooral een thriller is.

De titel "Los Tigres" verwijst naar de koosnaam die de vader van de beide hoofdpersonen voor hen koos: pappa was ervaren en vermaard duiker, de kinderen hebben dat - ondanks diens complexiteit- van hem overgenomen. Vooral Antonio is een vakman, hij duikt in de wateren rond Huelva onder scheepsrompen alsof het niks. Hij zoekt daarbij zijn grenzen op maar verzaakt nooit: zijn dwingende werkgever kan altijd een beroep op hem doen. Zijn knappe zus Estrella duikt ook maar kan door een gehoorprobleem niet dieper dan 15 meter, daardoor beperkt ze zich vaak tot het prepareren van de duikbeurten van haar broer. 

Als Antonio op een gegeven moment de duimschroeven van zijn ex krijgt aangedraaid ("eerst alimentatie betalen anders zie je de kinderen niet meer"), zoekt hij naar een uitweg. Die is er (immers, handelsschepen doen niet altijd alles volgens alle regeltjes) maar Antonio moet daarvoor wel over grenzen gaan: fysieke grenzen (hij is ook de jongste niet meer) maar zeer zeker ook morele grenzen. Breekt nood wet? 

Met: Antonio de la Torre, Barbara Lennie, Joaquin Nunez

Gezien in : Cinema Oostereiland

Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

Silent Rebellion (aka Á Bras-le-Corps) - Marie-Elsa Sgualdo

Silent Rebellion op IMDb (6,8)

Silent Rebellion op Moviemeter (3,00)
 Silent Rebellion op Wikipedia

Op dagen zoals gisteren heb ik weinig motivatie nodig om naar de filmzaal te gaan: in ons eeuwenoude gebouw is het heerlijk koel, de dikke muren zorgen voor een aangename zit. Voeg daarbij dat het weer een voorpremière-avond was en dat de poster van de vertoonde film al een sterke lokroep deed om ons binnen te lokken, bovendien beloofde het ook nog eens een "moeilijke' film te worden dus Begtje was te porren. Bij het verlaten van de zaal werden de bezoekers om hun waardering van de film gevraagd, we liepen vér uit elkaar qua beleving. Wat die anderen vonden, zeg ik niet: u krijgt mijn kijkervaring te lezen hier.

Ondanks haar frêle postuur en haar porseleinen gezichtje straalt Emma kracht uit. Dat blijkt wel uit de zwijgzame doch krachtige energie die ze in elke dag stopt. Nu haar moeder besloten heeft haar leven in de grote stad te vervolgen, komt een deel van de zorg van haar broertje en zusje op Emma neer. Daarnaast werkt ze als huishoudster bij de veeleisende doch niet onvriendelijke domineesvrouw. Voor een ander zou dat al een beste pak hooi op de vork zijn, maar Emma gooit er nog een schepje bovenop: vrijwillig neemt ze de zorg op zich voor de gedemotiveerde alcoholische dominee. Ze assisteert hem bij de kerkdiensten, ze zorgt voor zijn (vooral) natje en een beetje droogje. Over haar Zwitserse grensdorpje hangt de deken van de Tweede Wereldoorlog: in de bossen worden mensen door nazi's weggevoerd, maar de dorpsbewoners proberen overal buiten te blijven. Deels is dat uit de spreekwoordelijke neutraliteit, maar uiteraard is het ook lijfsbehoud. De dominee kan er slecht mee omgaan, hij is boos op zijn medeparochianen die geen poot uitsteken naar de arme drommels die worden opgepakt. 

Bij haar werkgeefster komt een jonge journalist op bezoek die juist kansen ziet in deze crisissituatie. Zijn opgeruimde en geprivilegieerde houding werkt aanstekelijk op Emma, totdat de jongeman haar volkomen verrast door haar tijdens een uitstapje seksueel te overweldigen. In plaats van boosheid voelt Emma vooral schaamte, ze maakt zich zorgen om haar mogelijke studiebeurs (die de enige uitweg uit haar armoedige situatie lijkt) maar vooral maakt ze zich zorgen om de blikken van de parochianen en dorpsbewoners. Ze moet een uitweg vinden, die komt er ook door middel van een gearrangeerd huwelijk met een jonge dorpeling. Emma lijkt de kalmte hervonden te hebben maar dat blijkt schijn. In haar hoofd woeden stormen, ze legt zich niet bij de situatie neer.

Het is aan de kijker om lichtstreepjes te vinden in dit pittige verhaal. Voor mij zaten die in het ijzersterke spel van Lili Guenau als Emma, maar zeker ook in haar stap-voor-stap mentale aanscherping. Mooie film, als u het aan mij zou vragen.

Met: Lila Guenau , Grégoire Colin, Thomas Doret, Aurelia Pasteur, Sandrine Blancke

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Nicolas Rabaeus- End Credits

À pied d'oeuvre (aka At work) - Valèrie Donzelli

A pied d'oeuvre op IMDb (6,7)
 A pied d'oeuvre op Moviemeter (nog geen waardering gemeten)

A pied d'oeuvre op Wikipedia

Afgelopen dinsdag pakte ik weer een voorpremière mee maar ik kon hem niet eerder dan nu beschrijven omdat ik even een paar dagen elders verkeerde. Lastige titel hoor, deze. Lang dacht ik dat de film vooral een sombere opsomming was van de teloorgang van talent maar uiteindelijk pakte de film toch een mooie twist aan om van toon te veranderen. Hoe dan ook, hoofdrolspeler Bastian Bouillon kwijt zich sterk van de taak die regisseur Valèrie Donzelli (van het ijzersterke "L amour et les forets") hem oplegde. Uiteindelijk een onderhoudende film derhalve.

In de Engelse werktitel gaat iets van de subtiliteit van de oorspronkelijke Franse titel verloren, er is namelijk een verschil tussen "aan het werk zijn" en "aan de voet van nieuw werk staan". Paul Marquet zit namelijk niet stil maar het lijkt wel alsof hij het allemaal heeft opgegeven. Hij heeft het manuscript voor zijn derde boek afgegeven doch de uitgever is nog lang niet overtuigd. Zijn eerste boeken zijn goed ontvangen maar helaas slecht verkocht. De uitgever hoopt op de grote klapper maar dat is dit derde werk in deze fase nog niet. 

Paul was ooit een succesvol fotograaf, inkomsten lekker vet, maar het boeide hem niet meer: hij wilde schrijven. Van een dik belegde boterham naar een broodje kaas derhalve en dat laatste komt nu zelfs ook in gevaar. Paul moet wat en in arren moede meldt hij zich aan bij Jobbing, een klussenwebsite waar je je kunt aanmelden voor de opdracht door zo scherp mogelijk een vraagprijs op te geven. Paul haalt veel binnen, maar doet dat slechts door laag (té laag) in te schrijven. De gevolgen zijn groot: het appartement waar hij na de scheiding is blijven wonen moet hij verlaten, het vertrouwen van zijn vader is hij kwijt, oud-collega's uit de fotowereld verklaren hem voor gek maar Paul is vastberaden: hij wil schrijver worden, zijn en blijven. En, minstens zo belangrijk, hij wil dat zijn kinderen zien dat hij een man van principes is, een man die zich inzet om zijn droom te verwezenlijken. Ondertussen ziet hij hem daar in de hoek staan: de bedelstaf!

Met: Bastien Bouillon, Valerie Donzelli, Andre Marcon, Virginie Ledoyen

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jean Michel Bernard- A pied d'oeuvre - Generique de fin

A sad and beautiful world (aka Nujum al'amal w al'alam) - Cyril Aris

A sad and beautiful world op IMDb (7,5)
 A sad and beautiful world op Moviemeter (3,21)

A sad and beautiful world op Wikipedia

Het kiezen van de juiste titel is een belangrijk onderdeel van het filmmaken. Het moet immers "dekkend" zijn, het moet weergeven wat de kijker verwacht te zien. Welnu, toen ik gisteren -na de voorpremière- bij het verlaten van de filmzaal hierover nadacht, besefte ik dat deze titel spot-on was. De beide hoofdrolspelers zijn verknocht aan het historisch rijke Beirut, maar beseffen dat ze op een verdrietige plek leven omdat hun leven in die stad al decennialang door een reeks oorlogen wordt bedreigd. Het zou de hoop op een normaal leven de grond in kunnen slaan, maar er blijven gelukkig altijd mensen dromen, er zijn altijd mensen die dwars door de vele ellende kijken naar wat ze in hun kleine kringetje wel voor elkaar krijgen. Het resultaat is in dit geval een on-ge-loof-lijk goede film die bulkt van de romantiek, een romantiek die voortdurend bedreigd wordt door de gruwelijke wolf op de achtergrond: de film is van vorig jaar, maar zou ook gewoon van deze week kunnen zijn. Of van 10 of 20 jaar terug, for that matter: hoe houden mensen dit zware leven daar vol? Ik waarschuw u: er volgt een schitterende film!

Ze worden een minuut na elkaar geboren, in een hospitaal dat onder vuur ligt van de continu bombarderende vijand. Hij, Nino, weet dan nog niet van het bestaan van haar, Samira, maar daar gaat verandering in komen: de twee blijken - zonder het te weten- vanaf dat moment hun levens met elkaar verknoopt te hebben. Als ze eenmaal basisschoolkinderen zijn, kruisen hun paden zich opnieuw: Samira is een rebelse jonge meid, Nino is een dromer die zich aangetrokken voelt tot deze levenslustige jonge schoonheid. Ze besluiten samen weg te lopen, op zoek naar een beter leven. Nou ja, samen: Nino zit klaar op de afgesproken plek maar Samira's leven neemt daar weer een andere afslag. 

Vijftien jaar later botst Nino opnieuw op Samira, in dit geval letterlijk: beiden inmiddels volwassen, hij restauranteigenaar/ zij consultant. Hun dromen lijken contra te lopen: hij heeft zijn droom gerealiseerd met een sappelende werkplek waar hij desondanks veel plezier uit haalt, zij droomt van een succesvolle carrière die ze liefst in het veilige buitenland voortzet. Nu het toeval ze echter weer met elkaar heeft geconfronteerd, blijkt wegdromen en zelfs wegvluchten veel lastiger. Durft hij? Weigert zij? Of gaan ze toch het gevecht met de jeugdherinneringen aan?

Met: Hasan Akil, Mounia Aki, Julia Kassar, Camille Salameh

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anthony Sahyoun - A sad and beautiful world

The Choral - Nicholas Hytner

The Choral op IMDb (6,4)
 The Choral op Moviemeter (3,25)

The Choral op Wikipedia

- andere korenfilms (boychoir, deense koorfilm, military wives etc)
- homoseksualiteit 

- ralph fiennes (the menu, conclave etcetera

Nog net voor de korte vakantie een film meegepakt, het bleef al te lang stil hier. Wen er maar even aan, ik ga even een fijne "ouwestenenreis" maken, daarna pak ik het filmkijken weer op. Gelukkig kon ik deze met de zo goed als altijd sterke Ralph Fiennes nog meepikken omdat mijn eigen theatertje ervoor koos om ook op zondagmiddag een voorpremiere in te plannen. Kadootje derhalve, deze film die in een verre verte doet denken aan Boychoir, As it is in heaven en Military Wives. Oftewel: we kijken naar een koorfilm. "Mag ik een A"? 

1916, Yorkshire, Engeland. Elke gemeenschap zucht onder de oproepen die de (jonge)mannen krijgen om onder de wapenen te gaan, dus ook het kleine stadje Ramsden. En nu blijkt potdikkie de dirigent van het lokale koor ook opgeroepen te worden, waardoor de over een maand geplande voorstelling van de traditionele "Mattheus Passion" in gevaar komt. Er is wel een mogelijke dirigent die hen uit de brand kan helpen, maar die blijkt hiervoor uitgerekend in Duitsland te hebben gewerkt en is daardoor een liability. De nood is hoog, dus het koorbestuur zet toch door, meneer Dr Henry Guthrie krijgt de opdracht het koor te prepareren. 
U snapt: er moet danig aan de kwaliteiten van het koor gesleuteld worden, teveel mannen zijn weg om "De Mattheus" te spelen. Dus zoekt Guthrie naar een vervangend stuk, liefst zelfs een dat niet door een Duitse componist geschreven is. Men komt uit bij Elgar's "Dream of Gerontius", en zelfs daarvoor heeft men niet echt de juiste bezetting. Keuzes maken dus, waarbij de keuze van "de boel afblazen" er niet eentje is. Er dient flink geschoven te worden in de rollen, in de teksten, in de stemmen en vooral: in het leren accepteren van elkaar. Guthrie heeft eenvoudiger opdrachten gehad.

Tikkeltje oubollig, deze film, maar het kent zeker zijn momenten. En Fiennes, die valt gewoon nóóit tegen.

Met: Ralph Fiennes, Taylor Uttley, Amara Okereke, Alun Amstrong, Mark Addy, Roger Allam

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Edward Elgar - The dream of Gerontius, opus 38

Amrum - Fatih Akin

Amrum op IMDb (7,2)
 Amrum op Moviemeter (4,11)

Amrum op Wikipedia

Fatih Akin! Daar veert mijn filmhart altijd even van op, hoor, wanneer ik lees dat hij weer een nieuwe film gemaakt heeft. Immers, Akin is - wat mij betreft dan- verantwoordelijk voor een van de allerbeste films van de 21e eeuw, een film die inmiddels dus ook alweer 22 jaar oud blijkt. Sindsdien volg ik de man met verhoogde interesse: niet elke slag is raak, maar hij weet me met de onderwerpkeuze van zijn films altijd wel te raken. Het gaat bijna altijd om outcasts, waarbij vaak migratie een leidend thema is. Het maakte dat ik gisteravond direct al bij de voorpremière toesloeg. Welnu, ondanks de torenhoge waarderingen tot nu toe (4,11 !) kwam ik er minder in: dat komt door de ambivalentie die ik vaak voel als de hoofdrol van een film is weggelegd voor iemand in de kinderleeftijd: het werkt verhogend op het sentiment en de psychologie van een film, maar werkt daarentegen weer verlagend op het niveau van het acteerwerk. Dat laatste vond ik in deze wat matig; wel voldoende maar nog niet goed. Hoe dan ook: het verhaal is meeslepend. 

We stappen de film in gedurende de laatste weken van de Tweede Wereldoorlog. Het leven op het Waddeneiland Amrum wordt volledig bepaald door die verschrikkingen: er wordt weliswaar niet gevochten en er zijn geen bombardementen (al vliegen direct in het begin de Britse vliegtuigen al over), maar de humane gevolgen van de oorlog liggen tastbaar aan de oppervlakte. Er is voedselschaarste en armoede, er is een verdeelde maatschappij, er meren vluchtelingen aan op het rustige eiland en vele bewoners zijn nog actief in de oorlog of zijn juist overzee gevlucht vanwege de dreigingen.

Onze held Nanning merkt pas iets van de spanningen als hij argeloos zijn mond voorbij praat: aan de eettafel zegt hij dat op het eiland gesproken wordt over het einde van de oorlog. Moeder, overtuigd van de nazi-idealen, wil weten wie dat gezegd heeft en gaat verhaal halen. Het kost Nanning zijn baantje bij de boerin in kwestie, het kost het gezin de extra levensmiddelen die Nanning met dit werk verdiende. Als zijn moeder na de bevalling van Nanning's kleine broertje dan in een postnatale depressie vervalt, wil hij voor haar zorgen. Hij stelt alles in het werk om voor haar een bordje met witbrood, boter en honing te smeren. Maar hoe kom je aan die producten? Nanning begint aan een levensgevaarlijke tocht, die hem scherp tegenover de andere eilandbewoners zet. 

Met: Jasper Billerbeck, Laura Tonke, Diane Kruger, Detlev Buck, Lisa Hagmeister

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hainbach - Amrum

Joe Speedboot - Sam de Jong

Joe Speedboot op IMDb
 Joe Speedboot op Moviemeter (3,00)

Joe Speedboot op Wikipedia

Het boek is inmiddels 20 jaar oud maar de film is nagelnieuw. Dermate nieuw dat er nog geen beoordeling op IMDb aan vast hangt, die is bij Moviemeter al wel beschikbaar: een zesje. En daar kan ik me wel aardig in vinden. Het boek van Tommy Wierenga (wat mij betreft de beste - of in ieder geval meest begenadigde- schrijver van ons land op dit moment) bevat een lyriek en een woordkeus die blijkbaar lastig in beelden te vangen is. Van het filmproject weet ik dat het meermaals is stopgezet en uitgesteld, maar plots kwamen dan toch de trailers voorbij. Voor mij reden om gisteravond naar de voorpremière te gaan. Volle zaal, goede sfeer, kom maar op met dit avontuur.

Fransje droomt groot. Groter dan de plattelandsomgeving hem toestaat: liggend in het gras gaat hij uitdagingen aan die van hem een samoerai moeten maken, een strijder met zwaard én penseel. Helaas heeft de maaimachine daar geen boodschap aan: Fransje komt onder het gevaarte terecht en eindigt met een dwarslaesie in ziekenhuisbed en rolstoel. Weg dromen, weg toekomst, de wereld is grauw en grijs en kent nul vooruitzichten.
Dat verandert als er plots een flamboyante gozer het rivierdorpje binnenwandelt. Net als Fransje droomt hij groot. Het verschil tussen hen is echter dat hij die dromen gewoon uitvoert. Of dat in ieder geval probeert. Fransje adoreert deze jongen die als Joe Speedboot door het leven gaat (niemand kent nog zijn echte naam). Joe helpt Fransje weer licht te zien, helpt hem om van zijn kamertje af te komen en het avontuur aan te gaan dat "leven" heet. In Joe's entourage lopen een paar durfallen mee, een van hen is de prachige PJ: een schoonheid die door Fransje in stilte bewonderd wordt, hij weet dat zijn verlamde lichaam voor hen nooit op enige wijze interessant kan zijn. Hoewel, die maffe Joe weet Fransje toch tot initiatieven te bewegen. De drie groeien in afwisselend tempo dicht naar elkaar toe én ver van elkaar af. Maar dan...toch weer naar elkaar toe.

Met: Daan Buringa, Tobias Kersloot, Qiqi van Boheemen, Chris Peters, Janni Goslinga, Hadewych Minis, Abbie Chalgoum

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Job & Fred Band - Snelle Boot

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

Wuthering Heights - Emerald Fennell

Wuthering Heights op IMDb (6,1) 
Wuthering Heights op Moviemeter (2,80)
 Wuthering Heights op Wikipedia

Op het kantoortje van ons lokale filmtheater (waar ik nogal eens vergaderd heb) hangt een wandbreed fotobehang met de afbeelding van de film "Wuthering Heights". Alleen, die hangt er al bijna 15 jaar want het is een afbeelding van de vórige verfilming van het wereldberoemde boek van schrijfster Emily Brönte . Zij is een van de zusjes die in het pittoreske plaatsje Haworth in Noord-Engeland op de pastorie van hun vader woonden en niets anders om handen hadden dan boeken schrijven. Ik bezocht ooit deze "Haworth Parsonage", ik snap wel dat de dames een uitvlucht zochten in romantische literatuur. Literatuur van wereldfaam dan wel, want met name het boek van jongste zusje Emily is meermaals bezongen en verfilmd. De nieuwste loot aan die stam is daarbij niet de beste, ik val maar meteen met de deur in huis. Prachtige beelden, die maakten zeker indruk. Maar ik kon deze versie niet beter waarderen dan die van 15 jaar geleden, iets wat mogelijk komt door de in deze versie onuitstaanbare Cathy (wat dan wel weer heel duidelijk door Margot Robbie wordt neergezet).

Het landhuis van de familie Earnshaw staat er vervallen bij, dat komt voornamelijk door het liederlijke gedrag van pappie. Gokken en drinken zijn de hoofdzakelijke activiteiten van deze deplorabele man, maar ergens zit - diep onder die barse en repressieve man- nog een beetje hartelijkheid verborgen: als hij ziet dat een vader in het dorp zijn tienerzoon op straat zet, neemt hij deze goedhartig op in zijn huis. De jongen (Heathcliff) is uitermate dankbaar en bereid de nodige vernederingen te ondergaan: hij slooft en graaft, hij buigt en sleept. Maar er is een belangrijker reden dat hij zijn lot zo ferm draagt: het gezelschap van Earnshaw's dochter Catherine (die we vanaf hier Cathy gaan noemen) maakt dat Heathcliff elke vernedering accepteert. Oók de vernederingen die Cathy zich veroorlooft trouwens: zij vindt Heathcliff een leuk speelmaatje maar laat hem herhaaldelijk weten dat hij te laag is geboren om ooit haar romantische partner te kunnen zijn. Cathy zoekt het hogerop: als de rijke Edward Linton op een landgoed verderop komt wonen, papt Cathy al snel met hem aan om haar toekomst te waarborgen. Heathcliff ziet het met lede ogen aan en erkent zijn lot: hij vertrekt. En dat is achteraf best zuur voor Cathy: Heathcliff, it's me, Cathy, come home! Als ze het liedje gekend had, had ze het gezongen, maar spijt kent geen tijd. Een rijke doch saaie man, daar zal ze het in de toekomst mee moeten doen. Letterlijk.

Met : Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Charlie XCX ft Caroline Polachek - Everything is romantic

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Hamnet - Chloé Zhao

Hamnet op IMDb (8,1)
 Hamnet op Moviemeter (2,80)

Hamnet op Wikipedia

Met een aantal publieksprijzen op zak, een iconisch onderwerp en twee van de de laatste jaren heersende acteurs in de hoofdrol trok "Hamnet" al snel mijn belangstelling. Gisteravond de voorpremière in een fors gevulde zaal, officiële inleiding erbij: het beloofde wat. Klopt ook: langzaam kabbelt de film naar een prachtige climax waar de poëzie vanaf druipt. En dan heb ik het niet per se over de artistieke vaardigheden van de grootste Britse schrijver ooit, nee: het waren de beelden én de heroïsche plotwending én het loeisterke spel van de geweldige Jessie Buckley tezamen die mij voor deze film wonnen. Mooi filmepos, niks mis mee.

Agnes Hathaway is een vrouw met oerkracht: ze spendeert - tot teleurstelling van haar familie - bijna al haar tijd in het bos, waar ze haar eigen havik vrij laat vliegen om daarmee haar eigen blik op de wereld te verruimen. Ze is kruidenvrouw, zieneres, vogelaar ineen. En ze is een vrouw die al bijna te ver is om de liefde te vinden, ze is al halverwege twintig. Maar daar is ie dan: plots staat de nieuwe leraar van de buurtkinderen voor haar neus. William heet hij en van meet af aan toont hij hevige interesse in Agnes. Hun liefde wordt van alle kanten afgeraden maar blijkt niet te stoppen.

Al snel starten ze een gezin - zware bevallingen incluis- maar al snel blijkt dat William niet per se voor het natuurleven bestemd is. Hij trekt met enige regelmaat naar Londen waar hij werkt aan het opzetten van zijn eigen theater, waarvoor hij bovendien nog eens zelf alle teksten schrijft. Als hij dan weer terug is in Stratford-upon-Avon verwent hij zijn kinderen uiteraard. Zijn speciale aandacht gaat daarbij uit naar zijn zoontje Hamnet, die hij de opdracht geeft om voor zijn zusjes en zijn moeder te zorgen wanneer papa in London de toneeldichter uithangt. Hamnet neemt dat serieus, heel serieus. De idylle kan alleen nog maar verstoord worden door invloeden van buitenaf. Daar hoef ik maar één ding over te zeggen: 16e eeuw, de pest trekt nog immer over de wereld, geen stad of land blijft daarbij gespaard. Dus waarom zouden wij denken dat het gezin Shakespeare er ongeschonden vanaf komt?

Met: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Max Richter/Laurence Dangel - On the nature of daylight