Feisbum (aka Faceboom) - Alessandro Capone/Dino Giarusso/Laura Luchetti

Feisbum op IMDb (3,8)

Feisbum op Moviemeter (0,5)
 

Idee een 8, uitvoering een 3. De film is twaalf jaar oud en kijkt met een bijzondere blik naar de eigenaardigheden en gevaren van social media. Daar is natuurlijk niks mis mee, sterker nog: dat kan heel interessante thrillerachtige films op leveren. Maar bij "Feisbum" (letterlijke vertaling: Faceboom") wordt het al gauw irritant. Ik ben gek op Italiaanse films, maar in veel van die films zitten typetjes die onleuk zijn, die clichématig zijn of die gewoon oervervelend zijn. Welnu: deze film heeft daarvan de verkeerde dosering. Jammer, had leuk kunnen zijn, maar ik had na een halfuur (stuk of vier van de verschillende short stories) al het idee dat ik de aftiteling wenste te zien. Toch uitgekeken. 

Ze komen allemaal voorbij: het stelletje dat ruzie krijgt omdat de een teveel tijd op social media spendeert, de afgewezen jongeman die uit wraak een fake-account aanmaakt om daarmee de aandacht van zijn ex aan te trekken, het moederskindje dat op het medium hele stoere hete taal uitslaat maar dan door zijn mammie wordt geroepen om haar te komen verzorgen, de geslaagde zakenman die gaat daten met een veel jonger account maar dan opeens een oude klasgenote ontmoet, You get the point. 

The House That Jack Built - Lars von Trier

The House That Jack Built op IMDb (7,0)
Het is wraak. Wraak op al die mensen die hem hebben bekritiseerd, die hem in de hoek van de nazi's zetten, die zeggen dat hij ons een verwrongen mensbeeld opdringt. "Dat kan altijd nog erger", moet Von Trier gedacht hebben. Zelf denk ik dat dit zijn laatste film is, dat het een afrekening is. De goede opletter ziet ultrakorte flitsen van al zijn eerdere films door de beelden heen gemonteerd, alsof hij nog een keer wil zeggen dat de mensen toch echt niet verrast kunnen zijn dat hij uitgerekend deze film maakte. En uitgerekend op deze wijze. Voor mij toont de film onbetwistbaar meesterschap aan, de cameravoering is prachtig en de manipulaties van de regisseur zijn alom aanwezig.
Maar manmanman, wat een negativitieit. Het is niet best met onze soort gesteld, toont Von Trier aan: zowel de kille en georganiseerde haat van de dader als de frequente stupiditeit van de slachtoffers doet vermoeden dat de mensensoort niet beter verdient dan de gloedvolle afdaling naar de hel. We vragen erom. Veel cut-ups in de film, waaronder een prachtige animatie van een man die wandelt tussen twee lantaarnpalen. Die tekeningen lijken een leidraad voor de mensenhatende opstelling van Jack. 

Jack is een architect, maar dan wel eentje zonder aantoonbare successen. Zelfs het bouwen van zijn eigen huis stelt hem keer op keer voor problemen: overgeorganiseerd, dwangmatig, zoekend en twijfelend verandert hij keer op keer de ontwerpen. Niemand vermoedt achter deze kalme man en gladde prater een mensenslachter, een seriemoordenaar van de ergste categorie. Toch is Jack dat.
Keer op keer sleept hij slachtoffers naar de vriescel die hij gehuurd heeft, waar bij bouwt aan zijn magnum opus: niet alleen fotografeert hij steeds zijn slachtoffers op de crimescene, tevens modelleert hij ze - precies in de fase tussen rigor mortis en bevriezing- in gezellige en huiselijke poses in zijn vriescel.
Gaandeweg wordt hij overmoedig en begint hij foto's te sturen naar de kranten. Niet alleen moet zijn fotografisch werk bekend raken, tevens moeten zij weten dat Mr. Sophistication (zijn "artiestennaam") de kunst boven de mens verkiest. Jack heeft daar veel voor over.
Vanaf het begin is de film gelardeerd met gesprekken tussen Jack en (waarschijnlijk) een priester, het lijkt alsof Jack de biecht wordt afgenomen. Pas later in de film zien we de ware toedracht van dit gesprek tussen kerkleider en uitverkorene.

Nee, het is geen pretje. Bij ons liep er niemand uit de zaal (dat kon ook moeilijk, met maar 6 bezoekers), het mag een prestatie heten. Deze film kijk je niet voor je vermaak , voor een lekker avondje. En toch, en toch: hij moet gezien worden. Von Trier is een te belangrijk filmer om deze ongezien te laten passeren. Zelf weet ik nog niet of dit nou goed was, maar het is wel razend interessant om te ondergaan.

Met : Matt Dillon, Bruno Ganz, Uma Thurman, Sofie Grabol

Koyaanisqatsi - Godfrey Reggio

Koyaanisqatsi op IMDb (8,3)
In de jaren 80 zong ik het niet uit. Ik ben blijkbaar ouder geworden, rustiger wellicht. Want gisteravond, in de kleine huiselijke setting van een van de mooiste panden van de stad, bekeken we en petit groupe opnieuw dit veelbesproken meesterwerk.
Natuurlijk is ie bij vlagen nog net zo vermoeiend als toen. Natuurlijk is de muzikale bijdrage van Philip Glass af en toe hinderlijk dominant. Natuurlijk wordt je soms duizelig van de beeldwisselingen.
Maar over het geheel gezien blijft staan dat deze in geen enkel hokje in te delen film niet alleen vooruitstrevend was, maar ook nog steeds actueel. Althans, een boodschap heeft die wellicht alleen ik er uit haal: de wereld om je heen mag nog zo snel worden, de natuur en de omgeving zijn er altijd. We kunnen industrialiseren wat we willen maar alles is al een keer bedacht. De inrichting van landschappen is vaak vele malen vernuftiger dan de inrichting van woonwijken en industrieterreinen. Dat maakt de mens maar een verdomd klein radertje in het grote geheel.

Happend naar adem na afloop, maar blij hem nu eens in zijn geheel te hebben gezien. En uiteraard draagt de nabespreking daar een heel stuk aan bij. We leven een gek leven.