The Match - Dominik & Jakov Sedlar

The Match op IMDb (5,8)

The Match op Moviemeter (2,61)

The Match op Wikipedia

We weten mogelijk al dat de komende weken een documentaire in de zalen gaat draaien die deze zelfde titel voert: die zal gaan over de spraakmakende WK-finale van 1986 tussen Engeland en Argentinië. Die heb ik nog niet gezien, denk wel dat ik het ga doen. Tot die tijd vermaakte ik me met déze : ook waargebeurd en ook over een voetbalmatch, maar dan van een paar oorlogen geleden. Niet hartstikke best maar gerust wel charmant te noemen. We gaan, met oa Franco Nero en Armand Assante, naar het bijna-einde van de Tweede Wereldoorlog, we trappen af in Hongarije 1944. 

Nou, niet helemaal waar: we starten in het nu. Opa Branko ziet zijn kleinzoon worstelen met sportiviteit. Opa neemt de jongen apart voor enkele wijze levenslessen die de jongen verbaasd doen uitroepen waar opa dan al die wijsheden vandaan heeft en of ie zelf dan ook gevoetbald heeft. En pas dán gaan we naar 1944.

De briljante voetballer Laszlo Horvath wordt op een door nazi's gedomineerd feestje herinnerd aan een eerdere voetbalmatch die hij enkele jaren geleden speelde tegen Duitse officieren. En won. Het zit de fascisten niet lekker, immers: ook op het sportieve vlak wilden ze heersen, desnoods op onsportieve manier. Dus wordt Horvath uitgedaagd een weddenschap aan te gaan. Hij weigert en kleineert daarmee de offiier. Gaat niet goed he, dat weten we allemaal. Horvath wordt opgepakt en belandt in een werkkamp. De officier van dienst kolonel Franz, kent zijn reputatie en rakelt de weddenschap opnieuw op. Horvath ziet in dat hij in een kansloze positie zit maar ziet ook wel overlevingskansen als hij opnieuw een winnend team tegen de Duitsers weet neer te zetten. Er gaat dus een match komen maar eerst moet hij rekruteren. Hij doet dat op zeer sociale wijze en werft zelfs een kansloos geitenhoedend jochie als materiaalman aan. En dat jochie, die heet Branko. De bal is rond, het cirkeltje ook.

Met; Franco Nero, Caspar Phillipson, Armand Assante

 

Promising Young Woman - Emerald Fennel

Promising Young Woman op IMDb (7,5)
 Promising Young Woman op Moviemeter (3,50)

Promising Young Woman op Wikipedia

Blijkbaar is mijn wijze van filmkijken in vijf jaar tijd nog niet veel veranderd. Ik bekeek deze film in april 2021 en kom nu eigenlijk tot min of meer dezelfde (positieve) conclusie. PYW is een sterke (en voor mannen beschamende) film die eigenlijk volledig gedragen wordt door Carey Mulligan. Als ik haar naam noem, reageert mijn vrouw (die veel meer van "shownieuws" weet dan ik) altijd met dezelfde opmerking: "En zij is de partner van...?". Inmiddels kan ik die vraag beantwoorden, het voegt nog een klein plusje toe aan haar al zo imposante acteercarrière. 

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Promising Young Woman" (april 2021)

FIN - song : Juice Newton - Angel of the morning

Son of the South - Barry Alexander Brown

Son of the south op IMDb (6,3)
 Son of the South op Moviemeter (2,63)
Son of the south op Wikipedia 

Ze zullen nooit meer zo'n impact op me maken als "Mississippi Burning" destijds met me deed, maar toch blijf ik zo goed als alle films over de KuKluxKlan en rassenscheidingsproblematiek met interesse bekijken. Deze SotS viel daardoor bij mij ook in de smaak, niet per se omdat ie goed was maar vooral omdat dit een biografisch verhaal betreft, op waarheid gebaseerd derhalve. Hulde voor de moed van deze man.

1961, Alabama, Verenigde Staten. Bob Zellner lijkt het al op jonge leeftijd goed voor elkaar te hebben: welgestelde familie, kansrijke studie in aantocht, knap vriendinnetje en gewaardeerd in de vriendenkring. En toch knaagt het aan hem. Wanneer hij met klasgenoten een scriptie maakt over de legendarische Rosa Parks zit er voor hem een andere uitkomst aan dan bij de anderen: hij heeft sympathie voor de zaak, de vrijheidsstrijd lijkt hem logisch. Tja, dat kan hij nu wel denken maar zo werkt het natuurlijk niet in het door-en-door racistische Zuiden.

Bob loopt mee met marsen, die stuk voor stuk op geweld uitdraaien. Bob zoekt contact met zwarte dominees en gaat zelfs vrijwilligen op het kantoor van de organisatie die het zwarte verzet mede vormgeeft. Daarmee wint hij een boel (sympathie van de zwarte bevolking voornamelijk) maar verliest hij net zo veel: zijn KKK-opa berispt hem, zijn vriendin wil de relatie verbreken, zijn oude maten verwijten hem te ver te gaan en zijn neven timmeren hem op zijn gezicht. Menigeen zou zwichten, maar Bob zet vastberaden door. Met nogal wat gevolgen.

Met: Lucas Till, Jake Abel, Lucy Hale, Sharonne Lanier, Nicole Ansari Cox

FIN - song : Damon Aaron - Roughshod

Sweat (aka Pot) - Magnus von Horn

Sweat op IMDb (6,5)
 Sweat op Moviemeter (3,15)
Sweat op Wikipedia 

Een wereldje waar ik weinig weet van heb. Maar ook een waar ik weinig last van heb. De zogenaamde magie van "influencers" gaat behoorlijk aan mij voorbij. Dit realiseerde ik me toen ik deze week deze film bekeek. De andere kant van het filmverhaal, de wereld van sportscholen en dito verdwazing, die ken ik dan weer wél, al is het van observeren: met enige regelmaat bezoek ik de sportschool omdat een kantoorpik nu eenmaal wel voor zijn beweging moet zorgen. Maar steeds verbaas ik me erover dat ik altijd maar dezelfde gezichten blijf zien, ongeacht op welke dag ik naar de oefenruimtes fiets. Respect voor wie daar "woont", ik ontleen er zelf echter geen enkele status aan. Blij dat ik het gedaan heb, nog blijer dat ik na afloop even in de sauna mag. Al deze terzijdes heb ik nodig om maar aan te geven dat deze film voor mij over een tamelijk onbekend lifestyle gaat. Totdat het persoonlijk wordt, dan begin ik dingen te herkennen.

Sylwia is de absolute top. Hele klassen en scholen willen haar fitnesslessen volgen, ze aerobict iedereen de moeder. Aanbeden wordt ze. En ze vindt het heerlijk. Al haar activiteiten exposeert ze dan ook nog eens dagelijks op social media, zodat ze dermate veel volgers blijft houden dat productplacing rendabel wordt. Ze leeft op gesponsorde producten, zeg maar: haar pagina's worden gevolgd, haar dvd's verkopen als een malle, ze wordt op straat herkend, sky en limit en zo.

Als kijker weten wij dan al dat dit een facade is, een lege huls. Want eenmaal thuis overvalt de eenzaamheid onze Sylwia: niemand om tegenaan te schurken, geen stevige schouder om op te leunen en nu ontdekt ze verdomme ook nog dat er een obscure stalker onderaan haar flat staat. Het gaat in haar hoofd zitten en wat daar in zit, zal er ook een keer uit moeten: uiteindelijk breekt Sylwia, precies op het moment dat ze weer eens een filmpje voor haar socials opneemt. U snapt: dat is dus precies níét waarop haar volgers en haar sponsors zitten te wachten. De geest moet weer in de fles, maar hoe?

Met : Magdalena Kolesnik, Julian Swiezewski, Aleksandra Konieczna

FIN - song : Wcsazy - Jestés Najlepszy

The Operative - Yuval Adler

The Operative op IMDb (5,8)
 The Operative op Moviemeter (2,75)

The Operative op Wikipedia

Een maandje of twee voor de start van de nutteloze oorlog om Iran keken wij de intrigerende tv-serie "Tehran", die een pittig inkijkje geeft in de continue spionageactiviteiten van onruststoker Israël in het oude Perzië, dat nu al bijna 50 jaar zucht onder het ayatollah-regime. Ook zo'n zes jaar geleden keek ik daar al eens een film over, dat was deze. Een lekker complexe spionagefilm van regisseur Yuval Adler met een sterke hoofdrol van de boeiende actrice Diana Kruger. Deze keken we gisteren - in het kader van reflectie op de actualiteit - dus nog maar een keer. En: opnieuw tot tevredenheid.


Mijn beschrijving van destijdss: BEGT recensie The Operative (nov 2020)

The Dry (aka Jane Harper's The Dry) - Robert Connolly

The Dry op IMDb (6,8)
 The Dry op Moviemeter (3,25)

The Dry op Wikipedia

Vergadering gisteravond ging plots niet door dus werden de plannen veranderd. Niet alleen die van mij maar ook die van mijn vrouw. Haar "serie-avond" werd dus ingeruild voor een avondje filmkijken met manlief. En wel dusdanig dat we er meteen twee uit één reeks keken. Met de blik op de Australische natuur én de blik op acteur Eric Bana pakten we twee boekverfilmingen van schrijfster Jane Harper mee. Te beginnen met deze.

Voor de uitvaart van een jeugdvriend keert officer Aaron Falk na twee decennia terug in zijn geboorteplaats Kiewarra. Dat valt hem niet licht: niet alleen wordt de overleden vriend verdacht van het ombrengen van zijn vrouw en kind (waarna hij de hand aan zichzelf sloeg), ook brengt deze hereniging met zich mee dat de dood van een gemeenschappelijke vriendin wordt opgerakeld: Aaron werd destijds met de dood van het meisje in verband gebracht omdat hij op de dag van haar overlijden een afspraak met het meisje had. 
De lokale bevolking is daarmee behoorlijk tegen Aaron gekant, er zijn slechts een paar mensen die hem dulden. Aaron wil zichzelf van blaam zuiveren en duikt opnieuw in de situatie van de vier vrienden van destijds. Terwijl het land zucht onder enorme droogte en immer uitblijvende regen gaat Aaron terug naar de restanten van de toenmalige rivier waar het meisje destijds gevonden werd.

Met: Eric Bana, Genevieve o'Reilly, Keir o'Donnell, John Polson, Matt Nable

FIN - song : The Church - Under the milky way  

Biography: The nine lives of Ozzy Osbourne - Greg Johnston

The Nine Lives of Ozzy Osbourne op IMDb (7,7)
 The Nine Lives of Ozzy Osbourne op Moviemeter (3,26)

Nine lives of OO op Zware Metalen

Muzikaal vond ik het altijd wel wat hebben (hoewel geen metalfan heb ik deze zanger en band wel van begin af aan meegekregen doordat ik wekelijks luisterde naar het illustere "Betonuur" van Alfred Lagarde), maar over de persoon Ozzy Osbourne had ik altijd wel mijn twijfels. De tranen vloeiden rijkelijk begin deze maand, toen hij in zijn geboortestad Birmingham ten grave werd gedragen. Reden om deze kort daarna uitgezonden docu maar eens even te bekijken. 

Mijn scepsis over de persoon John Osbourne (pas later ging hij zich Ozzy noemen) worden in deze docu aardig bevestigd: sterke muziek, unieke stem, creatieve gedrevenheid. Maar ook: een lapzwans als mens met een te zelfzuchtige inslag om levenspartner en zelfs vader te zijn. Waar de muzikale successen met eerst Black Sabbath en later met een band die zijn naam droeg zich aaneenregen, liet meneer een slagveld achter in zijn privéleven. Zijn eerste huwelijk en de kinderen die daaruit voortkwamen verwaarloosde hij totaal door vol voor de drank en drugs te gaan en dagenlang van de wereld te zijn. Het leidde tot een occulte verering van "The Prince of Darkness" maar pas toen hij zijn latere vrouw Sharon in zijn leven inbouwde, kwam er loutering. Afkicken met wisselend succes, vaderschap met wisselend succes, maar in ieder geval een bestaan waar liefde uit sprak. Heel hard proberen om dat laatste beeld vast te houden. En als je daar geen zin in hebt: gewoon de muziek nog eens opzetten.

Limbo - Ben Sharrock

Limbo op IMDb (7,2)
 Limbo op Moviemeter (3,59)

Limbo op Wikipedia

Geen onderwerp zo serieus of er vallen wel grappen over te maken. Zo moet de Schotse regisseur Ben Sharrock ongeveer gedacht hebben toen hij aan deze tragikomedie begon. De wereldwijde vluchtelingenproblematiek is zo'n onderwerp. En eerlijk is eerlijk: het werkt. De licht absurdistische toon in deze film gaat heel goed samen met het schrijnende beeld dat geschetst wordt over het totaal stilvallen van menselijk bestaan als je in zo'n situatie belandt. Knap gedaan.

Ver weggestopt op een desolaat Schots eilandje brengt Omar zijn dagen door in een sober opvangcentrum. Natuurlijk, hij heeft onderdak en krijgt voldoende eten om niet te verhongeren maar het is allemaal niet zoals thuis. Thuis is voor hem Syrië, waar de dramatische oorlog diepe wonden geslagen heeft. Omar was een aankomende ster: hij is een oud-speler die met zijn prachtige spel de Syrische bevolking in vervoering bracht voordat de bommen begonnen te vallen. Met enige regelmaat belt hij met zijn ouders, die op hun vlucht niet verder zijn gekomen dan Turkije. Ze spreken over het lange wachten: zolang Omar geen officiële verblijfspapieren heeft, moeten zij in Turkije blijven en over de telefoon mijmeren over het lekkere Syrische eten, over het vervolg van Omar's muzikale carrière, over toekomstperspectief. Nee, eigenlijk over perspectief an sich. 

Ondanks de steunende gesprekken van zijn optimistische medevluchteling Farhad glijdt Omar af: hij wordt stil, hij wordt somber, hij speelt niet meer op zijn instrument. Alle hoop op een toekomst ontsnapt hem, hij zit in een niemandsland.

Met: Amir El-Masry, Vikash Bhai, Sidse Babett Knudsen, Kenneth Collard

FIN - song : Majida El Roumi - Al Hilm Aj-Jaayi

There is no evil (aka Sheytan Vojud Nadarad) - Mohammad Rasoulof

There is no evil op IMDb (7,5)
 There is no evil op Moviemeter (3,68)

There is no evil op Wikipedia

Iraanse films zijn al nooit de meest flitsende maar als ze dan ook nog eens in een vierluik zijn opgedeeld, wordt het wel een pittige zit. Voeg daar nog aan toe dat het verbindende onderwerp een loodzware is en u snapt dat ik de film in twee delen bekeek. Wegkijken of uitzetten was geen optie; het onderwerp (de doodstraf) was daarvoor te belangrijk. De film scoorde voor een Arabische film behoorlijk hoog in de jaarlijstjes van Volkskrant en VPRO Cinema, dus ik ging er alsnog voor.

Deel 1: There is no evil. Een lieflijke vader zorgt voor vrouw en gezin, hij rijdt zijn vrouw door de stad om haar respectievelijke boodschappen te doen, hij zorgt dat zijn dochter bij haar afspraken en ontmoetingen kan komen (ook al moet hij haar soms streng toespreken). Alles kabbelt, alles rolt maar ja, meneer moet ook gewoon naar zijn werk. De vriendelijke en zorgzame huisvader rijdt in het midden van de nacht naar de gevangenis om aan het werk te gaan. Hij beheert het bedieningspaneel van de valluiken. Eén druk op de knoppen en eindigt weer een reeks mensenlevens aan de galg.

Deel 2: She said "You can do it". Op de slaapzaal van de cipiers krijgt Pouya er flink van langs van zijn collega's. Hij is een watje, hij is van jammerhout. Pouya ziet er namelijk enorm tegenop om zijn werk uit te voeren; hij moet een gevangene executeren. Hij probeert de opdracht "te verkopen" aan collega's maar krijgt er de centen niet voor bij elkaar. Hoe dichter het moment nadert om de gruwelijke klus te gaan doen, hoe radicaler Pouya wordt.

Deel 3: Birthday. Javad is er voor teruggekeerd van zijn diensttijd. Hij gaat de verjaardag vieren van zijn vriendin Nana en weet zeker dat hij haar zal gaan verrassen. Nana heeft alle voorbereidingen getroffen voor een leuk feestje maar dan krijgt ze te horen dat haar lieve oom is omgekomen in de gevangenis. Javad ziet zijn verrrassing in het water vallen en weet dat hij Nana alleen nog maar zal kunnen teleurstellen.
Deel 4: Kiss me. De jonge Darya is overgekomen uit Duitsland om haar oom en tante te bezoeken. Het verblijf in het westen heeft haar wat losser en opstandiger gemaakt dan de Iraanse samenleving toestaat. Om die reden probeert Oom Zaman haar helder te maken waarom ze is wie ze is en waarom ze nu in het buitenland leeft. Zaman voelt zich vaderlijk verrantwoordelijk, hij wil Darya goed terecht laten komen. Dat wordt lastiger als hij vertelt hoe dat zo gekomen is.

Met: Mah'tab Servati, Baran Rasoulof, Zhila Shahi, Ehsan Mirhosseini, Mohammad Valizadeghan

FIN - song : Amir Molokpour - There is no evil

The killing of Kenneth Chamberlain - David Midell

The killing of Kenneth Chamberlain op IMDb (7,1)
 The Killing of Kenneth Chamberlain (3,28)

The Killing of Kenneth Chamberlain op Wikipedia

Bedrieglijk eenvoudig lijkt het, maar wat een maximaal effect. Zo simpel kan het zijn: in een beperkte ruimte met een beperkt aantal spelers een spanning opbouwen die een aantal keren over de top gaat, ondanks dat je precies weet hoe alles gaat aflopen (daar doet de filmtitel geen goed aan, dat is niet bepaald een spoiler alerrt). Helaas een op waarheid gebaseerd verhaal. En vooral dat zorgt ervoor dat deze film een enorme impact heeft op de kijker, ik keek m op het puntje van de bank. Als filmkijker zeg ik "SCHITTEREND", als mens zeg ik "GRUWELIJK". U mag zelf zeggen of uw mening hier ergens tussenin gaat liggen. 

We gaan terug naar 2011. In New York woont de oude Kenneth Chamberlain nog zelfstandig in zijn flatje. Vanwege zijn hartproblemen heeft hij een monitoringssysteem in huis, een hulpmiddel dat hem uiteindelijk de das om zal doen. Als dat apparaat op een nacht een storing krijgt, geeft het een alarmsignaal af bij de centrale, die - geheel te goeder trouw- een politie-eenheid naar de flat sturen om te checken of het allemaal wel goed gaat met de bewoner. 

Chamberlain - zelf oud-marinier- raakt danig in de war van die nachtelijke klop op de deur en vraagt- door de gesloten deur heen- wat de agenten komen doen. Die beantwoorden hem met een hulpvaardige houding en melden dat ze alleen even willen checken hoe het gaat, ze willen hem even zien. Chamberlain, nog halfslagerig, raakt danig in de war en schiet in zijn oude militaire reflex: met mij gaat alles goed, jullie kunnen weer gaan, Hij weigert ze toegang te geven tot zijn flat,tot zijn veilige haven. Precies daar gaat het mis: de agenten aan de andere kant van de deur vertrouwen het niet. Wat voert Chamberlain in zijn schild, waarom doet ie niet open? Heeft hij drugs of wapens in huis, houdt ie iemand gegijzeld? De heren persisteren in hun wens om de woning te betreden en gaan langzaam overr tot agressieve kreten en klappen op de deur. Ook Chamberlain verlaat zijn stellingen niet: er is niets aan de hand, heren, vertrek alsjeblieft. Wat een eenvoudige hulpdienst had moeten zijn, resulteert in een dreigende inval, Een kleine man versus een machtig apparaat. 

Met: Frankie Faison, Steve o'Connell, Enrico Natale, Ben Marten

The Last Champion - Glen Withrow

The Last Champion op IMDb (6,9)
 The Last Champion op Moviemeter (3,14)

The Last Champion op Wikipedia

Verrassend hoge waarderingen, wat mij betreft. Sportfilms, dat is niet helemaal mijn ding. Eigenlijk kunnen alleen Amerikanen dat een beetje oké: de opgeklopte winnaarsmentaliteit wordt er daar iets meer ingestampt dan bij ons. U zult - mocht u de film gaan bekijken - de lang uitgesponnen slotscenes wel ongeveer zien aankomen. Maar goed: er is een publiek voor, een markt misschien zelfs.

De film draait om twee getroebleerde mannen: de ene, voormalig worstelkampioen John Wright, komt na lange tijd weer terug in zijn oude stadje en wordt niet bepaald met open armen ontvangen. De andere, talentvol worstelaar Michael Miller, wil graag een heldenstatus in de sport bereiken maar ziet zijn toekomstplannen in duigen vallen als hij plotseling wees wordt (en daarmee verantwoordelijk voor de zorg van zijn jongere zusje). 

Terwijl John tegen een stad vol weerstand oploopt vanwege misdragingen in het verleden, lijkt hij wel de enige te zijn die de arme Michael ondersteunt; die laatste krijgt het aan de stok met het wat welgesteldere deel van de stad, waaronder de zoon van de stinkendrijke makelaar. Die zoon is natuurlijk ook een worstelaar. De pijnlijk levensverhalen van John en Michael schuiven als een harmonica in elkaar, maar hun opponenten hebben niet gerekend op de veerkracht van de worstelende (metafoor!!) heren. 

Met: Cole Hauser, Sean H. Scully, Annika Marks, Randall Bartinkoff

Ballad of a white cow (aka Le Pardon/Ghasideyeh Gave Sefid) - Maryam Mogadam/Behtash Sanaeeha

Ballad of a white cow op IMDb (7,1)
 Ballad of a white cow op Moviemeter (3,51)

Ballad of a white cow op Wikipedia

De tweee Iraanse film voor mij deze week. Geïnspireerd door die prachtige van eerder deze week klikte ik nu deze aan, die a een tijdje op de harde schijf stond. Destijds gemist in mijn lokale theater dus ik greep die tweede kans. Want, hoe verdorven de Iraanse maatschappij ook is, er komen toch steeds weer kritische verhalen ten tonele. De een mild kritisch, de andere hard kritisch, maar nooit zonder risico voor de filmmaker. Voorzichtige conclusie kan zijn dat kritiek op het regime riskanter is dan maatschappijkritiek Met dat laatste houdt deze film zich bezig: bureaucratie maar met name het patriarchaat moeten het in deze mooie film ontgelden. Ik kan wel wat met de Iraanse cinema, heeft al eerder heel mooie dingen opgeleverd. 

In de openingsscene zien we Mina haar man nog wel bezoeken in de gevangenis, maar we weten dat deze hartverscheurende ontmoeting een afscheid is: kort daarna zal haar man worden geëxecuteerd door het onmenselijke regime. Haar man zou een moordenaar zijn geweest immers. Terwijl Mina haar leven probeert te leiden (fabrieksbaan, een dove en opstandige dochter), krijgt ze plots bericht van de overheid dat er zich een ontwikkeling in de moordzaak heeft voorgedaan door de bekentenis van een tweede getuige. Haar man blijkt ten onrechte geëxecuteerd, "foutje, ja sorry, jammer dan. Maar u krijgt een schadevergoeding, zo zijn we ook weer!". Het feit dat Mina dit onder begeleiding van haar voormalige zwager moet aanhoren, toont al aan hoe zwak haar positie als weduwe - als vrouw überhaupt- is. 

Ze is nauwelijks bekomen van de schok als er een onbekende man aan de deur staat. Die zegt dat hij Mina financieel wil vergoeden omdat hij een schuld bij haar man had in te lossen. Mina weet even niet waar ze dit bericht nu weer moet plaatsen: terwijl de wereld onder haar voeten wegzakt, lijkt ze er juist financieel steeds beter voor komen te staan. Dat blijkt allemaal schijn: in deze vrouwonvriendelijke maatschappij mag je niet zomaar een onbekende man bij je thuis ontvangen, , in deze vrouwonvriendelijke maatschappij moet je voor de rechter bewijzen dat je geen ontaarde moeder bent en dat je dochter onder jouw zorg behoort, in deze vrouwonvriendelijke maatschappij moet je ook knokken voor de uitkering waarop je uitgesproken recht hebt gekregen. Reza, de man aan de deur, gaat steeds verder in het aanbieden van zijn hulp aan Mina en dochter Bita. Mina is afhoudend, want is hij wel wie hij zegt te zijn? 

Met: Maryam Mogadam, Allreza Sani Far, Avin Poor Raoufi

FIN - song : Franz Schubert/Alban Berg Quartet- String Quartet No 14 in D minor

Blood & Money (aka Allagash) - John Barr

Blood & Money op IMDb (5,3)
 Blood & Money op Moviemeter (2,50)

Gisteren was een uitstekend dagje om de harde schijf wat ruimte te verschaffen, tijd om daarvan de oudste films door te lopen. Dan kom je soms bij niemendalletjes uit, dat is helemaal niet erg. In het geval van deze film werd ik bijvoorbeeld getrakteerd op heerlijke natuurbeelden die het grotendeels voorspelbare verhaaltje omlijstten. Ook mooi.

We trekken naar Maine, USA. In die staat zijn de bossen zo uitgestrekt dat je gerust kunt spreken van natuur. Wilde natuur, ruige natuur. Jim Reed, Vietnam-veteraan, voelt zich er als een vis in het water. Ondanks zijn voortschrijdende ziekte (met steeds minder interesse en steeds minder hoop volgt hij zijn chemokuur-behandelingen) gaat hij er nog frequent met zijn geweer op uit. Hij is erop gebrand om herten te schieten, mannetjes wel te verstaan want voor vrouwtjes heeft hij geen vergunning.

Tot zijn grote schrik blijkt hij echter plots wel een vrouw te schieten, een mensenvrouw dan. Zij blijkt onderdeel van een groepje van vijf bankovervallers en beweegt zich door de bossen om het geld te verstoppen. Jim ziet iets achter de bomen bewegen en haalt de trekker over. Oeps!
Geschrokken keert hij terug naar het dorp waar hij in het koffietentje het nieuws ziet over de bankoverval. Hij herkent de verdachte en beseft dat hij ervoor moet zorgen dat hij al zijn sporen uitwist. Hij keert terug, vindt de tas met geld en verstopt die in een ijsgrot. En u snapt: de andere vier overvallers gaan op zoek naar Jim. De bossen worden het decor voor een bloederige afvalrace, waarbij Jim's krachten zienderogen afnemen maar hij is vastbesloten te overleven omdat hij een mooie bestemming weet voor de dikke dollars. Hij moet knallen!

Met : Tom Berenger, Kristen Hager, 

FIN - song : DJT3K - Cosmo

True Mothers (aka Asa Ga Kuru) - Naomi Kawase

True Mothers op IMDb (7,0)
 True Mothers op Moviemeter (3,69)

Geen moment in mijn leven heb ik overwogen om naar het populaire Japan op vakantie te gaan: wat mij betreft een te grote mierenhoop in een geautomatiseerde maatschappij. Gek genoeg overtuigt de Japanse cinema mij steeds weer van het omgekeerde. Geen drukte, integendeel: een weldadige rust straalt er uit de films, het leven lijkt een bepaalde gelatenheid te hebben omdat de omgangsvormen alles bepalend zijn. Daar steekt de horkerige en vaak egoïstische westerling maar flets bij af. Het is daarom dat ik eens in de zoveel tijd wel Japanse films wil kijken omdat ze zo goed zijn voor de reflectie. Deze week zelfs twee!

We vallen in een soort mini-mozaïek: de film volgt twee verhaallijnen die uiteraard wel ergens bij elkaar komen. Echter: hier geen flitsend heen-en-weer springen tussen die lijnen, nee: ze worden onafhankelijk van elkaar verteld maar pakken ergens in "deel 2" het andere verhaal op waar we gebleven waren. Dat brengt rust in de film en dat is nodig: het onderwerp is al heftig genoeg.

Het welgestelde koppel Satoko en Kiyokazu heeft alles wat hun hartje begeert. Nou ja, bijna alles, want al hun weelde en rijkdom leveren ze gaarne in voor de komst van een baby. Het lukt maar niet, medische oorzaken verhinderen dat het stel op natuurlijke wijze zwanger wordt. Op zoek naar oplossingen stuiten ze op een stichting die bemiddelt tussen zoekende ouders en moeders die hun kind niet (zelf) willen grootbrengen. Daar ontmoeten ze de jonge Hikari, die emotioneel doch gelaten haar zoontje Asato aan het gezin overdraagt. "Het zal hem aan niets ontbreken", belooft het koppel.

Met Hikari gaan we verderop in de film naar hoe ze in deze situatie terecht kwam. Ze is een tiener, nog op school en raakt op een onbewaakt ogenblik zwanger van haar grote tienerliefde. Ze is nog nat achter de oren en kan de verantwoordelijkheid dan ook niet aan. Met haar ouders wordt het besluit genomen dat ze zich aanmeldt bij een stichting die - gevestigd op een afgelegen eiland- aanstaande moeders de kans geeft hun zwangerschap uit te dragen en zich verder voor te bereiden op de onvermijdelijke keuze die dan volgt: het kind houden, betekent er levenslang voor zorgen. Het kind afstaan, betekent een levenslang gemis. Voor Hikari wórdt gekozen, ze is als 14-jarige immers zelf nog niet gerechtigd.

Wat klinkt als de ideale oplossing voor deze lastige problematiek gaat natuurlijk op een gegeven moment schuren. Aan beide kanten.

Met : Hiromi Nagasuku, Arata Iura, Aju Makita

Beanpole (aka Dylda)- Kantemir Balagov

Beanpole op IMDb (7,2)
 Beanpole op Moviemeter (3,52)

Daar zag ik m plots staan, op de programmering van Film1. Meteen schoten mijn gedachten terug naar een moeilijke periode. Deze film namelijk in maart 2020, toen de wereld plots in het slot viel door de gruwelijke pandemie. Theaters gesloten, dus veel films van toen kregen niet de kans om tot wasdom te komen zoals ze anders mogelijk wel hadden gedaan (deze was trouwens sowieso geen grote kaskraker geworden hoor, een Russisch arthouse-oorlogsdrama trekt al nooit volle zalen). Waarom ik me de film zo goed herinner, is omdat het bij mijn weten onze eerste geslaagde PICL-actie was. Niet eerder had ik op die manier een vers "roulerende" film bekeken. Het zegt alles over mijn gemoedstoestand dat ik destijds voor zo'n heftige film als deze koos. Ik begrijp die keuze nu, vierenhalf jaar later, overigens nog steeds: ik houd van arthouse, van wereldcinema en ik laat me niet afschrikken door stroperige traagheid in de te bekijken film. Welnu, dan kom je hier aan je trekken. 

Mijn recensie van destijds : Beanpole - recensie maart 2020

Finding You - Brian Bough

Finding You op IMDb (6,4)
 Finding You op Moviemeter (3,00)

Minstens zo niemendal, maar voor mij al een stukkie interessanter, deze prettig voorspelbare romkom. Wat er voor mij interessant aan was, was dat het op het raakvlak van muziek en film speelt. Laten dat nou net mijn twee grootste liefhebberijen zijn, dat hielp enorm. Voeg daaraan toe dat onze hoofdpersoon voor een louterende stage naar Ierland vertrekt waardoor we prachtige landschappen in beeld krijgen en je snapt dat ik die anderhalf uur echt wel uitzing. Verwacht geen prijswinnende arthouse, maar een echte straf is dit ook weer niet echt. 

Ze haalt het niet. Net niet. Haar viool-examen aan het New Yorkse conservatorium is voor Finley Sinclair op dit moment  nog net te hoog gegrepen. Ze krijgt een herkansing en neemt daarvoor de wijk naar Ierland, waar haar overleden broer destijds ook al een tijd verbleef. Ze hoopt dat de inspirerende omgeving en de rust haar de studie-uren gaan verstrekken waardoor ze het herexamen makkelijk zal halen. 

Tijdens de vlucht komt ze naast Beckett Rush te zitten, een arrogante jongeman die een beroemde filmster blijkt te zijn. En die uiteraard een film aan het opnemen is precies in de streek waar zij neerstrijkt. Sterker nog: hij overnacht in dezelfde B&B als zij omdat hij in de hotels te zeer belaagd zal worden door hordes fans. 

Het spel van aantrekken en afstoten begint, waarbij beiden problemen hebben met het verdelen van hun aandacht. Beckett heeft last van zijn managende vader, die hem heeft voorbestemd aan zijn tegenspeelster, zelf vindt hij Finley veel interessanter. Finley op haar beurt moet voor haar studiepunten een sociale stage volbrengen bij de chagrijnigste en onvriendelijkste vrouw in gans Ierland, het valt haar niet mee. Gelukkig is daar de dorpsdronkelap die 's avonds de fiddle speelt. Hé, een fiddle. Zou die niet heel erg inspirerend kunnen werken voor de violiste-in-de-knel?

Met; Rose Reid, Jedidah Goodacre, Vanessa Redgrave, Katherine McNamara, Saoirse-Monica Jackson

I met a girl - Luke Eve

I met a girl op IMDb (6,1)
 I met a girl op Moviemeter (2,95)

Daarna werd het tijd voor de lichtgewichten: op mijn schijf staan heel veel opgenomen films waarvan ik niet precies weet waarom ik ze destijds op opnemen heb gezet. Zo eens in de zoveel tijd werk ik er daar een aantal van weg, het zijn niet altijd degenen die in mijn geheugen blijven hangen. Geen lijstjesmateriaal, zeg maar. Toch is het niet altijd vervelend hoor, om films te bekijken die je eigenlijk bij de aftiteling alweer vergeten bent. Niemendalletjes doen niemand kwaad, je kunt niet altijd zes gooien.

Hij mag dan nog zo'n begenadigde muzikant zijn, wanneer Devon op de bruiloft van zijn broer een nervous breakdown krijgt terwijl hij het bruidspaar staat toe te zingen, is dat voor de aanwezigen best gênant. Zijn broer Nick is gek op hem maar weet zich vaak geen raad met de rare stemmingswisselingen die zijn broer ondergaat. Devon blijkt een schizofrene aandoening te hebben en marginaliseert zichzelf net iets te vaak: steeds minder mensen willen met hem te maken hebben. Broer Nick wil hem laten opnemen in een terzake deskundige instelling maar Devon ontsnapt steeds aan de aandacht.

Net op het moment dat het hem allemaal teveel wordt en hij uit het leven denkt te stappen, ontmoet hij de prachtige Lucy, een knappe maar vooral heel lieve vrouw die hem weet te motiveren om vooral in zichzelf te blijven geloven. Inderdaad knapt hij enigszins op maar voor hij het weet is Lucy verdwenen. Volgens Nick is ze naar Sidney gegaan, reden waarom hij besluit achter haar aan te gaan. Maar: hoe doe je dat, hoe kom je zonder geld duizenden kilometers verderop? En hoe vind je haar dan terug? 
Devon ziet het probleem niet, hij gaat het gewoon aan maar broer Nick vindt het allemaal te gevaarlijk. Hij wil Nick behoeden voor gevaren maar ook voor de nodige schaamte achteraf. We gaan on the road, op zoek naar Lucy, van wie we eigenlijk nog steeds niet weten of ze echt is of dat ze alleen in Nick's hoofd bestaat.

Met: Brenton Thwaites, Joel Jackson, Lily Sullivan, Zahra Newman

FIN - song : Vance Joy - Saturday sun

Zappa - Alex Winter

Zappa op IMDb (7,5)
 Zappa op Moviemeter (3,62)

Niet de eerste documentaire die ik over dit fenomeen zag, wel met afstand de beste. Ik heb de man altijd met interesse en ontzag bekeken (hoewel ik muzikaal wel erg ver van hem ben afgedwaald heb ik m wel destijds in 1979 in Ahoy mogen aanschouwen) om redenen die in deze documentaire eenvoudig verklaard worden: onconventioneel, creatief, uitgesproken en baanbrekend. Het is een kleine greep uit de vele plakkertjes die je op deze man kunt plakken. 

Geboren in 1940 als kind van Italiaanse ouders in een Californische smalltown loopt Francis Vincent Zappa al snel tegen de grenzen van het betamelijke aan. Hij heeft lak aan de moralistische kleinburgerlijkheid van zijn ouders en leert zichzelf al snel de gave van muziek aan. Muziek maken, maar vooral ook veel schrijven. Feitelijk voelt Zappa dan ook meer componist dan muzikant, maar vanaf het moment dat hij zijn eerste gitaar in handen heeft, opent hij via de rock n roll nog de deur naar buiten. Bandjes volgen, allemaal gevuld met muzikanten die niet anders te doen krijgen dan volgen wat de meester hen opdraagt. Dat klinkt dictatoriaal, maar het is voor Zappa de enige manier om de absolute vrijheid te creëren: hij bepaalt de tempowisselingen en de orkestratie, hij bepaalt de intensiteit van de uitvoeringen, hij bepaalt de samenwerkingsverbanden en hij bepaalt op welke locaties men speelt. Het zal zo'n 30 jaar duren voordat hij zijn eerste hitnotering krijgt. Tegen die tijd heeft de man al een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, het zal alleen nog maar groeien.

Zappa is geen makkelijke man, maar wel een rechtvaardige man: als je goed voor hem bent, zal hij altijd achter je blijven staan. Als je hem belazert of je muzikale taken verzaakt, lig je eruit. De man werkt zelf volcontinu, hij eist dan ook volledige toewijding van zijn medewerkers.

Het interessantste deel van de documentaire ligt aan het eind van zijn carrière: Zappa is door zijn uitgesproken stellingname een politiek gevaar geworden. Althans: een gevaar in zijn eigen Amerika, niet in de Europese landen die zich eind jaren 80 aan het vrij vechten zijn. Terwijl hij in Amerika rechtszaak na rechtszaak voert tegen de PMRC over de vrijheid van meningsuiting, wordt hij in het net bevrijde Tsjechië geridderd tot Amerikaans ambassadeur van het vrije woord, de verse president Vaclav Havel is stapelgek op Zappa en op diens stellingname. Zappa gaat van talkshow naar talkshow en neemt geen blad voor de mond. Een fascinerend geheel, de wereld mag hem dankbaar zijn voor deze strijd om openheid. 

FIN - song : Frank Zappa - Watermelon in Easter Hay