Billy Idol should be dead - Jonas Akerlund

Billy Idol should be dead op IMDb (7,4)
 Billy Idol should be dead op Moviemeter (3,44)

Billy Idol should be dead op Melkweg Doc

Dacht ik vroeger altijd dat Billy Idol een forse poseur was met een aantal zeer sterke songs, blijkt nu - na het zien van deze documentaire - dat Billy Idol gewoon een forse poseur is met een aantal zéér sterke songs. Want ja, de conclusie mag wel zijn dat heel veel van de buitenkant van de mooie jongen die punker speelde tot zijn rol behoorde. Het was lastig om een geloofwaardige punker in hem te zien a la Johnny Rotten  of Charlie Harper. Zijn looks waren net effe te goed, zijn bekkentrekken was net iets te gemaakt: het leek allemaal nét niet. Terwijl Idol echt wel een van de archetypische kenmerken van de ware punk bezat: hij was tegendraads en dwars en wilde zich niet gedragen binnen de verwachtingspatronen van de burgerlijke maatschappij.

Die houding bracht William Broad (ja, ook punkers hebben gewoon een civiele naam) al vroeg in conflict met zijn starre vader. William kleurde niet binnen de lijntjes, verbrak het contact met zijn vader en zag in de dan opkomende punkscene in London een geweldige uitlaatklep. Hij stapte in de band Chelsea, begon met maten een punkrockkelderclub van waaruit vervolgens Generation X ontstond. Die maakten lawaai, maar maakten ook naam: al snel werd duidelijk dat Broad (die inmiddels een alias had gevonden en zichzelf daarmee tot idool verhief) een magnetische kracht had: zijn knappe koppie, zijn stoere blikken met scheefgetrokken mond, zijn geheven vuist en zijn lederen verpakking maakten samen dat hij opviel. Gen X werd groter maar zakte uiteindelijk als een soufflé weer in, Idol brak uit de  scene en verhuisde zichzelf naar de VS. 

Naast de verlokkingen van de artiestenwereld (waar Idol op geen enkele manier tegen bestand was en die hem bijna het leven kostten) was Amerika voor hem tamelijk ideaal. Immers, veel minder nuchter dan de Europeanen, knappe smoeltjes doen het goed in de media dus Idol werd er al gauw een posterboy waarvan weinigen de lege huls zagen. Maar zoals vaker in de geschiedenis is momentum belangrijk: in 1981, richting dieptepunt van Idol's strijd tegen de drugs, kwam daar opeens Music Television. 24 uur per dag muziek én beeld: ideaal voor Billy om zich te profileren. Dankzij MTV kwamen er hits, er kwamen megahits, er kwamen filmrollen en andere schijnwerpers. Idol was daar waar hij wilde zijn: middenin beeld. Wij weten nu - doordat hij nog leeft- dat hij uiteindelijk de strijd tegen drugs- en seksverslaving gewonnen heeft, dat ie een markante doch lieve opa is. Het is een wonder dat hij overleefde, hij zou eigenlijk dood moeten zijn geweest. Heerlijke documentaire.

FIN - song : Billy Idol - Dying to live

We are Twisted Fucking Sister! - Andrew Horn

We are Twisted F***ing Sister op IMDb (7,1)
 We are Twisted Fucking Sister! op Moviemeter (3,19)

We are Twisted Fucking Sister! op Wikipedia

Normaal gesproken zou deze documentaire (rise & fall van een hardrockband) geruisloos aan mij voorbij zijn gegaan als niet ooit een keer onze wegen elkaar gekruist zouden hebben. Puur toeval, we gaan terug naar 1982. Begtje (toen nog he, inmiddels gewoon Begt) was met een trio collega's (waaronder zijn geliefde broer) voor een Viva-reisje naar London getrokken: we werkten allen op een of andere manier voor dat tijdschrift en konden goedkoop gebruik maken van de lezersaanbieding). We deden wat toeristische sightseeing, bezochten de hipste discotheek van dat moment en gingen - op mijn aandringen- ook naar het Paradiso Overzee. Net als de legendarische Amsterdamse poptempel stond The Marquee hoog op het lijstje van muziekliefhebbers en bands. Wat er die avond speelde, wisten we niet. Totdat we de hoek om draaiden en midden tussen de spijkerjassies met patches en ijzerwerk stonden. Het werd metal, zoveel was duidelijk. Maar wat? Nou, het werd een avondje krachttermen met bovenstaande motherfuckers. Overleefd, we zijn weer thuisgekomen en twee van ons kunnen nu - bijna 45 jaar later- gewoon in een docu nazien waar we toen eigenlijk naar gekeken hebben. 

Toen wij ze in 1982 live aanschouwden, had de band er al een tienjarige weg op zitten. Een lijdensweg zou je bijna zeggen: begonnen als glamrockact die zich vereenzelvigde met werk van David Bowie, Marc Bolan en Velvet Underground, was men sinds de komst van de ambitieuze blaaskaak Dee Snider een andere kant op gegaan: Snider kickte op ophef, liet de band zich afficheren als kruisridders tegen de disco, liet zijn partner de bandleden overhalen zich in drag te kleden en make-up te gaan dragen terwijl ze ondertussen de nodige heiligschennis en opschepperij de zaal in slingerden. 

De documentaire vertelt ons dat de band het altijd goed gedaan heeft bij het publiek, maar dat de zoektocht naar platencontract en commercieel succes er een van "12 ambachten, 13 ongelukken" was. En toch is het niet zomaar dat kleine Begt ze opeens in London kon zien: kleine stapjes, kleine succesjes maar hey.."We are Fucking Twisted Sister!"

FIN - song : Twisted Sister - We will never grow up

Taylor - Susannah Price & Henry Singer

                                           
Taylor op IMDb (6,2)
 Taylor op Moviemeter (2,96)
Taylor op NPO Start 

Zowel als miniserie als documentaire, volgens verschillende bronnen. Op basis van het laatste label bekeek ik hem, op basis daarvan komt ie ook hier terecht. Dat vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik eerder deze week de hagiografische film over Michael Jackson bekeek, daar kon er wel eentje achteraan die dan meer over een held van deze tijd gaat. Het is nog te vroeg voor een biopic, gelukkig maar, dus komt deze documentarische vorm beter van pas. 

Bij Taylor Swift openbaart zich bij mij een bijzonder fenomeen: ik waardeer haar mateloos om haar opstelling in het publieke debat en in de media, maar ik kan eigenlijk amper een liedje van haar opnoemen. Vooralsnog kom ik niet verder dan haar samenwerkingen met mijn helden van The National én mijn vrouw heeft onlangs een vinylversie van haar album "Folklore" aangeschaft, maar meezingen lukt nog niet echt. Haar eigen liedjes doen mij niet zo heel veel, maar gewaardeerde muziekvrienden van mij lopen met haar weg, bezochten zelfs haar concert dus ik kan niet ontkennen dat er iets van waarde in haar werk zit.                                                                                                                              

De documentaire "Taylor" laat de rise, de fall en de tweede rise zien van een maniakale wereldster die haar leven in dienst heeft gesteld van showbizzsucces. Reeds als jong meisje drong ze zichzelf op, ze moest en zou in die schijnwerpers. Dat hele pad kwam er dan ook: zelfgeschreven liedjes die werden opgepikt door zich aangesproken voelende meisjes. Vervolgens enthousiaste producers en platenbazen, vervolgens de wereldpodia en dan...de peilloze diepten. Door een ruzie met mafklapper Kanye West komt Swift in een putdiep dal te zitten. Bedreigingen, naargeestige media-aandacht en dergelijke. Alles loopt mis. Nou, alles? Nee hoor, haar fans, de Swifties, blijven haar trouw en zien haar op een vrouwhaftige wijze een comeback maken. Swift is sterk, neemt sindsdien stelling en boort een heel nieuwe bron van waarderende mensen aan. Daaronder ik dus: ik ben geen Swiftie, maar ik zie wel wat ze toevoegt aan de verdorven muziekwereld.

FIN - song : Taylor Swift - You're on your own, kid

David Bowie: The final act - Jonathan Stiasny

Bowie- The Final Act op IMDb (7,3)
 Bowie- the final act op Moviemeter (3,69)

Bowie: The Final Act op Wikipedia

Men moet spaarzaam zijn met het gebruik van het woord "genie" maar in het geval van David Bowie durven velen dat opeens best te gebruiken. Muzikaliteit, creativiteit, inventiviteit, marketingmentaliteit, innovatie vormen een cocktail voor een ongelooflijk imponerende carrière waarbij de artiest voornamelijk zélf de teugels in handen hield. En die looks, mensen, die jaloersmakende looks: probeert u maar eens een foto te vinden waar Bowie slecht op staat, probeert u maar eens niet te vallen voor de goddelijke charme die van zijn persona afspatte.

In de mooie reeks "The Final Act" (eerder al de afloop van de carrière van Freddie Mercury) stappen we in op het moment van de hoogtepunten van Bowie's roem: de Serious Moonlight-tour, de daverende "Let's dance"-plaat hebben Bowie's roem en succes opgestuwd naar astronomische hoogte. Dit tot ontevredenheid van de artiest zelf, die zag dat hij een radertje in een allesverslindende industrie dreigde te worden. Het moest anders: opsmuk eraf, verkleedpartijen eraf, personality ingeleverd, kaal en klein. In plaats van een begeleidingsband werd Bowie onderdeel van een band, gewoon een van de spelers. Tin Machine werd dan misschien geen commercieel succes, maar Bowie voelde zich wel weer mens worden ipv superster. 

Deze knieval bleek nodig om later weer opnieuw te beginnen: het zou een dik decennium duren voordat Bowie weer ouder werk zou gaan spelen, er zouden steeds lange periodes zitten tussen elk nieuw album maar hij bleef op zoek naar vernieuwing en verandering. Dat leverde hem tevredenheid op, een tevredenheid die alleen gestopt zou worden door ziekte. De afloop kennen we, maar het blijft opnieuw imponerend om te zien hoezeer Bowie vormgaf aan zijn eigen aftakeling.

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Spinning Gold - Timothy Scott Bogart

Spinning Gold op IMDb (5,9)
 Spinning Gold op Moviemeter (2,78)

Spinning Gold op Wikipedia

Wat mij betreft een tegenvaller. Een aan alle kanten boeiend script, ook nog eens op waarheid gebaseerd en zich volledig afspelend in een interessante industrie: wat kan er mis gaan? Nou, van alles dus. Mogelijk ligt de oorzaak hiervan in het feit dat de regisseur het leven van zijn eigen vader verfilmt. Mogelijk durfde hij bepaalde dingen niet op de spits te drijven. Da's jammer, want er zaten voldoende haakjes in dit levensverhaal voor meer conflict en dus ook duidelijker stellingname. Het gevolg is dat een paar dingen ietwat ongeloofwaardig worden. Jammer, gemiste kans derhalve.

Neil Bogart weet zeker dat ie het anders gaat doen dan zijn mislukkende vader. Pappie zit in de (gok)schulden, leent daarom alles wat los en vast zit en moet dat ook regelmatig met een aantal forse klappen bekopen. Neil gaat dat pad niet op. Althans: dat is zijn voornemen, in de film blijkt dat hij ook niet schadevrij blijft rijden.
Het twaalfde ambacht moet hem dan eindelijk goud gaan opleveren: hij begint een independent-platenmaatschappij (Casablanca Records) en bindt de strijd aan met de grote labels. Hij babbelt zichzelf binnen bij enkele grote sterren en krijgt - verdomd as t niet waar is- inderdaad wat artiesten onder contract. Kiss, Bill Withers, The Isley Brothers, George Clinton. Grote namen toch? Ondanks die namen lopen de schulden steeds maar op, omdat de platenverkoop achterblijft bij de naam die de sterren maken. Bogart ziet dat hij toch niet ver van pappa's stam gevallen is maar ja....hij heeft maar één knaller, één hit nodig. Tegen beter weten in houdt hij vol.

Met: Jeremy Jordan, Michelle Monaghan, Jay Pharaoh, Lyndsy Fonseca, Wiz Khalifa, Jason Derulo

FIN - song : Jeremy Jordan - Last Dance

FIN - song : Jeremy Jordan - Greatest time  (Spinning Gold) 

Mutiny in heaven: The Birthday Party - Ian White

Mutiny in heaven: The Birthday Party op IMDb (7,4)
 Mutiny in Heaven: The Birthday Party op Moviemeter (3,50)

Mutiny in Heaven: The Birthday Party op Eye

Gisteren was de verjaardag van Nick Cave. 67 alweer, een leeftijd waarvane hij heel lang dacht die nooit te zullen halen. Want waar de man nu zelfs Top2000-fähig is (zijn lieflijke "Into my arms" wordt er met enige regelmaat in gestemd), werd hij in de jaren 80 gezien als een maatschappelijke bedreiging. Want voordat hij de huidige piano-bard werd (oa vereeuwigd in de docu's "Idiot Prayer" en "This much i know to be true"), zelfs nog vóór hij met zijn begeleidingsband the Bad Seeds ruige bluesrock maakte op een grote reeks albums, voor dat alles was er The Birthday Party. Zelf ben ik nét iets jonger dan Cave, dat was dus de uitgelezen leeftijd om te vallen voor deze Australische ..eh..ja..hoe noem je zoiets? Rockband misschien?

"Are those nazi's?"
"Worse, they're nihilists."

Deze quote uit de succesfilm "The Big Lebowski' leen ik even om de sfeer te schetsen rondom dit Australische fenomeen. Aan het einde van hun tienertijd, net voordat ze studies zouden aanvangen, kwam een vijftal Australische jongemannen elkaar tegen op liederlijke feestjes. Ze vonden elkaar in hun voorliefde voor literatuur, in hun afkeer van gezapigheid en in hun ontevredenheid over de manier waarop punkmuziek zich ontwikkelde. Het moest anders. Het moest ontregelend, ontheiligend en ongemakkelijk worden: hun muziek, vooral hun liveconcerten, moesten duivels zijn (én ze moesten net zo goed die duivels uitdrijven). Trage lome basritmes, harde drumklappen, fel krassende gitaren en bovenop dat alles de krijsende en/of grommende vocalen van Nick Cave. Naar The Birthday Party luisterde je niet voor je lol: je tartte jezelf, je legde jezelf op alles in twijfel te trekken wat er aan omgangsvormen als "geaccepteerd' werd gezien. Want dáár moest je overheen, dat moest doorbroken. 
De schitterende docu behandelt uiteraard de rise en onverbiddelijke fall van de band: een wandeling langs meerdere continenten, langs kameraadschap en ruzies, langs drugs en seks, langs god en duivel. Fantastisch, ik ga "Jennifer's veil" en "Sonny's burning" weer snel eens draaien. Meer van zuks!

FIN - song : The Birthday Party - Mutiny in heaven

Maria - Pablo Larrain

Maria op IMDb (6,24)
 Maria op Moviemeter (3,27)

Maria op Wikipedia

Steeds maar weer durfde ik het niet aan om deze in de zaal te gaan zien (diverse keren gehad dat de film op het op dat moment beste tijdsslot zat), achteraf denk ik nu dat ik gelijk heb gehad dat ik niet in een pluchen stoel in het donker ben gaan zitten. Vermoedelijk had ik dan veel meer naar het einde zitten uitkijken dan ik nu deed (even op pauze, even een bakkie thee et cetera: het maakte de film beter verteerbaar voor me). Niet dat dit nu een slechte film zou zijn, helemaal niet. Maar het is wél met afstand de minste van de drie indrukwekkende "sterke vrouwen in de knel"-films die regisseur Pablo Larrain maakte. De film over de nooit meer overtroffen zangeres Maria Callas (ik heb zelfs een paar 7"-singletjes van haar weten mee te krijgen uit het ouderlijk huis: mijn vader hield blijkbaar van haar indrukwekkende bereik) staat aan het zijkantje op het erepodium: voor de kijkers links, op de tweede plek, staat "Spencer" (de Lady Di-story) en op het hoogste schavot staat met afstand het fenomenale "Jackie" (over Jacqueline Kennedy-Onassis-Bouvier). Net als nummer 1 en 2 is dit ook weer een prachtig visuele film, maar de personificatie van La Callas door Angelina Jolie is niet op alle vlakken even sterk. Als liefhebber van fijn acteerwerk kwam ik desondanks aan mijn trekken want de twee belangrijkste bijrollen waren voor favo-acteur Pierfrancesco Favino en voor Alba Rohrwacher, ook al zo'n acteerkanon. Al met al dus wel blij dat ik deze gezien heb, er zitten voldoende sterk filmische punten in om de film te waarderen. 

Na die lange inleiding heb ik eigenlijk nog maar een korte beschrijving van de film nodig: we aanschouwen de onovertroffen operazangeres in haar nadagen. Ze komt nog zelden haar fraaie woning in Parijs uit, ze beseft terdege dat de buitenwereld daar hongerig wacht op nieuwe activiteiten, op een mogelijke terugkeer naar de podia zelfs. Dat zal lastig gaan: niet alleen is de lust om op te treden haar vergaan, het gaat ook simpelweg niet meer. Haar stem laat haar in de stek: hevig medicijngebruik, ouderdom en langdurige overbelasting hebben hun tol geëist. Niet dat ze niet zou willen overigens: in weerwil van de uitermate goed bedoelde doch beklemmend voelende zorg van haar personeel maakt ze afspraken met een pianist om samen met hem te testen of haar stem ooit nog podiumvullend zou kunnen worden. Dokter raadt het af, personal assistent Ferruccio raadt het af, huishoudster Bruna raadt het af maar Callas is stronteigenwijs: ooit werd ze gestimuleerd (en welhaast gedwongen) te zingen, daarna werd het haar door de arrogante opkoper Aristoteles Onassis verbóden om te zingen om dan nu in een stadium te zijn beland dat ze niet meer zou kunnen zingen? Callas is er de persoon niet naar om dat historische verval zonder slag of stoot te accepteren.

Met: Angelina Jolie, Pierfrancesco Favino, Alba Rohrwacher, Haluk Bilginer

FIN - song : Brian Eno - An Ending (Ascent)

Winona Ryder: Die Geister die sie rief (aka Winona Ryder- Fighting Demons) - Lukas Hoffmann

Winona Ryder- Die Geister die sie rief op IMDb (6,6)
 Winona Ryder - Die Geister die sie rief op Moviemeter (2,90)

Winona Ryder- Fighting Demons op NPO-doc

Boeiende documentaire over deze stevig getalenteerde actrice, die al begon als kindsterretje en die na haar komeetachtige doorbraak plots in de problemen raakte. Waarbij ze haar carrière in het slop bracht, een positie waar ze pas na anderhalf decennium weer uit omhoog wist te kruipen.

Opgegroeid in een commune, pakte ze de voordelen van die vrije opvoeding met de nadruk op culturele bagage door vroegwijze kinderen te spelen in films. Ze was net 20 toen ze de stap maakte naar grotere films: na Beetlejuice en Edward Scissorhands (beiden Tim Burton-titels)ging ze voor het wat serieuzere horrorwerk door in Bram Stoker's Dracula te spelen. Daarna ging het snel: ze brak door, kreeg een relatie met aankomend steracteur Johnny Depp en de filmwereld leek niet meer om haar heen te kunnen. Dat kon dus blijkbaar wel: nog steeds weten weinigen waarom, maar mevrouw Ryder wordt opgepakt voor een winkeldiefstal. Er komt een boel onverwerkte problematiek naar boven: mevrouw Ryder gaat onder het maaiveld en komt daar pas halverwege de jaren 10 weer enigszins bovenuit als ze een dragende rol in de serie "Stranger things" gaat spelen. (zelf heb ik de serie niet gekeken, maar ik ben wel dankbaar voor het feit dat deze door het succes ook mevrouw Ryder weer enigszins terug bracht).

Oasis: Supersonic - Matt Whitecross

Oasis: Supersonic op IMDb (7,8)
 Oasis: Supersonic op Moviemeter (3,48)

Oasis: Supersonic op Wikipedia

Gemiste kans, ik weet het. Mijn toenmalige zwager Peter kwam echt tijdig met de melding (Oasis in Paradiso!!) maar ik zat met teveel handen gebonden aan drie te jonge kinderen om er even een lekker avondje tussenuit te gaan en een bandje met een discutabele reputatie te gaan aanschouwen. Peter ging wel en heeft me er lang mee geplaagd: het was blijkbaar gedenkwaardig. Mogelijk net zo gedenkwaardig als afgelopen week, toen de toch weer aan elkaar gelijmde broers hun comeback-tour aftrapten in Wales. Gepasseerd station voor mij, concerten van deze statuur kan ik gewoon niet meer betalen. Nee, dat moet ik anders zeggen: ik heb de bedragen die hiervoor over tafel gaan er niet voor over. Jammer, de heren én de massaal toegestroomde fans redden het vast zonder mij. Wat ik wél kon doen, is deze inmiddels bijna 10 jaar oude documentaire bekijken. Dat werkte ook al aardig goed hoor, zij het als substituut.

Altijd had ik gedacht dat Liam de grote klootzak was in het verhaal. Inderdaad blijkt hij een zuiger en pestkop van het puurste vuurwater, maar uit deze docu komt toch ook een beeld naar voren van een bijna tirannieke Noel. Waar Liam de blikvanger en meisjesmagneet was, was Noel de creatieve geest achter Oasis: hij schreef de teksten, hij componeerde de meeste nummers. En naarmate het succes toe nam, wilde hij dat weten ook. Langzaam degradeerde hij Liam tot degene die af en toe een versje mocht opzeggen maar liever zong Noel veel van de nummers ook nog zelf. Dat kon niet lang goed gaan. 

De broederstrijd van de twee Manchester-mannen wordt ook langs de genealogische lijn gelegd: een afwezige vader, Noel die het moederskindje is, Liam die het ongeleide ADHD-projectiel is en naast die twee ook nog eens de minder flamboyante broer Paul, die altijd met beide broers de vrede bewaard heeft, hetgeen hem af en toe wel een gemangelde positie opleverde. 
"Oasis: Supersonic" loopt vanaf de start van hun carrière tot aan het toenmalige publicitaire hoogtepunt: "live at Knebworth" brak alle records, was een in alle opzichten historisch optreden en verduidelijkte de Gallaghertjes dat ze hier nooit meer overheen zouden komen. Nou ja, het liep toch al niet zo lekker tussen de broers.

FIN - song : Oasis - The Masterplan

Gezien op : NPO DOC

Wild Romance- Jean van de Velde

Wild Romance op IMDb (6,5)
 Wild Romance op Moviemeter (3,21)

Wild Romance op Wikipedia

Over anderhalve week is het weer 11 juli. Niet bijzonder voor u en mij wellicht, maar voor de talrijke volgers van speedrocker Herman Brood is het de datum waarop zij hun held uit het leven zagen stappen. Nou ja, stappen; hij sprong. De man had de energie niet meer om zijn kleurrijke leven te vervolgen en koos voor de harde uitweg. Ook ik had hem meermaals zien optreden (alleen al in 1977 en 1978 zag ik hem al een keer of vier, er zouden er daarna nog een paar volgen). Zijn spraakmakende album "Sphritz" kocht ik en draaide ik grijs, latere albums heb ik slechts mondjesmaat tot me genomen omdat de hoogtepunten daarop steeds schaarser werden. Hoe dan ook: het is niet verwonderlijk dat de man in een film vereeuwigd zou worden. Dynamiek volop, al had ik zelf iets te vaak het gevoel dat het allemaal wel erg plat werd verbeeld. Maar goed, de liefhebber he, de liefhebber zal dit gevreten hebben. Positief gezien vond ik de mooie rol van Marcel Hensema als manager Koos van Dijk. Die rol toont keurig aan hoe lastig het leven in de nabijheid van de Zwolse zanger moet zijn geweest.

De film begint waar het eindigt: in "The Amsterdam Hilton" zien we Brood een afscheidsbriefje schrijven en zich naar het dak begeven. Jump! Pas daarna gaat de film zich bezighouden met hoe dat allemaal zo gekomen is: vanaf de eerste contacten tussen Brood en van Dijk, verder met de zegetocht langs Nederlandse zalen om tenslotte letterlijk de grenzen te verleggen en te kijken naar ons omliggende landen en uiteindelijk zelfs de grote markt van de Verenigde Staten. Brood maakt het allemaal niet zo veel uit: als hij maar dagelijks zijn shot krijgt, is ie bereid om alles te doen. Manager Koos heeft meer problemen: hij is zowel dealer als pooier als zakenman en moet continue over zijn eigen morele grenzen heen stappen om het Broodbedrijf staande te houden. Rise and fall. En dat een keer of tig.

Met; Daniel Boissevain, Marcel Hensema, Andy Nyman, 

FIN - song : Herman Brood - My way

Brian Wilson: Long Promised Road - Brent Wilson

Long Promised Road op IMDb (7,2)
 Long Promised Road op Moviemeter (3,29)

Weinig bands kennen zo'n ambivalente waardering als The Beach Boys. Wie - zoals ik - geboren werd begin jaren 60, opgroeide in de jaren 70 en pas aan het eind daarvan goed muzikaal ontwaakte, kon niet om deze Californische zanggroep heen. Oudere broers zorgden er wel voor dat hun zonnige stranddeuntjes regelmatig door de kamers zongen, ik denk dat ik de meesten nog woord voor woord kan meezingen. Na de eerste - tamelijk holle - liedjes over zand, zon, meisjes en auto's nam de muziek een scherpe bocht: plots kwamen er lagen in, werden het complete symfonieën, plots was er geen meer gelaagde en ingewikkelde popmuziek te vinden dan die muziek die zo goed als allemaal voortsproot uit het ongekend muzikale brein van bandleider Brian Wilson. 

Wilson had een fenomenale gave om een deuntje een song te laten worden. Om vervolgens van die song een compositie te maken. Met het simpelweg betitelen van Wilson als "muzikant" doe je hem dan ook te kort, Wilson was een componist. Een die bejubeld werd en word door de groten der aarde: The Beatles verafgoodden hem, Elton John (zelf ook al niet de minste songschrijver) en vele generaties daarna roemen het werk van Wilson. Zijn "God only knows" werd officieus uitgeroepen tot "het allermooiste liedje ooit gemaakt", zijn album "Pet Sounds" staat te boek als de allerbeste elpee in de muziekgeschiedenis. U leest het goed, deze werken worden eerder genoemd dan the Beatles. Dat die laatsten dan toch de grootste band aller tijden werden, komt mede doordat Wilson een breakdown kreeg. En daar gaat deze documentaire dieper op in dan eerder gemaakte docu's of biopics die over hen gemaakt zijn. 

Wilson raakte in de jaren 80 diep in de geestelijke put: psychische aandoeningen kwamen aan het oppervlak, mogelijk versterkt door de alcohol- en cocaïneverslaving waar hij aan leed. Er kwam geen noot meer uit zijn handen, de band werd ontbonden, de brille was zoek. "Long Promised Road' geeft prachtig weer hoe Wilson heel langzaam uit diepe dalen weer omhoogklom, hoe hij persoonlijk leed verwerkte (hij verloor twee broers tijdens zijn eigen moeilijke periode) en hoe hij uiteindelijk besloot toch weer muziek te gaan maken. De hemelse stemmen kreeg hij niet meer bijeen, maar hij weet wel een tipje van de sluier op te lichten waar al die prachtige zangpartijen en akkoorden nu vandaan kwamen. Een zwaar gemedicaliseerde man die vecht tegen de tranen bij zoveel pijnlijke herinneringen. Indringend prachtig, deze docu.

FIN - song : Brian Wilson - Long promised road

Bitchin': The sound & fury of Rick James- Sacha Jenkins

Bitchin': the sound & fury of Rick James op IMDb (7,3)
 The sound & fury of Rick James op Moviemeter (3,29)

Diep tragische documentaire dit. En daardoor heel boeiend. Over succes, maar ook over miskenning. Over seks en drugs. En zelfs over rock 'n roll. Over een ambitieuze man, wiens narcisme hem helpt bij zakelijk succes maar hem in de weg zit bij zijn omgang met mensen. Rick James kennen we hier in Europa eigenlijk maar van één hit (hij had er wel meer, maar die zijn allemaal in de vergetelheid weggezakt) maar de man heeft veel meer gedaan dan dat. Veel meer opgestart in ieder geval, hij maakte helaas niet alles af.

Ver voordat hij de funkende glitterman werd, probeerde James het te maken in "de serieuze muziek". In zijn woonplaats Buffalo kwam hij in contact met oa Neil Young, met wie hij in the Mynah Birds zijn muzikale carrière begon. Uit die contacten ontstond oa Buffalo Springfield, daarmee scheidden ook hun wegen. James ging de kant van de funk op, hij had plannen. 

Hij komt in contact met het succesvolle platenlabel Motown waarvoor hij een paar liedjes opneemt. Gaandeweg ontwikkelt hij een stijl die er nog niet is: het soepele gevoel van de funk wordt gemengd met het opzwepende van de rock 'n roll. Die mix slaat aan: James ontwikkelt een rock n roll revue die druipt van de seks en de genotsmiddelen. Zo ambitieus als hij is met zijn muziekcarrière, zo slap en losbandig is hij in zijn omgang met mensen, met name zijn omgang met vrouwen is van een manier die we in de mensenwereld niet zouden accepteren. James laat alles van zich afvallen: het moralisme van mensen maar ook de liefde van zijn vrouwen en kinderen. Alles moet wijken voor de spotlights waarin hij moet schitteren: hij is de Super Freak. Dat gaat mis, dat weet u en dat weet ik.

FIN - song : Rick James- Mary Jane

Back to Black - Sam Taylor-Johnson

Back to Black op IMDb (6,7)
 Back to Black op Moviemeter (2,80)

Ik houd erg van biopics (vooral omdat ze doorgaans zijn gebaseerd op een krachtig en beeldend verhaal) maar ik moet eerst wel altijd ergens doorheen. Dat heeft meestal met het inlevingsvermogen van de hoofdrolspeler te maken, meer specifiek met hoe die maniertjes van het uit te beelden personage overneemt of zelfs uitvergroot. Daar was hier nogal sprake van, het werd bijna karikaturaal. Maar gelukkig is het verhaal dermate interessant en wordt het dermate goed naar voren gebracht dat het deze film uiteindelijk wel tot een goede film maakt. Ik kwam tevreden de zaal uit, namelijk. 

Het is genoegzaam bekend dat Amy Winehouse een bliksemcarrière kende, waardoor een druk ontstond  die ze met haar verslavingsgevoeligheid niet voldoende kon weerstaan. Ze werd slechts 27 jaar oud, een leeftijd waarop het voor veel mensen normaal pas begint. 

In deze film krijgen we voldoende mee van de aanloop naar dat tragische moment: Amy beschikt over een fantastische stem maar ook over een luie persoonlijkheid. Ambitie is haar vreemd, ze wil gewoon lekker zingen. Als ze bij die kroegoptredens dan toch een dermate naam opbouwt dat platenbazen en pluggers komen kijken, blijkt ze er zowaar een lucratief platencontract uit te slepen. Maar ja, dan begint het blijkbaar pas: in ruil voor dat vette contract verwacht het label natuurlijk hits en een coöperatieve media-houding van de artiest. Dat werkt bij de probleemmagneet Amy niet zo goed. Het ene conflict na het andere drinkt ze weg met liters alcohol, ze vertrouwt niemand. Nou ja, niemand: haar lieve oma natuurlijk en zelfs min of meer een beetje haar vader. Beiden adviseren haar waar ze kunnen, maar Amy vaart haar eigen koers en schrijft liedjes in de stijl van haar turbulente leven. Ze ontmoet de intrigerende Blake Fielder-Civil , waardoor een vernietigende relatie ontstaat. Hoewel de liefde hoogtij viert (vooral bij Amy), vervallen ze steeds meer in liederlijke drank- & drugsmomenten. En dat sloopt de jongedame dusdanig dat ze amper meer op haar poten kan staan. Iedereen maakt zich zorgen maar dat werkt dus averechts: elk welgemeend advies belandt in de prullenbak of het toilet, direct naast waar Amy net heeft overgegeven. Dit kan niet lang goed gaan.

Ga er maar aan staan, geef dit maar eens vorm: de mij onbekende actrice Marisa Abela doet het vurig en kundig. Ze zorgt ervoor dat je van Amy houdt, ondanks haar voortdurende misstappen. Voeg daar nog fijne rollen van heerlijke acteurs als Lesley Manville en Eddie Marsan aan toe en je hebt al gauw een onderhoudende film (waarbij een speciale rol is weggelegd voor de teksten van Amy's liedjes; eigenlijk vertellen deze teksten de teloorgang van een wereldster).

Met; Marisa Abele, Jack o ' Connell, Eddie Marsan, Lesley Manville

FIN - song :  Nick Cave & Warren Ellis - Song for Amy

Gezien in : Cinema Oostereiland

Simple Minds: Everything is Possible - Joss Crowley

Simple MInds: Everything is possible op IMDb (8,0)
 Simple Minds: Everything is possible op Moviemeter (3,30)

Een 8,0 op IMDb. Dat is echt maar voor héél weinig titels weggelegd. Het is dan ook een goede documentaire (misschien dan weer niet zo goed dat ie een 8 rechtvaardigt, maar vooruit). Als vroege fan en latere Sjaak Afhaak zat ik hier toch wel met de nodige interesse naar te kijken. Rise and fall helder in beeld, met daaraan toegevoegd toch nog weer een bescheiden klimmetje bergopwaarts. De film wekt sympathie voor behoorlijk oprechte muzikanten die zich een tijdje in een maalstroom hebben bevonden maar toch veilig de oever wisten te bereiken.

Zeg je Simple Minds, dan zeg je Jim Kerr. Poseur, aansteller misschien. Maar zeer zeker ook een oprecht betrokken mens, met een behoorlijk goede maatschappelijke insteek. Afkomstig uit de armere delen van muziekstad Glasgow treft hij verderop in de straat de creatieve Charlie Burchill aan. De twee gaan een vriendschap aan die tot op heden nog steeds huizenhoog overeind staat. Burchill is een muzikaal genie, die al snel in bandjes verzeild raakt, waar Kerr aanvankelijk nog langs de zijlijn staat. Die komt pas aan bod als na een eerste optreden de onvrede over de dan vigerende zanger resulteert in het einde van dat gezelschap. Kerr is literair geïnteresseerd en schrijft al een tijdje teksten. De twee gaan een co-schap aan, de rest is geschiedenis/

Van het punkbandje Johnny & the Self-Abusers naar de new wave van Simple Minds. Een logisch proces waarbij de Minds opvallen (jazeker ook bij mij, ik zag ze in 1981 al live in onze hoofdstad) door hun vervreemdende soundscapes en aparte songstructuren. Prachtige platen kwamen er uit voort, maar (nog) geen hits. Daartoe legt de band de bekende weg af van producer naar producer om uiteindelijk toch nummer 1-albums te scoren in Canada, VS, Engeland en delen van Europa. Als ze vervolgens met "Don't you (forget about me") een hit scoren voor de succesfilm The Breakfast Club gaan alle deuren open: stadions lopen vol, wereldtours uitverkocht, hitlijsten bestormd. Via Live Aid en Rock against Apartheid weet de band - ondanks de steeds pompeuzere sound- wel voldoende geloofwaardigheid te behouden. Totdat dit opeens ophoudt: eenmaal de 40 bereikt viel de creatieve stroom droog. Was dit nog wel hun muziek? De band breekt op, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een aantal jaren na de split-up proberen Burchill en Kerr toch nog een keer het beste uit zichzelf te persen. En wat denk je? Wereldtour, volle stadions en zo? Yep. 

NB: nog even ter illustratie dat ik er redelijk op tijd bij was met deze band. Deze foto is gemaakt op de heenreis naar het Torhout-festival 1984. Ik sta links op de foto met een Simple Minds-t shirt aan (de hoes van het topalbum "Empires & Dance" verbeeldend). Dit shirt heb ik niet meer want was toen in 1984 al redelijk afgedragen. Ik had het immers al jaren daarvoor in Paradiso gekocht. 

Gary Numan: Resurrection - Randall Wright

Gary Numan Resurrection op IMDb (6,8)
 Gary Numan Resurrection op Moviemeter (3,33)

Gunstige uitzondering op de regel dat documentaires over hun carrière herstartende muzikanten vaak iets pathetisch hebben. Wat mij betreft komt Numan daar gunstig uit naar voren omdat hij heel goed motiveert waar het in zijn ogen mis ging en waaraan hij zijn herstart te danken heeft (spoiler alert: we hebben het dan een keer niet over religie).

Eind jaren 70 kwam hij opeens als een komeet naar voren: electropionier Gary Numan. Eerst met zijn band Tubeway Army maar toen bleek dat hij eigenlijk die band was, kon hij gewoon onder zijn eigen naam verder. Goed verkopende platen en tournees die per stap hun podium vergrootten: het kon niet op voor de maker van klassiekers als "Cars" en -wmb- vooral "Are friends electric". De weg naar groter en meer leidde uiteindelijk tot een inmiddels berucht optreden op Wembley, waarna Numan zich plots terugtrok, weg uit de schijnwerpers. 

We krijgen inzicht in de demonen die hem destijds kwelden :een zware vorm van Asperger stuurde hem in onhandelbaar gedrag, schoolverlaten, behandeling in een instelling en ruzies. Omdat hij moeilijk tot sociaal contact in staat was, werd muziek was zijn uitlaatklep, Een van zijn trouwste fans, Gemma, werd zijn vrouw. Zij perste hem door zijn moeilijke jaren heen en motiveerde zijn terugkeer op de podia: waarom bang zijn voor menselijk contact als je zo'n goed verhaal hebt te vertellen. Numan is alweer jaren op de podia te zien- soms zelfs bijgestaan door zijn net zo muzikale dochters- en heeft zich daarbij doelen gesteld. Naast het onderhouden van zijn gezin is er nog maar één hoofddoel: nog een keer op Wembley staan en daar dat vorige concert in de schaduw stellen. 

Freakscene: The Story of Dinosaur Jr. - Philipp Virus

Freakscene op IMDb (6,8)
 Freakscene op Moviemeter (3,50

Na een lange reeks films dit weekend was ik aan een documentaire toe. En deze kwam daar toevallig precies voor in mijn straatje: bij vlagen ongrijpbaar, maar zeer zeker ook uiterst herkenbaar in het blootleggen van de onderliggende spanningen die vrijkomen bij een creatief proces. Voeg daarbij dat ik direct bij het verschijnen het cd-singletje van de titelsong aanschafte, ergens midden jaren 80 en dat ik dat nog steeds een van de beste gitaarsongs uit die periode vind, je snapt dat ik met smaak deze docu in ging.

Freakscene: the story of Dinosaur Jr. vertelt het verhaal over opkomst, (tijdelijke) ondergang en hernieuwde opkomst van een van de meest onbestuurbare en wellicht ook invloedrijkste gitaarbands van de VS. Zoals vele acts een highschool-ontstaan, maar dan wel een waaruit bleek dat men zich niet wenste aan te passen aan de conventies van de rock-n-roll maatschappij: tegentonen, oversturing, nauwelijks verstaanbare zanglijnen en een totaal gebrek aan communicatie met het publiek. Dinosaur was er op uit om te overdonderen, de muziek moest het werk doen. En dan liefst zo luid en onbeheersbsar mogelijk; alle drie de muzikanten ragden het bloed uit de instrumenten vandaan, het was eerder geseling dan akkoorden nastreven. Prachtig, al zeg ik het zelf, ik draaide het veel. Niet alleen het gitaarwerk was indrukwekkend, ook de nasale murmelzang van J. Mascis maakte het werk unuek herkenbaar. 

Het ging lang goed, de drie haalden het beste in elkaar naar boven. Totdat bassist Lou Barlow het allemaal niet meer trok en in de contramine ging tegen de stuurse leiding van Mascis. Het leidde tot een breuk die welhaast een decennium duurde. Barlow had zich kunnen uitleven in zijn eigen band Sebadoh (ook niet te versmaden, mind you) en was daarin zijn boosheid wel aardig kwijt geraakt, waarna er toch weer toenadering ontstond tussen de beide mastodonten. De dinosaurus bleek heel niet uitgestorven.

Met: J. Mascis, Lou Barlow, Kim Gordon, Henry Rollins

FIN - song : Dinosaur Jr. - Freakscene