Days of heaven - Terrence Malick

 Days of heaven op IMDb (7,8)

Days of heaven op Moviemeter (3,64)

"Is "Days of heaven" the most beautiful film ever made?" lees ik in een krantenartikel van The Guardian dat verscheen bij de première van deze film. Enkele jaren daarvoor was regisseur Terrence Malick gedebuteerd met de ook al zo visuele film "Badlands" maar deze ging daar nog een factor schoonheid overheen. Zelf leerde ik Malick pas later kennen met oa "Tree of life" , dat was voor mij aanleiding genoeg om langzaam terug te bladeren in zijn catalogus. Hoge cijfers op IMDb en Moviemeter , deze film , en dat is terecht . Het brede Amerikaanse platteland wordt prachtig, bijna verliefd in beeld gebracht. 

Wanneer staalarbeider Bill de mist ingaat en zijn baas (per ongeluk) doodslaat, moet hij op de vlucht. Vriendin Abby en dochter moeten mee, ze springen op een trein en duiken dieper de binnenlanden in. Daar belanden ze bij een rijke graanboer, wiens uitgebreide velden door veel goedkope landarbeiders worden bewerkt. Omdat Bill mogelijk nog steeds gezocht wordt, besluiten de twee zich voor te doen als broer en zus, dat voorkomt wellicht problemen. Hard werken, zware omstandigen, uitbuiting alom.

De schoonheid van Abby valt op bij de graanboer. De man is ernstig ziek en wil toch nog enige vorm van liefde kennen in zijn leven. Bill stelt Abby voor het huwelijk met deze man aan te gaan: het zou voor hen de sleutel zijn naar een beter leven. Eindelijk komen bezit en minder hard werken in hun vocabulaire voor. Stinkend jaloers moet Bill toezien hoe Abby toch wel enigszins lijkte genieten in haar rol van plattelandsadel. Hoewel hij zelf ook gepromoveerd is naar een bijwoning van het landhuis kost hun nieuwe status hem zichtbaar moeite.

Met : Richard Gere, Brooke Adams, Sam Shepard

Force 10 from Navarone- Guy Hamilton

 Force 10 from Navarone op IMDb (6,4)

Gedateerde oorlogsfilm , die toch nog enigszins de moeite van het bekijken waard is vanwege de vele bekende gezichten die er in voor komen: Bondjes als Richard Kiel en Barbara Bach, Jaws-kapitein Robert Shaw (die kort na het maken van deze film zou overlijden) en de heldhaftige Harrison Ford. Onder andere. 

Kort nadat bij hun eenheid bij het eiland Navarone verraden is, krijgen twee Britse legermannen de opdracht om de verrader alsnog uit te schakelen. Deze bevindt zich op dat moment in Joegoslavie, waar hij zijn dubbelspel vervolgt door te laveren tussen de Cetniks en de partizanen. De twee mannen reizen mee met een groepje dat zich zelf Force 10 noemt. Deze worden uitgezonden om de opmars van de Duitsers tot stand te brengen. Daartoe moeten ze een belangrijke brug omver zien te krijgen, zodat de tanks niet verder kunnen rollen. 

De mannen lopen geregeld het risico op ontmaskering, maar komen ondanks vele tegenslagen toch steeds dichter bij hun respectievelijke doelen. 

Met : Robert Shaw, Harrison Ford, Edward Fox, Franco Nero

Midnight Express - Alan Parker

Midnight Exporess op IMDb (7,6)
Klassieker die al een tijdje op de harde schijf klaarstond om herzien te worden. Rauw, realistisch en tamelijk hard. De kijker wordt gedwongen te kiezen tussen twee kwaden: ben je voor het systeem van hard straffen van drugscriminelen ? Dan sta je deze gehele film aan de kant van de bewakers.
Ben je voor het tweedekansprincipe en geloof je erin dat ook gevangenen recht hebben op een beetje menselijkheid? Dan schuif je in deze film steeds meer de richting op van Billy de smokkelaar.
Billy is de sukkel die aan het begin van de film een grote hoeveelheid hash probeert mee te smokkelen in het vliegtuig dat hem van Istanbul naar de VS moet brengen.
Billy wordt gepakt en krijgt een op het oog eerlijk proces. Daarin wordt de nadruk gelegd op het bezit en niet de smikkel, dat verzacht zijn straf aanzienlijk. Hij maakt de kans na 3,5 jaar vrij te komen.
Het loopt anders. Hoewel Billy zich voorbeeldig gedragen heeft in zijn detentie-jaren, wordt het proces toch heropend en wordt het vonnis omgezet in levenslang.
Dat Billy doordraait, is logisch. De behandeling is inhumaan, dat houdt hij nooit 30 jaar vol. Met een aantal medegevangenen zint hij op ontsnapping, maar dat zal niet zonder slag of stoot gaan.

Met: Brad Davis, Irene Miracle, John Hurt, Randy Quaid

Certain Women - Kelly Reichardt

Certain Women op IMDb (6,3)
Moeizaam drieluik over vrouwen in de verdrukking. De drie verhalen hebben niets met elkaar te maken , maar raken elkaar in een soort Midwest-malaise. Vrolijk werd ik er niet van. We leven allemaal ons lastige leven en hoop gaat vaak teloor, zoiets haalde ik eruit. En dus moet je maar doorgaan.

We volgen een advocate die een doorgedraaide man moet vertegenwoordigen in een tamelijk hopeloze zaak, we kijken naar een slovende vrouw wiens puberdochter en introverte man het haar lastig maken in de strijd om een beetje knus bestaan op te bouwen in het huis van hun dromen dat ze zo graag wil bouwen. Tenslotte volgen we een ingetogen paardenverzorgerster die een uitweg uit haar miserabele bestaan ziet door colleges recht te gaan volgen.
Elk lijken ze wat momenten te vinden waarop het lijkt te gaan lukken, maar steeds komt er weer een kinkje in de kabel.

Met : Laura Dern, Michelle Williams, Kristen Stewart

The Last Waltz - Martin Scorsese

The last waltz op IMDb (8,2)
8,2 op IMDb. Voor een film uit 1978. Dat zegt wat. Dat zegt heel wat.

Gistermiddag hadden wij de derde editie van onze muziekfilm-middagen "Elly de Waard ontmoet...". Naar aanleiding van haar eerder dit jaar verschenen boek "Het jasje van David Bowie" pikken we een van de vele interviews en verhalen er uit om een artiest nader te belichten. Uiteraard moet er dan een documentaire of film van beschikbaar zijn, we zijn een filmtheater tenslotte. Twee uitverkochte edities hadden we al (met Bowie en Zappa heb je natuurlijk cashcows in huis) maar ook voor de band trokken we toch weer een voor 60 procent gevulde zaal. Velen kwamen de film opnieuw zien, maar nu een keer op het grote doek. Blij dat we hadden gekozen voor de digitale Londense versie van de film, zodat het beeld en geluid extra goed overkwamen. We misten weliswaar de ondertiteling die de dvd wel heeft, maar beeld en geluid waren subliem.
Over de film kan ik natuurlijk weinig anders meer toevoegen dan dat het een aaneenschakeling van speelplezier is. Kundige muzikanten, daar was je al van verzekerd. Maar de vreugde waarmee The Band dit laatste concert ten gehore bracht is ongekend. Wellicht komt dat door de keur aan gastartiesten (Neil Young, Muddy Waters, Van Morrison, Bob Dylan, de prachtige stemmen van Emmylou Harris en Joni Mitchell: het kon echt niet op.)
Het was een weelderig genot om deze middag aan elkaar te mogen praten en met plezier de film te ondergaan.