Devil's knot - Atom Egoyan

Devil's knot op IMDb (6,1)

Devil's knot op Moviemeter (2,99)

Devil's knot op Wikipedia

Al ruim 10 jaar geleden gezien, dus ik was het plot voldoende vergeten om dit rechtbankdrama nog een keer te kijken. Opnieuw overtuigd van het gedegen acteerwerk van Colin Firth, minder overtuigd van de rol van Reese Witherspoon trouwens, maar de balans valt wel uit naar een voldoende. Op waarheid gebaseerd en daarnaast geldt deze ook nog eens als boekverfilming dus er is voor elk wat wils.

Mijn recensie van 10 jaar geleden: https://begt.blogspot.com/search?q=devil%27s+knot

 

Danny Collins- Dan Fogelman

Danny Collins op IMDb (7,0)
 Danny Collins op Moviemeter (3,32)

Hoewel er best wat fout is aan deze - op waarheid gebaseerde- film is ie heel goed te verdragen. Dat foute, dat zit m voor een groot deel in Al Pacino, die schmiert in het kwadraat. Tegelijkertijd zorgt die Pacino er met een uitdagend soort humor toch voor dat de film goed te verdragen is. Wat de film heel plezierig maakt, zijn de uitstekende en beeldbepalende bijrollen: Annette Bening (hoe zou je níét van haar kunnen houden), Christopher Plummer en Bobby Cannevalle : als je die op je castlist hebt staan, kun je aan de slag. 

Uitgeblust is ie, de zanger-op-leeftijd die Danny Collins hier weer op een podium staat uit te hangen. Altijd weer zijn grootste hit "Baby Doll" te moeten zingen, is al een opgave maar meer nog baalt Collins ervan dat zijn publiek met zijn succesnummer is meegegroeid. En dan vooral qua leeftijd: hij zit tegen een verzameling krulspeldenkapsels aan te kijken waar hij niet meer blij van kan worden. Als hij dan ook na een volgende avond van optreden, coke snuiven en alcohol slempen zijn veel te jonge vrouw opnieuw met een andere man aantreft, is het genoeg: roer om!

Hij breekt zijn tour af, schenkt zijn huis aan zijn aanstaande ex en vliegt met zijn privéjet naar New Jersey. Daar neemt hij intrek in een hotel alwaar hij afkickt van de drugs (en bijna ook van de drank) en vervolgens gaat proberen een totaal ander repertoire te schrijven: hij wil kleiner, hij wil persoonlijker. Wat we dan namelijk net geleerd hebben: aan het begin van zijn carrière was Collins een veelbelovend songschrijver wiens werk dermate opviel dat hij na zijn eerste- geflopte- album een persoonlijke brief kreeg van John Lennon. Nou ja, hij kreeg die brief niet zelf, de manager hield hem. Na veel omwegen is de brief bij zijn huidige manager belandt, die hem uiteraard aan Collins cadeau doet. De brief brengt de gedachten terug naar die begintijd en Collins wil kijken of hij nog een keer een net zo frisse blik op het leven kan weergeven. Zijn persoonlijke leven is hem tot inspiratie: in New Jersey doet hij ook een nieuwe poging om met zijn zoon in contact te komen, na decennialang niet naar hem te hebben omgekeken. Dat gaat niet makkelijk. Na het eerste desastreuze contact vervalt Collins weer in oude rock-n-roll-patronen, zodanig dat de charmante hoteleigenaar hem weer bij zinnen moet brengen.

Met: Al Pacino, Annette Bening, Christopher Plummer, Bobby Cannevalle, Jennifer Garner

FIN - song : Al Pacino - Don't look down

Drive-in - Rod Amateau

Drive-in op IMDb (6,3)

Drive-in op Moviemeter (2,50)

Al jaren heb ik een abonnement op filmzender Film1 , maar in vergelijking met vroeger levert het me steeds minder op. Ze hebben duidelijk de slag verlopen op de filmrechtenmarkt aan de Netflixen , Amazons en Disneys van deze wereld. Noodgedwongen hebben ze een catalogus ontsloten van jaren 70-films, waar ik toch best nog wel eens wat uit kan plukken. Maar deze, die ik een tijdje geleden op record gezet had, dat is een schande. Dramatisch slecht, flauw, mateloos gedateerd, een aanfluiting. Amateuristisch gewoon. 

Het draait allemaal om een drive-in bioscoop ergens in Texas in het zonnige zuiden van Amerika. Er zijn een aantal personages: het leuke ventje dat enigszins moeizaam op zoek gaat naar zijn ontmaagding, het leuke meisje dat zich daar waarschijnlijk voor naar voren dringt, een slecht duo criminelen dat van B1 en B2 nog een hoop zou kunnen leren, een soort lokale gang dat in hun busje rondtrijdt om indruk te maken, een verlegen vent die vanavond zijn aanstaande ten huwelijk wil vragen, een kersvers in de stad gearriveerde arts die doodsbang is voor Ku-Klux-Klan activiteiten en een zuinige priester. 
Wellicht heb ik nog wat gemist, maar dit draait dus allemaal om elkaar heen. 

Met : Glenn Morshower, Lisa Oz , 

FIN - song : The Statler Brothers - Whatever happened to Randolph Scott? 
 

The United States vs Billie Holiday - Lee Daniels

The United States vs Billie Holiday op IMDb (6,3)

The United States vs Billie Holiday op Moviemeter (3,08)
 Een haat-liefde verhouding met biografische films, dat is toch wel een kenmerk van mijn kijkgedrag. Hoewel ik gek ben op historische en waargebeurde films wens ik wel dat het verhaal nog enigszins kundig wordt weergegeven. En dat mis ik bij deze film: een sprankelend en knetterend verhaal zou het moeten zijn , maar het komt er filmisch niet uit. Dat ligt grotendeels aan - mijn perceptie van - het acteerwerk, het heeft me onvoldoende het verhaal in gezogen. Als je na afloop van een film over een wereldberoemde zangeres niet de behoefte hebt om muziek van haar op te zetten, dan is er iets niet helemaal goed gegaan. 

Eind jaren 40 , begin jaren 50. In de VS zijn vreemde krachten aan de gang. Na de Tweede Wereldoorlog gaat de wereld open, een transitie naar modern gedrag is aanstaande maar zover is men duidelijk nog lang niet. Waar de witte conservatieve meerderheid langzaam de stappen richting welvaart zet, wordt zowel de zwarte als de artistieke wereld danig achtergesteld. En dat geldt dus dubbel voor iemand die een zwarte artistiekeling is. Billie Holiday is de naam. 

Op het oog lijkt ze gearriveerd: ze verkoopt Carnegie Hall met gemak uit, ze betreedt statig en triomfantelijk de grootste podia van het land. Maar het wringt dat ze haar grootste succes steeds maar niet mag zingen: haar angstaanjagende song "Strange Fruit" gaat over een voor de VS te heikel onderwerp. Ze zingt over de achterstelling van de zwarte bevolking, ze beschrijft minutieus de lynchpartijen die in de Zuidelijke staten op haar ras worden uitgevoerd. En hoe die worden gelegitimeerd door de overheid. 
Dat het performen van dat lied te gevoelig ligt in het naoorlogse Amerika blijkt uit de continue aandacht van de FBI voor Holiday. Opzichtig zijn ze aanwezig bij haar optredens, kijkend hoe ver de zangeres gaat en of ze toegeeft aan de wens van haar publiek om dit strijdlied ten gehore te brengen. De FBI blijft haar dwars zitten en pakt haar op haar zwakke plek: Billie Holiday is heroïneverslaafd. Keer op keer wordt ze gearresteerd , keer op keer wordt ze geframed. De FBI schroomt niet om Holiday's entourage tegen haar op te zetten. 
De druk is immens, het lukt Holiday maar niet om af te kicken en het lukt haar nog minder om zich te schikken in de wensen van de overheid. Ze is te vastberaden, te eigenwijs. Ze wordt maar 44 jaar oud.

Met : Andra Day , Trevante Rhodes, Garrett Hedlund , 

The Unforgivable - Nora Fingscheidt

The Unforgivable op IMDb (7,2)

The Unforgivable op Moviemeter (3,56)

Natuurlijk is wat Sandra Bullock hier laat zien al vele malen beter dan al die goedbedoelde romkoms, maar dat maakt The Unforgivable nog niet direct een goede film. Voldoende goed, zou ik m willen noemen. Er wordt meer van haar acteerkunsten gevraagd dan in eerder werk, het lieve koppie is vervangen door een verwrongen stuurse blik. We begrijpen gaandeweg waarom. 

Ruth Slater wordt buiten de deur gezet. De deur van de gevangenis ditmaal, waar ze net een lange straf heeft uitgezeten wegens moord op een sheriff. Moord is al erg, maar moord op een overheidsdienaar wordt je extra zwaar aangerekend. Dat merkt Ruth, haar "in-time" is dan weliswaar volbracht, maar het stigma van copkiller heeft ze voor eeuwig, levenslang. 

Moeizaam probeert ze weer een bescheiden vorm van leven op te bouwen. Haar reclasseringsambtenaar helpt haar aan een baan, waar ze zich terughoudend opstelt om haar geheim zo lang mogelijk te bewaren. Ze wordt - zonder dat ze het weet - geschaduwd door de zoons van de sheriff, die nog wel een appeltje met haar te schillen hebben omdat ze vinden dat geen gevangenisstraf lang genoeg is voor wat zij heeft gedaan. 

Ondanks rechterlijke verboden probeert Ruth toch op een of andere manier contact te leggen met haar veel jongere zusje, die ze bij haar arrestatie alleen achter heeft moeten laten. Hun ouders waren er al niet meer, Ruth zorgde voor haar zusje. Totdat die sheriff kwam om haar van Ruth weg te nemen.  De escalatie begint daar. 

 

FIN - song : Villa D Sun - Tumbleweeds

Child of God - James Franco

 Child of God op IMDb (5,5)

Naargeestige, welhaast nihilistische film van James Franco. Ik heb geprobeerd om drijfveren of motivaties achter het portret te vinden, maar het is lastig.

Lester Ballard is een zwakbegaafde man die na het overlijden van zijn vader zijn grondgebied en huis onteigend ziet worden. Hij verzet zich agressief, het levert hem een buitenwestenklap op en een plaatsje in de bak. De lokale sheriff laat Lester na enige tijd met een waarschuwing weer los waarop hij zich terugtrekt in de bossen.

Een bizarre overlevingstocht begint. Ballard is een goed schutter en weet te overleven door vogels en kleine dieren te schieten. Hij betrekt een klein leegstaand hutje en probeert zijn leven enigszins op te bouwen. De eenzaamheid doet vreemde dingen met hem, hij schiet op de kermis een paar prijzen en neemt de gewonnen knuffeldieren als huisgenoten mee naar zijn hut. Allemaal knap onschuldig, zegt u. Dat klopt. Maar Ballard gaat al gauw verder dan geoorloofd: hij belaagt vrijende stelletjes en sleurt uiteindelijk zelfs een in het bos aangetroffen vrouwenlichaam mee naar zijn hut. Hij behandelt het lijk alsof ze zijn wettige echtgenote is, playing house. Een binnenbrandje verwoest zijn huis én zijn vrouw. Hij moet op zoek naar nieuwe woonruimte én naar nieuwe huisgenoten. Uit het zicht van de sheriff en de dorpsbewoners sleept hij van alles mee zijn grot in. Totdat er mensen vermist worden in de buurt. 

Met : Scott Haze, Tim Blake Nelson, Jim Parrack

This is 40 - Judd Apatow

This is 40 op IMDb (6,2)
Toegegeven, er waren momenten dat ik goed zat te glimlachen, dat het even leek alsof deze komedie de goede kant op zou gaan. Maar meestal vond ik het toch te dik opgelegde Amerikaanse humor. Hoe gek het ook klinkt, die humor is toch anders dan de Europese. Het is allemaal wat platter dan nodig en dat doet af aan de kwaliteit. Anyway, ik heb zelf op "play" gedrukt, dus ik moet niet zeuren.

Ze staan op het punt om 40 te worden, het moeizame echtpaar Pete en Debbie. Hij is een niet erg zakelijke zakenman, die zijn opgezette platenmaatschappijtje maar niet van de grond krijgt en die bovendien teveel geld kwijt is aan zijn geldverslindende vader. Zij is een wat pinnige eigenares van een winkeltje, waar de verkoop wel ok is , maar waar teveel geld uit de kassa verdwijnt.
Kortom: geldproblemen.
Daarnaast heeft het stel ook nog eens problemen met een puberende dochter , die continue ruzie zoekt met haar jongere zusje, met haar ouders en ook wel een beetje met de jongens op school. Ze heeft het niet van een vreemde , want haar ouders kibbelen zich ook de dag door : iedereen verwijt elkaar de oorzaak te zijn van hun problemen.
Dat gaat zo de hele film door, zo af en toe zijn er goede momenten waarop het stel het goed met elkaar lijkt te vinden en waarop de kinderen stiekem wel een beetje trots zijn op hun ouders. Maar het is zelden. En het is dan allemaal komisch bedoeld.
Voor mij een leuk feitje: een van de artiesten van de stal van Pete is Graham Parker, die dan ook af en toe in de film voorkomt. En, nog leuker: die de soundtrack van de film van een aantal van zijn oude nummers voorziet. That was fun.

Met: Paul Rudd, Leslie Mann, Megan Fox, John Lithgow, Lena Dunham

,

The Rider - Chloë Zhao

The Rider op IMDb (7,4)
Ongemakkelijke film. Maar wel een heel boeiende. De minder geoefende kijker zal wellicht afhaken omdat het tempo of de kleinheid van het verhaal hem/haar niet aanspreekt. An sich jammer, want het is een heel persoonlijke film die de mensen te denken geeft over de zinvolle invulling van het bestaan.
Want het zal maar je leven zijn: rodeo-rijden. En eigenlijk verder niks. Brady is zo'n jongen: opgegroeid met, tussen en op de paarden. De dieren zijn hem alles, hij weet zich in de "persoonlijkheid" van de dieren te verplaatsen.
Een gruwelijk ongeluk tijdens een wedstrijd loopt bijna verkeerd af: Brady moet met spoed geopereerd en krijgt een ijzeren plaat in zijn schedel geplaatst. Een lang proces van herstel moet volgen, maar hij heeft moeite met de tijd die gemoeid gaat met zijn herstel. Maandenlang niet rijden, dat is voor hem als langzaam sterven. Als het dan ook nog eens niet goed gaat met de paardenranch van zijn vader, belandt Brady zelfs achter de kassa van een supermarkt: er moet geld op de plank.

Een vriend schiet te hulp en doet Brady een aanbod: als hij zijn lastige paard weet te temmen, mag ie hem voor een zacht prijsje overnemen en langzaam weer beginnen zijn gevoel terug te krijgen. Dat gaat goed zolang het goed gaat.

Met : Brady Jandreau , Tim Jandreau