The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

Le mépris (aka Contempt/De Verachting) - Jean Luc Godard

Le Mépris op IMDb (7,4)
 Le Mépris op Moviemeter (3,54)

Le Mépris op Wikipedia

De 4K-restauratie van deze film uit 1963 was al klaar, maar het overlijden van hoofdrolspeelster Brigitte Bardot heeft het versneld in roulatie gebracht. Vermoedelijk wilde men eerst de Nouvelle Vague ode-film van Richard Linklater laten rondgaan voordat deze opnieuw de theaters rondging, maar de dood van de veelbesproken actrice gooide de plannen om. Zelf heb ik tamelijk ambivalente gedachten over haar, daarom probeerde ik me te focussen op de film, op de stijl en op de tijdgeest van deze film. Dat lukte, ik kon het redelijk waarderen. Hoop protserigheid, maar ook een hoop innovatieve vertelling. Zo werkte het wel.

Scenarioschrijver Paul moet er hard voor werken om zijn relatie met de wonderschone, doch wispelturige Camille overeind te houden. Zij laat iets te veel merken onder de indruk te zijn van de producer Jeremy Prokosh, met wie Paul aan een project bezig is. Ze verfilmen de aloude "Odyssee" van Homerus, maar willen daarin de menselijke kant van Odysseus laten zien; in hun versie - en daarmee die van de door hen gekozen regisseur Fritz Lang - blijft Homerus rondreizen over de wereldzeeën omdat ie niet naar huis wil: relatieproblemen met zijn Penelope maken dat ie nog even op de boot blijft voordat hij naar Ithaka terugreist. 

Deze relatieproblemen worden naar Paul's appartement geprojecteerd: in een oeverloze discussie met Camille gaat hun relatie wel vier of vijf keer uit voordat ze daadwerkelijk afreizen naar het zonne-eiland Capri om daar de opnamen van de film te starten. Een cocktail van dubbele gevoelens wordt in de shaker gegooid.

Met: Michel Piccoli, Brigitte Bardot, Jack Palance, Fritz Lang, Giorgia Moll, Jean-Luc Godard

Gezien in : Cinema Oostereiland

Oh Brother, Where Art Thou? - Joel & Ethan Coen

Oh Brother, Where art thou? op IMDb (7,7)
 Oh Brother, where art thou? op Moviemeter (3,63)

Oh Brother, where art thou? op WIkipedia

Aan het einde van een intensief weekend nog eens drie uur in de filmzaal zitten, het was een iets te grote opgave voor ons gisteravond. Change of plans derhalve en vanaf de bank checkte ik wat er nog op de schijf stond. Deze bijvoorbeeld: 25 jaar oud inmiddels en op het punt van vervallen van de harddisk. Redenen volop om deze weer eens op te pakken en hoe fijn was dat? Deze film is nog altijd een feestje om te gaan. Goede - vooral onderkoelde- humor, topacteerwerk, dito regie en een grote hoeveelheid vaart. Filmbeleving ten top, derhalve, in deze héééél losjes op de Odyssee van Homerus gebaseerde vertelling. 

We gaan een krappe 90 jaar terug in de tijd, naar de Amerikaanse staat Mississippi. Het is nog de tijd van chain gangs, het is nog de langzaam ter ziele gaande tijd van het Wilde Westen. Drie gevangenen ontsnappen tijdens het zware werk langs de weg. Ze zitten met de ketenen aan elkaar en moeten dus goed samenwerken om daadwerkelijk weg te komen. Dat is nog niet makkelijk want ze zijn drie totaal verschillende persoonlijkheden: de wijsneuzerige ijdeltuit, de negatieve cynicus en de goedgelovige simpelkees. Een ideale cocktail dus voor veel grappen over hun respectievelijke karakters. 

Het doel van de drie is een schat op te graven die een van de drie verderop in de staat begraven heeft. Ze moeten snel zijn want binnen een week gaat de staat precies dat gebied onder water zetten, dan wordt de schat onbereikbaar. Een struikelende tocht begint: terwijl de politie hen op de hielen zit, ontmoeten ze de fameuze bluesgitarist Robert Johnson, worden ze verleid door het gezang van drie wonderschone Sirenen, nemen ze een singletje op dat een instant succes wordt, worden ze bijna gelyncht door de KKK, worden ze voor politieke doeleinden gebruikt door de beide kandidaten van de provinciale verkiezingen en komen ze uiteindelijk zelfs in de buurt van de schat. Een schat die heel anders blijkt te zijn dan pommadeprins Everett de andere twee had voorgeschoteld.

Met: George Clooney, John Turturro, Tim Blake Nelson, John Goodman, Holly Hunter, Chris Thomas King, Charles Durning

FIN - song : The Stanley Brothers - Angel Band

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland

Moloch - Nico van den Brink

Moloch op IMDb (6,0)

Moloch op Moviemeter (2,93)

Aanvankelijk dacht ik dat ik deze al gezien had, maar dat bleek om "Witte Wieven" te gaan, een andere Nederhorror-in-het-bos. Niet dat deze film daar ver van afwijkt (het gaat hier om zombies in witte gewaden die op de hoofdpersonen afstiefelen) maar het verschil is wel dat dit verhaal speelt in de tegenwoordige tijd. 

Lang verhaal kort: Betriek leeft op het Drentse platteland aan de rand van heide en bos. Ze leidt met haar familie een teruggetrokken bestaan. Dat heeft een reden; ze trekt het ongeluk aan. Man overleden aan hartstilstand, oma vermoord, vaderaf-en-aan in de psychiatrie en moeder lijdt aan een mysterieuze ziekte. Betriek heeft haar muziekcarrière opzij gezet om bij haar dochtertje te kunnen zijn en voor haar ouders te zorgen. 

Er worden plots veenlijken ontdekt, waardoor een groep archeologen nader onderzoek komt doen in het veengebied waar zij woont. Er gebeuren plots rare dingen, helemaal wanneer bekend wordt dat er een grote hoeveelheid lijken wordt ontdekt: allemaal vrouwen, allemaal de keel doorgesneden. Betriek maakt zich zorgen en leest zich verder in in het verhaal, waarna ze op de archeoloog van dienst afstapt. Veiligheid is niet langer gegarandeerd, waakzaamheid is key.

Met: Sallie Harmsen, Anneke Blok, Alexandre Willaume, Markoesa Hamer

FIN - song : Ella van der Woude- Credits 

Undine - Christian Petzold

Undine op IMDb (6,6)

Undine op Moviemeter (3,12)

Niet geheel geslaagd sprookje, niet goed maar ook niet heel verkeerd. Niet te verwarren met de film "Ondine" uit 2009 (met Colin Farrell). Beide films betreden hetzelfde speelveld: dat van de mythologie. Undine/Ondine is een benaming uit de Griekse mythologie voor een waternimf, een elf. Een sprookjesfiguur derhalve en dus een stukje buiten de werkelijkheid levend. 

Dat onwerkelijke is precies wat we al direct ervaren als we kennismaken met Undine Wibeau, een historica die zich bezighoudt met rondleidingen en gidsen omtrent de geschiedenis van Berlin Mitte. Een van de details die ze in haar verhalen vertelt, is dat de naam Berlin afstamt van het Slavische woord "Berl", moeras. We weten al snel dat we straks met Undine onder de waterspiegel gaan duiken. 

Voor die tijd heeft ze haar laffe vriendje die het plotsklaps met haar uitmaakt al gezegd dat hij een keus moet maken: of hij blijft bij haar of ze zal hem moeten doden. De vriend twijfelt maar is niet genoeg onder de indruk. Pas later in het verhaal komen we hem weer tegen (en daar hoeft hij niet blij mee te zijn). 
Undine heeft dan al kennis gemaakt met de vriendelijke Christoph, een duiker/lasser die voor zijn werk veel onder water zit. Undine is zeer geïnteresseerd in zijn werk en raakt al snel diep verslingerd aan Christoph. Alles gaat goed, totdat ze op een gegeven moment mee gaat duiken. Onder water , hoe troebel ook, wordt opeens alles helder. 

Met : Paula Beer, Franz Rogowski

FIN - song : Vikingur Olafsson, JS Bach- Concerto in D Minor