500 Miles- Morgan Matthews

500 miles op IMDb (7,3)
 500 miles op Moviemeter (4,25)

500 miles op Wikipedia 

Mensen die het boek "Charlie and me" van Mark Lowery hebben gelezen, waren voorbereid. Zelf was ik dat dus niet. En maar goed ook want de geniale plottwist die naar de achtergronden van dit verhaal leidden, redden de film compleet. Tot die tijd was het op meerdere fronten matige acteerwerk soms storend. Daarnaast: tegen de typecasting van het jonge knulletje moet je opgewassen zijn (mijn vrouw vond hem een irritant mannetje en kwam daardoor lastig in de geloofwaardigheid van zijn belangrijke rol). Voor mij stond daar wel tegenover dat de ongenaakbare Bill Nighy hier wéér een sterke rol neerzet waarin hij niet zo typisch aristocratisch en superieur moet zijn als anders. Nighy is sterk, Clare Dunne is oké, het is leuk om Roman Griffin Davis te zien opgroeien en ook de bijrol van Maisie Williams is fijn. Genoeg om de film tot een goed einde te brengen. En die plottwist, mensen, dat was het betere inpakwerk.

We worden met orkaankracht het gezin ingetrokken: de premature geboorte van jongste zoon Charlie zal het verdere bestaan van het gezin bepalen. Charlie is hyper, Charlie is astmatisch en Charlie is onverschrokken. Handen vol hebben moeder, vader en grote broer Finn aan hem. Het zorgt voor spanningen maar het zorgt ook voor heerlijke ontlading. Beide jongens hebben een prachtige uitlaatklep: opa John, die in de wonderschone Ierse kustplaats Dingle woont. Daar spotten ze aan de kust met regelmaat de speelse dolfijn Fungie, die zich elke dag op vaste tijden even boven water vertoont. Charlie wordt fan, knuffel onder het kussen et cetera: Fungie wordt zijn imaginaire speelmaatje.

Maar dan: Finn hoort zijn ouders ruziën, hoort ze zelfs dingen zeggen als "maar Charlie blijft bij mij! Nou, dan neem ik Finn mee". De ouders staan onder spanning, zoveel is duidelijk. Ook de herhaaldelijke telefoontjes van opa worden niet beantwoord: opa is duidelijk de zondebok geworden en ziet zijn kleinkinderen niet meer. Finn wacht de aanstaande scheiding van zijn ouders niet af en neemt Charlie mee op een onverantwoorde trip: met trein, ferry en bus gaan ze vanuit het Engelse Sheffield opa proberen te bereiken aan de westkust van Ierland. Een helletocht van 500 miles, zonder geld en zonder volwassen begeleiding. Hoe dan? 

Met: Bill Nighy, Clare Dunne, Roman Griffin Davis, Eoin Duffy, Dexter Sol Ansell

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Jamie Duffy- Into the west

Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

Dreamin' Wild - Bill Pohlad

Dreamin' wild op IMDb (6,4)
 Dreamin' Wild op Moviemeter (2,81)

Dreamin' Wild op Wikipedia

Hoewel zijn broer Ben wel een stukje succesvoller is, heb ik Casey Affleck als acteur toch net iets hoger zitten. Waar Ben af en toe de stoere en sterke heldhaftig-man speelt, geeft Casey vaak gestalte aan de anti-held. En dat is doorgaans een veel interessanter personage, als u het mij vraagt. Ook in deze - op waarheid gebaseerde - film is hij weer een innemend, doch pittig getroebleerd mens. We kijken niet naar een hoogstaande (en zelfs enigszins voorspelbare) film, maar het onderhoudt wel. Play!

De broers Emerson geloven er allemaal niks van. Dertig jaar na het opnemen van hun debuutalbum "Dreamin' Wild' staat er plots een producer voor de deur: hij is van een platenmaatschappij die vergeten pareltjes een tweede kans geeft. Zijn maatschappij wil dus de plaat opnieuw uitbrengen en het hele circus alsnog aanzwengelen. 

Klinkt allemaal prachtig, maar we zijn 30 jaar verder. En dus zien we hoe de broers in die dertig jaar elk hun eigen pad zijn gegaan, hoe de een totaal geen probleem heeft met de miskenning van hun artistieke talent en hoe de ander zijn hele leven lang met frustraties rondgelopen heeft dat het niet gelukt is. Hoe hun ouders hen altijd zijn blijven steunen, hoe zeer dat een impact heeft gehad op de welstand én op het welzijn van de familie. En nu, nu zou dat opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen door een rentree op de podia én op de radiostations? Iedereen twijfelt maar iedereen ruikt ook kansen. Wie bereid is om het thans veilige, doch enigszins miserabele leventje overhoop te gooien, diegene moet nu naar voren stappen.

Met: Casey Affleck, Zooey Deschanel, Walton Goggins, Chris Messina, Beau Bridges, Jack Dylan Grazer, Noah Jupe

FIN - song : Donnie Emerson - When a dream is beautiful

The Sisters Brothers - Jacques Audiard

The Sisters Brothers op IMDb (6,9)
 The Sisters Brothers op Moviemeter (3,29)
The Sisters Brothers op Wikipedia

Westerns zijn niet heel erg mijn ding maar als de cast aantrekkelijk genoeg is, wil ik er best nog wel eens eentje aanzetten. Deze stond al bijna een jaartje op de schijf dus die mocht gisteravond nog even voor de eeuwigheid. Goed, die cast dus. Joaquin Phoenix is meestal goed als ie niet te veel Joaquin Phoenix is; helaas doet ie dat hier wel. Hij wordt nog net niet van het doek gespeeld door zijn filmbroer John C. Reilly, die hier echt een geweldige rol neerzet. Ook bijrol Jake Gyllenhaal is behoorlijk op dreef. De interactie en de strijd tussen deze drie maken de film van bekroond regisseur Jacques Audiard alsnog de moeite waard.

De gebroeders Eli en Charlie Sisters werken voor een machtige man die zichzelf the Commodore noemt (en die we heel kort in beeld krijgen, net lang genoeg om Rutger Hauer te herkennen). De baas heeft in de broertjes twee vaardige scherpschutters als werknemer, waarvan zeker Charlie tot in zijn vezels loyaal is. Broer Eli is wat meer de twijfelaar en de denker, Charlie doet gewoon wat ie denkt en gaat zonder vrees over straat. Ze overleven menig vuurgevecht, ze pakken de doelwitten van de Commodore genadeloos aan. Totdat..

Totdat blijkt dat goudzoeker Herman Kermit Warm een methodiek heeft ontwikkeld om goudresten in water te laten oplichten als hij dat water met een chemisch goedje mengt. Meneer Warm moet dus worden opgespoord door de Sisters. Die hebben daar een tussenpersoon voor op het oog, ene John Morris, die ze inderdaad op het spoor zet maar op het moment supreme een overloper blijkt. Terwijl de broers onderling onenigheid krijgen over hun aanpak, lijkt Warm aan hun aandacht te ontsnappen. De touwtjes moeten strakker worden aangetrokken, ze gaan voor goud.

Met: Joaquin Phoenix, John C. Reilly, Jake Gyllenhaal, Riz Ahmed, Rutger Hauer

FIN - song : Alexandre Desplat - The Sisters Brothers Extended

Yardie - Idris Elba

Yardie op IMDb (5,8)
 Yardie op Moviemeter (2,72)

Yardie op Wikipedia

Zeg daar maar eens 'nee' tegen: een film onder regie van Idris Elba. Dat wil je zien, dat wil je meemaken, kansje wagen, daar wil je bij zijn. mensen. Ikke doen doen, met een gematigd gevoel tot gevolg. Elba heeft een sfeervolle film weten te maken, maar de karakters blijven allemaal iets te vlak waardoor de film - die absoluut fijn catchy elementen bevat - niet boven de middelmaat uitstijgt. Hoe dan ook: een combi van levenslessen, tropische ritmes, muziek én misdaad maken het geheel wel tot een onderhoudende anderhalf uur.

Denis is maar wat trots op zijn oudere broer. Die durft naar voren te stappen in de door bendeoorlog geteisterde wijk waar hij opgroeit. Als Jerry Dread gaat deze dj-muzikant een strijd aan met twee rivaliserende groepen: hij plaatst zichzelf letterlijk in het midden van hun territoria en hoopt met zijn muziek een boodschap van vrede uit te stralen. De wijk heeft lang genoeg geleden, tijd voor broederscchap nu. Dat gaat dus mis: Tiener Dennis ziet vanuit het toegestroomde publiek een wapen op zijn broer gericht worden, hij hoort het schot en hij ziet van wie het afkomt. Zijn broer verliest de strijd, maar voor Denis, die vanaf dat moment zijn geuzennaam "D" draagt, begint ie pas.

Een jaar of zes later is D zelf een volwassen man, vol van wraakgevoelens en vastberaden de moord op zijn broer hardhandig te wreken. Zijn ooit zo ferme belofte aan zijn broer om op het rechte pad te blijven, gooit ie terzijde. Hij gaat op zoek naar de jonge killer van destijds en belandt daarvoor in Londense drugskringen, waardoor al snel zijn eigen levensverwachtingen met sprongen dalen. De tocht naar gerechtigheid is geplaveid met nare confrontaties, maar D. denkt nog steeds zijn overleden broer een plezier te doen.

Met: Aml Ameen, Shantol Jackson, Stephen Graham, Sheldon Shepherd, Everaldo Creary

FIN - song : Skip Marley- Johnnie Was

Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

Frankenstein - Guillermo del Toro

Frankenstein op IMDb (7,7)
 Frankenstein op Moviemeter (3,55)

Doorgaans bereid ik het schrijven van mijn filmrecensies eerst nog even voor: zoeken naar achtergrondinformatie over de film of juist over de acteurs dan wel regisseurs. In dit geval dook ik even in wat ik aan filmbeschrijvingen had gemaakt over de films van Guillermo del Toro. Welnu, uit beide spreekt dezelfde motivatie als ik nu beleefde bij het bekijken bij het - qua PR in ieder geval - succesvolle "Frankenstein". Het verhaal van the manmade monster is vele malen verfilmd en in boeken vervat - voor mij niet altijd reden om te gaan kijken - maar als Del Toro het aanpakt, weet je in ieder geval dat je visueel verwend gaat worden. En dat werkte nu opnieuw: ik stap met zevenmijlslaarzen door het dunne verhaaltje (vond de in twee delen uiteenvallende aanpak zelfs uitermate tegenvallend), ik kijk naar staaltjes acteerwerk (Mia Goth doet hier sterk werk, Oscar Isaac is fijn waanzinnig), maar vooral kijk ik naar het beeldwerk. Del Toro kan dat, dus dat helpt je wel door de 150 minuten heen.

De strenge opvoeding die Victor Frankenstein van zijn elitaire vader krijgt, heeft in ieder geval één groot voordeel: hij weet álles van het menselijk lichaam. Papa heeft de kennis er op bestraffende wijze ingestampt: Victor wordt - in tegenstelling tot zijn jongere broertje William - door papa hard aangepakt. Zodra Victor wees is geworden, verhuist hij naar Edinburgh om daar les te gaan geven. Niet per se uit interesse voor het onderwijs-vak, maar vooral omdat hij op de universiteit de kans krijgt om zijn anatomische kennis te vervolmaken. Hij toont aan je door middel van batterij-energie de spieren en de bloedsomloop van overleden mensen weer aan de praat kunt krijgen - zij het kortstondig. Hij krijgt bezoek van de gefortuneerde weldoener Harlander, die hem de kans geeft zijn theorieën verder te ontwikkelen. Frankenstein bouwt een laboratorium waarin hij uit de aangedragen lichamen van oorlogsslachtoffers een nieuw werkend lichaam moet scheppen. Dat lukt, maar we weten dat hij hiermee niet alleen een nieuwe mens, maar ook zijn eigen ongeluk heeft gecreëerd. Dit kan niet goed gaan.

Met: Oscar Isaac, Christoph Waltz, Jacob Elordi, Mia Goth, Felix Kammerer, Charles Dance, Lars Mikkelsen, David Bradley, Nikolaj Lie Kaas

FIN - song : Alexandre Desplat - Eternity/ Floating Leaf

Oasis: Supersonic - Matt Whitecross

Oasis: Supersonic op IMDb (7,8)
 Oasis: Supersonic op Moviemeter (3,48)

Oasis: Supersonic op Wikipedia

Gemiste kans, ik weet het. Mijn toenmalige zwager Peter kwam echt tijdig met de melding (Oasis in Paradiso!!) maar ik zat met teveel handen gebonden aan drie te jonge kinderen om er even een lekker avondje tussenuit te gaan en een bandje met een discutabele reputatie te gaan aanschouwen. Peter ging wel en heeft me er lang mee geplaagd: het was blijkbaar gedenkwaardig. Mogelijk net zo gedenkwaardig als afgelopen week, toen de toch weer aan elkaar gelijmde broers hun comeback-tour aftrapten in Wales. Gepasseerd station voor mij, concerten van deze statuur kan ik gewoon niet meer betalen. Nee, dat moet ik anders zeggen: ik heb de bedragen die hiervoor over tafel gaan er niet voor over. Jammer, de heren én de massaal toegestroomde fans redden het vast zonder mij. Wat ik wél kon doen, is deze inmiddels bijna 10 jaar oude documentaire bekijken. Dat werkte ook al aardig goed hoor, zij het als substituut.

Altijd had ik gedacht dat Liam de grote klootzak was in het verhaal. Inderdaad blijkt hij een zuiger en pestkop van het puurste vuurwater, maar uit deze docu komt toch ook een beeld naar voren van een bijna tirannieke Noel. Waar Liam de blikvanger en meisjesmagneet was, was Noel de creatieve geest achter Oasis: hij schreef de teksten, hij componeerde de meeste nummers. En naarmate het succes toe nam, wilde hij dat weten ook. Langzaam degradeerde hij Liam tot degene die af en toe een versje mocht opzeggen maar liever zong Noel veel van de nummers ook nog zelf. Dat kon niet lang goed gaan. 

De broederstrijd van de twee Manchester-mannen wordt ook langs de genealogische lijn gelegd: een afwezige vader, Noel die het moederskindje is, Liam die het ongeleide ADHD-projectiel is en naast die twee ook nog eens de minder flamboyante broer Paul, die altijd met beide broers de vrede bewaard heeft, hetgeen hem af en toe wel een gemangelde positie opleverde. 
"Oasis: Supersonic" loopt vanaf de start van hun carrière tot aan het toenmalige publicitaire hoogtepunt: "live at Knebworth" brak alle records, was een in alle opzichten historisch optreden en verduidelijkte de Gallaghertjes dat ze hier nooit meer overheen zouden komen. Nou ja, het liep toch al niet zo lekker tussen de broers.

FIN - song : Oasis - The Masterplan

Gezien op : NPO DOC

American Fiction - Cord Jefferson

American Fiction op IMDb (7,5)
 American Fiction op Moviemeter (3,56)

American Fiction op Wikipedia

Wat een heerlijke film! Niet alleen door het ontwapenende spel van Jeffrey Wright en Sterling K. Brown, maar ook door de fijne plottwisten die er in zitten. Film is iets minder dan 2 jaar oud maar ik weet niet meer precies waarom ik m destijds niet opgepikt. Wel weet ik nog dat ie een fijne "rumour around the brand" kreeg (de discussies rondom "woke" en "Black Lives Matter" lopen al een tijdje). Het is erg fijn om te zien dat deze film er op luchtige wijze de draak mee steekt, dat het clichés uitvergroot hetgeen het verhaal ten goede komt. Zelf ging ik erg goed op het snobisme in de wereld van de cultuurprijzen, waar iedereen the "next big thing" meent te hebben ontdekt. 

Hoogleraar literatuur Thelonious "Monk" Ellison trekt het allemaal even niet meer . Hij kan met de dag minder hebben van zijn verwende studenten. Na de zoveelste uitval wordt hij dan ook op het matje geroepen en zelfs met verplicht verlof gestuurd. De oorzaak van zijn onvrede zit m erin dat het steeds maar niet lukt om een volgend boek geschreven te krijgen: zijn eerdere werk wordt weliswaar geprezen om de goede stijl en de scherrpe onderwerpkeuze, maar het verkoopt voor geen meter. Monk voelt zich miskend en reageert dat cynisch af op iedereen in zijn omgeving. Afgunstig ziet hij hoe andere schrijvers met een platte, populaire stijl wel de schappen uit vliegen. 

Monk zint op wraak, maar eerst moet er schoon schip gemaakt worden in de familie: zijn lieve zus overlijdt plotseling, zij nam een groot deel van de zorg voor hun licht dementerende moeder op zich, Monk besluit zijn sabbatical hier voor een goed deel aan te wijden, maar loopt ook hier tegen zijn eigen menselijke onvermogen aan: hij ruziet met zijn broer die hem elitarisme verwijt, hij heeft moeite met de verzorgenden in het tehuis. Wel ondervindt hij begrip bij een overbuurvrouw van zijn moeder, maar dat gaat ook alleen maar goed omdat Monk niet het achterste van zijn tong laat zien. Kortom: het roer moet om: als hij dan toch de wereld niet kan veranderen, dan zal hij het spel mee gaan spelen. 
Monk begint aan een boek dat stilistisch mijlenver van hemzelf afligt maar dat boeit hem niet: hij wil kijken of hij het kán, of hij een boek kan schrijven dat opschudding veroorzaakt en dat bij literatuurcritici op de bespreeklijst kan komen. 'Hij verkoopt zichzelf, maar what the fuck..

Met; Jeffrey Wright, Sterling K. Brown, Issa Rae, John Ortiz, Leslie Uggams

FIN - song : Cannonball Adderley- Autumn Leaves

American Night - Alessio Della Valle

American Night op IMDb (4,4)
 American Night op Moviemeter (1,59)

American Night op Wikipedia

Nu had ik een licht borreltje op (afscheidsreceptie van het werk) maar ik kon - eenmaal thuis op de bank- aan deze film geen touw vastknopen. En gezien de waarderingen op de filmsites hierboven, was ik daarin niet te enige. De film heeft allerlei pretenties maar maakt er eigenlijk geen enkele waar. Neo noir, het is een prachtige term maar als kijker weet je dan nog niet precies wat je kunt verwachten. Maar ja, ik had ooit mezelf opgelegd elke film te beschrijven die ik in zijn geheel bekijk. Komt ie dan:

We herkennen direct de knullige kruimeldief. Die wordt er door zijn schimmige opdrachtgevers om een gestolen Andy Warhol-schilderij (de print van Marilyn Monroe lekker compact opgerold) af te leveren op een locatie waar de anonieme koper ermee mag verdwijnen. Twee identieke sporttassen afgesproken, u kent dat wel. De deal loopt in het honderd, we leren al snel de andere partijen kennen: een wannabe galeriehouder, een maffiazoon die zelf wannabe kunstschilder is, een armlastige galeriehouder, een kunsthistorica en nog wat aanpalende figuren. Ieder heeft hierin zo zijn eigen ambities en zijn eigen problemen. Het knalt, het boemt! En ondertussen verschuift het schilderij steeds maar van tas naar tas, van eigenaar naar eigenaar.

Met: Jonathan Rhys Meyers, Paz Vega, Emile Hirsch , Michael Madsen

FIN - song : Wolfmother - Joker and the thief

En Fanfare (aka the Marching Band) - Emmanuel Courcol

En Fanfare op IMDb (7,4)
 En Fanfare op Moviemeter (3,65)

En Fanfare op Wikipedia 

Wat kunnen de Fransen dat toch goed: een lekker doorwrocht drama maken van kleine, middelgrote én hele grote menselijke problemen. Net als bijvoorbeeld "Bienvenue chez les Ch'tis" heeft deze film slechts een klein haakje naar verslechterende sociale omstandigheden nodig om een maatschappelijke problemen licht aan de kaak te stellen. Maar het belangrijkste nog is het wijzen op sociale cohesie, op gemeenschapszin, zowel in de grote stad als op het platteland. Hartverwarmend vaak, dit genre. Ik kwam dan ook blij uit de zaal, zeker na de imposante slotscene. Fijne film dit, de medewerkers van ons filmtheater vertelden dat ze fijne reacties krijgen van het publiek dat de zaal verlaat.

Thibaut is dirigent, wat zeg ik: mééster-dirigent die over de hele wereld gevraagd wordtom orkesten te begeleiden. Wanneer hij weer een keer terug in Parijs is, gaat het plots mis: hij zakt in elkaar met de baton nog in de hand. Ziek blijkt hij, doodziek zelfs. Hij blijkt leukemie te hebben en alleen door een beenmergtransplantatie gered te kunnen worden. Hij snelt naar zijn moeder en zus om ze om levensreddende medewerking te vragen. Uit tests blijkt zijn zus niet compatibel te zijn, simpelweg omdat ze zijn zus helemaal niet is. Pas nu- na zoveel jaren- begint zijn moeder uitleg te geven: zijn zus is niet zijn zus, zijn moeder is niet zijn moeder. Het pad naar het verleden wordt uitgestippeld, het loopt naarhet mijnengebied in  Noord-Frankrijk vanwaar Thibault destijds geadopteerd is. Uiteraard reageert Thibault geschokt, maar hij grijpt met beide handen de laatste kleine strohalm aan: hij heeft een broer.

Die broer blijkt op zijn beurt altijd gedacht te hebben dat hij enig kind was van zijn reeds lang overleden moeder. Heel anders dan zijn beroemde broer leidt hij een eenvoudig leven: hij is kok in het restaurant van een van de lokale mijnbouwbedrijven, blaast in de dorpsfanfare zijn partijtje mee en toont zijn grote sociale hart door de stakende mijnwerkers van een ander bedrijf dagelijks van eten te voorzien. 
De twee totaal verschillende broers moeten dus iets voor elkaar gaan betekenen, sterker nog, ze blijken van elkaar afhankelijk : Jimmy helpt uiteraard broer Thibault direct uit de medische brand maar valt direct terug in zijn bescheiden sociale leven. Dat gaat niet zomaar, want Thibault wil graag iets terug doen. Dat kan, zo blijkt: hun ver uit elkaar liggende muzikale werelden kunnen best érgens samen komen.

Zoals eerder gezegd: de finale van de film is majestueus en werkt vol op het gemoed. Het maakt dat je blij de zaal uitkomt. Dat deed ik toch al, ik was volledig ingepakt door de heerlijke rol van Pierre Lottin, die een ontwapend eerlijk personage neerzet.

Met: Benjamin Lavernhe, Pierre Lottin, Sarah Suco

FIN - song : Michel Petrossian - Valse pur Thibault

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Ice Road - Jonathan Hensleigh

The ice road op IMDb (5,6)
 The ice road op Moviemeter (2,70)

Na een sportief bedrijfsuitje vroeg in de avond thuisgekomen gisteren, vrouwlief ging op tijd naar bed dus ik had nog tijd voor een film. Echter: ik wilde niet al te diep gaan (sic) dus koos voor een actiefilm. Liam Neeson, altijd leuk. Altijd druk in de weer om geloofwaardige actieheld te spelen, ook al is de houdbaarheidsdatum daarvoor al lang gepasseerd. Hij komt echter altijd wel over als sympathiek acteur, een mens van goede wil. Dus klikte ik op deze, die ik een jaartje geleden ergens opgenomen had. 

Aan de koude kant van Canada gaat in het voorjaar opeens van alles mis in een oude mijn. Methaangas hoopte zich op, zorgde voor ontploffingen en een stuk of twintig mijnwerkers zitten plots opgesloten. Gaandeweg de film komen we er achter dat er hier van alles aan te voorkomen was, maar daar richt het verhaal zich pas heel laat op. Het grootste deel van de film gaat namelijk op aan de reddingsactie: omdat de mijn in onherbergzaam gebied ligt, kunnen de benodigde boorkoppen slechts over de bevroren meren met vrachtwagens aangeleverd worden. Maar is dat wel slim, zo aan het einde van de winter? Is het ijs dik genoeg om drie zware trucks dwars over te laten steken? 

Men vindt een klein team bereid om de oversteek te wagen: iemand van de betrokken verzekeringsmaatschappij, een jonge activiste wier broer in de mijn opgesloten zit, een lokale ondernemer die vaker reddingsoperaties deed en een oudere vrachtwagenchauffeur met zijn LVB- broer. De tocht is hachelijk, zo goed als zeker gaan ze niet alle trucks aan de overkant krijgen dus er moeten afspraken worden gemaakt. Afspraken die een van hen natuurlijk overtreedt. En tamelijk bewust ook.

Met: Liam Neeson, Marcus Thomas, Laurence Fishburne, Amber Midthunder, Benjamin Walker

FIN - song : Gary LeVox - We got fight

Rebel - Adil El Albi/ Bilall Fallah

Rebel op IMDb (7,4)
 Rebel op Moviemeter (3,65)

Is het de moeizame vereenzelviging? Is het de afkeer van de huidige samenleving om de schuld van alle problemen op de wereld op één enkele religie af te wimpelen? Ik weet het niet, feit is wel dat ik deze film keek met een blik van "ja ja gruwelijk, maar ik weet nu ongeveer wel hoe dat gaat". En dat is geen goed teken. Alsof de verschrikkingen van Islamitische Staat niet keihard refereerden aan de verschrikkingen van het nazisme, een onderwerp waarover 80 jaar later nog steeds films blijven verschijnen die vaak ook nog eens een betere waardering krijgen. Deze film, Rebel, van een snel opkomend Belgisch regisseursduo, stamt uit 2022 en lijkt door de media en het publiek ter kennisgeving aangenomen te zijn. Mensen vergeten snel, er zijn na IS alweer meerdere foute regimes en dito oorlogen op de voorpagina's beland maar feit blijkt dat we niet mogen vergeten hoe onmenselijk de mens af en toe kan zijn. En blijft zijn, blijkbaar, we hebben niet veel geleerd van WO2. Zomaar wat overdenkingen die me troffen bij het bekijken van deze - op waarheid gebaseerde- gruwelijke film.

Brussel, jaren '10. De jongeman Kamal is een straatschoffie dat gedrag vertoont dat regelmatig over de schreef gaat. Geen misdadiger, maar wel een rebel en iets meer dan een kwajongen. Het is goed dat zijn moeder niet alles weet wat hij uitvreet, zij probeert haar andere zoon (de veel jongere Nassim te behoeden voor het slechte pad. Kamal is gek op zijn broertje, een jong ventje dat tegen hem opkijkt. Maar plots gaat Kamal een andere kant op, hij blijkt gevoelig voor beïnvloeding vanuit de moskee, waar op hem wordt ingepraat om zich in te gaan zetten voor de heilige Jihad. 

Wanneer Kamal weer eens op de vlucht is voor de politie hapt hij daar dan ook op toe: hij moest toch al onderduiken dus waarom niet in het buitenland. Hij trekt naar Syrië alwaar hij wil gaan helpen de nieuw opgerichte staat vorm te geven. Een pijnlijke vergissing met grote gevolgen: aanvankelijk weet hij zich nog te beperken tot louter camerawerk voor de moorddadige machine die IS in no time is geworden maar uiteindelijk wordt hij ook gedwongen tot gruwelijke acties. Zijn moeder en broertje zien hun angstige vermoedens bewaarheid worden als er een video wordt geopenbaard waarop Kamal deelneemt aan oorlogsmisdaden. De kleine Nassim lijkt gek genoeg zijn broer een soort heldenstatus toe te dichten, hetgeen hem gevoelig maakt voor manipulatieve gesprekken vanuit de invloedrijke moskee. De familie is verscheurd. En daar blijft het niet bij.

Met: Aboubakr Bensaihi, Lubna Abazal, Amir el Arbi

FIN - song : Hannes de Meyer/Oum - Lullaby 1

I met a girl - Luke Eve

I met a girl op IMDb (6,1)
 I met a girl op Moviemeter (2,95)

Daarna werd het tijd voor de lichtgewichten: op mijn schijf staan heel veel opgenomen films waarvan ik niet precies weet waarom ik ze destijds op opnemen heb gezet. Zo eens in de zoveel tijd werk ik er daar een aantal van weg, het zijn niet altijd degenen die in mijn geheugen blijven hangen. Geen lijstjesmateriaal, zeg maar. Toch is het niet altijd vervelend hoor, om films te bekijken die je eigenlijk bij de aftiteling alweer vergeten bent. Niemendalletjes doen niemand kwaad, je kunt niet altijd zes gooien.

Hij mag dan nog zo'n begenadigde muzikant zijn, wanneer Devon op de bruiloft van zijn broer een nervous breakdown krijgt terwijl hij het bruidspaar staat toe te zingen, is dat voor de aanwezigen best gênant. Zijn broer Nick is gek op hem maar weet zich vaak geen raad met de rare stemmingswisselingen die zijn broer ondergaat. Devon blijkt een schizofrene aandoening te hebben en marginaliseert zichzelf net iets te vaak: steeds minder mensen willen met hem te maken hebben. Broer Nick wil hem laten opnemen in een terzake deskundige instelling maar Devon ontsnapt steeds aan de aandacht.

Net op het moment dat het hem allemaal teveel wordt en hij uit het leven denkt te stappen, ontmoet hij de prachtige Lucy, een knappe maar vooral heel lieve vrouw die hem weet te motiveren om vooral in zichzelf te blijven geloven. Inderdaad knapt hij enigszins op maar voor hij het weet is Lucy verdwenen. Volgens Nick is ze naar Sidney gegaan, reden waarom hij besluit achter haar aan te gaan. Maar: hoe doe je dat, hoe kom je zonder geld duizenden kilometers verderop? En hoe vind je haar dan terug? 
Devon ziet het probleem niet, hij gaat het gewoon aan maar broer Nick vindt het allemaal te gevaarlijk. Hij wil Nick behoeden voor gevaren maar ook voor de nodige schaamte achteraf. We gaan on the road, op zoek naar Lucy, van wie we eigenlijk nog steeds niet weten of ze echt is of dat ze alleen in Nick's hoofd bestaat.

Met: Brenton Thwaites, Joel Jackson, Lily Sullivan, Zahra Newman

FIN - song : Vance Joy - Saturday sun

Brian Wilson: Long Promised Road - Brent Wilson

Long Promised Road op IMDb (7,2)
 Long Promised Road op Moviemeter (3,29)

Weinig bands kennen zo'n ambivalente waardering als The Beach Boys. Wie - zoals ik - geboren werd begin jaren 60, opgroeide in de jaren 70 en pas aan het eind daarvan goed muzikaal ontwaakte, kon niet om deze Californische zanggroep heen. Oudere broers zorgden er wel voor dat hun zonnige stranddeuntjes regelmatig door de kamers zongen, ik denk dat ik de meesten nog woord voor woord kan meezingen. Na de eerste - tamelijk holle - liedjes over zand, zon, meisjes en auto's nam de muziek een scherpe bocht: plots kwamen er lagen in, werden het complete symfonieën, plots was er geen meer gelaagde en ingewikkelde popmuziek te vinden dan die muziek die zo goed als allemaal voortsproot uit het ongekend muzikale brein van bandleider Brian Wilson. 

Wilson had een fenomenale gave om een deuntje een song te laten worden. Om vervolgens van die song een compositie te maken. Met het simpelweg betitelen van Wilson als "muzikant" doe je hem dan ook te kort, Wilson was een componist. Een die bejubeld werd en word door de groten der aarde: The Beatles verafgoodden hem, Elton John (zelf ook al niet de minste songschrijver) en vele generaties daarna roemen het werk van Wilson. Zijn "God only knows" werd officieus uitgeroepen tot "het allermooiste liedje ooit gemaakt", zijn album "Pet Sounds" staat te boek als de allerbeste elpee in de muziekgeschiedenis. U leest het goed, deze werken worden eerder genoemd dan the Beatles. Dat die laatsten dan toch de grootste band aller tijden werden, komt mede doordat Wilson een breakdown kreeg. En daar gaat deze documentaire dieper op in dan eerder gemaakte docu's of biopics die over hen gemaakt zijn. 

Wilson raakte in de jaren 80 diep in de geestelijke put: psychische aandoeningen kwamen aan het oppervlak, mogelijk versterkt door de alcohol- en cocaïneverslaving waar hij aan leed. Er kwam geen noot meer uit zijn handen, de band werd ontbonden, de brille was zoek. "Long Promised Road' geeft prachtig weer hoe Wilson heel langzaam uit diepe dalen weer omhoogklom, hoe hij persoonlijk leed verwerkte (hij verloor twee broers tijdens zijn eigen moeilijke periode) en hoe hij uiteindelijk besloot toch weer muziek te gaan maken. De hemelse stemmen kreeg hij niet meer bijeen, maar hij weet wel een tipje van de sluier op te lichten waar al die prachtige zangpartijen en akkoorden nu vandaan kwamen. Een zwaar gemedicaliseerde man die vecht tegen de tranen bij zoveel pijnlijke herinneringen. Indringend prachtig, deze docu.

FIN - song : Brian Wilson - Long promised road

Il Colibri (aka The Hummingbird) - Francesca Archibugi

Il Colibri op IMDb (6,3)
 Il Colibri op Moviemeter (3,16)

Heel sterke film dit, de boekverfilming van het boek "De Kolibri" van Sandro Veronesi. Erg ingewikkeld script, dat wel, maar voor de kijker is het voornamelijk zaak om de hoofdpersoon te volgen langs de verschillende stadia die hij doormaakt van spelend jochie naar oude en zieke man. Twee van mijn meest geliefde Italiaanse acteurs in dragende rollen, dat doet mijn filmhart goed. Ik tip!

We reizen door het leven van Marco Carrera, die opgroeit in een prachtig landhuis aan de Italiaanse rotskust. Zijn ouders zijn belangrijk voor hem, maar gedragen zich afstandelijk: veel vorm en soms iets te weinig inhoud. Aanvankelijk maakt dat Marco niet veel uit (hij vermaakt zich prima met zijn broer en vooral met het mooie buurmeisje Luisa) maar daar komt verandering als zijn zwaarmoedige zus een einde aan haar leven maakt. Deze ramp heeft een enorme weerslag op het gezin en vooral op Marco, die goed en veel haar overweg kon. Nog donkerder tijden kondigen zich aan als blijkt dat het burengezin (en dus ook Luisa) naar Frankrijk verhuist. 

Marco maakt zijn studie af, wordt arts, trouwt en krijgt een dochter. Daarmee lijkt hij het pad omhoog wel weer gevonden te hebben, maar wij weten beter. Gesprekken met de psychiater van zijn vrouw brengen bij hem ook dingen aan het licht die hij dacht weggestopt te hebben. Zijn keurigheid en verantwoordelijkheid zitten hem in de weg om radicale stappen te nemen, maar stukje bij beetje begint hij toch openingen te zoeken. Hij wil enkele niet gezette stappen uit zijn verleden misschien alsnog wel eens gaan maken.

Met: Pierfrancesco Favino, Nanni Moretti, Berenice Bejo, Kasia Smutniak, Laura Morante

FIN - song : Marco Menghoni- Caro amore lontanissimo