Head South - Jonathan Ogilvie

 Head South op IMDb (6,6)

Head South op Moviemeter (3,24)
Head South op Wikipedia

Dat een film boordevol goede bedoelingen zit, wil nog niet zeggen dat het ook goed uitpakt. Deze film noem ik dan ook "sympathiek" en/of "onderhoudend", omdat ik juist die goede bedoelingen er wel doorheen zie. Veel herkenbaarheid zie ik met de periode waarin deze film speelt: ik was toen net een paar jaar ouder dan de hoofdpersoon maar herken die drang om nieuwe dingen op te zoeken, om jezelf te uiten. Precies dát pakt in deze film goed uit, je kunt er met een mooie glimlach naar kijken.

1979, Christchurch. Angus ziet zijn vader worstelen met de gedachte dat zijn vrouw overweegt hem te verlaten. Ze is nu tijdelijk in een motel getrokken zodat hij alleen met zijn somberende pappie overblijft. Geen goed gesternte voor een jochie van nog geen 18 jaren: net nu hij doorheeft dat hij een andere kant op wil dan zijn flauwgrappende vrienden, net nu hij een mooi meisje ontdekt dat pas in de wijk woont, net nu hij ontdekt dat die muziekwinkel in de buurt toch echt verdomd interessant spul heeft. 
Het grote nadeel is dat Angus niets te bieden heeft: klein, jong, onervaren, burgerlijk. Er moet dus iets gebeuren: hij start een band. Of nou ja, hij wíl een band starten maar hoe doe je dat zonder instrumenten, zonder bandleden en zonder songmateriaal? Terwijl pappie doorsombert en doordrinkt, zet Angus zijn eerste stappen: hij bemachtigt een basgitaar, hij schrijft quotes en zinnetjes op om tot een soort van materiaal te komen, hij knoopt een verbinding aan met het meisje van de drogisterij dat immers gitaar speelt. Het lukt Angus om meerdere touwtjes aan elkaar te knopen maar dat wil nog niet zeggen dat hij overal successen boekt. Punk, man!

Met: Ed Oxenbould, Roxie Mohebbi, Marton Csokas, Benee Stella Bennett

I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

The Greatest Night in Pop - Bao Nguyen

The Greatest Night in Pop op IMDb (7,9)
 The Greatest Night in Pop op Moviemeter (3,67)

The Greatest Night in Pop op Wikipedia

We zaten er weer helemaal in, vooral dankzij de uitstekende docu-serie "Live Aid at 40: When rock n roll took on the world". Deze vierdelige tv-serie brengt ons terug naar de ontwapenende inzet van een trits aan popartiesten om op te staan tegen hongersnood en schuldenlast in Afrika. Men mag van alles zeggen van Bob Geldof of Bono, er zijn altijd mensen die kwade bedoelingen hebben, maar deze twee actieve Ieren hebben er wél mooi voor gezorgd dat er miljoenen beschikbaar kwamen om levens te redden. Dat, en alléén dat, is wat we moeten blijven onthouden. Niet hoe ze eruit zagen, niet of ze wel een voldoende divers koor hadden geformeerd. Nee, dát. 

Hun activisme werkte inspirerend. Na "Do they know it's christmas" ontstond ook in de VS een beweging die zich wilde inzetten voor leniging van de noden. Het ontstaan van dat plan, de uitvoering van het project én de impact ervan op de deelnemende artiesten: u ziet het allemaal in deze documentaire, die ik anderhalf jaar geleden al eens zag en afgelopen week weer eens herbekeek.

BEGT recensie "The Greatest night of Pop" , feb 2024

FIN - song : USA for Africa - We are the world

Killing Bono - Nick Hamm

Killing Bono op IMDb (6,3)

Killing Bono op Moviemeter (2,84)
 

Niet al te beste, maar desondanks best vermakelijke komedie over een jaloerse muzikant die de wereldvermaarde Paul Hewson, beter bekend als Bono Vox, iets wil aandoen. 

Daar ziet het aanvankelijk helemaal niet naar uit. De broertjes Neil en Ivan McCormick willen graag net als hun vriendjes van The Hype een bandje oprichten. Als de ambitieuze zanger Paul van the Hype aan Neil vraagt om zijn broer auditie bij the Hype te laten doen, knapt er iets in Neil die de vakkundigheid van Ivan voor zichzelf wil houden. Zonder zijn broer in te lichten gaat Neil verwoed door met het proberen een fatsoenlijk team om zich heen te formeren en daarmee de concurrentie aan te gaan met Paul die inmiddels zowel zijn eigen naam als die van de band heeft veranderd: Paul werd Bono, The Hype werd U2. 

Ze gaan als een speer, ze gaan de wereld rond. U2 dan he, Neil blijft maar leuren bij pluggers en platenmaatschappijen, het komt maar moeizaam van de grond. Net als er een en ander lijkt te lukken, wordt Ivan door een journalist op de hoogte gebracht van het arrogante gedrag van zijn broer. Hij voelt zich verraden en breekt met Neil. Die dit geschil vervolgens geheel op het conto van Bono schrijft en stappen onderneemt om de ultieme wraak te nemen op zijn succesvolle jeugdvriend. 

Met: Ben Barnes, Robert Sheehan, Krysten Ritter, Martin McCann

FIN - song :Ed Kowalczyk- The great beyond

Bee Gees: How can you mend a broken heart - Frank Marshall

Bee Gees: How can you mend a broken heart op IMDb (8,1)
 Bee Gees: How can you mend a broken heart opm Moviemeter(3,78)

Als je na het zien van een muziekdocumentaire denkt: "En nu wil ik een best of- dubbel LP van deze band bestellen" , dan weet je dat de docu binnen komt. Singletjes heb ik wel van ze, enkele al meer dan 45 jaar, maar nu moet er ook maar eens een LP komen. Wat een songs, wat een stemmen, wat een harmonie. 

Het mooie in deze film is dat heel duidelijk naar voren komt dat de harmonie volledig in de muziek zat opgesloten terwijl hij in het dagelijks leven van de drie zingende broers ver te zoeken was. Ik geef het je te doen: hyperambitieuze vader zet zijn oudste zoon en diens jaren jongere tweelingbroers op het pad van de zangkunst. Hemels zijn hun stemmen, klinkend als klokken van een ongekend zuiver gehalte. Maar daarin school ook meteen het probleem : broer Maurice nam genoegen met een rol als tweede stem, maar de beide andere broers waren beiden leadzanger. En dat gaat op een schip nooit lang goed, meerdere kapiteins. 

Hierdoor hebben de Bee Gees feitelijk twee totaal verschillende carrières gehad: de eerste vanaf het midden van de jaren 60 met melodieuze folky en vooral zeer dramatische liedjes, de tweede - nadat de onvermijdelijke breuk was gelijmd - met hoge falsetstemmen en een pulserende discobeat. Aan beide zijden van het spectrum waren the Bee Gees onwaarschijnlijk succesol. Teveel hits om op te noemen, te veel onvergetelijke strofen om even mee te gaan strooien. Ik ga er gewoon maar weer eens dieper in duiken, mede dankzij deze inspirerende docu. 

En -nabrandertje - als mensen iets willen leren over het begrip "cancel culture" , dan kan het zien van deze documentaire daar bij helpen. Disco sucks, yeah right, maar wat klinkt het af en toe lekker.

Met : Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb

FIN - song : Bee Gees - Run to me

Spike Island - Mat Whitecross

Spike Island op IMDb (6,3)
Na een aantal wat zwaardere films (en na wat forse uurtjes sporten) had ik gisteren zin in iets luchtigers. Iets dat desondanks recht in mijn straatje kwam: Brits én muziekcultuur. Het werd een knusse avond.

We gaan terug naar de vroege jaren 90 , Manchester. Engeland zit nog in de slechte kant van de economische golf, armoede en uitzichtloosheid. In die sociale klasse ontmoeten we een vijftal vrienden, nog net aan scholier,  die hun uitvlucht vinden in muziek. In het zelf maken : hun beginnende bandje Shadow Caster lijkt veelbelovend maar moet in Manchester uiteraard van goede huize komen wil het opvallen. Maar ook de andere kant van de muziek komt in beeld: naast zelf actief zijn de jongens ook nog eens idolaat van de "grootste band aller tijden", in ieder geval op dat moment. The Stone Roses: de jongens ademen het. Elk woordje , elk nootje wordt bestudeerd. Zij willen ook zo zijn.
Het toeval wil dat the Roses een mega-concert gepland hebben, iets verderop richting Liverpool. Ze willen graag heen maar hoe kom je aan (geld voor) kaartjes? Elk van de jongeren kent - zoals het hoort- zijn eigen problemen. Hoofdpersoon Tits bijvoorbeeld reist af en aan naar het ziekenhuis, waar zijn vader in diens laatste dagen ligt. Hij wordt verscheurd tussen deze morele plicht, de hunkering naar zijn muziekhelden en ook nog eens door de charmante benadering van een zijn schoolgenootjes die met hem naar het concert wil. Er zal veel moeten wijken, maar naar het concert zullen ze!

Heerlijke muziek in de soundtrack, uiteraard veel Stone Roses maar ook andere Man- en Madchester-bands komen voorbij. Daarnaast ben ik altijd erg geporteerd van een inkijkje in de lowlife-jongerencultuur. Ik zat goed gisteravond.

Met : Elliot Tittensor, Nico Mirallegro, Adam Long, Emilia Clarke

Hevi reissu (aka Heavy Trip) - Justo Laatio/ Jukka Vidgren

Hevi Reissu op IMDb (7.1)
Heerlijk niemendalletje, met een hoog feelgoodgehalte. Het is zeker niet de eerste "we beginnen een band"-film , maar ik zag er nog niet één met deze invalshoek. Hier en daar wat simpel qua aanpak, maar overall toch een prettige indruk.

Het platteland van Finland: niet de meest inspirerende plek voor jongeren om op te groeien. En al helemaal niet als je eigenlijk, diep van binnen, rocker bent. Dan kun je wel werken in de psychiatrische zorg, maar lekker raggen en grunten in de kelder van je maten is natuurlijk wat je eigenlijk wilt.
Turo wordt in zijn woonplaats raar aangekeken: zijn lange haar is goed verzorgd, te verzorgd voor een ruige vent die carrière wil maken als deathmetal-muzikant. Al jaren oefent Turo met zijn drie vrienden op songs van bands met onheilspellende namen. Zelf willen ze dat ook, maar ze beseffen dat ze dan eerst eigen werk zullen moeten schrijven.
Wanneer dat zowaar lukt en ze één goede song op een demobandje krijgen, raakt alles in stroomversnelling. Ze worden uitgenodigd voor een rockfestival in Noorwegen, ze krijgen een optreden aangeboden als voorprogramma van de lokale volkszanger. De begroetingen op straat veranderen van toon: er begint aanzien en ontzag te ontstaan voor de rockband. Maar die zit ondertussen met een groot probleem: durven we dit allemaal wel?
Vaker zagen we deze problematiek verfilmd, maar nog nooit vanuit de deathmetal-hoek: een scene waarin dood en verderf , bloed en satan de norm zijn. En waarin dus geen plaats is voor zachtaardige en twijfelende jongens. Het maakt deze film prettig anders.

Met : Johannes Holopainen, Samuli Jaskio, Antti Heikinen , Minka Kuustonen