Ammonite- Francis Lee

 Ammonite op IMDb (6,4)

Zwijgzame blikken. Ruisende rokken. Golvende zee. 

Een echte actiefilm is het niet, deze "Ammonite" . Voor mij geeft dat niet, ik houd erg van trage films waar het op de acteerskills van de hoofdpersonen aankomt. En daarin werd ik niet teleurgesteld: twee kanonnen tegenover elkaar. De een met een al wat langere lijst , de andere die de laatste jaren de ene na de andere grote titel aan haar zegekar rijgt. Ze moeten flink aan de bak, de dames, ga er maar eens voor zitten. 

Mary Anning is een zwijgzame doch hardwerkende vrouw, die je met een enige oneerbiedigheid een ouwe vrijster zou kunnen noemen. Ze is nooit getrouwd en we leren al vroeg waarom: haar moeder had vele kinderen verloren, Mary was de enige die het haalde. Waardoor ze weinig animo voelt om zelf ook deze pijnlijke weg te volgen. Ze is natuurhistoricus: langs de kust waar haar kleine dorpje aan ligt, heeft ze al menig fossiele steen gevonden, er ligt zelfs een grote vondst van haar in het British Museum. Met haar moeder runt ze een klein winkeltje in stenen, ze maakt er afgeleide producten van haar strandvondsten. 



Een bewonderaar komt haar opzoeken, wil les van haar. Zijn vrouw wordt in het hotel achtergelaten, om later verklaarde redenen. Mary is een slechte communicator, maar de vergoeding die de man haar betaalt, maakt dat ze toch met hem het strand op gaat. Wanneer hij wordt weggeroepen voor een vijf weken durende expeditie vraagt hij Mary om een beetje voor zijn vrouw te zorgen. 
Het duurt lang voordat Mary door de luxe en de aanvankelijke arrogantie van de jonge Charlotte heen prikt. Gaandeweg ontstaat er een band tussen de dames. Een band die meer bij Mary losmaakt dan ze wil toegeven, een band ook die onmogelijke gevoelens oproept. Gevoelens die in het mid-19e eeuwse Engeland slechts in het geheim mogen worden gevoeld. En geuit. 

De film zindert, ondanks al zijn onuitgesprokenheid, ondanks al die heimelijke blikken. Bertfilm pur sang. 

Met : Kate Winslet, Saoirse Ronan,

La Danseuse - Stéphanie di Giusto

La Danseuse op IMDb (6,1)
Visueel wervelende film, dat is helemaal tiptop in orde. Maar na afloop blijft er toch een vraag open staan: waar heb ik nu naar zitten kijken? Was het een kostuumfilm? Was het een relatiedrama? Was het een biografie?
Het kwam er nu op neer dat het van alles wat was. En dat onbestemde zit ietwat dwars, maar ach, het hoeft het eindoordeel niet in de weg te zitten. Wat mij betreft een voldoende, voornamelijk binnengesleept op de mooie cameravoering. Dicht op de huid gefilmd, dat versterkt de intensiteit.

"La danseuse" handelt over Marie-Louise Fuller, een dame die aan het begin van de jaren 90 van de 19e eeuw naar New York trekt na de moord op haar vader. In New York begint ze voorzichtig aan de opbouw van een acteercarrière, maar ze wordt daarbij gehinderd door haar streng-Victoriaanse moeder. Marie kiest voor de dans, omdat ze daarin meer kansen ziet voor toneelpresence.
Het werkt, ze ontwerpt een jurk die wappert en wikkelt in de stormachtige bewegingen die haar dansmoves vormen. Publiek is nog niet heel enthousiast en als ze steeds maar geen poot aan de grond krijgt, waagt ze de oversteek naar Europa om in Parijs te slagen. Dat lukt: na een moeizame start vindt ze een vaste plek in de Folies Bergeres. De mensen zijn dolenthousiast, ze wordt publiekslieveling en kan uiteindelijk zelfs overstappen naar L'Opera, het walhalla van de podiumkunst.
Het stapje hoger zit haar in de weg, ze teistert haar lichaam om de fysieke eisen van haar dans te blijven beantwoorden. Ondertussen staat ook haar privé-leven niet stil: een rijke graaf dingt naar haar hand maar er dient zich ook een nieuw danseresje aan, dat over lijken blijkt te gaan om de belangrijkste schijnwerpers op zich te krijgen. Al die beslommeringen doen Loie (zoals MarieLouise inmiddels heet) bijna bezwijken onder de druk.

Met: Soko , Gaspard Ulliel, Lily-Rose Depp , Francois Damiens

Far from the madding crowd- Thomas Vinterberg

Far from the madding crowd op IMDb (7,1)
Boekverfilming uit de historische Britse literatuur. Het boek van Thomas Hardy speelt op het Engelse platteland, in het Victoriaanse tijdperk rond 1870. Landadel heerste nog, de eigenaar van de landerijen was heer en meester.
Bathsheba erft van haar oom een groot landgoed. Veel personeel, veel meters en veel dieren maar ook een vervallen geheel. Als de boel dreigt af te branden, wordt ze gered door een toevallige passant, in wie ze de buurman herkent van de tante waar ze na het overlijden van haar ouders zo lang woonde. Die buurman vond haar leuk, vroeg haar zelfs ten huwelijk en bood haar daarmede een redelijk zekere toekomst als eigenaresse van een klein maar fijne boerenvesting.
De posities zijn gewisseld, zij (Carey "kuiltjes" Mulligan) is nu plots de dame van standing en hij (Matthias 'Rundskop" Schoenaerts) de man die werk zoekt. Ze neemt hem in dienst en hij toont zich loyaal. Met geen woord rept hij tot iemand over zijn gevoelens voor zijn bazin, zelfs niet als ze hem keer op keer om raad en bijstand vraagt. Haar situatie vraagt erom dat ze  "op stand" trouwt. De rijke landeigenaar van het landgoed naast het hare dingt naar haar hand, maar ook de joyeuze soldaat die het- ondanks zijn overheidsbetrekking - met de regeltjes allemaal niet zo nauw neemt.
Steeds als er iets mis gaat, als Bathseba zich in de verkeerde armen dreigt te werpen, is daar die oude vertrouweling.  Die niets begrijpt van haar spel van aantrekken en afstoten, maar die zijn loyaliteit serieus neemt.

Prachtige rol opnieuw van de majesteuze Matthias Schoenaerts, een zinderend acteur die met zijn blikken zowel dierlijke agressie als mannelijk begrip uitstraalt. Heerlijk om naar te kijken, en mevrouw Mulligan doet opnieuw waar ze voor ingehuurd wordt: ze speelt weer de getroubleerde dame die aan de buitenkant olijk en steels schijnt maar van binnen met stormen te kampen heeft.
Geen wereldschokkende film, wel prettig om te kijken.