Tanja: dagboek van een guerillera (aka Tanja: Up in Arms) - Marcel Mettelsiefen

Tanja: dagboek van een guerillera op IMDb (7,4)
 Tanja: up in arms op Moviemeter (3,07)

Uitermate boeiende documentaire over hoe een Nederlandse onderwijzeres betrokken raakte bij een burgeroorlog in Midden-Amerika. Confronterend ook, omdat de documentaire heel goed aantoont dat iedereen zich de vraag moet stellen hoe je je eigen definities vastlegt. Waar eindigt vrijheidsstrijd, waar begint terrorisme? Wat is geoorloofd in een ongelijke strijd tussen leger(s) en burgerbevolking? Het maakt dat je niet lichtzinnig kunt oordelen over woorden als "vrijheid", "aanslagen" en "verzet". 

Tanja Nijmijer heeft die vragen voor zichzelf allemaal wél beantwoord. Ze is er volledig van bewust dat ze grenzen heeft overschreden die anderen nimmer zouden overschrijden. Ze snapt dat er pijn wordt geleden door mensen die familieleden missen en daardoor eigenlijk nooit klaar zijn met de strijd die destijds gevoerd werd. Ze weet dat ze vanwege haar lidmaatschap van de FARC op de Interpol-lijst staat en dat ze daardoor nooit meer zal kunnen terugkeren naar het kleine Denekamp waar ze opgroeide. Ze schikt zich in haar lot, waar destijds heel Nederland een mening over had. Ze is beladen met labels en zal nooit meer het anonieme onderwijzeresje zijn als in het begin, ze is Colombiaanse burger. En een nauw betrokkene ook.

In de tijden van mijn politiek ontwaken spraken we veel over de vrijheidsstrijd zoals die in Colombia maar ook zeer zeker in El Salvador en Nicaragua werd gevoerd. We zullen er van achter onze veilige dijkjes nooit de finesses van begrijpen. Daarom is het goed dat deze docu er is. 

Met: Jineth Bedoya , Jorge Enrique Botero, Tanja Nijmijer

Monos - Alejandro Landes

Monos op IMDb (7,6)\

Overweldigend, deze film. Overtuigend, dat ook. Bij het verlaten van de zaal verlaat je ook de wereld waar je net bijna twee uur in hebt gezeten. Een totaal andere, een bijna dierlijke wereld.
Monos is rauw, Monos is intens en Monos trekt aan je morele en sociale grenzen. Als een film dat doet, dan is het bij mij goed. Prachtfilm, maar niet voor de fijngevoelige kijker.
De eenlingen uit de titel zijn allen revolutionaire huursoldaten. Soldaatjes eigenlijk, want we kijken naar een tienerbataljon, ergens in de bergen van Colombia of in vergelijkbare regionen. De groep is duidelijk gemodelleerd naar de verzetsbewegingen die Midden- en Zuid-Amerika in al die jaren hebben gekend: Farc, Tupamaros, Sendero Luminoso.
De jonge strijders zijn verantwoordelijk gemaakt voor de ontvoering van een Amerikaanse wetenschapper (juist ja, gemodelleerd naar o.a. Ingrid Betancourt, ken uw geschiedenisboekjes). Psychologie van de koude grond leert ons dan dat die verzorging altijd meerdere gezichten kent: uiteraard is er de zorgzaamheid en is er bij vlagen vriendelijk contact, aan de andere kant is er de ruwe en grove behandeling van iemand die tegen haar wil wordt vastgehouden.
Spanningen lopen al snel op in de groep, zeker als de jonge groepsleider zichzelf van kant maakt uit angst voor repressailes van de leiding van hun beweging. Ze zoeken richting, ze tasten elkaar af op zoek naar houvast en naar sturing. Je voelt de explositiveit, je voelt de uitbarsting naderen: is het wel mogelijk voor zo'n jonge, naar macht hunkerende groep mensen om de zorg te dragen voor elkaar, laat staan voor een gevangene?
De cameravoering is zeer direct en dat werkt enorm goed. Dierlijk gedrag, angst, ontlading : je zit er als kijker middenin. Prachtig.

Met : Sofia Bonaventura, Karen Quintero, Moises Arias, Julianna Nicholson

Loving Pablo (aka Escobar) - Fernando Leon de Aranoa

Loving Pablo op IMDb (6,3)
Loving Pablo, Hating Escobar.
Met de subtitel erbij is het verhaal van deze film eigenlijk snel verteld. Mensen die de Narcos-serie gevolgd hebben, kennen eigenlijk het plot van de film al. Tevens zullen ze veel van de beeldvoering herkennen: sommige scenes zijn bijna identiek aan die van de serie. Dat moet dus wel waarheidsgetrouw zijn.
Journaliste , nou ja, tv-presentatrice Virginia Vallejo krijgt de kans de nouveau riche van haar land te portretteren. Een van hen - eigenlijk de grote leider - is Pablo Escobar. Al snel doorziet Virginia de dubbele laag in Escobar's verschijning: hij doet zich voor als een man van het volk, maar is daarnaast een nietsontziende moordenaar, een drugscrimineel zonder scrupules. De voorspelbare "goede daden" van de cocaïne-magnaat winnen het bij Virginia van de slechte verhalen die ze over hem hoort: ze wordt verliefd en ze wordt bijvrouw. Mannen als Escobar zullen nooit hun vrouw en kinderen in de steek laten, maar een behoorlijk luxe leventje voor hun maitresse  kunnen ze best regelen.
De successen van zijn imperium stijgen naar zijn bol , hij wil de politiek in en het land veranderen. Hetgeen natuurlijk een utopie blijkt , want er zijn teveel oude machines die daar hun stokje voor steken. Virginia meldt zich in doodsangst bij de DEA, zij lijken de enigen die haar kunnen beschermen in de drugsoorlog die zowel Escobar als zijn tegenstanders ontketenen. Het kan niet anders dan eindigen in een tranendal.

Houterig gespeeld, karikaturale rollen. Het is niet best, als ik het zeggen mag. En ik ben toch best liefhebber van dit acteurskoppel.

Met : Javier Bardem, Penelope Cruz, Peter Sarsgaard