Ghahreman (aka A Hero ) - Ashgar Farghadi

A Hero op IMDb (7,5)
 A Hero op Moviemeter (3,41)

A Hero op Wikipedia

De ayatollah's, de kaliefs, de grootmoefti's. Ik vertrouw ze voor geen cent. Nog voor geen procent dáárvan vertrouw ik echter de VS die hun eigen sultan destructief over de wereld laten trekken. Genoeg politiek nu, maar het maakte dat ik met een bijzondere interesse deze film nog eens bekeek afgelopen week. Iran kent een sterke vertelcultuur, die ze ook in films massief tot uiting weten te brengen: een klein verhaal kan zo gedetailleerd in beeld worden gebracht dat de buitenlandse kijker er in kan lezen wat ie wil: dat het land vergeven is van de tradities, dat eer en familie belangrijk zijn maar dat over alles de strakke deken van controle en repressie is getrokken. We zagen dit in de films van Jafar Panahi, we zagen het in de films van vader en dochter Makhmalbaf, we zagen het in de eerdere film van regisseur Farghadi: omdat ze onder streng toezicht staan, kunnen ze amper buiten de lijntjes kleuren. Dat wíllen ze echter wel, verhalenvertellers als ze zijn. Dus verzinnen ze een verhaallijn die net zo makkelijk over een gewone arbeider kan gaan als over de familie van een belangrijke rechter. Normen en waarden staan voorop in die films, het is aan de kijker om er dwars doorheen te kijken en actualiteit aan de film te ontlenen. Leve de kleine man!

Bijgaand mijn recensie van april 2022: BEGT recensie "A Hero"

FIN - song : Bhijan Bhijani - Deldar e man

State of Play - Kevin MacDonald

State of Play op IMDb (7,1)

State of Play op Moviemeter (3,44)

State of Play op Wikipedia

Gedegen politieke thriller, tot de nok toe gevuld met acteerkanonnen: Russell Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams, Helen Mirren, Robin Wright Penn). Gek genoeg had ik deze nog nooit gezien dus werd t tijd om hem een keer van de harde schijf te lanceren voordat ie ging vervallen. Ik werd aangenaam verrast want BEGTje houdt wel van films die journalistiek onderzoek naar politieke malheur uitlichten. 

Daar ziet het in het begin nog niet naar uit, want we lijken middenin een afrekening rond een drugs- of ripdeal te vallen. Een ding weten we al direct: onthoud het gezicht van de schutter, die gaat nog terugkeren. Journalist Cal McAffrey kent dat gezicht dan nog niet en loopt plichtmatig de gebeurtenissen af. Hij wil net zijn plichtmatige nummer een afronding geven als er in de stad plots een nieuwe ophef naar boven komt: de onderzoeker naar een politiek schandaal verongelukt in een metro, net voordat zij naar de hoorzitting over deze zaak kan reizen. Maar blijkbaar is niet het mogelijk corrupte handelen van de firma het onderwerp van gesprek, nee: de onderzoekster blijkt een affaire te hebben gehad met een Congresman. En de man die deze politieke functie bekleedt, is McAffrey's beste vriend. 
Hoewel hij feitelijk op een ander onderzoek zit en met lede ogen toeziet hoe dit belangrijke verhaal wordt toegewezen aan de (in zijn ogen) rookie Della Frye, Hij ontdekt al snel een verband tussen beide zaken en moet - onder hevige druk van zijn uitgeefster bij de Washington Globe- met Frye gaan samenwerken om van deze verhalen chocola te maken. En kijk: daar zien we het gezicht van eerder genoemde schutter opeens weer.

Met; Russell Crowe, Rachel McAdams, Ben Affleck, Robin Wright, Helen Mirren, Jason Bateman, Jeff Daniels

FIN - song :Creedence Clearwater Revival - Long as i can see the light

The Rip - John Carnahan

The Rip op IMDb (6,8)
 The Rip op Moviemeter (3,19)

The Rip op Wikipedia

Enige sympathie heb ik wel voor Matt Damon. De man werkt hard, heeft al een indrukwekkend oeuvre opgebouwd waarvan ik er best een aardig rijtje gezien heb. Maar langzamerhand heb ik wel een beetje het gevoel dat ie voor de veiligheid kiest: met iets te grote regelmaat speelt hij de rechtschapen sterke kerel die middels zijn rol in het leger of bij de politie misstanden te lijf gaat. Het gaat met een onnoemelijke hoeveelheid testosteron gepaard, helemaal als ook zijn gabber Ben Affleck mee komt spelen. Hun beider stoere optredens maken dat hun films voor mij haast inwisselbaar worden. En dat kan nooit de bedoeling zijn. Hoe dan ook: mensen die zich er juist door aangetrokken voelen, hebben niks te klagen met deze nieuwe loot aan hun "ferme jongens, stoere knapen"-stam.

Damon en Affleck spelen respectievelijk luitenant Dane Dumars en sergeant JD Byrne, beiden actief in een Pluk Ze- commandoteam dat geld herovert op drugskartels en misdaadorganisaties. En dan hebben we het over serieus geld, dusdanig serieus dat er natuurlijk ook corruptie om de hoek komt kijken. Ook in het team van Dumars zit een lek en werkelijk iedereen is verdacht. Elk van hen heeft een reden om iets aan hun eigen relatief schamele salaris toe te voegen, hun privélevens wijzen de weg. 

Ondanks dit alles bereidt Dumars een inval op een ogenschijnlijk onschuldig misdaadclubje voor, hij schat de tip echter hoger in dan hij zijn team voorspiegelt. Terwijl ze uiteraard op de hielen gezeten worden door de criminelen blijken ze bij deze heist hun eigen grootste vijand. Wie heeft de boeven geïnformeerd over hun inval? En wat doet dat met de slagvaardigheid van het team? Het worden spannende uurtjes.

Met: Matt Damon, Ben Affleck, Steven Yeun, Teyana Taylor, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle, Kyle Chandler

FIN - song : Clinton Shorter- Drive

Green Zone- Paul Greengrass

Green Zone op IMDb (6,8)
 Green Zone op Moviemeter (3,30)
Green zone op Wikipedia

Niks voor mij, dit soort pief-paf-poef macho legerfilms (zelfs niet als ie van de hand van Paul Greengrass is). Toch gekeken, omdat het natuurlikk wél over een belangrijke periode uit de wereldgeschiedenis gaat (en weer zál gaan). In de aftermath van 11 september 2001 gebeurden er internationaal een aantal rare en vooral wereldbedreigende dingen: men probeerde oude fouten uit eerdere oorlogen "recht" te zetten door er nieuwe fouten overheen te gooien. We weten dat uit deze oorlogen IS/Daesh ontstaan is, we weten dat Syrië en Irak daarvoor het kruitvat vormden. En deze film uit 2010 stipt daarvan een niet onbelangrijke exponent aan: het was het witwassen van eerdere zonden, het werd een wasbeurt die nog gruwelijker gevolgen zou hebben. 

2003. Met een griezelig grote troep soldaten is de VS het tot dan toe autonome Irak binnen gevallen. Dictator Saddam is verdreven, maar de snor heeft een enorme erfenis aan massavernietigingswapens achter gelaten. Althans, zo wil het verhaal, zo schrijft de Amerikaanse pers het Pentagon voor (of andersom). Om kort te gaan: niets doen lijkt geen optie, men stuurt er weer een zootje testosteron op af om die wapens op te sporen. 
Een van hen is de patriottische Roy Miller, die bereid is ver te gaan om zijn vaderland in rustiger vaarwater te brengen. Hij crosst met zijn team van locatie naar locatie maar steeds blijkt de "intel" ( de verstrekte informatie) onjuist. Het zint Miller niks dat ie zonder resultaat het land doorkruist: hij knoopt gesprekken aan met de legerleiding, met de CIA, met de Wall Street Journal, met regeringsvertegenwoordigers, met werkelijk iedereen die maar informatie zou kunnen hebben. Hoe meer hij doorvraagt, hoe meer hij ontdekt dat er mogelijk heel andere motieven achter zijn missie zitten. 
Met: Matt Damon, Greg Kinnear, Igal Naor, Iason Isaacs, Brendan Gleeson

FIN - song : Nosi - On my own

The secret agent (aka O Agento Secreto)- Kleber Mendonca Filho

The secret agent op IMDb (7,4)
 The secret agent op Moviemeter (3,35)

O Agento Secreto op Wikipedia

Wat een wonderlijke film! Maar wat een mooie film ook. Lekker langdradig, een uitermate rustig verteltempo terwijl ondertussen de heftigste dingen gebeuren. Regisseur Kleber Mendonca Filho bewandelt ogenschijnlijk onbelangrijke zijpaden die pas later in de film van een ongelooflijk belang blijken voor de sfeer in de film. Want het is een gruwelijk verhaal waar we naar kijken, maar dat gruwelijke zit m vooral in de laagje voor laagje opgebouwde spanning. Een jaar na het fantastische "I'm still here" opnieuw een ijzersterke film over de periode van de Braziliaanse dictatuur, waardoor je jezelf afvraagt: hoeveel geschiedenislessen hebben we nodig om onder ogen te zien waar we nu weer middenin lijken te zitten? 

Onverstoorbaar - op het oog dan - rijdt hij met zijn karretje, een knalgele Kever, over de Braziliaanse snelwegen. Al bij de eerste beelden wordt het eerste laagje spanning zichtbaar: er ligt een lijk op het terrein van het pompstation waar Marcelo stopt voor een tankbeurt. Iedereen ziet het, maar niemand neemt maatregelen. Dat heeft alles te maken met de angst die er onder de bevolking heerst: niemand wil zich de argwaan en daaruit volgende woede van het regime op de hals halen. "Als ik niet kijk, heb ik het niet gezien. Wist ik er niets van."

Marcelo blijkt op de vlucht, hij rijdt richting kustplaats Recife. Daar waant hij zich voorlopig veilig voor de wraak van de corrupte ondernemer Ghirotti, de man die hem het vuur na aan de schenen legt omdat hij zijn leraarschap misbruikt zou hebben voor het aanvragen van patenten die het verdienmodel van Ghirotti zouden kunnen bedreigen. Die Ghirotti stuurt dus een moordcommando op hem af. Marcelo vindt in Recife onderdak bij een ondergrondse beweging van om diverse redenen tot outcast verklaarden. Hij blijft niet lang, zo verzekert hij: hij moet een paspoort bemachtigen en zijn zoontje ophalen bij zijn schoonouders, dan is hij weg. Maar eerst heeft hij nog de hulp van de - door en door corrupte- politie nodig om het identitieitsbewijs van zijn overleden moeder mee te nemen, het is het enige wat hem nog rest om haar bestaan te bewijzen. Onderduiken met zowel de politie als de maffia op je hielen, tijdens een periode van dictatuur: het wordt spannend.

Met: Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Alice Carvalho, Udo Kier

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Angela Maria- Nao ha mais tempo

Force of Nature: The Dry 2 - Robert Connolly

Force of Nature: The Dry 2 op IMDb (5,9)
 Force of Nature: The Dry 2 op Moviemeter (2,75)

Force of Nature: The Dry 2 op Wikipedia

Nog meer natuur dan in het eerste deel: de beelden zijn schitterend, het verhaal net iets minder boeiend dan het eerste deel van Jane Harper's reeks over inspecteur Aaron Falk. Dat komt mede door het iets meer gekunstelde plot dat in de opvolger zit: regisseur Connolly moet hard werken om de verschillende verhaallijnen bij elkaar te krijgen, zodat we uiteindelijk ook iets meer van de persoon achter de actieheld begrijpen. Ik moet zeggen: direct ná deel 1 hapt dit wel goed weg, mede door die prachtige ruige natuur die hier eigenlijk de hoofdrol voor zich opeist.

Na het nodige succes met het oplossen van moordzaken is agent Falk inmiddels opgeklommen tot inspecteur: hij stapte over van het veldwerk naar de wereld van financiële criminaliteit en corruptie. Ze hebben hun ogen gericht op de magnaat Daniel Bailey en zijn Bailey Tennants-company. Net als Falk met zijn compagnon Carmen Cooper het net rond Bailey dreigt te kunnen sluiten, overkomt die laatste iets dramatisch: op een bedrijfsuitje (survival-hike door het onherbergzame Giralang National Park verdwijnt een medewerkster van het bedrijf: de mannengroep belandt keurig bij het tweede kamp, maar de vrouwengroep slaagt daar niet in. Ze raken de adjunct-directeur Alice kwijt, waarna een zoektocht moet worden opgezet in het berggebied. De tijd dringt, storm is coming. Falk loopt met gemengde gevoelens rond: hij wil uiteraard zijn zaak afronden, maar de verdwijning van Alice roept bij hem emotionele herinneringen op aan zijn eigen eerdere bezoek aan het Giralang Park. Hoe om te gaan met die tijds- én emotionele druk? Hoe krijgt Falk deze zaak zonder gezichtsverlies en ontmaskering tot een goed einde?

Met: Eric Bana, Anna Torv, Deborra-Lee Furness, Robin McLeavy, Sisi Stringer, Lucy Ansell, Jacqueline McKenzie

FIN - song : Peter Raeburn - Nature holds us all to account

The Naked Gun - Akiva Schaffer

The Naked Gun op IMDb (6,4)
 The Naked Gun op Moviemeter (2,76)

The Naked Gun op Wikipedia

Bij voorbaat: Sorry! Velen van jullie zullen een film als deze niet op mijn blog verwachten. Welnu, ik ook niet. Maar - lang verhaal kort- mijn vrouw had vroege dienst gisteren, 's avonds dus uitgeteld op de bank én ze had recent een klein fragmentje van deze film gezien: "ik ga die huren, je mág meekijken". En ik ben nog steeds verliefd op haar, dus ik keek mee. Resultaat: omdat ik niet van de Amerikaanse humor ben, focuste ik me op andere zaken: Is oude actieheld Leslie Neeson (niet te verwarren met acteur Liam Nielsen) geloofwaardig als komediant? En: wat kan ik wél waarderen in deze film? Antwoord 1 laat ik in het midden, antwoord 2: de dialogen zijn knap geschreven. Vooral dat vond ik het pluspunt: men gaat er duidelijk niet van uit dat kijkers van deze film álle soorten grappen kan waarderen, dus stort men gewoon een lawine over hen uit. Dan blijft er altijd wel wat hangen, dan zit er voor iedereen wel wat leuks tussen. Van zuks dus: ik haalde met een (flauwe) glimlach de eindstreep en laat dit genre volgende keer met graagte aan de liefhebber. 

Er zijn wat jaren verstreken sinds de vorige Naakte Wapens. Inmiddels is de (gelijknamige) zoon van inspecteur Frank Drebin de stuntelende opvolger van zijn net zo stuntelende pa bij het Police Squad van Los Angeles. Hij wordt ingezet om een bankoverval op te lossen, maar gebruikt daarbij te excessief geweld tegen de overvallers en wordt aangeklaagd. Hij mag zich voor een tijdje gaan richten op verkeersongevallen. Dat treft: hij mag uitzoeken hoe de zakenman Davenport dodelijk heeft kunnen verongelukken? Drebin ontmoet Davenport's zus en ontdekt via haar al snel een verband tussen de bankoverval en het auto-ongeluk. Samen gaan ze achter de mogelijke connectie aan: de griezelige tycoon Richard Cane blijkt uit op technologische beïnvloeding van de bevolking van LA. Zaak opgelost, zou je zeggen. Maar dan hebben we buiten de invloedrijke touwtjes van Kane gerekend: die lopen tot aan de leidinggevenden van Drebin. Een klopjacht op elkaar, zeg maar.

Met: Liam Neeson, Pamela Anderson, Paul Walter Hauser, Danny Huston, CCH Pounder

FIN - song : Enya - Only time

FIN - song : Frank Drebin jr. - My Sweet Beth

Gezien in : Pathé Thuis

Eddington - Ari Aster

Eddington op IMDb (6,7)
 Eddington op Moviemeter (3,13)

Eddington op Wikipedia

Niet bij ons in het filmtheater te zien, dus ik moest ervoor naar Amsterdam. Dat ie bij ons niet op de speellijst staat, snap ik wel: het is een ondefinieerbare film die in ieder geval heel ver ligt van arthouse of wereldcinema. Wat het dan wel is? Lastig te zeggen. Het wordt geafficheerd als western maar het is ook actie, het is ook thriller, het is ook politiek, het is zelfs ook een beetje comedy. Het is een volstrekt onlogisch, volstrekt ongeloofwaardig allegaartje dat desondanks wél boeit in de bijna drie uur dat de film duurt. Dat komt uiteraard door het tempo en het meanderende, nee, het van-hak-op-tak springende verhaal. Het komt ook door heerlijk schmierend acteerwerk van vooral Joaquin Phoenix. En het komt ook door de uitstraling van de film. Eenieder zal hier iets anders uit halen, voor mij was het in ieder geval een bevestiging wat een belachelijke maatschappij de Amerikaanse toch is. De VS-samenleving komt er niet goed uit, als ik het zo mag zeggen. 

New Mexico (VS), 2020. Net als de rest van de wereld dringt ook daar, diep in het platteland, de opkomende epidemie van corona door. Burgemeester Ted Garcia kondigt direct maatregelen af die de bevolking gezond moeten houden, maar daar blijkt niet iedereen meteen aan te gehoorzamen. Niet om wappie-redenen (vooralsnog niet), nee: longpatiënten zeggen amper te kunnen ademen. Naast enkele burgers is sheriff Joe Cross daar ook een van: hij heeft al dagelijks zijn puffertje bij zich en is niet van plan het mondkapje te gaan dragen. Dat kan natuurlijk niet: een gezagvoerder hoort uit te stralen dat hij het lokale beleid onderschrijft. Enter de rivaliteit tussen Garcia en Cross. 

Opeens gaat het snel: Cross stelt zich kandidaat voor het burgemeesterschap, wordt daar door de bevolking ook op aangesproken. Met zijn veel te kleine politiepost en zijn beperkt aantal agenten moet hij de opkomende protesten weerstaan (niet alleen corona, maar ook een activistische Black Lives Matter-beweging trekt door de straten). Daarnaast zijn Cross' echtgenote, haar moeder en veel buurtgenoten gevallen voor een lawine aan complottheorieën, mede aangewakkerd door de charismatische sekteleider Vernon Jefferson Peak. Wie daar nog kalm onder blijft, is een hele grote.

Recept voor chaos dus, het gaat knallen in Eddington.

Met: Joaquin Phoenix, Pedro Pascal, Emma Stone, Austin Butler, Deirdre O'Connell, Micheal Ward, Cameron Mann, Matt Gomes Hidaka, Luke Grimes, Amelie Hoeferle 

FIN - song : Bobby Gentry - Courtyard

Gezien in : The Movies  

Panama - Mark Neveldine

Panama op IMDb (3,5)
 Panama op Moviemeter (1,50)

Panama op Wikipedia

U ziet het: bijster lage waardering voor deze film op twee tamelijk voorname filmsites. Niet al te veel woorden aan vuil maken dus, want we moeten door. 

Eind jaren 80 - toen de VS ook al niet een al te betrouwbare partner waren - rommelde het behoorlijk in Midden-Amerika. Dictatoriale bewinden bevochten bevrijdingsbewegingen, terwijl de VS daar ergens tussenin ging zitten om overal beter van te worden. Dat gebeurt ook in deze film: een CIA-meneer plukt een voormalige vechtjas beschonken van diens bank. Hij heeft een opdracht voor hem: hij moet een rebellenleider in Panama een gevechtshelikopter gaan verkopen. Becker, de agent, herpakt zich en gaat in gesprek met rebellenleiders, hun financiers en uiteindelijk zelfs met het dan heersende Noriega-bewind. Dat laatste is het enige waarheidsgetrouwe aan de film, want Amerika wilde deze dictator destijds daadwerkelijk weghebben. Ergens in dat spanningsveld laveert meneer Becker: tussen seks en schieten in, zeg maar.

Met: Cole Hauser, Mel Gibson, Mauricio Henao, Kiara Liz

FIN - song : Neverseen - Desperate

Caught Stealing - Darren Aronofsky

Caught Stealing op IMDb (7,3)
 Caught Stealing op Moviemeter (3,55)

Caught Stealing op Wikipedia

Daar kijk je naar uit: een nieuwe Darren Aronofsky is altijd een filmische belevenis. "The Wrestler", "The Black Swan", "The Whale": stuk voor stuk ook visuele feestjes. Dus kom maar op met deze. Laat ik het zo omschrijven: dit is niet zijn beste, maar zeker luchtig genoeg om met een glimlach de zaal te verlaten.

Je kunt niemand meer vertrouwen tegenwoordig. En dat is een tegenvaller voor de licht alcoholische Hank, die na een aantal misstappen in zijn leven van veel andere mensen afhankelijk is. Nadat zijn jeugdvriend bij een ongeval door Hank's toedoen om het leven komt, raakt zijn leven in verval: de succesvolle honkballer raakt alles kwijt. Weg sportcarrière, hallo vergetelheid. Weg gezonde lifestyle, hallo drank. Zijn vriendin Yvonne stelt alles in het werk om hem uit het slop te trekken maar dat valt niet mee als je elke avond in een bar werkt waar je net zo hard met de gasten meedrinkt. Hank heeft een goed hart, maar struikelt over goede bedoelingen. 

Om die reden is het logisch dat hij accepteert dat zijn buurman Russ (een schimmige punk) diens kat een tijdje bij hem laat logeren: Russ moet even het land uit, of Hank wil...etc. Ja dus, maar al snel blijkt dat Hank niet weet waarop hij JA gezegd heeft. Hij krijgt bezoek van Oekraïense vechtersbazen, er lopen vriendelijke doch levensgevaarlijke orthodoxe joden zijn flat binnen, vriendin Yvonne wordt bedreigd. En dat allemaal om een kat? Nee, het blijkt dat Russ in schimmige zaken is beland, zaken waarop Hank nu wordt aangekeken. En waardoor hij nogal in levensgevaar is, zeg maar. Go, Giants!

Met: Austin Butler, Zoe Kravitz, Regina King, Liev Schreiber, Griffin Dunne, Matt Smith, 

FIN - song : Idles - Rabbit Run

FIN - song : The Magnetic Fields - The luckiest Guy on the Lower East Side

Gezien in : Filmtheater Kriterion Amsterdam

Red Riding: In the year of our lord 1983 - Anand Tucker

Red Riding 1983 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1983 op Moviemeter (3,32)

Red Riding 1983 op VPRO Cinema

Derde en laatste deel van deze naargeestige, doch uitstekend gespeelde filmreeks. De reeks overziend geeft het een sterk tijdsbeeld: de jaren 70 en 80 waren in de meeste plattelandsgebieden weliswaar periodes van bevrijding uit de beklemmende opbouwjaren, maar er waren teveel mensen die sociaal-maatschappelijk achterbleven. In de arme wijken kon men de weelde van steeds meer vrijheden lang niet altijd aan, in de rijkere wijken greep men juist die vrijheden aan om nog meer touwtjes in handen te krijgen. Het Britse Noorden heeft daar lang onder te leiden gehad, maar ik denk dat we in elk Europees land wel zulke streken kunnen aanwijzen. De vaart der volkeren, ja ja, maar niet voor iedereen op dezelfde snelheid.

Deel 3 brengt catharsis, dat móét natuurlijk wel in dat laatste deel. Deze film draait vooral om hoofdcommissaris Jobson, die weliswaar tot zijn bovenarm in de aars van zijn hogergeplaatsten zit maar die steeds meer ziet dat de financiële voorspoed die hem in het vooruitzicht is gesteld niets waard is als hij er moreel niet meer tegen kan. Gewetensbezwaren, derhalve. 

Hij laat zich inspireren door de armetierige advocaat Piggott die - onder druk van de familie- besluit om een aantal langgestraften in deze zaak een bezoek te brengen. Hij krijgt steeds meer bouwsteentjes van een mega-foute zaak naar boven. De rol van de dominee, de rol van de eerdere advocaat, de rol van de bouwmagnaat en vooral de rol van het politie-apparaat : alles krijgt van Piggott een duwtje en zo belandt hij uiteindelijk ook bij Jobson aan het bureau. Een bureau waar het niet fris ruikt, waar wat ramen open moeten.

Met: David Morrissey, Mark Addy, Jim Carter, Peter Mullan, Sean Harris, Sean Bean, Daniel Mays

Red Riding: The Year Of Our Lord 1980 - James Marsh

Red Riding 1980 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1980 op Moviemeter (3,25)

Red Riding 1980 op Letterboxd

Het tweede deel van de reeks over politiecorruptie in het - in die tijd- zwaar misdadige Yorkshire. Dit deel gaat voornamelijk over de jacht op vrouwenmoordenaar "The Yorkshire Ripper" die in die dagen gruwelijk huis hield. De film wordt gedragen door een fenomenale Paddy Considine, die meer dan geloofwaardig een oprechte copper neerzet die juist daardoor een eenzaat blijkt in het door-en-door verrotte team.

Considine speelt Peter Hunter,  die als rechercheur wordt ingevlogen om het moeizaam opererende korps in Leeds te ondersteunen. Er vielen (en vallen) teveel doden en het team lijkt het niet tot een veiliger oplossing te kunnen brengen. Terwijl Hunter een klein team formeert om de diverse moordzaken van begin tot einde door te nemen, ervaart hij steeds meer tegenwerking vanuit het politie-apparaat zelf. Sterker nog: vanuit zijn eigen team mekrt hij al dat er voortdurend twijfel gezaaid wordt, met name door de sinistere agent Craven. Wij weten dan al dat Craven in het team geplaatst is door de hooggeplaatsten, omdat hij hun positie in het corrupte bouw- en misdaadwereldje moet verzekeren. Hunter komt verder, steeds verder maar merkt dat zijn collega's liever bezig zijn hem te corrumperen dan dat ze luisteren naar zijn valide argumenten om te denken dat het in de regio om meerdere moordenaars gaat. Maar dat wil de leiding nu juist niet horen, dus richt men de pijlen op Hunter.

Met: Paddy Considine, Sean Harris, Maxine Peake, Tony Pitts, David Morrissey, James Fox

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Peace at last

Red Riding: The Year of our Lord 1974 - Julian Jarrold

Red Riding 1974 op IMDb (6,9)
 Red Riding op Moviemeter (3,07)

Red Riding op Wikipedia

Vergadering ging niet door gisteravond, dus probeerde ik mijn vrouw te overtuigen om haar serie de serie te laten en samen voor een film te gaan. Blijken we daar een soort "best of both worlds" van te maken: we pakten de Red Riding-trilogie op, dat is ..eh..een serie films over spraakmakende misdaden in de Britse geschiedenis. Op zeker heb ik deze reeks (of in ieder geval enkele) van deze films gezien, maar ik kan er niets van terugvinden op mijn blog en in mijn eigen databasejes. Van voor af aan dus maar. 

Wat de serie goed doet, is de delen weliswaar op zichzelf te laten staan maar toch meermaals naar gebeurtenissen uit de andere plots terug te grijpen. Dat geeft coherentie. Voeg daarbij dat er echt een grote reeks aan bekende acteerkoppen voorbij komt (de een wat sterker dan de ander, maar toch) en de basis is gelegd.

In de 1974-film leven we mee met Eddie Dunford, beginnend journalist bij the Yorkshire Post. Hij krijg de zaak toegewezen van een vermist meisje, een zaak die de regio verontrust. Al snel legt Dunford een verband met eerdere verdwijningen. Hij voelt een bepaalde tegenkracht, zowel bij zijn collega's op de redactie als op het politiebureau waar hij werkt aan zijn onderzoek. Dunford lijkt de goede verstandhouding tussen politie en redactie onder druk te zetten met zijn voortvarende vragenvuur. Hoe meer hij over de zaak ontdekt, hoe meer hij zelf in gevaar komt, helemaal als hij een connectie ontdekt met een groot lokaal bouwproject. Iedereen lekt, iedereen praat met iedereen waardoor Dunford voortdurend om zich heen moet kijken.

Met : Andrew Garfield, Rebecca Hall, David Morrissey, John Henshaw, Anthony Flanagan, Warren Clarke, Eddie Marsan, Peter Mullan, Sean Harris

FIN - song : Adrian Johnston - Never come back

Rebel Ridge - Jeremy Saulnier

Rebel Ridge op IMDb (6,8)
 Rebel Ridge op Moviemeter (3,20)

Rebel Ridge op Wikipedia

Inmiddels al veelbesproken film, gisteren was zo'n avond dat we hem wel konden proberen. Zeker na die schokkende Poolse politiefilm van de dag ervoor, deze ligt voor een deel in het verlengde van die problematiek. Goede opbouw, gedegen acteerwerk, op de juiste tijd zijn piekmomenten, ik kon er wel wat mee. Net niet helemaal het type wraakfilm dat je na een kwartiertje kijken zou verwachten en dat is een grote pré: regisseur en scriptschrijver werken op een andere wijze naar het eind toe dan je op basis van de start zou denken.

Pardoes tikken ze hem van achter aan: de politieagenten zetten de neus van hun auto tegen het achterwiel van de nietsvermoedend fietsende Terry aan. Terry is doelgericht op weg naar het nabijgelegen stadje maar door deze politieactie gaat hij dat doel niet bereiken. Sterker nog: de overduidelijk corrupte agenten rollen de spierballen, ze zoeken naar een reden om Terry verdacht te maken. Die vinden ze uiteindelijk in een plastic tas, waarin Terry veel contant geld heeft zitten. Hij wil naar de rechtbank om dat bedrag in te zetten als borgbedrag om zijn neef vrij te kopen. Daarmee voorkomt hij dat zijn neef naar een gevangenis gaat worden overgeplaatst waar zijn leven gevaar loopt. De agenten gaan ervan uit dat het drugsgeld is en confisqueren de tas. Als hij afstand doet van het geld mag hij direct gaan, zonder proces verbaal. Terry, een slimme Irak-veteraan, kiest voor de slimste uitweg: hij gaat akkoord met het voorstel en fietst met pijnlijke gewrichten verder. 

We weten allemaal dat het hier niet eindigt en inderdaad staat Terry de volgende dag op het politiebureau om aangifte te doen van diefstal van zijn geldbedrag. De commissaris van het bureau gaat vierkant achter zijn mannen staan en wakkert de verdachtmakingen in Terry's richting nog wat aan. Ze gaan er niet uit komen, dat snapt u. Met de moed der wanhoop gaat Terry tóch naar de rechtbank om te praten over de borg. Daar ontmoet hij de fragiele Summer, zij lijkt de enige te zijn in dit vijandige stadje die bereid is om naar Terry's verhaal te luisteren. 

Met : Aaron Pierre, AnnaSophia Robb, Don Johnson, David Denman

FIN - song : Brooke & Will Blair -  One mind, any weapon

Leave no traces (aka Zeby Nie Bylo Sladów) - Jan P. Matuszynski

Leave no traces op IMDb (7,1)
 Leave no traces op Moviemeter (3,38)

Leave no traces op Wikipedia

Zo hé, komt er effe eentje binnen. Een jaar geleden nam ik deze op van de VRT-zender, hij stond op "binnenkort vervallen". Blij dat ik dat laatste niet geruisloos heb laten gebeuren want dit was echt sterk. We weten natuurlijk allemaal hoe het communistisch systeem binnen het Warschaupact van kunstmatigheden aan elkaar hing (schone schijn voorop, een hard-realistische wereld daarachter), maar het is toch goed om daar af en toe de lijnen van te zien lopen. Deze op waarheid gebaseerde film geeft ons inzicht in hoe moeizaam de omgang met de waarheid in dit systeem was (en we weten ook dat het opnieuw aan het gebeuren is: nieuwe systemen maar oude technieken). 

Op een stukje afstand van de harde lijnen die het politbureau uitzette, leefde een wereld van klein verzet: kunstenaars, studenten, wetenschappers, vakbondsmedewerkers. Ze durfden kritisch te kijken naar hun regering én naar de uitvoerende instanties, ze durfden dat terwijl ze wisten dat kritiek niet gedoogd werd en zelfs hard werd bestraft. De scholieren Jurek en Grzegorz zijn er nog niet zo heel erg mee bezig, alhoewel ze wel degelijk beseffen dat een keuze voor studeren voor hen een uitweg is om niet in het leger te belanden en daarmee de propagandamachine te dienen. In een overmoedige bui drinken ze een wijntje en lopen ze te keten op een stadsplein. DAT GAAT ZOMAAR NIET! Ze worden opgepakt, op het politiebureau wordt de goed gebekte Grzegorz hardhandig aangepakt, Jurek kan niet anders dan toekijken hoe zijn maatje door zes agenten tegelijk wordt geslagen en geschopt, terwijl de commandant de tip geeft: "Sla hem op zijn buik, niet op zijn rug. Leave no traces!". Het is tevergeefs, Grzegorz wordt nog wel door ambulancebroeders opgehaald maar blijkt niet meer te redden.
Sporen volop, aldus de lijkschouwer, maar daar denken de machthebbers anders over. Jurek doet aangifte, Grzegorz moeder (een destijds bekende dichteres) staat op, met de steun van de aan autoriteit winnende priester Jerzy Popielusko doen ze samen aangifte. Maar ze praten tegen een muur: de overheid lijkt niet van plan de dienstdoende agenten te bestraffen en beginnen met ingewikkelde theorieën twijfels te verspreiden over de juistheid van Jurek's verhaal. In hun zoektocht naar rechtvaardigheid komen Jurek en Gregor's moeder steeds meer in gevaar, van alle kanten worden de apparaten in werking gesteld om hun getuigenis te ontkrachten. 
Waargebeurd he! The horror, the horror.

Met: Tomasz Zietek, Sandra Korzeniak, Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Robert Wieckiewicz

FIN - song : Alain Grasselli - Sonnenschiff

The Amateur - James Hawes

The Amateur op IMDb (6,5)
 The Amateur op Moviemeter (3,20)

The Amateur op Wikipedia

Een prima acteur hoor, die Rami Malek. Maar feitelijk speelt hij - op misschien zijn grootste rol na- altijd hetzelfde type: de contactgestoorde schuchter ogende slimme man, die van binnen kookt en elk moment kan ontploffen. Hij kiest er voor zijn rollen zorgvuldig te verdelen tussen good guys en bad guys, zodat ie niet een al te grote sticker op zijn conduitestaat geplakt krijgt. Maar ik begon er niet voor niets mee: hij doet dat prima, hij zet geloofwaardige types neer en doet dat bovendien op een meeslepende manier. 

We starten de film in Langley, USA en dan weten we dat we naar een spionage-verhaal gaan kijken. Heller zegt zijn vrouw gedag wanneer zij weer voor een zakenreis naar London moet. Agent Heller is een tamelijk afwijkend figuur op de personeelslijst maar wel een briljante. In zijn kelder onderzoekt hij door ethische hacks de significanties die uit de binnenstromende informatie naar voren komt. Dan komt het nieuws binnen dat zijn vrouw bij een gijzelingsactie in haar Londense hotel is omgekomen. Als Heller door zijn leidinggevenden op de hoogte wordt gebracht, besluit hij niet thuis te gaan zitten maar te onderzoeken wat er daadwerkelijk gebeurd is. 

Plots stuit hij op een met enige regelmaat voorkomende actie waaruit de CIA zelf niet helemaal goed naar voren komt, met name zijn leidinggevende directeur Moore lijkt een dubieuze rol te spelen, Hij confronteert Moore hiermee maar wordt argwanend bekeken. Hij weet genoeg: medewerking zal hij van de CIA niet hoeven te verwachten, hij beseft dat hij zelf op zoek moet naar het drietal dat verantwoordelijk is voor de moord op zijn vrouw.

Met: Rami Malek, Rachel Brosnahan, Holt McAllany, Michael Stuhlbarg, Caitriona Balfe, Laurence Fishburne

FIN - song : Volker Bertelmann - In the sky

Pacifiction (aka Tourment sur les Iles) - Albert Serra

Pacifiction op IMDb (6,4)
 Pacifiction op Moviemeter (2,96)

Pacifiction op Wikipedia

Vaagheid alom in deze film die ik om twee redenen tóch uitgezeten heb. Ten eerste de goede bedoelingen die de makers hebben met het verhaal. Ik kan me de ophef nog wel herinneren toen destijds bekend werd dat grote westerse naties - in dit geval Frankrijk- een paradijselijk stuk oceaan verderop gebruikten om nucleaire proeven te doen. Moruroa, de naam zegt u mogelijk ook nog wel iets. De tweede reden om de film af te kijken was hoofdrolspeler Benoit Magimel. Ik heb de man inmiddels in dermate verschillende rollen zien spelen dat ik wel mag concluderen dat hij hét heeft: hij is een acteur die beeldbepalend is, die karakters gestalte geeft en die een magneetwerking op de camera heeft. Niet dat ie altijd sympathieke personen weergeeft, oh nee, maar er zit een goed soort bezieling in die hem tot geloofwaardig acteur maakt.

Dit gezegd hebbende, over naar de vaagheid: we gaan naar Frans-Polynesië, we gaan naar Tahiti. Daar is gouverneur De Roller (op zijn Frans uitspreken, hij heeft niets met Liam Gallagher te maken) in nauw contact met getreden met de lokale bevolking. Er is namelijk een onderzeeër langs de kust gesignaleerd, men is bang dat het Westen weer opnieuw begint met kernproeven. De Roller moet die zorgen wegnemen, maar komt op zijn tocht diverse tegenstrijdige signalen tegen. We raken aan sekstoerisme, we raken aan machtsmisbruik, we raken aan corruptie, De Roller gebruikt zijn goede contacten met sekswerker Shannah en met hoteliers om stukje bij beetje de waarheid boven...eh..boven water te krijgen. 

Met: Benoit Magimel, Pahoa Magafanau, Marc Susini

FIN - song : Freddy Butler - I like your style