Shaun of the Dead - Edgar Wright

Shaun of the Dead op IMDb (7,8)
 Shaun of the Dead op Moviemeter (3,74)

Shaun of the Dead op Wikipedia

Vermoedelijk fronst u de wenkbrauwen nu u op dit blog Begt een recensie ziet schrijven over een zombiefilm? Daar was ie toch niet van, dat vond ie toch belachelijk? Klopt, zo haakte ik onlangs nog mijn waardering los van de tot dan toe uitstekende film "Sinners" toen er plotseling ondoden in beeld kwamen. Waarom dan deze? Welnu, dat is omdat de bedoeling van deze film ook daadwerkelijk s dat we zombies belachelijk vinden: er wordt grof de draak gestoken met het clichébeeld van de wandelende spoken die steeds maar weer opstaan nadat ze dodelijk verwond zijn. Deze film geldt als een recente classic, in ieder geval mijn filmquizvrienden reppen er regelmatig over. Ik maar een keer kijken dus. ik zag een heerlijke rol voor Simon Pegg en een door de repetitieve humor nog best wel onderhoudende film. Griezelig? Nee. Grappig? Bij vlagen wel.



Shaun sukkelt zich door zijn leven. Hij onderscheidt zich van zijn nóg lamlendiger bankhangende vriend Ed door in ieder geval nog een baantje te hebben. Maar verder komt er niet veel uit zijn klauwen, het hoogst haalbare is de afterwork-drink bij de lokale pub The Winchester. Ondanks dit apathische en weinig idealistische leven heeft Shaun al een tijd een vriendin, maar zij (Liz) klaagt steeds meer dat Shaun niets met haar onderneemt. Ze vraagt zich af hoe hij hun (en zelfs zijn) toekomst voor zich ziet.

Goede voornemens volop, Shaun is vast van plan Liz terug te winnen maar er worden bakken roet in het eten gegooid door een merkwaardig virus dat de gehele Britse mensheid verandert in wandelende lijken, in zombies dus. Shaun is zelf nog niet getroffen en probeert zijn vriend, maar ook zijn vriendin en zijn moeder te redden door een veilig heenkomen te zoeken, dwars door de klauwende en vooral bijtgrage griezels heen. Zijn relatie redden is vooralsnog niet het belangrijkste, zijn leven én hun levens redden wel.

Met: Simon Pegg, Nick Frost, Kate Ashfield, Lucy Davis, Dylan Moran, Nicola Cunningham, Bill Nighy

FIN - song : Queen - You're my best friend

Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

Moloch - Nico van den Brink

Moloch op IMDb (6,0)

Moloch op Moviemeter (2,93)

Aanvankelijk dacht ik dat ik deze al gezien had, maar dat bleek om "Witte Wieven" te gaan, een andere Nederhorror-in-het-bos. Niet dat deze film daar ver van afwijkt (het gaat hier om zombies in witte gewaden die op de hoofdpersonen afstiefelen) maar het verschil is wel dat dit verhaal speelt in de tegenwoordige tijd. 

Lang verhaal kort: Betriek leeft op het Drentse platteland aan de rand van heide en bos. Ze leidt met haar familie een teruggetrokken bestaan. Dat heeft een reden; ze trekt het ongeluk aan. Man overleden aan hartstilstand, oma vermoord, vaderaf-en-aan in de psychiatrie en moeder lijdt aan een mysterieuze ziekte. Betriek heeft haar muziekcarrière opzij gezet om bij haar dochtertje te kunnen zijn en voor haar ouders te zorgen. 

Er worden plots veenlijken ontdekt, waardoor een groep archeologen nader onderzoek komt doen in het veengebied waar zij woont. Er gebeuren plots rare dingen, helemaal wanneer bekend wordt dat er een grote hoeveelheid lijken wordt ontdekt: allemaal vrouwen, allemaal de keel doorgesneden. Betriek maakt zich zorgen en leest zich verder in in het verhaal, waarna ze op de archeoloog van dienst afstapt. Veiligheid is niet langer gegarandeerd, waakzaamheid is key.

Met: Sallie Harmsen, Anneke Blok, Alexandre Willaume, Markoesa Hamer

FIN - song : Ella van der Woude- Credits 

Lat den rätte komma in (aka Let the right one in) - Tomas Alfredson

Let the right one in op IMDb (7,9)
Films als deze vermijd ik doorgaans , want ver buiten mijn league. Potsierlijk gedoe met zombies en vampiers, ik loop er niet zo warm voor. Deze film had echter in de tussentijd een aardige reputatie opgebouwd en toen ie afgelopen week op tv kwam, drukte ik toch maar op {KLIK} . Heb me - ondanks het continue verzet tegen het onzinnige onderwerp- toch wel aardig vermaakt gevoeld.

Oskar is een tienerjongen die gepest wordt op school. Omdat ie wat stiller is, wat meer leest dan andere jongens en omdat ie waarschijnlijk gewoon een makkelijk willoos doelwit is, heeft een drietal jochies van school het op hem gemunt. Hij ondergaat het, hij draagt het. Op zijn kamer speelt hij wel wraakacties na, met messen en al, maar het komt er nooit van.
Er komt een nieuw meisje in de buurt wonen die ook vaak op dezelfde binnenplaats speelt. Eli is vreemd, er klopt weinig van haar afwijkende gedrag maar Oskar staat wel open voor een beetje vriendelijk contact. Steeds meer avonden ontmoeten ze elkaar, ze maakt hem al snel duidelijk dat ze niet zijn vriendinnetje kan zijn.
Wij weten inmiddels waarom: Eli is een vampier met een grote behoefte aan vers bloed. Haar vader wordt ingezet om buurtbewoners om te brengen en af te tappen, Eli moet eten. Steeds meer verdwijningen, steeds meer slachtoffers: de buurt zit met de handen in het haar. Dit doet echter allemaal niets af aan de vriendschap van Oskar en Eli. Hij vindt haar apart maar leuk, zij vindt hem te lief om de strot af te bijten en wil hem dus beschermen. Sterker nog: ze leert hem weerbaarheid om ook die pestkoppen op school te weer te staan. Hoe lang kunnen hun ontmoetingen nog doorgaan.

Eigenlijk een zoet jeugdliefde-verhaaltje, maar dan gelardeerd met het nodige nachtelijke bloed. Best een aparte combi.

Met : Kare Hedebrant, Lina Leandersson

The World's End - Edgar Wright

The World's End op IMDb (7,0)
Tamelijk bizarre film, door de combinatie van "vriendenreünie'film en zombieverhaaltje. Ik vond het van een nogal hoog "belachelijk" gehalte, al moet ik toegeven dat ik de aanpak van het einde dan wel weer redelijk kon waarderen.

Het begint allemaal als de onbenoemde leider van een vriendengroep na twintig jaar weer eens opduikt. Hij probeert zijn voormalige matties op te trommelen om af te maken wat twintig jaar geleden niet lukte (en wat ook direct het einde van hun vriendschap betekende). Gary zelf is twintig jaar verslaving en afkicken verder, de rest is op een vooral veilige manier verburgerlijkt: makelaar, advocaat, autohandelaar: dat werk.
De vier zitten dus niet zo op de komst van Gary te wachten maar hij is vasthoudend en krijgt de maten zover om nu eindelijk eens "The Golden Mile" te doen: een kroegentocht van anderhalve kilometer waarbij ze in alle cafés van hun hometown een pint moeten drinken.
Het eerste deel van de film is komisch doch voorspelbaar: in een reeks plagerijen en grappen vinden ze elkaar stukje bij beetje weer, ondanks de overduidelijke wrijving die er onderling heerst. Gaandeweg verandert hun stapavond: niet alleen door hun eigen ontbolstering, maar ook door al die rare dorpsbewoners die de teruggekeerden vreemd aankijken. En dito behandelen. Daar blijkt een reden voor te zijn.

Met : Simon Pegg, Nick Frost, Eddie Marsan, Paddy Considine, Martin Freeman, Rosamund Pike