500 Miles- Morgan Matthews

500 miles op IMDb (7,3)
 500 miles op Moviemeter (4,25)

500 miles op Wikipedia 

Mensen die het boek "Charlie and me" van Mark Lowery hebben gelezen, waren voorbereid. Zelf was ik dat dus niet. En maar goed ook want de geniale plottwist die naar de achtergronden van dit verhaal leidden, redden de film compleet. Tot die tijd was het op meerdere fronten matige acteerwerk soms storend. Daarnaast: tegen de typecasting van het jonge knulletje moet je opgewassen zijn (mijn vrouw vond hem een irritant mannetje en kwam daardoor lastig in de geloofwaardigheid van zijn belangrijke rol). Voor mij stond daar wel tegenover dat de ongenaakbare Bill Nighy hier wéér een sterke rol neerzet waarin hij niet zo typisch aristocratisch en superieur moet zijn als anders. Nighy is sterk, Clare Dunne is oké, het is leuk om Roman Griffin Davis te zien opgroeien en ook de bijrol van Maisie Williams is fijn. Genoeg om de film tot een goed einde te brengen. En die plottwist, mensen, dat was het betere inpakwerk.

We worden met orkaankracht het gezin ingetrokken: de premature geboorte van jongste zoon Charlie zal het verdere bestaan van het gezin bepalen. Charlie is hyper, Charlie is astmatisch en Charlie is onverschrokken. Handen vol hebben moeder, vader en grote broer Finn aan hem. Het zorgt voor spanningen maar het zorgt ook voor heerlijke ontlading. Beide jongens hebben een prachtige uitlaatklep: opa John, die in de wonderschone Ierse kustplaats Dingle woont. Daar spotten ze aan de kust met regelmaat de speelse dolfijn Fungie, die zich elke dag op vaste tijden even boven water vertoont. Charlie wordt fan, knuffel onder het kussen et cetera: Fungie wordt zijn imaginaire speelmaatje.

Maar dan: Finn hoort zijn ouders ruziën, hoort ze zelfs dingen zeggen als "maar Charlie blijft bij mij! Nou, dan neem ik Finn mee". De ouders staan onder spanning, zoveel is duidelijk. Ook de herhaaldelijke telefoontjes van opa worden niet beantwoord: opa is duidelijk de zondebok geworden en ziet zijn kleinkinderen niet meer. Finn wacht de aanstaande scheiding van zijn ouders niet af en neemt Charlie mee op een onverantwoorde trip: met trein, ferry en bus gaan ze vanuit het Engelse Sheffield opa proberen te bereiken aan de westkust van Ierland. Een helletocht van 500 miles, zonder geld en zonder volwassen begeleiding. Hoe dan? 

Met: Bill Nighy, Clare Dunne, Roman Griffin Davis, Eoin Duffy, Dexter Sol Ansell

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Jamie Duffy- Into the west

All the money in the world - Ridley Scott

 All the money in the world op IMDb (6,7)

All the money in the world op Moviemeter (3,23)

All the money_in_the_World op Wikipedia

Altijd een belevenis, een film van Ridley Scott. Meestal zijn het films van het grote gebaar, maar op een of andere manier kan ik er óók wat mee. Toen ik deze dus weer ergens tegenkwam, wilde ik hem toch wel eens opnieuw gaan zien. Immers: een op waarheid gebaseerd verhaal (ik pretendeer zelfs ook nog een beetje te herinneren van de nieuwsophef van destijds, ik was twaalf jaar en las zo af en toe al delen van de krant). Voeg daaraan toe vier vette karakterrollen ( Michelle Williams, Mark Wahlberg, de niet op de filmposter afgebeelde Romain Duris en een loeisterke Christopher Plummer) en je snapt dat dit geen vervelende exercitie werd.

Mijn recensie van destijds (september 2020) : BEGT recensie "All the money in the world"

FIN - song : Daniel Pemberton - J. Paul Getty

Billy Idol should be dead - Jonas Akerlund

Billy Idol should be dead op IMDb (7,4)
 Billy Idol should be dead op Moviemeter (3,44)

Billy Idol should be dead op Melkweg Doc

Dacht ik vroeger altijd dat Billy Idol een forse poseur was met een aantal zeer sterke songs, blijkt nu - na het zien van deze documentaire - dat Billy Idol gewoon een forse poseur is met een aantal zéér sterke songs. Want ja, de conclusie mag wel zijn dat heel veel van de buitenkant van de mooie jongen die punker speelde tot zijn rol behoorde. Het was lastig om een geloofwaardige punker in hem te zien a la Johnny Rotten  of Charlie Harper. Zijn looks waren net effe te goed, zijn bekkentrekken was net iets te gemaakt: het leek allemaal nét niet. Terwijl Idol echt wel een van de archetypische kenmerken van de ware punk bezat: hij was tegendraads en dwars en wilde zich niet gedragen binnen de verwachtingspatronen van de burgerlijke maatschappij.

Die houding bracht William Broad (ja, ook punkers hebben gewoon een civiele naam) al vroeg in conflict met zijn starre vader. William kleurde niet binnen de lijntjes, verbrak het contact met zijn vader en zag in de dan opkomende punkscene in London een geweldige uitlaatklep. Hij stapte in de band Chelsea, begon met maten een punkrockkelderclub van waaruit vervolgens Generation X ontstond. Die maakten lawaai, maar maakten ook naam: al snel werd duidelijk dat Broad (die inmiddels een alias had gevonden en zichzelf daarmee tot idool verhief) een magnetische kracht had: zijn knappe koppie, zijn stoere blikken met scheefgetrokken mond, zijn geheven vuist en zijn lederen verpakking maakten samen dat hij opviel. Gen X werd groter maar zakte uiteindelijk als een soufflé weer in, Idol brak uit de  scene en verhuisde zichzelf naar de VS. 

Naast de verlokkingen van de artiestenwereld (waar Idol op geen enkele manier tegen bestand was en die hem bijna het leven kostten) was Amerika voor hem tamelijk ideaal. Immers, veel minder nuchter dan de Europeanen, knappe smoeltjes doen het goed in de media dus Idol werd er al gauw een posterboy waarvan weinigen de lege huls zagen. Maar zoals vaker in de geschiedenis is momentum belangrijk: in 1981, richting dieptepunt van Idol's strijd tegen de drugs, kwam daar opeens Music Television. 24 uur per dag muziek én beeld: ideaal voor Billy om zich te profileren. Dankzij MTV kwamen er hits, er kwamen megahits, er kwamen filmrollen en andere schijnwerpers. Idol was daar waar hij wilde zijn: middenin beeld. Wij weten nu - doordat hij nog leeft- dat hij uiteindelijk de strijd tegen drugs- en seksverslaving gewonnen heeft, dat ie een markante doch lieve opa is. Het is een wonder dat hij overleefde, hij zou eigenlijk dood moeten zijn geweest. Heerlijke documentaire.

FIN - song : Billy Idol - Dying to live

The Match - Dominik & Jakov Sedlar

The Match op IMDb (5,8)

The Match op Moviemeter (2,61)

The Match op Wikipedia

We weten mogelijk al dat de komende weken een documentaire in de zalen gaat draaien die deze zelfde titel voert: die zal gaan over de spraakmakende WK-finale van 1986 tussen Engeland en Argentinië. Die heb ik nog niet gezien, denk wel dat ik het ga doen. Tot die tijd vermaakte ik me met déze : ook waargebeurd en ook over een voetbalmatch, maar dan van een paar oorlogen geleden. Niet hartstikke best maar gerust wel charmant te noemen. We gaan, met oa Franco Nero en Armand Assante, naar het bijna-einde van de Tweede Wereldoorlog, we trappen af in Hongarije 1944. 

Nou, niet helemaal waar: we starten in het nu. Opa Branko ziet zijn kleinzoon worstelen met sportiviteit. Opa neemt de jongen apart voor enkele wijze levenslessen die de jongen verbaasd doen uitroepen waar opa dan al die wijsheden vandaan heeft en of ie zelf dan ook gevoetbald heeft. En pas dán gaan we naar 1944.

De briljante voetballer Laszlo Horvath wordt op een door nazi's gedomineerd feestje herinnerd aan een eerdere voetbalmatch die hij enkele jaren geleden speelde tegen Duitse officieren. En won. Het zit de fascisten niet lekker, immers: ook op het sportieve vlak wilden ze heersen, desnoods op onsportieve manier. Dus wordt Horvath uitgedaagd een weddenschap aan te gaan. Hij weigert en kleineert daarmee de offiier. Gaat niet goed he, dat weten we allemaal. Horvath wordt opgepakt en belandt in een werkkamp. De officier van dienst kolonel Franz, kent zijn reputatie en rakelt de weddenschap opnieuw op. Horvath ziet in dat hij in een kansloze positie zit maar ziet ook wel overlevingskansen als hij opnieuw een winnend team tegen de Duitsers weet neer te zetten. Er gaat dus een match komen maar eerst moet hij rekruteren. Hij doet dat op zeer sociale wijze en werft zelfs een kansloos geitenhoedend jochie als materiaalman aan. En dat jochie, die heet Branko. De bal is rond, het cirkeltje ook.

Met; Franco Nero, Caspar Phillipson, Armand Assante

 

Doodgewoon - Ronald Zuidinga

Doodgewoon op IMDb (7,6)
 Doodgewoon op Moviemeter (2,80)

Doodgewoon op Nederlandse Filmacademie

Hier op dit blog heb ik al vaker een lans proberen te breken voor de "korte film". Want zeg nou zelf: veel speelfilms worden maar langer en langer, tweeënhalf uur is geen uitzondering meer. In een korte film kan de regisseur (heel vaak zijn het studenten van de filmacademie) heel veel tonen van de skills die later nog uitvergroot en verbeterd kunnen worden. Doorgaans een kernachtig verhaal met daaromheen de signatuur van de filmmaker, veel langer dan 20 minuten heeft de maker meestal niet. 

In het voorliggende "Doodgewoon" betekent dit dat we van Ronald Zuidenga mooie sociale verhalen kunnen verwachten. Verhalen die op een rustige manier verteld worden en die met lekker grove lijnen de personages schetsen. Als volgt: 

Terwijl zijn kleindochter Yula aan staat te bellen, ligt opa Herman in doodsnood op de keukenvloer. Hartaanval. Goed dat zijn dochter en kleindochter dus voor de deur stonden, want men is net op tijd. Na de ziekenhuisopname besluit zijn dochter dat Herman voorlopig maar even bij hen in huis moet, hij zorgt immers niet goed genoeg voor zichzelf. Andere eetgewoonten, gezonder leven, dat werk. 
Het valt hem zwaar, maar in de gesprekken met Yula leert hij dat ze het echt goed met hem voorhebben terwijl hij zich afvraagt waar hij dat aan verdient: hij is niet zo'n fijne opa en vader geweest, niet zo'n fijn mens eigenlijk. Misschien is het allemaal nog niet te laat.

Met: Bart Klever, Emma Zegeren, Chava voor in 't Holt

Opa Cor - Martin van Waardenberg en Peter Verhage

Opa Cor op IMDb (5,8)

Opa Cor op Moviemeter (2,78)

Opa Cor op WIkipedia

Na zijn spraakmakende theatershows met Wilfried de Jong is Martin van Waardenberg zich steeds meer gaan richten op het medium film. Met succes ook, trouwens. Hoewel hij een niet al te grote range aan karakters in huis heeft (en dus heel vaak gewoon zichzelf speelt), weet hij toch met enige regelmaat te scoren. In de film "De terugreis" bijvoorbeeld, daar excelleerde hij in naast Leny Breederveld. "Opa Cor" haalt lang niet de kwaliteit van die film, maar is nou ook weer niet heel vervelend om te zien. Opnieuw een combinatie van een tragische mopperende figuur die met sociale problematiek te kampen heeft. Wereldschokkend is het allemaal niet, zeg maar.

Opa Cor is een volkse vent: potje voetbal, kaartje leggen, pilsje erbij. En nog een pilsje, en zo voort. Het grote lichtpunt in zijn leven is zijn kleinzoon Coentje (van wie hij hoopt dat ie later net zo'n grote Feyenoord-ster wordt als zijn naamgever). Cor doet alles met hem, van dierentuin tot voetballen.

Tijdens een zo'n voetbalmiddagje laat Cor zijn aandacht verslappen: hij laat Coentje met andere jongens een balletje trappen terwijl hij in de kantine gaat klaverjassen. En pilsen. En klaverjassen. En pilsen. U snapt: hij verliest Coentje uit het oog en komt beteuterd bij zijn dochter aan. Hoewel de kleinzoon later alsnog komt opdagen, is voor Cor's dochter de maat vol: hij krijgt zijn kleinzoon niet meer te zien. 
Het is het begin van de totale aftakeling: Cor weet niet meer wat hij met zijn tijd aan moet en gaat uiteindelijk over tot hele vreemde beslissingen om toch nog wat van zijn leven te maken. Hij levert zijn identiteit in.
Het verhaal kent weinig verrassingen, maar wordt wel degelijk opgeleukt: een lawine aan cameo-rollen van bekende Nederlanders rolt voorbij, met daarbij een aantal hele leuke verrassingen.

Met : Martin van Waardenberg, Floortje van Waardenberg, Lenny van Waardenberg

FIN - song : Guus Bok- Opa Cor

The Life of Chuck - Mike Flanagan

The Life of Chuck op IMDb (7,6)
 The Life of Chuck op Moviemter (3,72)

The Life of Chuck op Wikipedia

Dan mag men er vooraf allerlei labeltjes opplakken die mogelijke filmkijkers tegenhouden of zelfs afschrikken, maar dit.is.een Topfilm! Het zou horror kunnen zijn (want ja, een boekverfilming van werk van de ongenaakbare Stephen King), het zou scifi zijn (want we gaan een stukje de mogelijke toekomst in), het zou een rampenfilm kunnen zijn (want ja, het einde der wereld en zo), maar zo zat ik er niet in. Magisch vond ik m, bij vlagen. En er zat romantiek in. En wetenschap. En dans. En literatuur. En coming-of-age. Voor mij was het allemaal dikke prima: cameravoering, acteurs, sfeer, ik zat er heel goed in. Daarmee rechtvaardig ik ook de keuze van de regisseur om de film in drie ogenschijnlijk losse delen op te knippen en die dan ook nog eens achterstevoren te vertellen. Het maakt de fil, enigszins ongrijpbaar en dat is precies wat ie nodig heeft. Ik ben fan.

We zijn er dan toch eindelijk beland: het einde der tijden, de apocalyps. Leraar Marty Anderson probeert nog wat ie kan om de leerlingen wat bij te brengen, maar die zijn allen meer bezig met de rampzalige berichten die hun telefoons bereiken (half Californië is ingestort door mega-aardbevingen, de staat wordt langzaam door de zee verzwolgen). Lang kunnen de leerlingen overigens niet meer van hun telefoons genieten: het internet valt weg. En goed ook: zozeer dat mensen gaan peinzen hoe ze dat ook allemaal weer deden vóór het internettijdperk. Marty rijdt naar huis, loopt vast in onmetelijke files en ziet een vreemd reclamebord waarin Chuck bedankt wordt voor 39 prachtige jaren. Hij slaat er geen acht op, maar wij - goed voorbereid immers - doen dat wel. Terwijl Marty troostende gesprekken voert met zijn ex-vriendin Felicia, gaan wij langzaam over naar deel 2.

Daarin betreden we het leven van boekhouder Chuck. Tenminste, we zien hem in een pauze van een congres wandelen op straat. Hij houdt stil bij een straatartiest, een jonge drumster. Wat hem bezielt, zal niemand ooit weten, maar hij beweegt zijn heupen en doet voorzichtig een dansje (en Tom Hiddleston kan dat, dat weten wij). Hij nodigt een somberende jonge vrouw (relatie net verbroken) uit om zich bij hem te voegen. Ze gaan compleet los in een wervelende dans op het stadsplein.
Pas dáárna leren we in deel 3 Chuck pas echt kennen: we gaan terug naar zijn jeugd bij zijn opa en oma. Hij is een te kleine nerd met een brilletje die van zijn oma de beginselen van de dansritmes onderwezen krijgt. Het zal zijn toekomst bepalen. Of nou ja, misschien doet zijn opa dat wel, die hem voorhoudt dat er maar heeeeel weinig mensen van dansen kunnen leven, Chuck kan beter zijn hersens gebruiken.

De film is een ode, al weet ik nog niet precies waaraan. Ik heb zelden zo'n opgewekte einde-der-tijden-vertelling meegemaakt, deze had een magische werking op me).

Met: Tom Hiddleston, Chiwetel Ejiofor, Benjamin Pajak, Jacob Tremblay, Karen Gillan, Mia Sara, Mark Hamill

FIN - song : Gregory Allen Isakov- The Parting Glass

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Mule - Clint Eastwood

The Mule op IMDb (7,0)
 The Mule op Moviemeter (3,42)

Het was er de avond voor, gisteren. Een film met een all American hero. Hoewel de kern van het verhaal nog wel in mijn achterhoofd zat, was ik de grote lijnen wel een beetje kwijt. Bovendien had mijn vrouw deze nog nooit gezien dus klikten we erop los. 
Aan mijn mening over de film is niet heel veel veranderd sindsdien. Mijn recensie van destijds: 
https://begt.blogspot.com/search?q=the+mule

FIN - song : Toby Keith- Don't let the old man in

Ezra- Tony Goldwin

Ezra op IMDb (6,4)
 Ezra op Moviemeter (3,16)

Toen deze eerder dit jaar in mijn geliefde filmtheater geprogrammeerd stond, liet ik hem passeren omdat ik bang was voor karikaturen. De synopsis van de film gaf immers de kans dat er door de filmmakers met de aandoening van de hoofdpersoon aan de haal zou worden gegaan. Levert vaak wel Oscars op (Rain Men, My Left Foot) maar levert bij mij vaak irritatie op vanwege het voor de film uitvergroten van het gedrag. Dat speelde in deze film alleen in het begin even mee, maar al snel werd het een aandoenlijk vader-en-zoon-verhaal waarbij beiden hun afwijkende eigenschappen hebben. Blij dus dat we deze gisteravond gehuurd hebben.

Als we die eerste 10 minuten doorgekomen zijn, weten we dat Ezra een stevig autistische jongen is die het zijn ouders lastig maakt in de opvoeding. Dermate lastig zelfs dat hun relatie erop stukloopt, moeder vertrekt en doet een andere partner op. Zowel vader als moeder lopen over van liefde voor hun zoon maar ze staan elk een andere aanpak voor. Dit leidt tot een gaandeweg groeiende verwijdering tussen de twee: moeder laat zich door de vele hulpverlenende instanties de wet voorschrijven terwijl vader juist met die instanties in gevecht gaat. Dat laatste zelfs iets te letterlijk, hetgeen leidt tot een contactverbod.

Niet dat pa zich daaraan houdt, natuurlijk. Hij staat bij het schoolplein van Ezra's nieuwe school en ziet dat de nieuwe medicatie een (bijna letterlijk) verlammende werking op de jongen heeft. Zijn hart breekt en hij neemt een radicale beslissing: hij haalt 's nachts de jongen weg uit het huis van moeder en stapt in de auto, onderweg naar een vriend die een paar staten verderop op het platteland woont. Moeder is woest, probeert eerst nog via de eigenzinnige opa met haar ex in contact te komen maar dat helpt niet. Ze neemt een radicale stap en zet een Amber Alert uit voor haar zoon. Terwijl die eigenlijk best een fijne reis maakt met zijn eigenlijk best grappige vader, maakt moeder samen met opa jacht op de twee. Ieder heeft daarbij zijn/haar eigen belang, ieder heeft daarbij zijn/haar eigen achtergrondverhaal.

Ik was zeer te spreken over het acteerwerk van Bobby Cannevale, die een ontwapenende emotionele man neerzet. Hoogtepunt van de film, wat mij betreft.

Met: Bobby Cannevale, Rose Byrne, William A. Fitzgerald, Robert de Niro, Whoopi Goldberg

FIN - song : Rae Isla - Ezra

Owd Bob- Rodney Gibbons

Owd Bob op IMDb (6,3)
 Owd Bob op Moviemeter (3,69)

Wat een lieflijke familiefilm lijkt, hoeft dat niet altijd te zijn. Er kunnen dan wel schrandere tieners in de hoofdrol zitten, het gedrag van de volwassen bepaalt voor een fors deel de teneur van de film. Zo ook deze: de hoopvolle toekomstblik van de tieners moet opboksen tegen het van rancune doordrenkt beeld van de volwassenen die zelden willen vergeten wat ze allemaal is aangedaan. 

Wanneer de jonge David na het overlijden van zijn ouders (auto-ongeluk) voor de zomerperiode bij zijn opa op het eiland Man terecht kan, wordt hij vooraf gewaarschuwd: opa is een nukkige, ja zelfs chagrijnige man die het leven als een last draagt. Jeugdzorg hoopt op een klik tussen grootvader en kleinkind, zodat David straks niet in Canada naar een pleeggezin moet. 

Dat gaat niet vanzelf: niet voor niets hadden David's moeder en David's opa amper contact. Opa Adam blijkt een verzuurde man die boos is op de hele wereld en alleen maar vriendschap voelt voor zijn hond Zac. Zac is trouw, Zac is waaks en Zac is bovendien al twee jaar achtereen kampioen schapendrijven, een wedstrijd waar op het groene eiland veel waarde aan gehecht wordt. Slechts door keihard te werken in het boerenbedrijf krijgt David zijn opa een beetje los, stukje bij beetje leert hij waarom opa zo geworden is. Daar hoort onder andere de animositeit met de buren, nee eigenlijk met het hele dorp bij. Een ruzie die zich eigenlijk voortzet in de stamboom van elkaars boerderijhonden. Die blijken namelijk meer familie- en gemeenschapsbanden te hebben dan de bevolking zelf. David gaat, samen met het ondernemende buurmeisje Maggie, proberen daar wat aan te doen. Terwijl er steeds maar schapen doodgebeten worden en de bevolking met beschuldigende vingers naar elkaar kijkt, werkt David aan een oplossing.

Met: James Cromwell, Colm Meaney, Dylan Provencher, Jemima Rooper

FIN - song : Magic Robot- Ludwig Part

ADN (aka DNA) - Maïwenn

ADN op IMDb (5,9)
 ADN op Moviemeter (2,69)

Nadat ik vorige week reeds "Jeanne du Barry" had gezien, herinnerde ik me dat ik nog een eerdere film van regisseuse Maïwenn op de schijf had staan. Die meteen maar aangezet gisteravond. Jammer jammer, maar ook deze kon me maar matig boeien. 

Het leeuwendeel van de van oorsprong familie verzamelt zich rond het sterfbed van opa. Die is als voorvader de sprong wezen nemen van traditioneel Noord-Afrikaanse leefstijlen naar een immigrantenbestaan in Frankrijk. En dat heeft impact op alle nazaten. 

Kleindochter Neige is ontroostbaar en gaat op zoek naar haar roots en naar de oorzaken van de vele spanningen binnen de familie. Ze ontdekt steeds meer over de achtergrond van opa, over de Algerijnse opstand die opa uiteindelijk deed vluchten naar een andere wereld. Met haar moeder kan Neige maar niet in het reine komen, om maar niet te spreken over de compleet eigen weg die haar vader gevolgd heeft. Neige (die eigenlijk Nadjda heette) heeft door dat ze veel minder door haar ouders gevormd is dan door haar opa. Ze gaat ver in haar zoektocht, letterlijk ver.

Met: Maïwenn, Fanny Ardant, Louis Garrel, Marine Vacth

Qui m' aime me suive - Jose Alcala

Qui m' aime me suive op IMDb (5,2)
 Qui m' aime me suive op Moviemeter (2,38)

Tamelijk zoute komedie over een driehoeksverhouding in het zonnige Frankrijk. Ik heb Daniel Auteuil als acteur hoog zitten, maar hier komt ie toch ook niet helemaal mee weg. 

Auteuil is hier de mokkende Gilbert, een voormalige garagehouder die de slechtlopende zaak heeft moeten sluiten en nu wat marginale losse bijverdiensten heeft. Zijn vrouw, de levenslustige Simone, ziet het allemaal met lede ogen aan. Haar man moppert zich de dag door, schuldeisers melden zich en zijzelf voelt zich niet gezien. Nou ja, niet helemaal gezien dan, want de stiekeme verhouding met overbuurman Etienne houdt haar nog enigszins op de been. 

Wanneer Etienne verhuist en de deurwaarder bij Simone de televisie komt opeisen, wordt het haar te veel. Ze verlaat Gilbert, huist in bij Etienne en laat Gilbert alleen achter. Nou ja, alleen: net op die dag staat zijn kleinzoon Terence voor de deur, met wiens moeder Gilbert ook al in onmin leeft. 

Hij voelt zich verplicht om - met frisse tegenzin- het jongetje op sleeptouw te nemen. Samen gaan ze op zoek naar Simone, die ze inderdaad bij Etienne aantreffen. Gezamenlijk zorgen de heren voor een verandering van inzicht bij Simone, die echter nog niet van plan is haar nieuwe status zomaar op te geven. 

Met : Daniel Auteuil , Catherine Frot, Bernard le Coq,  Solam Dejeane-Lacreole

FIN - song : Fred Avril & Mick Harvey - Simone

Youth in Oregon - Joel David Moore

Youth in Oregon op IMDb (5,8)
 Youth in Oregon op Moviemeter (3,17)

Het label "komedie" op de filmzender, de steunkleur en de auto op de poster, de synopsis waarin een roadmovie beschreven wordt waarin een oudere mopperkont naar de andere kant van het land gereden wordt: alle voorafgegeven details wezen op een film die hintte naar het succes van "Little Miss Sunshine". Wie soortgelijk vermaak verwachtte , kwam bedrogen uit. Ik keek namelijk naar een film die weliswaar komische momenten kent, maar die voornamelijk een bloedserieuze ondertoon heeft. Zelf kon ik het allemaal wel waarderen. 

Karakteracteur Frank Langella speelt Raymond, een gepensioneerde arts die het leven helemaal zat is. Zijn vrouw is voortdurend onder de invloed en begeeft zich liever onder anderen dan dat ze in zijn nabijheid is. Zijn dochter zit in een uitgeblust huwelijk, zijn kleindochter pubert als een bezetene. Allemaal overkomelijke problemen, ware het niet dat Raymond hartproblemen heeft en van de dokter te horen krijgt dat hij daaraan zal bezwijken als hij niet opnieuw onder het mes zal gaan. Bovenstaande problemen doen Raymond besluiten dat hij die operatie niet meer wil, het is mooi geweest zo. 

Hij besluit terug te reizen naar zijn geliefde staat Oregon, waar hij opgroeide en nog steeds een vakantiehuisje heeft. Oregon heeft liberalere opvatting dan de staat New York waar het euthanasie-wetgeving betreft: als hij daar eenmaal is aanbeland, zal hij met vakbroeders afspreken om de formaliteiten rond te breien. 

Aanvankelijk wil Raymond met de taxi die kant op, maar daar steekt zijn dochter een stokje voor. Die verplicht haar man om haar vader een stukje in die richting te begeleiden, zodat hij hem onderweg kan ompraten en weer naar huis kan doen terugkeren. Raymond's vrouw gaat - bepakt met een drankvoorraad- mee, waarna zich een emotionele lange reis ontvouwt die elk van de reizigers tot inzichten brengt. 

Met : Frank Langella, Billy Crudup, Mary Kay Place, Christina Applegate , Josh Lucas

Belfast - Kenneth Branagh

Belfast op IMDb (7,4)

Belfast op Moviemeter (3,18)

Deur in huis, KLABAM : wat een prachtige film. Een intiem en sfeervol portret van getroubleerde tijden. Het kán, het is effectief. Natuurlijk kun je klagen over een nauwelijks uitgewerkt script, we kijken naar een compact verhaal. Maar de vrolijkheid die steeds maar weer botst met de ernst , de rauwe realiteit die steeds weer wringt met de hoop die de mensen uitstralen: het is van een ongekende schoonheid in deze film. Uitstekende hoofdrolspelers, maar de ongenoemde hoofdrolspeler is toch echt de muziek. Wat wordt die passend ingezet , wat een uitstekende match tussen sfeer in beeld en sfeer in klank. 
Ik schat in dat dit een echte "twee kampen" film is: je vindt het niks of je vindt het prachtig. 

We schakelen terug naar eind jaren 60, de arbeidersstad Belfast staat onder spanning. De altijd aanwezige religieuze bewijsdrang komt tot een hoogtepunt als protestantse activisten de huizen van katholieken in hun wijk komen belegeren. Rellen, vernieling, agressie, haat zelfs. Als de rookwolken zijn opgetrokken, kijken de bewoners elkaar nog eens aan: al die jaren knus en sociaal met elkaar samengeleefd en nu moet ik opeens een hekel aan mijn buurman hebben? Het is voor velen een onmogelijke opgave, want aan de buitenkant is niet te zien of de mensen katholiek of protestant zijn. 

Buddy , een olijk jochie van een jaar of tien, raakt hiermee zijn grootste speelterrein kwijt: altijd is hij op straat te vinden om riddertje te spelen of een potje te voetballen. Ineens moet ie om zich heen kijken, ineens moet hij zich afvragen of zijn heimelijke verliefheid op dat katholieke meisje uit zijn klas nog wel passend is. Buddy moet al zijn grote dromen aanpassen, er is een nieuwe werkelijkheid. 
Thuis is het ook al geen feest, want Buddy groeit op in relatieve armoede. Moeder heeft moeite de eindjes aan elkaar te knopen, vader is steeds lang van huis om te werken in Engeland. Om die reden is Buddy veel in het huis van opa en oma te vinden, waar alles draait om de liefde. Opa en oma stralen een warmte uit waar iedereen zich aan kan laven: naar elkaar, naar hun kinderen, naar hun kleinkinderen en vooral ook naar hun stad, hun Belfast. 
Terwijl iedereen hoofdschuddend tussen de ongemakken heen laveert, komt vader thuis met een schokkende vraag: zou moeder, zouden de jongens willen overwegen om naar Engeland te verhuizen als vader daar een goede baan lijkt te krijgen, waar een huis met een tuintje bij in zit? Het zou bovendien goed zijn voor de kinderen om uit deze gevaarlijke periode weg te trekken uit de wijk. 
Klinkt allemaal lekker, denkt Buddy, maar Engeland is geen Belfast. Wat kan hij doen, hoe maakt hij iedereen duidelijk dat hij hier nog veel te doen heeft, dat ie niet zomaar alles en iedereen kan achterlaten? 

Met: Jude Hill, Catriona Balfe, Jamie Dornan, Judi Dench, Ciaran Hinds

 FIN - song : Van Morrison - And the healing has begun

Herman vermoordt mensen - Joost Reijmers/ Thomas van der Ree

Herman vermoordt mensen op IMDb (7,2)

Herman vermoordt mensen op Moviemeter (3,30)

Opnieuw een telefilm, ik ben er van. Opnieuw een aparte invalshoek (mensen die verstrikt raken in de ambtelijke wereld van formulieren en consulentenbeoordelingen) , hetgeen dit niemendalletje net iets boven de middelmaat uit tilt. Het verhaal:

Herman belandt in een verzorgingstehuis waar hij niet wil zijn. Zijn dochter - een politierechercheur in opleiding-  heeft alles geregeld maar Herman moet er wel een beetje aanpassing voor over hebben om er te kunnen blijven. Daar heeft hij helemaal geen zin in, die andere oudjes met hun roddeltjes en hun kwaaltjes doen hem helemaal niets. Herman steekt zijn energie liever in dagelijkse ritjes naar de slijter, waarna de jeneverflessen hem de troost moeten bieden die hij zoekt. Liever dan hier zou Herman in de gevangenis zitten (hij heeft ervaring) omdat hij daar niets anders hoeft te doen dan op zijn bed liggen om zijn natje en droogje te krijgen. 

Wanneer Herman met zijn rollator vol drankflessen naar huis loopt, komt hij langs een huis van waaruit buurvrouw Kim om hulp roept. Zij wordt mishandeld door haar agressieve man, Herman wil haar helpen. Kort gezegd: de kwartjes vallen. Als hij nog zorgt dat deze nare vent naar een andere wereld wordt geholpen, kan hij zich aangeven en mag ie eindelijk naar de gevangenis. Het ene deel lukt, het andere niet. Niemand gelooft Herman, niemand denkt dat een oude schuifelopa deze moord gepleegd kan hebben. 

Er moet dus iets anders gebeuren, nu Herman de smaak te pakken heeft. Voortvarend gaat hij op zoek naar zijn eigen arrestatie. 

Met : Aus Greidanus sr. , Melody Klaver, Fockeline Ouwerkerk, Leny Breederveld

Schwarze Insel (aka Black Island) - Miguel Alexandre

Schwarze Insel op IMB6 (5,2)

Schwarze Insel op Moviemeter (2,74)

Recht-toe-recht-aan wraakfilm, waarbij gretig gebruikt gemaakt wordt van de spannende schoonheid van de Waddeneilanden. De Duitse Waddeneilanden in dit geval, want daar bevinden we ons in dit sinistere verhaal. 

We knallen de film meteen hard binnen als in een tijdsbestek van 4 maanden respectievelijk eerst Jonas' oma en vervolgens zijn vader en moeder om het leven komen. Wij weten direct dat dit geen natuurlijke gebeurtenissen zijn, maar de hoofdrolspeler weet dit nog niet. 

Zijn ouders hadden geen contact meer met zijn opa, maar als die laatste Jonas aanbiedt om bij hem in huis te komen wonen en daar zijn school af te maken, twijfelt hij geen moment. Hij is gek op het eiland, is een goede student en er zijn amoureuze ontwikkelingen gaande met zijn lieve klasgenote Nina. 

Er komt een nieuwe lerares op school omdat hun huidige klassenleraar op vakantie een mysterieus ongeluk heeft gehad. De lerares Helena wekt bevreemding op bij veel leerlingen. Ze is tamelijk vrij en open en - volgens de tienerjongens- best sexy. Jonas excelleert in haar literatuurlessen, het valt hem niet op dat hij veel speciale aandacht van haar krijgt. Wanneer hij bij haar strandhuisje langsgaat om te schaven aan zijn gedichten die hij voor een lesproject heeft gemaakt, loopt het natuurlijk al snel uit de hand. Er is seks. 

Dat brengt Jonas in een lastig parket: ten eerste voelt hij zich schuldig tegenover Nina, met wie een prille relatie zich aankondigde. Ten tweede brengt het hem in de klas natuurlijk in een ongemakkelijke positie: hoe krijg je les van iemand met wie je de avond ervoor amoureus bent geweest? 

Terwijl Jonas probeert zijn gevoelens en gedachten in bedwang te houden, zien we langzamerhand steeds meer oorzaken van het roekeloze gedrag van juf Helena ontrafeld worden. Die hebben met meer dan Jonas alleen te maken.

Met : Alice Dwyer, Philip Froissant, Mercedes Müller , Hanns Zischler, 

FIN - song : Paul Eisenach & Jonas Hofer - Fever

All the money in the world - Ridley Scott

All the money in the world op IMDb (6,8) 

Op waarheid gebaseerde film over 1 van de meest spraakmakende ontvoeringen ooit. Dermate spraakmakend dat ik - destijds een 12 jarig jochie - de krantenkoppen nog weet te herinneren. Dit komt vooral door de lugubere wending die er in deze zaak zaten. Het ging ook echt ergens om. 

1973, net vóór de oliecrisis. Paul Getty III woont als 17-jarig jochie in het mondaine Rome. Zijn ouders zijn daar naartoe verhuisd omdat de lanterfantende vader toch maar eens aan een baan moet worden geholpen. Diens vader , John Paul Getty, is de rijkste man op aarde en tevens de rijkste man ooit (op dat moment ). Het lijkt dus dat kleinzoon Paul onder een redelijk gesternte geboren is, maar niets is minder waar. 

Opa JP is een hardvochtige man die vindt dat hij het recht heeft om daadkracht en inzet te eisen , daar wordt je immer rijker van dan van medeleven en compassie. Zijn zoon Paul II is een nietsnut en kan die druk niet aan. Al snel na de verhuizing naar Rome trekt hij naar het hippiepark Marokko en slijt zijn dagen in volledige verdwazing , de ene drug na de andere. Kleinzoon Paul moet het volledig hebben van de liefde en inzet van zijn dappere moeder Abigail. Die weet haar zoon nog een beetje bij de familie betrokken te houden , die weet opa af en toe het gevoel te geven dat hij ook naar zijn familie om moet kijken. 

Wanneer Paultje dan ook wordt ontvoerd (de kidnappers gaan er van uit dat de hele familie rijk is en dat opa over de brug zal komen). is het zijn moeder die alle onderhandelingen doet , die opa erbij betrekt. Die man ziet in dat er iets moet gebeuren, al is hij niet bereid de portemonnee te trekken. Hij schakelt een van zijn beste medewerkers in : Fletcher Chase zal Abigail moeten helpen de zoon vrij te krijgen zonder dat er losgeld wordt betaald. De spanningen in de driehoek kidnappers- Abigail en fFetcher- opa JP loopt snel op. er lijkt niet anders te resten dan een gruwelijke afloop. 

Met : Michelle Williams, Mark Wahlberg, Christopher Plummer, Charlie Plummer , Romain Duris

A Good Year - Ridley Scott

A Good Year op IMDb (7,0)
Deze vooral bekeken omdat Albert Finney er in speelt. Een klein rolletje weliswaar, maar dan nog: altijd een genoegen om deze meester te zien mopperen en murmelen.

Verwacht geen spanning, verwacht geen verrassing. Als je dat opzij weet te zetten, is deze film tamelijk goed te doen want er valt veel te zien. Her en der prima acteerwerk, fraaie landschappen en een feelgood van jewelste. Wel eentje waar de levenslessen moddervet vanaf druipen, maar dat nemen we op de koop toe als Finney, Marion Cotillard en Tom Hollander (in een prototype Tom Hollander-rol) voorbij zien komen. En Russell Crowe natuurlijk, maar daar heb ik niet heel veel mee.
Anyway: feelgood is het doel.

Max is een wijsneuzerig jongetje dat bij opa op het landgoed zijn zomers doorbrengt. Schaken, wetenschap en betweterigheid: het is niet heel lastig om onsympathieke trekjes in het jongetje te ontwaren. Wanneer we een sprong in de tijd maken, zien we dat dit bewaarheid is geworden: Max is een enorm succesvolle, doch asociale en onpersoonlijke beursjongen. Klappen met geld maakt hij, maar zodra daar de kick vanaf is, moet hij door naar de volgende. Er is geen vrouw, er zijn amper vrienden: zijn 24 uur gaan volledig op aan hits & misses op de beursvloer. Waarbij hij veel vaker dan anderen aan de goede kant daarvan zit.
Alles verandert wanneer hij bericht krijgt dat opa is overleden en hem het landgoed nalaat: een oud Frans landhuis met een enorme wijngaard. Max besluit te gaan kijken en schakelt alvast een makelaarsvriendje in om de verkoop gereed te maken. Want "wat moet ie ermee', met die aggenebbish scheve kamers en die wijngaard die naar zijn weten louter bocht produceert?

Max beseft dat hij door zijn komeetachtige carrière zijn opa de laatste jaren enorm heeft verwaarloosd en krijgt al gauw spijt van zijn verkoopplannen: wat is er op tegen om hier wat van proberen te maken? En helemaal als dat in samenwerking met enkele locals kan: uiteraard met de beheerder van het landgoed maar misschien ook wel samen met die mysterieuze schone van de bistro in het dorp. Hij zal moeten veranderen: niet alleen voor zijn opa , maar ook voor een laatste strohalm om te kijken hoeveel menselijkheid hij eigenlijk bezit. 

Met : Russell Crowe, Marion Cotillard, Albert Finney, Abbie Cornish, Tom Hollander