Promising Young Woman - Emerald Fennel

Promising Young Woman op IMDb (7,5)
 Promising Young Woman op Moviemeter (3,50)

Promising Young Woman op Wikipedia

Blijkbaar is mijn wijze van filmkijken in vijf jaar tijd nog niet veel veranderd. Ik bekeek deze film in april 2021 en kom nu eigenlijk tot min of meer dezelfde (positieve) conclusie. PYW is een sterke (en voor mannen beschamende) film die eigenlijk volledig gedragen wordt door Carey Mulligan. Als ik haar naam noem, reageert mijn vrouw (die veel meer van "shownieuws" weet dan ik) altijd met dezelfde opmerking: "En zij is de partner van...?". Inmiddels kan ik die vraag beantwoorden, het voegt nog een klein plusje toe aan haar al zo imposante acteercarrière. 

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Promising Young Woman" (april 2021)

FIN - song : Juice Newton - Angel of the morning

Drømmer (aka Dreams) - Dag Johan Haugerud

Drommer op IMDb (7,2) 

Drommer op Moviemeter (3,28)

Drommer op Wikipedia

Van een ongemakkelijk onderwerp toch een onderhoudende, ja welhaast plezierige film maken: het kan. Dat bewijst regisseur Dag Johan Haugerud met zijn trilogie "Liefde, dromen, seks". U snapt dat we het hier dus over het middelste - en dus verbindende - deel hebben. Haugerud pakt steeds kleine menselijke verhaaltjes om ze aanvankelijk op te blazen tot mega-proporties en daar dan vervolgens weer de lucht uit te laten lopen. Dat laatste bedoel ik niet negatief, integendeel: terwijl je middenin het drama zit, komt er opeens toch ook weer lichtheid in het verhaal en blijken die lichtpuntjes voor het oprapen te zijn. Knap dus, ik zat in ieder geval geboeid te kijken naar deze film die ik vorig jaar in het filmhuis gemist had maar nu via de filmzender toch kon oppakken.

Johanne lijkt een gecompliceerd meisje, ietwat stil en beschouwend. Dat wordt alleen maar erger wanneer daar plots de nieuwe lerares Johanna voor haar neus staat. Plots hoort ze helemaal niet meer waar de lesstof over gaat, plots zit ze in een heel andere droomwereld. Ze beseft niet goed wat er aan de hand is maar het antwoord lijkt simpel te zijn: ze is verliefd. Stráálverliefd. En dat brengt haar in de problemen: ze wordt ziek, ze is afwezig, haar vriendinnen vragen zich af wat er met haar aan de hand is. Johanne weet het niet maar begint langzaam te vermoeden waar de angel zit. Ze gaat naar de flat van haar lerares.
Wat daar allemaal gebeurt, wordt ons pas later duidelijk. Dan heeft Johanne inmiddels al een volledig boek geschreven over haar ervaringen, een boek dat ze aanvankelijk alleen aan haar oma laat lezen (ze durft het er nog niet met haar moeder over te hebben omdat ze weet dat er dan mogelijk pittige reacties zouden komen). Gaandeweg de film krijgen we verhelderende passages in beeld, maar de mystiek blijft: hoe ongrijpbaar zijn gevoelens van liefde in het leven van een tienermeisje? En: wat zijn de implicaties voor iedereen als ze naar die gevoelens gaat handelen?

Met: Ella Overbye, Selome Emnetu, Ana Dahl Torp, Anne Marit Jacobsen
 

FIN - song : Hilma Nikolajsen - Maybe today (Satan)

Silent Rebellion (aka Á Bras-le-Corps) - Marie-Elsa Sgualdo

Silent Rebellion op IMDb (6,8)

Silent Rebellion op Moviemeter (3,00)
 Silent Rebellion op Wikipedia

Op dagen zoals gisteren heb ik weinig motivatie nodig om naar de filmzaal te gaan: in ons eeuwenoude gebouw is het heerlijk koel, de dikke muren zorgen voor een aangename zit. Voeg daarbij dat het weer een voorpremière-avond was en dat de poster van de vertoonde film al een sterke lokroep deed om ons binnen te lokken, bovendien beloofde het ook nog eens een "moeilijke' film te worden dus Begtje was te porren. Bij het verlaten van de zaal werden de bezoekers om hun waardering van de film gevraagd, we liepen vér uit elkaar qua beleving. Wat die anderen vonden, zeg ik niet: u krijgt mijn kijkervaring te lezen hier.

Ondanks haar frêle postuur en haar porseleinen gezichtje straalt Emma kracht uit. Dat blijkt wel uit de zwijgzame doch krachtige energie die ze in elke dag stopt. Nu haar moeder besloten heeft haar leven in de grote stad te vervolgen, komt een deel van de zorg van haar broertje en zusje op Emma neer. Daarnaast werkt ze als huishoudster bij de veeleisende doch niet onvriendelijke domineesvrouw. Voor een ander zou dat al een beste pak hooi op de vork zijn, maar Emma gooit er nog een schepje bovenop: vrijwillig neemt ze de zorg op zich voor de gedemotiveerde alcoholische dominee. Ze assisteert hem bij de kerkdiensten, ze zorgt voor zijn (vooral) natje en een beetje droogje. Over haar Zwitserse grensdorpje hangt de deken van de Tweede Wereldoorlog: in de bossen worden mensen door nazi's weggevoerd, maar de dorpsbewoners proberen overal buiten te blijven. Deels is dat uit de spreekwoordelijke neutraliteit, maar uiteraard is het ook lijfsbehoud. De dominee kan er slecht mee omgaan, hij is boos op zijn medeparochianen die geen poot uitsteken naar de arme drommels die worden opgepakt. 

Bij haar werkgeefster komt een jonge journalist op bezoek die juist kansen ziet in deze crisissituatie. Zijn opgeruimde en geprivilegieerde houding werkt aanstekelijk op Emma, totdat de jongeman haar volkomen verrast door haar tijdens een uitstapje seksueel te overweldigen. In plaats van boosheid voelt Emma vooral schaamte, ze maakt zich zorgen om haar mogelijke studiebeurs (die de enige uitweg uit haar armoedige situatie lijkt) maar vooral maakt ze zich zorgen om de blikken van de parochianen en dorpsbewoners. Ze moet een uitweg vinden, die komt er ook door middel van een gearrangeerd huwelijk met een jonge dorpeling. Emma lijkt de kalmte hervonden te hebben maar dat blijkt schijn. In haar hoofd woeden stormen, ze legt zich niet bij de situatie neer.

Het is aan de kijker om lichtstreepjes te vinden in dit pittige verhaal. Voor mij zaten die in het ijzersterke spel van Lili Guenau als Emma, maar zeker ook in haar stap-voor-stap mentale aanscherping. Mooie film, als u het aan mij zou vragen.

Met: Lila Guenau , Grégoire Colin, Thomas Doret, Aurelia Pasteur, Sandrine Blancke

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Nicolas Rabaeus- End Credits

Women Talking -Sarah Polley

Women Talking op IMDb (6,9)
 Women Talking op Moviemeter (2,97)

Women Talking op Wikipedia

Deze heb ik lang voor me uitgeschoven, ik wist niet helemaal zeker of ik zin had in een film die min of meer één lang kringgesprek is. Maar nu ik m alsnog bekeken hebben, stel ik die visie wel even bij: het lukt regisseur Sarah Polley met minimale middelen een maximaal soort spanning te creëren. Die spanning heeft alles te maken met de botsende karakters van de hoofdpersoon. Knap gedaan. En net zo knap geacteerd van de heerlijke trits steracteurs die hier een ferm staaltje van hun acteerkunnen laten zien. Ondanks het naargeestige onderwerp van de film is deze dus toch gewoon goed te doen: boeiend genoeg!

Hoewel we in het verhaal maar effe ruim een decennium terug gaan in de tijd, gaan we daarin qua sfeer een stuk verder. We belandden namelijk in een Mennonieten-sekte (aanvankelijk dacht ik dat we naar de Amish gingen maar de vele Nederlandse namen toonden aan dat we naar volgelingen van Menno Simonsz keken). Die geloofsgemeenschap blijkt de 21e eeuw nog lang niet bereikt te hebben: de vrouwen worden niet zomaar achtergesteld, nee: het gaat met grof geweld en seksueel misbruik. De vrouw is een broedmachine die elk moment door de man kan worden opgeroepen haar man van dienst te zijn. Gekmakend, boosmakend natuurlijk. En dat gebeurt dan ook: als er opnieuw een 16-jarig meisje ruw is misbruikt, gaat die in verzet en schendt ze de geheimhouding. De man moet ter verantwoording worden geroepen door de gehele groep: ze brengen de dader een paar dorpen verderop en bespreken daar wat de straf zal moeten zijn en vooral: óf ie daar wel voor moet worden gestraft.

Terwijl de mannen dus twee dagen uit beeld zijn, vergaderen de vrouwen over wat ze moeten doen, ze komen tot drie mogelijke keuzes: vergeving, strijdbaar verzet of vertrekken. Voordat het tot een stemming komt, proberen de vrouwen elkaar van hun respectievelijke keuzes te overtuigen. Onmenselijke gevolgen, hoe dan ook zal elk van de drie uitkomsten pijnlijke gevolgen hebben.

Met; Rooney Mara, Claire Foy, Jessie Buckley, Ben Whishaw, Frances McDormand, Judith Ivey

FIN - song : Monkees- Daydream Believer

Atonement - Joe Wright

Atonement op IMDb (7,8)
 Atonement op Moviemeter (3,57)

Atonement op Wikipedia

Aan deze film kleeft nogal wat. Voor mij dan, he, dat kan voor u heel anders zijn. Daar is de haat/liefde verhouding die ik met het acteerwerk van hoofdrolspeler Keira Knightley heb (de ene ontwapenend sterk, de andere keer alleen maar maniertjes en mimiek). Er is de kennismakende rol van Saoirse Ronan, die hier haar eerste bepalende rol speelt. Maar boven alles telt voor mij dat dit de openingsfilm was van tweede lokale filmfestival: we hadden toen nog geen eigen meerzalentheater, dus moesten de grotere films worden vertoond in de lokale schouwburg, wat ons de verplichting gaf om 850 stoelen te verkopen voor de opener van het festival. Wat lukte, dat kan ik wel zeggen. Vier jaar later hadden we een eigen theater en ik durf wel te zeggen dat het succes van de filmfestivals (de Hoornse Filmdagen) zeker aan die realisatie hebben bijgedragen. Reden genoeg voor een nieuwe kijkbeurt.

Eind jaren 30, het Britse platteland. De Britse aristocratie ruikt nog geen onraad: op het landgoed waar de zussen Briony en Cecilia met hun moeder en haar personeel wonen, is het een komen en gaan van notabelen en industriëlen. Briony is een creatief meisje dat hele toneelstukken schrijft, toch voelt ze zich miskend. De knappe Robbie (zoon van de huishoudster) heeft namelijk alleen maar aandacht voor haar oudere zus Cecilia, het maakt haar jaloers. Dermate jaloers dat ze zint op wraak: wanneer haar neefjes en haar nicht op bezoek zijn, wordt die laatste tijdens dat bezoek aangerand. Briony is toevallig getuige van deze gebeurtenis, maar ze maakt er een ander verhaal van: om haar zus klem te zetten verzint ze dat Robbie degene was die de aanranding pleegde. De onschuldige Robbie wordt opgepakt en draait de bak in.

Vervolgens breekt de oorlog uit: Robbie tekent in voor het soldatenbestaan om aldus uit de gevangenis te komen. De beide zussen - uiteraard gebrouilleerd geraakt- gaan als verpleegkundigen aan de slag. Briony hoopt dat ze haar fout kan rechtzetten, stiekem hoopt ze dat Robbie tussen de gewonden zit.

Met; Saoirse Ronan, Keira Knightley, James McAvoy, Brenda Blethyn, Benedict Cumberbatch, Juno Temple, Harriet Walter, Daniel Mays

FIN - song : Dario Marinelli - The Cottage On The Beach

After the hunt - Luca Guadagnino

After the hunt op IMDb (6,3)
 After the hunt op Moviemeter (3,20)

After the hunt op Wikipedia

Niet alles wat Luca Guadagnino aanraakt, verandert in goud (zijn "Challengers" werd gematigd ontvangen, bij de film "Bones and all" kwam ik niet verder dan 3 a 4 minuten voordat ik m uitzette) maar met deze "After the hunt" bevestigt hij voor mij wel de reputatie die hij met "Call me by your name" neerzette. Opnieuw keek ik naar een doorwrochte moraalvertelling waarbij de regisseur het beantwoorden van de uiteindelijke schuldvraag lekker aan de kijker overlaat. Het is aan u om aan het eind van de film te labelen welke hoofd- en welke bijrolspelers u gelooft. Het maakt de film boeiend en meeslepend, al komt dat mede door het sterke spel van Roberts en Garfield. Wat mij betreft werd de show overigens gestolen door Michael Stuhlbarg, die in een schitterende doch bepalende bijrol de echtgenoot van Julia Roberts speelt.

Het zal er om spannen, daar op de Yale-universiteit: er is een vaste leerstoel te vergeven en de hechte collega's Alma en Hank maken er beide kans op. Ze zijn goed bevriend, beschikken over hetzelfde gedachtengoed en hebben een uitstekende staat van dienst. 50/50 dus, maar ze spreken uit dat ze blij zullen zijn voor de ander als die de prijs zal ontvangen. Maar dan..

Plots staat hun beider wereld op zijn kop als Hank - na het verlaten van een feestje bij Alma - ervan wordt beschuldigd zijn leerlinge Maggie seksueel te hebben overweldigd. Maggie komt het Alma persoonlijk vertellen, maar die is nog niet direct overtuigd: haar Hank? Vertelt Maggie wel de waarheid?
Natuurlijk blijft het verhaal niet lang geheim op de universiteit, de ophef begint zich op een gegeven moment ook op Alma te richten? Waarom reageert zij zoals ze reageert? Wie beschermt ze? Waarom brengt zij zichzelf in deze lastige positie, waarom spreekt ze zich niet onomwonden uit? Reputaties staan op de helling, nu zowel de universiteit, haar professoren als haar leerlingen in een scherp daglicht komen te staan. Alma, doe iets. 

Met: Julia Roberts, Andrew Garfield, Ayo Edebiri, Michael Stuhlbarg, Chloe Sevigny, Lio Mehiel

FIN - song : Everything but the girl - Nothing left to lose

Gezien in : Cinema Oostereiland

Sorry, Baby - Eva Victor

Sorry, Baby op IMDb (7,2)
 Sorry, Baby op Moviemeter (3,24)

Sorry, Baby op Wikipedia

Verdienstelijk speelfilmdebuut van de Amerikaanse Eva Victor die naar verluidt aanvankelijk naam maakte met olijke filmpjes op diverse social media voordat ze de stap naar het grote doek maakte. Ze maakte een film die ongetwijfeld zeer ambivalente gevoelens zal oproepen: hoewel continu doordrenkt van welhaast absurdistische humor pakt de film tegelijkertijd een heftig maatschappelijk onderwerp bij de lurven. Het werkte bij mij, maar ik weet niet of elke kijker het zo zal ervaren. Je moet sowieso een beetje van het Sundance-sfeertje houden, je moet wel tegen arthouse kunnen. Niet voor iedereen weggelegd, derhalve.

De regisseuse pakt zelf de hoofdrol. Ze is Agnes, een hyperslimme literatuurstudent die behoudend denkt en leeft. Ze staat niet al te lang stil bij wat de toekomst zal brengen omdat ze zichzelf simpelweg niet als oud en wijs kan voorstellen. Terwijl haar oude studiegenoten wegtrekken naar grote steden blijft zij in haar ijzige omgeving leven, bijna solitair leven zelfs. Af en toe seks met de buurman, die snel toehapt op haar wonderlijke verzoeken.

Haar hartsvriendin en voormalig huisgenote Lydie is verhuisd naar de grote stad maar komt regelmatig bezorgd langs om te kijken of het allemaal wel gaat met Agnes. Pas gaandeweg de film zien we waar haar zorgen vandaan komen: de briljante studente Agnes blijkt te zijn aangerand door haar destijds favoriete leraar. Welke stappen ze daarna ook zet, dat misdrijf blijft voor altijd haar wegen bepalen, ze komt er nauwelijks van los.

Met: Eva Victor, Naomie Ackie, Louis Cancelmi, Kelly McCormack, Lucas Hedges, John Carrol Lynch

FIN - song : Lia Ouyang Rusli - Sorry, Baby- Piano

Gezien in : Cinema Oostereiland

Manas - Marianna Brennand

Manas op IMDb (7,9)
 Manas op Moviemeter (4,25)

Manas op Wikipedia

Prachtig. Gruwelijk. Gruwelijk prachtig. Een enorm sterke film (zie de torenhoge waarderingen op de filmdatabase--sites), maar wel een die je een sterk ongemakkelijk gevoel geeft. Als kijker laveer je tussen schaamte en trots als je je maar enigszins probeert voor te stellen hoe groot dit probleem zou kunnen zijn.

Probleem? Welk probleem? We krijgen het in deze film niet direct te zien maar het ligt er aan alle kanten bovenop: seksueel misbruik. De 13-jarige Tielle zit eerst nog giechelend met haar klasgenootjes gebogen over de voorlichtende pagina's over geslachtsorganen, maar al snel daarna merkt ze dat ze onderdeel wordt van een wereld waar het draait om geslachtsdrift. In de afgesloten leefomgeving aan de oevers van de Amazone lijkt het schering en inslag te zijn. Aanvankelijk gaat het nog langzaam: Tielle wordt voor het eerst ongesteld, ze merkt dat haar vader die veranderingen bij haar scherp waarneemt. Omdat moeder opnieuw hoogzwanger is en daardoor al enige tijd niet meer bij haar man slaapt, verordonneert vader zijn dochter bij hem in bed te kruipen. Het lijkt aanvankelijk onschuldig, maar in het hoofd van Tielle stormt het. Ze beseft plots waarom haar grote zus niet meer thuis woont, ze hoort angstig aan dat vader plotseling een dag niet met zijn zoon op jacht gaat maar wil dat Tielle bij hem in het bootje stapt. Veel ontsnappingsmogelijkheden heeft ze niet, of het moeten de grote vrachtboten zijn die passeren en waarop de dorpelingen hun etenswaar te koop aanbieden. Etenswaar, en meer. 

Het gaat allemaal ogenschijnlijk ongemerkt, de dorpelingen lijken gelaten met deze vreselijke rituelen om te gaan. Maar Tielle denkt anders, ze zoekt naar een weg om te doorbreken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar gekwetste moeder en voor haar jongere zusje die ongetwijfeld dezelfde paden als zij zal moeten gaan. Tenzij...

Met; Jamilli Correa, Fatima Macedo, Romulo Braga

FIN - song : Soother- Tranquil Lake Waves

Gezien in : Cinema Oostereiland

Love me love me not - Leila Sahir

Love me love me not op IMDb (6,2)
 Love me love me not op Moviemeter (2,85)

Op dit blog schreef ik al vaker over het fenomeen "telefilm": een kweekvijver van cinema-talent. Zowel beginnende regisseurs (filmstudenten vaak nog) als beginnend acteurs krijgen de kans om in een compact verhaal hun vaardigheden te etaleren en hun ideeën te ventileren. Gotta love that, al is lang niet elke uitvoering even geslaagd. Deze bijvoorbeeld: een iets te geforceerde poging om hip, schokkend en vlot te zijn, als je het mij vraagt. Zeer zeker zaten hier echter ook voldoende lichtpuntjes in, het was hoe dan ook een dynamisch geheel dat helaas gaandeweg begint in te zakken. Ik blijf de telefilms proberen, er zijn nog volop krenten te vinden. 

De film draait om de ADHD-persoonlijk van Ines. Zij is een wervelende erotisch dichteres, die in haar harde en openharitge poëzie de positie van de vrouw benadrukt. Ze deelt al haar geheimen met haar beste vriendin Maha, met wie ze een flat deelt. Ze heeft net weer een afwijzing van haar manuscript binnen, de dames - die elkaar al sinds de middelbare school kennen= besluiten het op een zuipen te zetten. Daar valt hun "No man Friday" plan al snel in het water omdat Ines voor de zoveelste keer een man opduikt die ze het toilet intrekt voor enige snackseks. De dames rollen al jaren zo, dus kijken er beiden niet van op.

De kentering komt echter wanneer Maha aankondigt te gaan samenwonen met haar vriend. Saai, aldus Ines. Burgerlijk, aldus Ines. Ze voelt zich eenzaam in haar huis en slaat volledig door in haar mannenverslindende gedrag. Dat gedrag zou inspiratie op moeten leveren voor haar erotische poëzie, maar het blijkt precies andersom te werken: de eenzaamheid slaat toe, ze mist haar vriendin maar heeft niet de tools om sorry te zeggen of haar gedrag te veranderen. Dan komt er plots toch interesse vanuit een uitgeverij: Ines veert op en besluit haar leven in stapjes te beteren. Tegelijk komt ze tot het besef dat haar poezie wel een oorsprong heeft, ze gaat wroeten in haar eigen verleden en komt tot een naargeestig besef.

Met: Nora el Koussour, Jade Olieberg

Joan Baez : I am a noise - Miri Navasky/Maeve O'Boyle/Karen O'Connor

Joan Baez: I am a noise op IMDb (7,0)
 Joan Baez: I am a noise op Moviemeter (3,38)
Joan Baez: I am a noise op Wikipedia

Getriggerd door "haar" prominente rol in de recente Bob Dylan-film bedacht ik dat deze nog op de harde schijf had staan. Alsnog maar kijken dus. Dat bleek nog geen onverdeeld genoegen: de materie razend interessant, maar de vertelvorm tegen het saaie aan. Dat loste ik op door het kijken in 3 delen op te knippen, dat lijkt me vast geen goed teken, waardoor ik het toch tot een goed einde bracht. 

Dat razend interessante in de materie zit m erin dat de van Indiaanse afkomst zijnde zangeres op beslissende momenten in de geschiedenis op de juiste plek was. Ze was er toen de young folkie Bob Dylan zijn eerste schreden op het muzikantenpad zette, er zouden vele albums,duetten en optredens volgen. Ze werden een liefdespaar, maar zagen allebei tijdig in dat daaraan vasthouden destructief zou zijn. 

Ze was aanwezig bij de cruciale momenten in de opkomst van Martin Luther King, ze volgde en ondersteunde de droom die hij had. Ze demonstreerde mee, liep mee in de mars naar Washington en liep over de brug bij Selma. Ze demonstreerde - met haar toenmalige partner, die ook de vader van haar kind werd- tegen de oorlog in Vietnam, ging daarbij zelfs zover dat ze zich liet arresteren. Ze was, kortom, een vrouw die stond voor haar mening. Een vrouw die streed voor gelijke rechten voor iedereen. Een vrouw die wist dat ze met haar hemelse stem de meningen van al die onderdrukten kon verwoorden. Activisme was haar handelsmerk. 
Tussen al die politieke, historisch bepalende momenten door krijgen we in de documentaire ook een inzicht in haar dramatische privéleven: niet alleen vond ze slechts moeizaam "de man van haar leven", ook nare jeugdherinneringen en familiaire trauma's komen aan bod. Baez is inmiddels ruim 80- enkele jaren geleden gestopt met touren- haar tijd wordt nu volledig gevuld met overdenkingen van haar roerige verleden. 

FIN - song : Sarah Lynch - Back Home

The Marco Effect (Marko Effekten) - Martin Zandvliet

The Marco Effect op IMDb (5,3)
 The Marco Effect op Moviemeter (3,09)

Alweer een deel uit de Department Q boekverfilmingen van de Deense  schrijver Jussi Adler Olsen. Nog steeds wel met de stuurse rechercheur Carl Morck en zijn behendige rechterhand Assad, maar ditmaal worden ze niet meer gespeeld door het prettige koppel Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares. Dat went overigens snel want Ulrich Thomsen kan ook prima de briljante maar contactueel wat ongelukkige Morck op het scherm brengen. Opnieuw een fijn geweven plot, schrijven kan Adler Olsen echt wel.

Jong alleenreizend knulletje wordt bij de grensovergang uit de trein gevist. Wat er precies met hem gebeurd is, blijft gissen want hij houdt op het politiebureau stijf zijn mond dicht. Normaal niet een geval waarvoor Morck en Assad erbij geroepen maar het is tamelijk vreemd dat de jongeman een uitgescheurde pagina uit het paspoort van een vermiste ambtenaar in zijn jas bij zich draagt. Deze ambtenaar verdween een jaar of vier geleden nadat er verdenkingen van kinderporno op hem geladen werden waarbij hij vooral bij ontwikkelingshulpprojecten in Afrika over de schreef zou zijn gegaan. 

Morck is nog psychisch herstellende van zijn vorige zaak maar gaat nu versneld weer aan het werk: zijn aangeboren wantrouwen tegen het systeem maakt dat hij vragen stelt bij het versneld sluiten van de kinderporno-zaak. Samen met Assad graaft hij diep en hij weet uiteindelijk verbanden te leggen tussen het aangehouden jongetje Marko, de kindertekeningen van de dochter van de ambtenaar en de handel en wandel van enkele topmannen van ontwikkelingshulporganisaties. Zoals altijd: met gevaar voor eigen leven erop af!

Met: Ulrich Thomsen, Zaki Youssef, Sofie Torp, Hendrik Noel Olesen, Lisa Carlehed

FIN - song : Saveus - Traitors   

Un Silence (aka A Silence) - Joachim Lafosse

Un Silence op IMDb (5,8)
 Un Silence op Moviemeter (2,56)

Daar ik deze in mijn woonplaats had gemist (het kan ook zijn dat ie er niet eens gedraaid heeft, overigens), kon ik eindelijk weer eens een oud ritueel oppakken: na het werk een filmvoorstelling pakken voordat ik met de trein naar huis sjees. Het was een fijn weerzien met het aloude theater The Movies , waar ik sinds de verbouwing mijn neus nog niet eens had laten zien. Waar Cineville al niet allemaal goed voor is..Fijn er weer te zijn.

De film zelf, daar worstelde ik meer mee. Regisseur Joachim Lafosse heeft al niet de reputatie een gemakkelijke te zijn, maar net als zijn eerdere "Les Intranquilles" ging ik deze toch maar aan. Komt mede doordat ik moeilijk slecht kan spreken over topacteur Daniel Auteil, hier in van zijn meer ongrijpbare rollen.

Auteil speelt topadvocaat Francois Schaar, die verwikkeld is in een slepend maar vooral een gruwelijk proces waarin hij een echtpaar verdedigt. Met de achteraf-kennis dat de film gebaseerd is op verwikkelingen in de verschrikkelijke zaak-Dutroux werden bepaalde zaken me achteraf veel helderder.

Toch vormt die zaak niet de insteek van de film, nee: die draait vooral om de impact die deze zaak op het gezin van de advocaat heeft, maar meer nog zoekt het zijn motivaties in een zaak van 25 jaar geleden waarin advocaat Schaar privé over de schreef zou zijn gegaan. Zijn vrouw Astrid heeft gezwegen, altijd gezwegen, maar nu in de nieuwe zaak haar man in verband gebracht wordt met gevallen van seksueel misbruik van minderjarigen, nu kan Astrid er niet meer omheen. Er dreigen klachten te worden ingediend tegen haar man- dat kan ze nog wel handlen - maar ook haar adoptiefzoon Raphael begint te graven in het heden en verleden van zijn vader. Er komen bijzondere (én bijzonder nare) dingen - en trekjes- boven water.

Met : Daniel Auteuil, Emmanuelle Devos, Matthieu Galoux, Louise Chevillotte,

FIN - song :  Meredi - White flowers take their bath

Memory- Michel Franco

Memory op IMDb (6,6)
 Memory op Moviemeter (3,29)

Zeer intrigerend verhaal: ongemakkelijk doch hoopvol, verontrustend doch zielenzalvend, onbegrijpelijk maar logisch. Net iets meer dan anderhalf uur heeft regisseur Franco (oa het ook al bijzondere "Sundown") nodig om de kijker voor een paar uur aan napraatstof te leveren. Daar hou ik van. Prima film derhalve, bovendien ook nog eens sterk geacteerd en prijswinnend.

We weten al direct dat Sylvia met demonen worstelt maar ze lijkt die gevechten inmiddels te boven te zijn. Nog steeds bezoekt ze de AA-meetings, maar ze is al zover in het ontnuchteringsproces dat ze haar dochter al meeneemt om samen aan de groep te tonen waar ze nu staan. Haar eigen ervaringen maken dat ze reuze streng is voor haar dochter Anna, die steeds meer in de leeftijd komt van afspraakjes en nieuwsgierigheid naar wat de wereld te bieden heeft. Sylvia houdt het af, meestal sluiten ze zich af in hun beveiligde flat. Haar zus Sara moet fors haar best doen om Sylvia een keer de deur uit te krijgen, na enige weerstand gaat Sylvia mee naar een schoolreünie.

Ook daar zondert ze zich af maar krijgt aan tafel gezelschap van een indringend zwijgende man. Sylvia verdraagt het niet en gaat naar huis. Maar dat gaat zomaar niet: de man loopt -zonder een woord te zeggen- mee, tot aan haar voordeur zelfs. Als hij er de volgende ochtend nog steeds zit (in de regen), neemt de hulpverlener in haar het heft in handen: ze regelt dat de zonderling wordt opgehaald. Het lijkt klaar. Maar dan begint het pas.

Ze is nieuwsgierig naar wat de beweegreden van de man waren en neemt contact op met de familie. Ze regelt een ontmoeting en trekt daarmee een beerput aan herinneringen op. Ze werpt zich op als buddy voor de dementerende man, maar beseft niet wat ze daarmee voor zichzelf én voor haar dochter aan gevoelens blootlegt.

Met : Jessica Chastain, Peter Sarsgaard, Brooke Timber

FIN - song :  Procol Harum- A whiter shade of pale

Gezien in : Cinema Oostereiland

Tori et Lokita- Jean-Pierre & Luc Dardenne

Tori et Lokita op IMDb (7,1)
 Tori & Lokita op Moviemeter (3,45)

Wie niet gecharmeerd is van de films van de Belgische Dardenne-broers, hoeft niet meer verder te lezen. Voor de rest: ook "Tori et Lokita" is weer een hard-realistisch sociaal drama, ook deze lijkt weer totaal gespeend van lichtpuntjes. Maar het is wat het is: de verschrikkelijke leefwereld van vluchtelingen kent natuurlijk ook weinig van die lichtpuntjes. het is een bikkelharde strijd voor overleving. 

Ze zorgt goed voor hem. Overal waar ze gaat, houdt Lokita in de gaten of haar jongere broertje wel oké is. Ze staat erop dat hij zijn school volgt, om later misschien toch meer kans te maken om te slagen in dit vreemde land. Lokita heeft veel voor zijn veiligheid over, ze laat zich zelfs - tegen betaling-  seksueel misbruiken om het jongetje uit de wind te houden. 

De twee hebben een manier gevonden om geld te verdienen, ze dealen op vrijdagavond voor een dealer die werkt vanuit een Italiaans restaurant. Het geld hoopt ze op te sparen om periodiek naar haar moeder in Benin te sturen. Ijdele hoop, zo blijkt als dan plots weer de mensen "van de kerk" voor hun neus staan. Pro forma vragen ze nog wel even waarom ze niet in de dienst van afgelopen zondag aanwezig was, maar al snel gaat de vraag richting "je bent ons geld schuldig want wij hebben je overtocht betaald. Geef ons alles wat je in je zakken hebt.". 

Ondertussen probeert Lokita op legale wijze aan verblijfspapieren te komen, maar de ondervragingen zijn zwaar en iets te vaak moet ze het antwoord schuldig blijven. Ze repeteert weliswaar met Tori om het vluchtverhaal in haar hoofd te stampen, maar de ondervragers schieten er moeiteloos gaten in. Er rest Lokita niet veel anders dan in te gaan op een dwingend aanbod: als ze zich drie maanden afzondert om een weedplantage te onderhouden en te runnen, gaan de bazen ervoor zorgen dat zij in aanmerking komt voor papieren. Lokita neemt de verkeerde afslag..

Met: Joely Mbundu, Pablo Schils, Alban Ukaj, Tijmen Govaerts

Las Consecuencias (aka The consequences) - Claudia Pinto

Las Consecuencias op IMDb (5,1)
 Las Consecuencias op Moviemeter (2,88)

Wat mij betreft een te lage rating op beide filmsites. Ik vond het een goede film over een naar en lastig onderwerp. Ondanks dat onderwerp weet de film toch her en der menselijke warmte te plaatsen, waardoor het niet een loodzwaar geheel wordt. 

Al direct aan het begin van de film zien we de oorzaak van Fabiola's traumatische leven. Bij een duikongeluk voor de Spaanse kust komt haar man om, een verlies dat de rest van Claudia's bestaan zal bepalen. Ze zwelgt in haar verdriet en is geen goede moeder meer voor haar puberdochter Gabi, met wie ze - samen met haar vader Cesar - in het Spaanse binnenland woont. 

Om moeder tot rust te laten komen en afleiding te bezorgen, besluiten ze voor een vakantieperiode terug te gaan naar het vulkanisch eiland waar ze opgroeide. Gabi vindt het maar niks, de seksueel ontwakende jongedame voelt zich verloren op een plek waar niets te beleven is en waar de wifi belabberd is. Maar ze stelt zich nobel op, ze weet dat dit een helende reis voor haar moeder moet zijn. Helaas komt dat er nauwelijks uit: moeder weigert te praten en gaat slechts traag aan de slag met het verwerken van haar trauma. Sterker nog: er komen louter problemen bij. 

Bezorgdheid om haar dochter ontstaat wanneer ze ziet dat die niet alleen leuk aanhaakt met een frisse jongeman die bij haar oma en opa inwoont en die bezorgdheid neemt alleen maar toe omdat ze steeds meer luiken van de familiegeheimen ziet opengaan. Die geheimen zetten álle onderlinge banden op spanning: Fabiola en Cesar, Fabiola en Gabi, Gabi en Cesar, Fabiola en oma, Cesar en zijn vader. Een gruwelijk web van lotsbestemming.

Met:
Juana Acosta                Juana Acosta

Alfredo Costa                Alfredo Costa

Maria Romanillos        Maria Romanillos

Sonia Almarcha            Sonia Almarcha

The dead don't hurt - Viggo Mortensen

The dead don't hurt op IMDb (6,8)

The dead don't hurt op Moviemeter (3,43))

Nog vaker dan vroeger kijk ik wat er in de avonden in de filmzaal speelt: mijn vrouw werkt (on)regelmatig in de avonden en van de televisie moet ik het helemaal niet hebben. Zo kan het dus gebeuren dat ik bij de voorpremière van een western beland. Gans niet mijn genre, maar wel interessante acteurs dus waarom niet proberen? Niet ontevreden met het gevolg: "The dead don't hurt" kent een prettige vertelsfeer, is niet overdreven veel van de piefpafpoef en dwingt de kijker tot aandacht door de verhaallijnnen steeds qua tijd te laten verspringen. 

Olsen is een van oorsprong immigrant die na de oorlogen om zijn land naar het westen is getrokken om aldaar zijn geluk te beproeven. Bij zijn omzwervingen door het barre land vindt hij uiteindelijk een verlaten huis in het midden van nergens, dat moet zijn plek gaan worden om een eenvoudig doch rustig bestaan te gaan bouwen. 

Hij ontmoet de schone Vivienne, een zelfstandige vrouw die haar hart aan hem verliest. Ze is verbaasd over zijn keuze voor die stille afgelegen plek maar wil toch haar leven met hem delen. Wel zoekt ze een baantje in de saloon van het iets verderop gelegen dorp. Dat zal ze weten.

Wanneer Olsen alsnog besluit om zich aan te melden in het beroepsleger dat in de Burgeroorlog moet gaan vechten, blijft de feministische Vivienne in haar eentje achter om de boerderij te runnen en ondertussen haar barvrouw-werk te verrichten. De boerse en asociale Weston maakt avances, maar zij moet daar niets van weten. Weston, zoon van een gefortuneerde lokale zakenman, pikt dit niet en speelt eigen rechter. Pas als Olsen jaren later terugkeert van het front ziet hij wat hij heeft gedaan: hij heeft zijn vrouw alleen achtergelaten tussen de wilden. En moet haar opnieuw verdienen.

Met: 

Viggo Mortensen        Viggo Mortensen

Vicky Krieps                Vicky Krieps, 

Solly McLeod            Solly McLeod
 

FIN - song :  Viggo Mortensen - The Dead don't hurt

Gezien in : Cinema Oostereiland

God's Creatures- Saela Davis/ Anna Rose Holmer

God's creatures op IMDb (6,0)
 God's creatures op Moviemeter (2,62)

Opeens is hij overal, de nieuwe ster Paul Mescal. Vooral zijn rol in "Aftersun" maakte indruk, maar hij heeft meer pijlen op zijn boog, zo blijkt. Hij speelt blijkbaar net zo makkelijk een getroebleerde vader als een verloren zoon. Dat laatste doet hij in deze film, die ik hoog boven de oceaan bekeek. Klein maar fijne film, die overigens vooral gedragen wordt door Emily Watson. 

Watson is de moeder van die verloren zoon Brian, die na een langdurig verblijf in Australië terugkeert in het besloten Ierse visserplaatsje, waar zijn moeder Aileen floormanager is in de visfabriek waar zo ongeveer het hele dorp werkzaam is. 

Wat Brian precies uitgevreten heeft down under blijft onduidelijk, dus ook waarom hij zo lang weggebleven is. Het maakt Aileen niet echt uit, ze is allang al blij dat ze haar zoon weer in haar armen kan sluiten. Zo blij is ze dat ze zelfs bereid is voor hem te liegen als het dorp opgeschrikt wordt door een brute verkrachting: Brian's vroegere vriendinnetje Sarah doet daar aangifte van bij de politie en alle vingers wijzen naar Brian, die inderdaad de avond voor het gebeurde met Sarah in de pub is gesignaleerd. Moeder Aileen schenkt haar zoon een alibi, maar krijgt daar langzamerhand spijt van wanneer blijkt dat haar zoon lang niet zo zuiver op de graat is als hij zegt.

Met: Emily Watson, Paul Mescal, Aisling Franciosi

FIN - song : Lankum - Go dig my grave