Eden - Ron Howard

Eden op IMDb (6,5)
 Eden op Moviemeter (3,22)

Eden op Wikipedia

Had hier best al mooie dingen over gehoord, maar op een of andere manier had ik m nog niet bekeken. En dat terwijl ik de regisseur best hoog heb zitten, heb al aardig wat van hem bekeken. Maar omdat we gisteren toch bijna ingesneeuwd zaten, liepen we even de streamers af om een film uit te kiezen. Daar was de keuze dan ook al snel gemaakt, niet alleen vanwege de reputatie maar ook vanwege de zeer interessante cast: karakteracteurs versus een aantal nieuwe sterretjes. Prima (waargebeurde) thriller uiteindelijk, met ook nog eens een heel fraai stukje natuur in beeld (zelf had ik "Mosquito Coast"-associaties, onder andere).


De eeuwige associatie die ik met de titel van de film heb: 2 horizontaal, "4 letters - Paradijs." Dat is dan ook wat dr. Friedrich Ritter voor hem en zijn partner Dora Strauch had gecreërd: in het interbellum van de vorige eeuw verliet hij in 1928 het gehavende Europa met het plan om te werken aan een nieuwe wereld: de mens moest los van zijn macht en geldhonger, de mens moest zijn plaats weer leren kennis tussen flora en fauna, moest zich weer schikken in de rangorde van dieren en natuurkrachten. Hij trok naar het tot dan toe verlaten eiland Floreana, gelegen in de eilandengroep van de Galapagos. Leven van wat de natuur geeft, leven volgens andere wetten dan de dikke boeken voorschrijven. Ritter werkt er aan een boek en stuurt brieven naar westerse kranten waarin hij zijn theorieën beschrijft.
1933. Op het eiland arriveren de Duitse wetenschapper Heinz Wittmer en zijn vrouw. Niet alleen het ziektebeeld van zijn zoon is reden om te vertrekken, ook het zojuist geïnstalleerde naziregime noopt hem tot vertrek. Hij heeft gelezen van het werk van Ritter en wil zich ook op het eiland vestigen: hij brengt kennis mee en heeft aardig wat ideeën en vaardigheden om te overleven, hoezeer Ritter overigens ook laat blijken dat hij eigenlijk helemaal geen andere mensen op het eiland wil. 
Dat gaat nog verder mis als er een hautain gezelschap op het strand arriveert: een dame die zich barones noemt en die met haar gevolg dit eiland heeft uitgekozen om een luxehotel te bouwen. Ze moet liegen en bedriegen om niet direct van het eiland gezet te worden: u snapt dat er druk komt te staan op de "ontspannen" leefwijze van de wetenschappers, die zich dan ook opeens op elkaar aangewezen voelen.

Met: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sydney Sweeney, Ana de Armas

FIN - song : Hans Zimmer- Paradise lost

Rheingold (aka Rhinegold) - Fatih Akin

Rheingold op IMDb (6,7)
 Rheingold op Moviemeter (3,50)

Rheingold op Wikipedia

Deze film wordt door de kijkers hoger gewaardeerd dan dat ik zou doen, de ratings zijn prima te noemen. Komt misschien doordat dit genre (Europese gangsterfilm) het bij mij minder doet dan het eigenlijk zou moeten. Ik keek de film omdat ik getriggerd werd door de naam van de regisseur. De Duits-Turkse Fatih Akin is wat mij betreft verantwoordelijk voor een van de beste films van deze eeuw: zijn "Gegen die Wand" is 22 jaar oud inmiddels al maar nog steeds onverbiddelijk goed. Zo goed dat ik m vier maanden geleden gewoon wéér een keer keek. En wéér danig onder de indruk was. Dat niveau haalt dit "waargebeurdje" lang niet, maar blijkbaar keek ik enigszins anders dan menige IMDb- of Moviemeter-bezoeker.

Ze moeten vluchten uit Iraaks Koerdistan, het gezin van componist Ekhbal Hajabi is bij de autoriteiten in de picture. Via Iran weten ze weg te komen, ze belandden in Parijs. Daar krijgt vader te horen dat er voor hem meer kans op werk is in Duitsland, daar zijn veel meer theaters en operahuizen. Ze gaan, inderdaad lijkt veel alsnog op de plaats te komen voor het getroebleerde gezin. Lijkt, zeg ik niet onbewust, want de jonge Giwar heeft moeite om te aarden: de verplichte muzieklessen volgt hij met tegenzin, hij wil helemaal niet het pad van zijn vader op. Daarvoor zijn de verlokkingen van het Westen veel te aanlokken: Giwar belandt al op de middelbare school in illegale handeltjes en wordt uiteindelijk - tot teleurstelling van zijn moeder en zus én van het lieflijke buurmeisje- gewoon drugscrimineel. Het lijkt lang goed te gaan maar uiteindelijk weet Giwar gevangenisstraf niet te ontlopen. En zie: daar komt opeens tóch nog de behoefte aan muziek maken. Vanuit de bak creëert Giwar toch plots een bak hiphop-herrie, met wonderlijke gevolgen.

Met: Emilio Sakraya, Mona Pirzad, Kardo Razzazi, Ilyes Moutaoukil, Sogol Faghani

FIN - song : Xatar - Mama war der Mann im Haus

Nawi: Dear Future me - Valentine Chelluget/Apuu Mourine/Kevin Schmutzler

Nawi op IMDb (7,8)
 Nawi op Moviemeter (3,50)

Nawi op Wikipedia

Hoewel de film aan het eind behoorlijk richting drakerig ging, haalde het op waarheid gebaseerde "NAWI' bij mij toch een ruime voldoende. Prachtige beelden, een niet onverdienstelijk spelende piepjonge actrice en vooral het hard-realistiche sociale verhaal: samen wint het uiteindelijk de kijker. Want wees eerlijk: hoe vaak zie je nu eigenlijk puur Afrikaanse films? Hup. richting de voorpremière dus. 

"Six camels, eighty sheep and a hundred goats. That's me."
Ze kan er amper van slapen: het allesbepalende examen komt er aan. Het examen dat de op het platteland van Noord-Kenia geboren Nawi de kans moet geven op een betere toekomst. Ze droomt van een betere toekomst (niet zo gek als je het plaggenhutje ziet waar ze met haar familie opgroeit): als ze hier goede resultaten haalt, kan ze naar Nairobi voor vervolgonderwijs waarna de wereld voor haar open ligt en ze elke richting uit kan die ze wil kiezen. En ja hoor: ze slaagt met glans, haalt de beste cijfers van de hele provincie en wordt daarvoor zelfs door de Keniaanse staatstelevisie voor geïnterviewd.
Gebakken eitje dus, die toekomst. Mooi niet.
In de stam waarin Nawi opgroeit, gelden andere regels: de mannen bepalen als familiehoofd je toekomst. En aangezien Nawi's pappie onder een boel drank andere afspraken maakt met de potige volwassene Shadrack wordt er een deal gesloten: in ruil voor een beste hoeveelheid vee (Six camels, eighty sheep and a hundred goats") wordt Nawi uitgehuwelijkt. Weg toekomst, weg opleiding. Ze moet trouwen en kinderen baren: dat ze nog geen 14 jaar is, maakt voor de traditionele stam niet uit. Hoe ze ook protesteert, haar vader blijft onverbiddelijk en wijst op haar verantwoordelijkheid: door haar huwelijk met Shadrack kan het hele gezin (vader, zijn meerdere vrouwen en dito kinderen) overleven. Nawi legt zich er niet zo maar bij neer.

Met: Michelle Lemuya Ikeni, Joel Liwan, Michelle Tiren, Benson Ochungo Obiero, Ben Teke

Gezien in : Cinema Oostereiland

Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

Djupid (aka The Deep) - Baltasar Kormakur

The Deep op IMDb (6,6)
 The Deep op Moviemeter (3,05)

The Deep op Wikipedia

Hoewel doorgaans gezegend met een prima geheugen gebeurt het mij natuurlijk ook wel eens dat ik wat vergeet. Tijd is daarbij een factor: niet alles wat opgeslagen is in de bovenkamer, blijft daar voor eeuwig zitten. Nu zijn 11 volle jaren wel een hele tijd, maar dat ik me van deze film niet meer wist te herinneren dat ik hem ooit gezien had verbaasde wel enigszins. Gelukkig heb ik met dit blog al een dossier van zo'n 15 jaar opgebouwd, dus ik kon er op teruggrijpen. En wat blijkt: ik sta er nog niet veel anders in. Heb meerdere films van de onconventionele Kormakur gezien, bijna altijd hebben ze met de zee en de isolatie van het eiland te maken. Zo ook deze, maar daar kwam nog een leuk stukje wetenschap bij. En bovendien op waarheid gebaseerd, dat maakt het allemaal zeer onderhoudend.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Deep uit 2014

Met: Olafur Darri Olafson, Thora Bjorg Helga, Joi Johansson, Stefan Hallur Stefansson

En ook nog eens een fijne Sigur Ros- song als afsluiter. Heel fijn.

FIN - song : Sigur Ros - Staralfur

September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

Leave no traces (aka Zeby Nie Bylo Sladów) - Jan P. Matuszynski

Leave no traces op IMDb (7,1)
 Leave no traces op Moviemeter (3,38)

Leave no traces op Wikipedia

Zo hé, komt er effe eentje binnen. Een jaar geleden nam ik deze op van de VRT-zender, hij stond op "binnenkort vervallen". Blij dat ik dat laatste niet geruisloos heb laten gebeuren want dit was echt sterk. We weten natuurlijk allemaal hoe het communistisch systeem binnen het Warschaupact van kunstmatigheden aan elkaar hing (schone schijn voorop, een hard-realistische wereld daarachter), maar het is toch goed om daar af en toe de lijnen van te zien lopen. Deze op waarheid gebaseerde film geeft ons inzicht in hoe moeizaam de omgang met de waarheid in dit systeem was (en we weten ook dat het opnieuw aan het gebeuren is: nieuwe systemen maar oude technieken). 

Op een stukje afstand van de harde lijnen die het politbureau uitzette, leefde een wereld van klein verzet: kunstenaars, studenten, wetenschappers, vakbondsmedewerkers. Ze durfden kritisch te kijken naar hun regering én naar de uitvoerende instanties, ze durfden dat terwijl ze wisten dat kritiek niet gedoogd werd en zelfs hard werd bestraft. De scholieren Jurek en Grzegorz zijn er nog niet zo heel erg mee bezig, alhoewel ze wel degelijk beseffen dat een keuze voor studeren voor hen een uitweg is om niet in het leger te belanden en daarmee de propagandamachine te dienen. In een overmoedige bui drinken ze een wijntje en lopen ze te keten op een stadsplein. DAT GAAT ZOMAAR NIET! Ze worden opgepakt, op het politiebureau wordt de goed gebekte Grzegorz hardhandig aangepakt, Jurek kan niet anders dan toekijken hoe zijn maatje door zes agenten tegelijk wordt geslagen en geschopt, terwijl de commandant de tip geeft: "Sla hem op zijn buik, niet op zijn rug. Leave no traces!". Het is tevergeefs, Grzegorz wordt nog wel door ambulancebroeders opgehaald maar blijkt niet meer te redden.
Sporen volop, aldus de lijkschouwer, maar daar denken de machthebbers anders over. Jurek doet aangifte, Grzegorz moeder (een destijds bekende dichteres) staat op, met de steun van de aan autoriteit winnende priester Jerzy Popielusko doen ze samen aangifte. Maar ze praten tegen een muur: de overheid lijkt niet van plan de dienstdoende agenten te bestraffen en beginnen met ingewikkelde theorieën twijfels te verspreiden over de juistheid van Jurek's verhaal. In hun zoektocht naar rechtvaardigheid komen Jurek en Gregor's moeder steeds meer in gevaar, van alle kanten worden de apparaten in werking gesteld om hun getuigenis te ontkrachten. 
Waargebeurd he! The horror, the horror.

Met: Tomasz Zietek, Sandra Korzeniak, Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Robert Wieckiewicz

FIN - song : Alain Grasselli - Sonnenschiff

Ingenjor Andrées Luftfärd (aka The Flight of the Eagle)- Jan Troell

Ingenior Andrées Luftfärd op IMDb (7,2)
 Ingenjor Andrées Luftfärd op Moviemeter (3,67)

The Flight of the Eagle op Wikipedia

Ze zijn er in groten getale: de expeditie-films die uiteindelijk survivalfilms worden. Neergestorte vliegtuigen en dan maar zien of je tijdig gevonden wordt en zo. Daarnaast heb je natuurlijk de grote vaart, waar ook de nodige rampzalige verhalen uit op te diepen vallen en je hebt blijkbaar ook de pré-luchtvaartperiode. Ballonvaart, daar gaan we hier -in een overigens waargebeurd verhaal- naar kijken. De immer streng acterende Max von Sydow neemt ons mee in zijn krappe mandje. 

Eind 19e eeuw, Zweden,1896 om precies te zijn. De eerbiedwaardige wetenschapper S.A. Andrée keert licht gedesillusioneerd van het eiland Spitsbergen. Zijn plan om met een ballon van Spitsbergen naar de Noordpool te varen en daar de Zweedse vlag te planten moest worden geschrapt: de wind zou over een lange periode te ongunstig zijn. Hierdoor zou de expeditie te lang gaan duren om nog van serieuze overlevingskansen te spreken. Andrée heeft zijn plan nog niet laten varen maar moet zich de blaren op de tong praten om belangrijke financiers als Alfred Nobel te overtuigen dat zijn plan echt kans van slagen heeft.

Een jaar later zijn de plannen aangescherpt: betere techniek, beter materiaal en ook twee nieuwe enthousiaste mensen aan boord: de vrolijke doch kritische Knut Fraenkel en de avontuurlijke romanticus Nils Strindberg stappen over de angsten en de waarschuwingen heen, zij klimmen bij Andrée aan boord. De weersomstandigheden zijn goed, de proviand is gepakt, ze gaan airborne in Spitsbergen voor een expeditie die ze maximaal twee maanden zou moeten kosten. Het gaat onderweg natuurlijk niet helemaal goed; ze moeten een noodlanding maken op het pakijs. Een lange trektocht vol ontberingen over de ijsschotsen begint, op zoek naar een stuk vasteland. Denk "Nova Zembla" en je hebt het plaatje te pakken.
Noot: voor de nationalisten onder ons is er ook nog een klein bijrolletje weggelegd voor zanger Cornelis Vreeswijk

Met: Max von Sydow, Sverre Ankel Ousdal, Göran Strangertz

FIN - song : Mattr - Spiel

12 years a slave - Steve McQueen

12 years a slave op IMDb (8,1)

12 years a slave op Moviemeter (3,76)

12 years a slave op Wikipedia

De huidige situatie in de VS stemt niet vrolijk. Alsof we niets geleerd hebben van vroeger. Indianen, Afro-Amerikanen gingen ze voor: nu hebben de Latino's het besmette label dat ze niet bij de witte indringers passen. Tijd om deze film er nog eens bij te pakken, tijd om te beseffen hoe gruwelijk de mens is, hoe gevaarlijk superioriteitsdenken is.

Dat de film bijna12 jaar na verschijning nog steeds met een 8,1 gewaardeerd wordt op IMDb toont aan hoe sterk de verfilming van dit onmenselijke drama was. Goed spel en bij vlagen iets te realistisch beeld maken dat de impact van de film ook bij het opnieuw bekijken enorm groot is. Het toont aan dat de 3 Oscars van destijds meer dan terecht waren. 

Mijn recensie van ruim 11 jaar geleden (!) : BEGT recensie 12 Years A Slave - jan 2014

FIN - song : Hans Zimmer- Solomon

The Teacher Who Promised The Sea (aka El Maestro Que Prometió el Mar) - Patricia Font

The Teacher Who Promised The Sea op IMDb (7,4)
 The Teacher Who Promised The Sea op Moviemeter (nog geen stemmen)

The Teacher Who Promised The Sea op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zijn onderwijzer en ook bij neven, nichten en schoonzoons spreekt de liefde voor het lesgeven luid en duidelijk. Dat was al reden 1 om deze film te gaan zien, voeg daarbij dat een waargebeurd verhaal is (dat nog steeds niet afgerond is) én voeg daaraan toe de actualiteit van burger- en andere oorlogen (mijn gedachten dwaalden frequent af naar het nu): je snapt dat deze voorpremière-avond om een bezoek schreeuwde. Heen!

Het verhaal speelt in twee tijdvakken: een actuele (nou ja, 2010) en een in de donkere jaren van de 20e eeuw (1935 en iets verder). Uit de actuele lijn weten we dan al dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn in het Spaanse bergdorpje waar we straks naar terugreizen in de tijd. We weten dat kleindochter Ariadna voor haar dementerende opa Carlos op zoek gaat naar diens roots, ze heeft vernomen dat er in een massagraf mogelijk overblijfselen van haar overgrootvader zijn gevonden. Het onderzoek in dat massagraf is nog in volle gang, zodat Ariadna de tijd heeft om in de regio navraag te doen of iemand haar opa en/of overgrootvader heeft gekend.

Opa Carlos is ooit kleine jongen geweest, en een lastige ook. Wanneer zijn vader als politieke gevangene wordt vastgezet, draagt een vriend de zorg voor Carlos over aan de flamboyante onderwijzer Antonio Benaiges, die dan net in een klein bergdorpje een schooltje aan het opzetten is. Ik zeg "flamboyant" maar ik moet eigenlijk "onconventioneel" schrijven: in het zwaar katholieke dorpje durft Antonio het aan om non-confessioneel onderwijs te gaan geven. In zijn beleving moeten kinderen leren over het leven, over de natuur, over de wereld in plaats van leren over hoe het volgens een oud boek allemaal moet. Daarmee plaatst Antonio zichzelf direct onder een vergrootglas waarbij de dorpspastoor én de burgemeester hem nauwlettend in de gaten houden. Antonio trekt zich er niks van aan, hij onderwijst volgens de Freinet-onderwijsmethode : hij brengt een drukpers mee in de klas waarmee hij zowel het lezen en schrijven aanjaagt maar waarmee hij vooral de fantasie van kinderen prikkelt. Ze drukken hun eigen schoolboeken met hun zelfgemaakte tekeningen en zelfgeschreven verhalen. Het werkt, het stimuleert. Antonio trekt met ze de bergen en bossen in en leert ze dromen: hij belooft de hele klas mee te nemen op een schoolreisje naar het mooiste wat er op aarde bestaat; de zee!

Dat kan niet goed gaan, dat weten we al. De burgeroorlog meldt zich, Franco zet zijn troepen op tegen de eigen bevolking. Antonio wordt het werken onmogelijk gemaakt. De dromerig-romantische toekomst maakt plaats voor een grauwe en harde realiteit.

Met: Enric Auquer, Laia Costa, Ramón Agirre, Luisa Gavasa

FIN - song : Pablo Casals - Canciones Popular Espanolas (Nana)

FIN - song : Natasha Arizu - Vision de unos ninos que no lo han visto nunca

Gezien in : Cinema Oostereiland

The killing of Kenneth Chamberlain - David Midell

The killing of Kenneth Chamberlain op IMDb (7,1)
 The Killing of Kenneth Chamberlain (3,28)

The Killing of Kenneth Chamberlain op Wikipedia

Bedrieglijk eenvoudig lijkt het, maar wat een maximaal effect. Zo simpel kan het zijn: in een beperkte ruimte met een beperkt aantal spelers een spanning opbouwen die een aantal keren over de top gaat, ondanks dat je precies weet hoe alles gaat aflopen (daar doet de filmtitel geen goed aan, dat is niet bepaald een spoiler alerrt). Helaas een op waarheid gebaseerd verhaal. En vooral dat zorgt ervoor dat deze film een enorme impact heeft op de kijker, ik keek m op het puntje van de bank. Als filmkijker zeg ik "SCHITTEREND", als mens zeg ik "GRUWELIJK". U mag zelf zeggen of uw mening hier ergens tussenin gaat liggen. 

We gaan terug naar 2011. In New York woont de oude Kenneth Chamberlain nog zelfstandig in zijn flatje. Vanwege zijn hartproblemen heeft hij een monitoringssysteem in huis, een hulpmiddel dat hem uiteindelijk de das om zal doen. Als dat apparaat op een nacht een storing krijgt, geeft het een alarmsignaal af bij de centrale, die - geheel te goeder trouw- een politie-eenheid naar de flat sturen om te checken of het allemaal wel goed gaat met de bewoner. 

Chamberlain - zelf oud-marinier- raakt danig in de war van die nachtelijke klop op de deur en vraagt- door de gesloten deur heen- wat de agenten komen doen. Die beantwoorden hem met een hulpvaardige houding en melden dat ze alleen even willen checken hoe het gaat, ze willen hem even zien. Chamberlain, nog halfslagerig, raakt danig in de war en schiet in zijn oude militaire reflex: met mij gaat alles goed, jullie kunnen weer gaan, Hij weigert ze toegang te geven tot zijn flat,tot zijn veilige haven. Precies daar gaat het mis: de agenten aan de andere kant van de deur vertrouwen het niet. Wat voert Chamberlain in zijn schild, waarom doet ie niet open? Heeft hij drugs of wapens in huis, houdt ie iemand gegijzeld? De heren persisteren in hun wens om de woning te betreden en gaan langzaam overr tot agressieve kreten en klappen op de deur. Ook Chamberlain verlaat zijn stellingen niet: er is niets aan de hand, heren, vertrek alsjeblieft. Wat een eenvoudige hulpdienst had moeten zijn, resulteert in een dreigende inval, Een kleine man versus een machtig apparaat. 

Met: Frankie Faison, Steve o'Connell, Enrico Natale, Ben Marten

Irena's Vow - Louise Archambault

irena's vow op IMDb (6,7)
 Irena's vow op Moviemeter (3,05)

Irena's vow op Wikipedia

In plaats van naar de toneelverfilming van de kranslegging op de Dam keken wij op 4 mei naar een oorlogsdrama. Het drama - hoewel matig geacteerd - was tastbaar, het invoelen in de situaties en vooral de spanning die erbij kwam kijken was vanaf de bank realistisch genoeg om tot na- en herdenken te stemmen. Zo kon het ook, besloten wij.

Irena is verpleegkundige in opleiding als in haar land Polen de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Doordat ze zelf niet joods is, kan ze wel aan het werk blijven:. Ze wordt door de Duitse bezetter als manuela-van-alles ingezet: niet alleen is ze keuikenhulp en serveerster, ook wordt ze verantwoordelijk gemaakt voor de productiekwaliteit en kwantiteit van een groep Joodse kleermakers. Al snel hoort ze tijdens haar serveerwerk dat de SS van plan is de Joodse kledingherstellers slechts tot een bepaalde datum in te zetten, waarna ze zullen worden afgevoerd dan wel omgebracht. Als Irena tijdens haar boodschappenronde wordt geconfronteerd met de gruwelijke daden van SS-officier Rokita doet ze zichzelf een plechtige belofte: waar ze kan, zal ze de joodse bevolking helpen. Ze heeft deze vrouw en baby niet kunnen redden, maar als ze ook maar één andere Joodse vluchteling kan helpen, heeft haar leven zin gehad.

Wanneer ze overplaatsing krijgt en als huishoudster/PA van de wat mildere Duitse majoor Rugmerr in diens villa aan het werk komt, ziet ze haar kans schoon. Ze leidt de kleermakersgroep in de nacht naar Rugmer's villa om daar onder te duiken. Terwijl zij haar dagelijkse werk moet doen en de vele feestjes van Rugmer en zijn officierscollega's faciliteert, gebruikt ze ondertussen op slimme wijze de onderduikers om haar daarbij te helpen. Het gaat goed, maar het kan natuurlijk niet eeuwig duren: de groep is te groot, de villa wordt te druk bezocht en de hoeveelheden boodschappen die Irena doet, vallen ook op. Irena kan zich geen enkele fout veroorloven: één misstap kan niet alleen het leven van de onderduikers kosten, maar ook dat van haarzelf én van haar werkgever. 

Met: Sophie Nélisse, Dougray Scott, Andrzej Seweryn, Maciel Nawrocki

iHostage- Bobby Boermans

iHostage op IMDb (6,0)
 iHostage op Moviemeter (3,00)

iHostage op Wikipedia

Bombarie, dat is het meest passende woord bij de publiciteitscampagne rondom deze film. Interviews in de krant, reclame her en der, ondersteuning in de mediaprogramma's: de dikke vinger haalt Netflix voorlopig even niet uit de pap. Het was dan ook een mediageniek verhaal destijds, de gijzelingsactie op het Leidseplein in februari 2022. Maar helaas is het de makers van deze film amper gelukt om die spanning over te brengen aan de filmkijker. Een keur van bekende Nederlandse acteursgezichten trekt voorbij, de een slaagt er beter in dan de ander om het regeltjes-opzeggen-niveau te ontstijgen. Oordeel zelf, uiteraard, maar ik vond weinig thrill in deze thriller. 

Een Bulgaarse contractarbeider ontdekt - eenmaal ingecheckt in zijn hotel - dat hij tijdens de treinreis zijn oortjes is verloren. Eerst maar even snel langs de I-Store op het Leidseplein dan maar, want zónder oortjes kan ie niet. Dat "even snel" gaat een lange en zware dag voor hem worden. Hij heeft net afgerekend namelijk als er vanuit de deuropening wordt geschreeuwd: IEDEREEN OP DE GROND! NIEMAND BEWEGEN! DIT IS EEN GIJZELING!". Een deel van de mensen weet weg te komen naar boven, naar het bedrijfsrestaurant, drie mensen worden door een werknemer snel het magazijn in geleid om zich daar te verstoppen, maar onze Bulgaar is voor dat alles te  laat. Hij is daarmee de enige gegijzelde die in beeld is bij de gijzelaar, die dan ook alle pijlen op hem richt. Figuurlijk dan he, het blijft vooralsnog bij schoten in de lucht.

In het zenuwcentrum van het hoofdbureau van politie nemen onderhandelaar Lynn en commissaris Kees hun plaatsen in, ook voor hen zal het een lange en (in en in)spannende worden. Lynn moet contact met hem zoeken om de gijzelnemer kalm te houden en het idee te geven dat aan de vervulling van zijn eisen wordt gewerkt. Al snel ontdekt ze dat Ammar, zoals de gijzelaar na enig aandringen zijn naam onthult, weliswaar psychisch instabiel is maar wel over een soort van menselijke gevoelens blijkt te beschikken. Als ze die opening eenmaal heeft ontdekt, gaat ze op zoek naar de opening die tot de bevrijding van de gijzelaars kan leiden. Ze moet heel voorzichtig opereren want meneer de gijzelnemer is explosief, letterlijk en figuurlijk.

Met: Soufiane Moussouli, Loes Haverkort, Marcel Hensema, Emmanuel Ohene Bohafo, Louis Talpe

FIN - song : Givor Paradis - Non

Ghost Trail (aka Les Fantômes) - Jonathan Millet

Ghost Trail op IMDb (6,7)
 Ghost Trail op Moviemeter (3,43)

Ghost Trail op Wikipedia

Ongemakkelijke film, maar jeetje, wat goed. Een op waarheid gebaseerd post-oorlogsverhaal kan vele kanten op, gelukkig dus ook de goede. Bij het verlaten van de zaal praatten we nog even na met andere bezoekers: we kwamen tot de geruststellende conclusie dat er altijd mensen zullen zijn die aan waarheidsvinding doen en die daarbij zelf bepalen op welke mate ze hun wraakgevoelens laten meespelen. Meer kan ik niet zeggen zonder spoilers...

Hamid heeft de verschrikkingen van de oorlog in Syrië overleefd. Hij heeft uiteindelijk in Duitsland een status gekregen maar wij treffen hem aan in Straatsburg, Frankrijk. En dat heeft een reden. Hamid verleent zijn medewerking aan een organisatie die oorlogsmisdadigers opspoort (we weten immers allemaal dat enkelen daarvan ook met de vluchtelingenstroom naar Europa zijn meegekomen). Door de informatie die Hamid van zijn organisatie heeft gekregen, denkt hij nu in Straatsburg de man te vinden die hem gemarteld heeft in de gevangenis. Hij verwijt hem niet alleen de persoonlijke pijn, hij verwijt hem ook dat deze agent hem verhinderd heeft om zijn vrouw en kind te beschermen tegen het oorlogsgeweld. Slechts een foto rest hem nog als herinnering aan zijn gezin.

Hamid komt -na enkele gesprekjes in het park met zijn sleutelpersoon- steeds dichter bij zijn doel. Hij volgt hem, hij ruikt hem, hij hoort hem praten. Doordat hij geblinddoekt was tijdens de mishandelingen, hebben zijn andere zintuigen overuren gedraaid: steeds meer raakt hij ervan overtuigd dat Harfaz de man is die hij zoekt. Terwijl hij zijn organisatie verslag doet, raakt hij zelf door toeval in contact met de nietsvermoedende Harfaz. Dit blijkt een zachtmoedige man te zijn die open het gesprek aangaat, maar die niet door lijkt te hebben met welk doel Hamid tegenover hem zit. Hamid's hoofd en hart maken overuren: terwijl de organisatie tot actie wil overgaan, wil Hamid eerst meer los krijgen van Harfaz. Maar ja, hoe doe je dat in een drukbezette universiteitsbibliotheek?

Een waarlijk schitterende rol van hoofdrolspeler Adam Bessa. Wat een waardigheid.

Met:     Adam Bessa, Tawfeek Barhom, Julia Franz Richter, Hala Rajab

FIN - song : Yuksek - Les Fantômes

Gezien in : Cinema Oostereiland

I'm still here (aka Ainda Estou Aqui) - Walter Salles

I'm still here op IMDb (8,5)
 I'm still here op Moviemeter (3,93)

Gedegen politiek drama, dat terecht veel lof oogstte bij de recente Oscar- uitreikingen (het werd verkozen tot "Beste Internationale Film"). De film is op waarheid gebaseerd, regisseur Walter Salles gebruikte voor het script het boek met de memoires van hoofdpersonage Eunice Palva). Beklemmend, beangstigend én bemoedigend is het verhaal, de film sleept je zonder pardon een gruwelijk verhaal in.

We gaan naar 1970, Brazilië. Hoewel het land dan zucht onder een dictatuur merken we daar aanvankelijk nog weinig van: het gezin Palva brengt de dagen grotendeels aan het strand of aan de keukentafel door, zonnigheid is troef. Daar komen echter barstjes in als de oudste- langzaam steeds meer vrijgevochten - dochter thuiskomt met de melding dat ze is aangehouden en gefouilleerd die avond, toen ze met haar vriendin in de auto door de stad reed. Ze brengt daarmee het eerste stukje repressieve spanning in huis, een spanning die al snel vervolg krijgt. Nog diezelfde week wordt vader, ex-parlementslid maar nu al jaren als zakenman actief, thuis opgehaald: hij moet meen aar het bureau, het zal voor een korte ondervraging zijn. Niet dus: vader komt niet meer terug. Als dat twee dagen geduurd heeft, begint het moeder Eunice de keel uit te hangen dat ze maar geen antwoord krijgt op de vraag wanneer haar man weer thuiskomt. Ze begeeft zich meermaals naar het bureau, met als gevolg dat uiteindelijk ook zij en haar middelste dochter worden opgepakt. 

Als ze na een paar nachten in de cel weer thuis terugkeert, lukt het haar niet om het ritme weer op te pakken, hoezeer ze ook probeert om de kinderen onwetend te houden van het drama dat zich over het gezin voltrekt. De centen raken op, Eunice moet een bedelronde beginnen bij de oude vrienden van haar man, ondertussen verzamelt ze steeds meer puzzelstukjes van de gruwelijke werkelijkheid. Ze legt zich niet zonder meer bij de situatie neer, steeds minder lijdzaam wordt haar verzet.

Met: Fernanda Torres, Selton Mello, Valentina Herszage, Barbara Luz

FIN - song : Erasmo Carlos- E Preciso dar um Jeito, Meu Amigo

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nr. 24 (aka Number 24 or No.24)- John Andreas Andersen

Nr. 24 op IMDb (7,6)
 Nr. 24 op Moviemeter (3,65)

Beter dan ik houdt mijn vrouw bij wat er zoal aan nieuwe films op Netflix verschijnt, gelukkig tipt ze me daarin ook regelmatig. Zo zaten we dus gisteravond voor deze: een fraai opgebouwd oorlogsdrama dat ook nog eens volledig op waarheid gebaseerd is. Goede spanningsopbouw, integer geacteerd, De moeite waard, derhalve. En mogelijk ook voor u.

De hele aula zit vol, de middelbare scholieren zien de tachtiger Gunnar Sonsteby het podium opklauteren. Een serieuze man, een ingetogen karakter maar een vastberaden uitstraling. Hij komt de leerlingen iets vertellen over de Tweede Wereldoorlig. Gunnar blijkt een overlevende te zijn van een zeer actieve verzetsgroep die zich in Noorwegen teweer stelde tegen de gruwelijke nazi-bezetting.

Gunnar's les gaat over ethiek, over hoe er weliswaar kameraadschappelijk maar toch zo solistisch mogelijk geopereerd moest worden. Dit uiteraard om de kans op doorslaan te vermijden, want uiteraard werden er af en toe leden van de groep gearresteerd, met de vreselijkste gevolgen van dien.  Martelingen zijn het enige middel dat de macht bezig om alsnog de vinger te krijgen achter een groep die ze telkenmale te slim af is. 
Het verhaal wordt linear verteld, met een continue afwisseling tussen de vertellende Gunnar van nu en de activistische Gunnar van toen. Die blijkt tot uitzonderlijke prestaties te zijn gekomen, door zijn slimheid en voorzichtigheid maar vooral ook door zijn totale opoffering voor de goede zaak: pas wanneer hij in een vrij land leeft, zal zijn eigen leven beginnen. Tot die tijd moet hij er alles aan doen om die vrijheid voor zijn land, zijn landgenoten en uiteindelijk ook voor hem te bewerkstelligen.
Het vertellen gaat Gunnar goed af, het gaat echter wringen wanneer hij de vragenronde na afloop van zijn verhaal inzet.

Met: Sjur Vatne Brean, Erik Hivju, Lisa Loven Kongsli, Jaakob Maanung Trulsen

FIN - song : Slowshift ft. SKAAR - Omen

Joy - Ben Taylor

Joy op IMDb (7,1)
 Joy op Moviemeter (3,20)

Het is dat ik in de onvolprezen show van Graham Norton hierover verteld zag worden, anders was deze film waarschijnlijk geheel aan mijn aandacht ontsnapt. Zo goed als rechtstreeks naar Netflix gegaan. En daar kom ik niet elke week. De film is te leuk, te belangrijk om niet te zien. Althans, zo sta ik er in. Het leuke zit er in dat het fris van de lever gespeeld wordt door de charmante James Norton, de fijne verrassing Thomasin McKenzie en natuurlijk door de onnavolgbare grootheid Bill Nighy. Het belangrijke zit er in dat het een waargebeurd verhaal is, een verhaal dat heeft geleid tot vreugde voor meer dan een miljoen kinderloze stellen. 

Eind jaren 60 staat de gynaecologische en neonatologische wetenschap nog in de kinderschoenen. Er bestaan natuurlijk al keizersnedes om lastig zwangerschappen te redden, er zijn diverse methoden om de aanstaande ouders gezonder en beter voorbereid te maken op de medische kant van de bevalling. Maar..

Er is nog steeds geen oplossing voor de jonge mensen waarbij zwanger worden niet lukt. De jonge arts dr Robert Edwards doet in Cambridge veel onderzoek naar mogelijkheden in het bevorderen van bevruchting maar zijn werk komt pas in een stroomversnelling als de jonge laborante Jean Purdy tot zijn team toetreedt. Gezamenlijk duiken ze in het zoeken naar de oorzaken die maken dat het ene eitje wél aanslaat op aanwezig sperma en het andere eitje niet. Ze regelen een klein aggenebbisj lokaaltje in een afgeleefd ziekenhuis en storten zich op hun onderzoek. Ze gaan daarbij mede te rade bij de bekende Londense chirurg Patrick Steptoe. Deze verricht dan al baanbrekend werk op het gebied van abortus, maar wil gaarne zijn kennis en inzichten delen om ongewenst kinderloze ouders te helpen.

Het plan is snel gemaakt, maar de uitvoering blijkt lastig. Een jarenlange weg loopt het drietal, daarbij elk in hun eigen wereld de ene na de andere aanval van moraalridders en kerken bevechtend. Jean en Robert raken na een aantal jaren gedesillusioneerd en gooien het bijltje erbij neer. Maar het idee iets dermate belangrijks als IVF op de plank te laten liggen, knaagt aan hen beiden. Zouden ze dan toch niet...?

Met: James Norton, Thomasin McKenzie, Bill Nighy

FIN - song : Peter, Paul & Mary- 500 miles

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,3)

Detroit op Moviemeter (3,36)
 

Nog even heftig als de eerste keer dat ik deze film zag. Goed om deze nog een keer opnieuw te bekijken, want terwijl we hier in Nederland geloven dat antisemitisme de enige vorm van discriminatie is, weet men in heel veel landen dat racisme eigenlijk in alle maatschappijen voorkomt. Sterker nog: dat racisme nog maar een paar decennia geleden staand beleid was. Als je boos wordt bij het kijken van deze film, dan zit het met je empathie nog wel goed.

Mijn recensie van destijds (2017) : Recensie "Detroit"- BEGT 2017

FIN - song : The Roots & Bilal - It ain't fair