Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton/ Valerie Faris

Little Miss Sunshine op IMDb (7,8)
 Little Miss Sunshine op Moviemeter (3,67)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Little_Miss_Sunshine

Vrouwlief nam voor het bekijken van een serie een vers abonnementje op een streamer. Nadat ze daar doorheen was, bladerde ze door de filmtitels waarbij ze me veelvuldig op mogelijke kandidaat-titels wees. Totdat ze bij deze kwam! "Wil je deze nog een keer met mij kijken?", was haar vraag toen we na een intensieve saunadag op de bank zaten. "Direct" was mijn reactie. Hoewel ik de film al zolang niet meer gezien heb dat ie op dit filmblog alleen maar in verwijzingen voorkwam, wist ik dat de eerdere kijkbeurten van deze fijne film over een disfunctioneel gezin boordevol sociale problemen me uitermate tevreden hadden gesteld. Na een jaar of 17, 18 dus maar weer eens opnieuw ingeklokt op Greg Kinnear, Toni Collette, Alan Arkin, Paul Dano, Steve Carrell en natuurlijk de verfrissende debutante Abigail Breslin. Wat een feest was het weer om deze moderne klassieker te bekijken!

Sheryll Hoover racet naar het ziekenhuis waar haar broer Frank bijkomt na een suïcidepoging. Frank mag niet alleen zijn, dus neemt zij hem tijdelijk in huis. Of dat slim is, weet niemand: haar gezin staat namelijk op het punt om totaal uiteen te vallen: haar partner Richard heeft een dubieuze investering gedaan om zijn bedrijf van de grond te krijgen, zoon Dwayne heeft al zes maanden met niemand meer gecommuniceerd omdat hij een plek op een pilotenopleiding wil afdwingen, haar schoonvader Edwin is een losgeslagen cokesnuiver die alle mores opzij heeft gezet en haar dochter Olive is weliswaar schattig maar is volledig geobsedeerd door beautycontests (en ze ziet er niet echt uit alsof ze er daar ooit een van zou winnen). 

Sheryll houdt alle ballen in de lucht, er vallen geen slachtoffers. Totdat.... de familie een telefoontje krijgt dat dochter Olive haar 2e plaats bij een eerdere wedstrijd mag inruilen voor een gouden plak. De winnaar is gediskwalificeerd en daardoor komt er nu ook een ticket vrij voor deelname aan de grote landelijke finale van "Little Miss Sunshine". Door het dolle heen, niet meer te houden is ze. Er zit voor de familie niets anders op dan het oude Volkswagenbusje af te stoffen en in te schepen voor de lange reis naar Californië. Een weg met hindernissen.

Met: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Alan Arkin, Paul Dano, Abigail Breslin

FIN - song : Devotchka- How it ends

Evil does not exist (aka Aku wa Sonzai Shinai) - Ryusuke Hamaguchi

Evil does not exist op IMDb (7,0)
 Evil does not exist op Moviemeter (3,21)
Evil does not exist op Wikipedia 

Tweede Japanse film van die dag. Vergelijkbaar maar toch weer héél anders. Ook hier worden we veelvuldig geconfronteerd met de rituelen die in deze bijzondere maatschappij gebezigd worden, maar we stuiven tóch een geheel andere kant op: van een kalme natuurfilm via sociaalmaatschappelijke kritiek richting thriller. Tamelijk bijzonder, derhalve, deze film. Ik kan het nog niet geheel plaatsen. 

Het leven kabbelt in Mizubiki, een lieflijk plattelandsplaatsje in de nabijheid van het zoemende Tokyo. De opa sprokkelt en hakt zijn hout, zijn kleindochter speelt in het bos, de sneeuw valt en dooit vervolgens weer weg. Alles is liefde, maar dan een beetje anders. 
Onheil kondigt zich aan als een projectontwikkelaar aankondigt juist hier een Glamping-camping te gaan scheppen. In zijn visie is Mizubiki de perfecte plek: niet al te ver van het drukke stadsleven maar wel totaal onthaastend en natuurvriendelijk. En: "het biedt enorme kansen voor de inwoners want al die bezoekers komen natuurlijk uw producten kopen en uw restaurant bezoeken". Deze gebruikelijke blabla wordt op de georganiseerde inwonersbijeenkomst in het dorpshuis ge-na-de-loos gefileerd: ze maken de twee medewerkers van de Glampingfirma glashard duidelijk dat ze hun huiswerk opnieuw moeten doen. Ze staan niet onwelwillend tegenover de plannen, maar ze willen wel inspraak en geven zelfs direct aan op welke punten het plan gewijzigd dient te worden. Nederig zitten de twee projectleiders dit aan te horen om bij terugkomst op kantoor er genadeloos van langs te krijgen van de baas. Die is niet van plan in te schikken, het is aan de twee om de bevolking alsnog te overtuigen. Terug in je hok, terug naar het dorp. Régel het!

Met; Hitoshi Omika, Ryo Nishikawa, Ryuji Kosaka

FIN - song : Eiko Ishibashi - Evil does not exist

Left-Handed Girl (aka Zuopiezi nuhai) - Shih-Ching Tsou

Left-handed girl op IMDb (7,4)
 Left-handed girl op Moviemeter (3,85)

Left-handed girl op Wikipedia

Uit ervaring weet ik dat linkshandigen een (kleine) achterstand hebben, de wereld is ingericht op rechtshandige mensen. Daar staat tegenover dat van linkshandige mensen gezegd wordt dat ze daarmee een extra stukje creativiteit nodig hebben, creativiteit die later weer bij alles van pas  kan komen. Dit gezegd hebbende zag ik in deze prettige allegaartjes-film dat er in sommige culturen en geloven ook nog een bijgelovige component aan linkshandigheid kan zitten, eentje die de persoon in kwestie aardig dwars kan zitten. 
Nog even over dat allegaartje: als je deze film gaat zien, ga je kijken naar een komedie met een hard-realistische sociale inslag die gaandeweg een tragiek oplevert die raakt aan Festen-invloeden. Bent u er nog?

Na een aantal jaren afwezigheid keren ze terug in Taipeh: de jonge guit I-Jing, haar grote zus I-ann en hun zorgzame én bezorgde moeder Shu-Fen. De terugkeer is niet geheel vrijwillig, we lezen al gauw dat hier een beëindigde relatie aan voorafging. De afwikkeling van die relatie bezorgt moeder veel hoofdbrekens en financiële zorgen, ze zal hard moeten werken om het gezin draaiende te houden. Ze huurt een eetstalletje op de drukste avondmarkt van de stad en probeert al sappelend drie hoofden boven water te houden. Die druk gaat ten koste van de aandacht voor haar gezin: oudste dochter I-ann moet ook aan het werk voor een stukje huishoudgeld, de kleine I-jing laveert daar tussendoor. 
Soms wordt I-jing gestald bij de dubieuze opa en oma, wat verwarrend werkt voor het meisje: oma is alleen maar bezig met dubieuze handeltjes voor haar in Shanghai wonende zoon, terwijl opa zijn kleindochter blijft aanspreken op haar linkshandigheid: "de linkerhand is een instrument van de duivel", zo probeert hij het meisje bij te sturen. Die banvloek doet wat met I-jing, die overigens ook  inziet dat je dat label ook in je voordeel kunt gebruiken.

Met: Nina Ye, Shih-Yuan Ma, Janel Tsai, Teng-hui Huang 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Bleeding Fingers - Ouch potato

Rietland (aka Reedland) - Sven Bresser

Rietland op IMDb (7,0)
 Rietland op Moviemeter (3,67)

Rietland op Wikipedia

Of t wat gaat worden, weet ik niet. Maar het is natuurlijk wel heel speciaal dat dit - een uitermate Hollandse beleving - de Nederlandse inzending naar de Oscars gaat worden. Ben heel benieuwd of the Academy er tegen kan: al dat zwijgzame, die overdosis natuurbeelden en dan ook nog eens een verhaal waar je zelf wat invulling aan moet geven. Daar tegenover staat natuurlijk dat de wereldcinema vaak al net zo ver, zo niet verder gaat in het testen van de kijker. We hebben huilende kamelen gezien, zwoegende en landarbeiders hun akkertjes, hun steppe en hun woestijngrond zien bewerken. Dat is dan ook waar ik zelf deze film zou plaatsen: het is wereldcinema, dit keer toevallig met beelden die ik herken, maar dat hoeft voor andere werelddelen natuurlijk niet te gelden. Tenslotte: de film is niet een natuurdocumentaire over een zwoegende boer. Nee, het is ook een moordmysterie, een verhaal over overleven in een tanende economie en uiteindelijk ook nog eens een lieflijk familieverhaal. Hoe traag gefilmd ook, die combinatie geeft de film een prachtige dynamiek. Een dynamiek die bovendien ook nog eens prachtig in beeld gebracht is. Verwen jezelf, onderga deze film.

Na deze lange inleiding kan alleen nog maar een korte filmbeschrijving volgen. Welnu: Johan is rietsnijder. een bijna uitgestorven beroep dat in het oosten van ons land echter nog rendabel lijkt te zijn. Net aan rendabel, trouwens, want Johan blijkt steeds minder betaald te krijgen voor zijn keurig opgepakte rietschoven: China verziekt de markt waardoor mensen vaker kiezen voor minder duurzame producten, het is in de wereld van rieten daken en schuttingen al niet anders. Misschien moet Johan vernieuwen, misschien moet hij aan de apparatuur ipv te volharden met zijn snijmes.
Johan's rituele leventje (sorry voor de woordspeling) wordt plots ruw verstoord als hij op zijn eigen rietlanden een lichaam vindt: overduidelijk een misbruikte vrouw. Hij waarschuwt natuurlijk direct de politie maar blijkt - na het uitblijven van resultaat- toch ook zijn eigen onderzoek te doen. Aanvankelijk verdenkt men namelijk de Troeters (ofte wel de bewoners aan de overkant van de rivier) maar Johan heeft daar zo zijn eigen gedachten over, helemaal als hij op het lange pad naar zijn boerderij een motor hoort rijden. Misschien is het wel de motor die de sporen op zijn land achterliet. Terwijl hij zijn logerende kleindochter onwetend wil houden van het kwaad in de wereld, stapt hij toch over de grenzen van zijn erf.

Met: Gerrit Knobbe, Loïs Reinders, Anna Loeffen

FIN - song : Liesbeth List - Een grijze lente

Gezien in : Cinema Oostereiland

Danny Collins- Dan Fogelman

Danny Collins op IMDb (7,0)
 Danny Collins op Moviemeter (3,32)

Hoewel er best wat fout is aan deze - op waarheid gebaseerde- film is ie heel goed te verdragen. Dat foute, dat zit m voor een groot deel in Al Pacino, die schmiert in het kwadraat. Tegelijkertijd zorgt die Pacino er met een uitdagend soort humor toch voor dat de film goed te verdragen is. Wat de film heel plezierig maakt, zijn de uitstekende en beeldbepalende bijrollen: Annette Bening (hoe zou je níét van haar kunnen houden), Christopher Plummer en Bobby Cannevalle : als je die op je castlist hebt staan, kun je aan de slag. 

Uitgeblust is ie, de zanger-op-leeftijd die Danny Collins hier weer op een podium staat uit te hangen. Altijd weer zijn grootste hit "Baby Doll" te moeten zingen, is al een opgave maar meer nog baalt Collins ervan dat zijn publiek met zijn succesnummer is meegegroeid. En dan vooral qua leeftijd: hij zit tegen een verzameling krulspeldenkapsels aan te kijken waar hij niet meer blij van kan worden. Als hij dan ook na een volgende avond van optreden, coke snuiven en alcohol slempen zijn veel te jonge vrouw opnieuw met een andere man aantreft, is het genoeg: roer om!

Hij breekt zijn tour af, schenkt zijn huis aan zijn aanstaande ex en vliegt met zijn privéjet naar New Jersey. Daar neemt hij intrek in een hotel alwaar hij afkickt van de drugs (en bijna ook van de drank) en vervolgens gaat proberen een totaal ander repertoire te schrijven: hij wil kleiner, hij wil persoonlijker. Wat we dan namelijk net geleerd hebben: aan het begin van zijn carrière was Collins een veelbelovend songschrijver wiens werk dermate opviel dat hij na zijn eerste- geflopte- album een persoonlijke brief kreeg van John Lennon. Nou ja, hij kreeg die brief niet zelf, de manager hield hem. Na veel omwegen is de brief bij zijn huidige manager belandt, die hem uiteraard aan Collins cadeau doet. De brief brengt de gedachten terug naar die begintijd en Collins wil kijken of hij nog een keer een net zo frisse blik op het leven kan weergeven. Zijn persoonlijke leven is hem tot inspiratie: in New Jersey doet hij ook een nieuwe poging om met zijn zoon in contact te komen, na decennialang niet naar hem te hebben omgekeken. Dat gaat niet makkelijk. Na het eerste desastreuze contact vervalt Collins weer in oude rock-n-roll-patronen, zodanig dat de charmante hoteleigenaar hem weer bij zinnen moet brengen.

Met: Al Pacino, Annette Bening, Christopher Plummer, Bobby Cannevalle, Jennifer Garner

FIN - song : Al Pacino - Don't look down

ADN (aka DNA) - Maïwenn

ADN op IMDb (5,9)
 ADN op Moviemeter (2,69)

Nadat ik vorige week reeds "Jeanne du Barry" had gezien, herinnerde ik me dat ik nog een eerdere film van regisseuse Maïwenn op de schijf had staan. Die meteen maar aangezet gisteravond. Jammer jammer, maar ook deze kon me maar matig boeien. 

Het leeuwendeel van de van oorsprong familie verzamelt zich rond het sterfbed van opa. Die is als voorvader de sprong wezen nemen van traditioneel Noord-Afrikaanse leefstijlen naar een immigrantenbestaan in Frankrijk. En dat heeft impact op alle nazaten. 

Kleindochter Neige is ontroostbaar en gaat op zoek naar haar roots en naar de oorzaken van de vele spanningen binnen de familie. Ze ontdekt steeds meer over de achtergrond van opa, over de Algerijnse opstand die opa uiteindelijk deed vluchten naar een andere wereld. Met haar moeder kan Neige maar niet in het reine komen, om maar niet te spreken over de compleet eigen weg die haar vader gevolgd heeft. Neige (die eigenlijk Nadjda heette) heeft door dat ze veel minder door haar ouders gevormd is dan door haar opa. Ze gaat ver in haar zoektocht, letterlijk ver.

Met: Maïwenn, Fanny Ardant, Louis Garrel, Marine Vacth

Blacklight - Mark Williams

Blacklight op IMDb (4,7)

Blacklight op Moviemeter (2,36)

Zo zeldzaam slecht heb ik het in tijden niet meer gezien. Alsof de oude Liam Neeson nog één opdracht open had staan uit zijn contracten voor de Taken-reeks: een te bejaarde vechtheld die niet voor zijn leeftijd geloofwaardige klussen uitvoert, een knokopa die te traag opereert. Voeg daarbij de erbarmelijke dialogen en het toneelachtige opzeggen van die teksten en je snapt dat dit een drama wordt. In de verkeerde zin van het woord.

Neeson speelt Travis Block, een fixer die voor de grote FBI-directeur Gabriel Robinson klussen oplost op onorthodoxe wijze. Block vraagt niet precies waarom hij dingen moet doen, hij doet ze gewoon. Dit uit piëteit naar zijn oude Vietnam-collega die hem destijds uit een hachelijke situatie heeft gered. 

Maar nu gebeuren er toch rare dingen: Block ziet zijn undercover-collega Dusty Crane worstelen met zijn loyaliteit, deze staat op het punt naar de krant te stappen om openheid van zaken te geven over een aantal dubieuze moordgevallen. Deze zijn allen weggepoetst als ongevallen, maar blijken moorden te zijn in opdracht van...FBI-directeur Richardson. Die vaart onder de naam Operation Unity een geheel eigen koers in het organisatie-credo "mensen redden". Terwijl de oude Block eigenlijk van plan is om steeds meer terug te treden en tijd vrij te maken voor zijn kleindochter, moet hij nog een keer goed aan de bak om zijn oude vriend en thans corrupte baas Richardson aan te pakken. 

Met : Liam Neeson, Aidan Quinn, Taylor John Smith , Emmy Raver-Lampman

FIN - song : John Coggins - Stronger than before 

Dwaalspoor - Boris Paval Conen

Dwaalspoor op IMDb (6,5)
 Dwaalspoor op Moviemeter (2,87)

Ik heb het eerder gezegd: ik ben een groot liefhebber van de Nederlandse reeks Telefilms. Beginnende regisserus, beginnende acteurs, beginnende scriptschrijvers : velen van hen kregen een kans in deze jaarlijkse reeks korte films. 
"Dwaalspoor" is een boekverfilming, een thriller die een fijn star vehicle is voor karakteracteur Raymond Thiry. Die mooie kop, die bitse en toch emotionele manier van acteren, zijn naturelle dictie; wat mij betref is Thiry een goed en veelzijdig acteur. 


Hij speelt Ron, een nog maar net gepensioneerde rechercheur, die op een soort afscheidsborrel met zijn oude maten te horen krijgt dat zijn kleindochter die dag niet thuisgekomen is van hockeytraining. Hoewel hij officieel niet meer mag rechercheren (want alle spullen ingevelerd) duikt hij natuurlijk met overgave op deze zaak, omdat hij er zo emotioneel bij betrokken is. 
Zijn oud-collega's proberen hem te temperen, geven ook aan dat hij hiermee wetten overtreedt, maar dat maakt Ron niets uit: zijn kleindochter moet gevonden worden. Aanvankelijk geduldig trekt Ron alle sporen na: het onsamenhangende alibi-verhaal van zijn zoon (en dus de vader van het meisje) plaatst hem in een nog lastiger parket. Samen met zijn andere kleindochter duikt hij dieper en dieper in de mogelijke routes en gangen van het meisje dat inmiddels al meer dan 4 dagen weg is. Plots duikt in de bewijsvoering een eerder veroordeelde zedendelinquent op. Ron gaat handelen. En wel direct. 

Met : Raymond Thiry , Anniek Pheiferr, Tim Haars, Rhodé Gerrits

 FIN - song : Steve Willaert - Reflectie

Hvítur, Hvítur Dagur (A white white day) - Hiynur Palmason

Hvitur Hvitur Dagur op IMdb (7,1)
Soms prijs ik mezelf gelukkig dat ik in ieder geval op filmvlak experimenteel ben. Dat ik een volstrekt onbekende titel van een onbekende regisseur met onbekende spelers uitkies om een winderige rit naar het filmeiland voor te maken. Omdat ik daardoor soms verrast en beloond word. Gisteravond was er zo een, wat was ik blij dat ik voor de minder veilige keuze ging en deze eruit pikte.

Ergens staat geschreven dat "op een witte witte dag" (een dag waar je het onderscheid tussen aarde en hemel niet kunt zien- mist dus) je contact kunt hebben met de andere wereld. Onze held van de dag, Ingimundur, zoekt dat contact. Bij een mysterieus ongeval (ook in de mist trouwens) is zijn vrouw van de weg geraakt , het ravijn in gedoken en omgekomen. Ingimundur zit in een rouwproces.
Zijn werk als politieagent heeft hij nog niet opgepakt, hij stort zich volledig op de bouw van een huis voor zijn dochter en schoonzoon, maar vooral voor zijn geweldige kleindochter Salka. Met haar heeft hij een enorme band:  als het even kan, brengen ze tijd samen door.
Wanneer Ingimundur van zijn dochter een doos met nagelaten spullen van zijn overleden vrouw krijgt, slaat de schrik hem om het hart: langzamerhand komt hij tot de conclusie dat zijn vrouw een minnaar had. Die ontdekking verstoort zijn gehele rouwproces.
Eerst moet hij uitvinden of zijn gevoel wel klopt, maar met wie kan hij hier nu over praten? Niet met zijn kinderen, niet met zijn collega's en zeker niet met Salka. Hij begint met vragen op de sportclub, hoe die mannen het allemaal doen. En met wie. Stukje bij beetje ontwart hij de puzzel, stukje bij beetje maakt de rouw plaats voor wraakgevoelens. Hoewel hij weet dat hij er helemaal de man niet naar is, moet hij toch die onvriendelijke gedachten bij zichzelf toestaan. Hij denkt, nee hij voelt dat hij actie moet ondernemen.

Ijzersterke rol van vader en kleindochter, wat een intensiteit.
En voor wie het iets zegt: onder de eindscene is het majestueuze "Memories" van Leonard Cohen gemonteerd. En dat is veelzeggend.

Met : Ingvar Sigurdsson , Ida Mekking Hlynnsdottir

El Olivo- Iclar Bollain

El Olivo op IMDb (7,3)
Heerlijke film, aanbevelenswaardig. Zowel feelgood als drama.
Alma is een wispelturig meisje. Koppig , avontuurlijk, anti-autoritair. Maar wel een hart van goud: ze is stapelgek op haar opa. Die is dement, zwijgt constant en vertoont tekenen van rouw. Hij rouwt overigens niet om zijn overleden vrouw, maar om een boom.
Een markante olijfboom in zijn veld, volgens opa duizenden jaren oud, is in een periode van geldnood door de familie verkocht. Tegen opa's wil, zijn zoons drukten de redding van het familiebedrijf met deze verkoop door.
Die boom was meer dan een producent van olijven voor opa en voor Alma. Hij vertelde haar verhalen over de geschiedenis van de boom, zij klom in de takken en zag in elk deel van de stam wel een ander figuurtje.

Als Alma ziet hoe opa lijdt, breekt haar hart en neemt ze een wild besluit. Ze gaat de boom terughalen. Via via spoort ze de olijf op: die blijkt bij een grote verzekeringsmaatschappij in Duitsland te staan.Bij gebrek aan een concreet plan bedenkt Alma een list. Haar verzinsels zijn sterk genoeg om haar collega (die heimelijk verliefd is op haar) en haar oom (die na vele mislukkingen nu eindelijk iets goeds wil doen) te overtuigen/ Ze gaan op pad, maar eenmaal in Dusseldorf blijkt dat Alma niet helemaal de waarheid heeft gesproken. Scheiden hier hun wegen en komt de boom nooit meer op tijd thuis? Zl opa overlijden zonder ooit zijn boom terug te zien?

Her en der wat lichte humor, her en der wat hartverscheurende scenes, fris en fruitig spel: prima film!

Met Anna Castillo, Pep Ambros en Javier Gutierrez