Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

Please try again later - Boris Paval Conen

Please try again later op IMDb (5,9)
 Please try again later op Moviemeter (1,86)

Elk jaar zorg ik dat ik er een paar uit de reeks meepik: Telefilms zijn doorgaans een staalkaart van de beschikbare talenten in onze filmindustrie, net zoals "De nacht van de Korte Film" dat is. Je ziet aankomende acteurs en regisseurs zoeken naar een vorm waarmee ze later richting grotere producties kunnen gaan. Klein beginnen, niemand is er slechter van geworden. Afgelopen weekend startte een nieuwe reeks bij een van onze NPO-zenders. Belangrijk werk, ik hoop dat het nog lang kan.

PTYL is eigenlijk een soort rampenfilm. De wereld staat aan de vooravond van een ontwrichtende zonnestorm. Doorgaans zorgen die uitbarstingen op de zon voor een fraai schouwspel op sommige delen van de wereld (immers, wij hebben daar Aurora Borealis - het Noorderlicht- aan te danken. Dit keer gaat het echter richting rampspoed: de enorme hoeveelheden elektrische velden die onze wereld naderen gaan ons dagelijkse leven uit het lood slaan. Internet zal op hol slaan, telefoon- en ander digitaal verkeer zal uitvallen, hulpdiensten zijn machteloos en niemand weet nog of het na die storm weer back to normal gaat.
In die vernietigende setting duiken we Amsterdam in: Bobje is een jonge vrouw die afscheid neemt van haar vriendenkring omdat ze morgen zal vertrekken naar een stage in de Cariben. Die zonnestorm blijkt niet de enige reden waarom Bobje er tegenop ziet om te vertrekken, we leren al snel dat ze niet helemaal eerlijk is geweest naar haar vrienden en familie. Ietsje verderop in Amsterdam krijgen we een inkijk in een ambulancepost: de onrust in de maatschappij is voelbaar voor het ambulancepersoneel, de meldingen lopen anders dan anders. U snaptt: hoe harder de storm nadert, hoe meer de twee verhaallijnen in een climax bij elkaar komen.

Met: Romy Gevers, Adanna Unigwe, Jip van den Dool, Meral Polat

Gezien in : NPO Start

Deadpool & Wolverine - Shawn Levy

Deadpool & Wolverine op IMDb (7,5)
 Deadpool & Wolverine op Moviemeter (3,24)

Deadpool & Wolverine op Wikipedia

Het duurde ongeveer 20 minuten voordat mijn vrouw haar telefoon erbij pakte. Toen ik - mijn wenkbrauwen optrekkend- naar haar keek, verklaarde ze: "ik snap er nu al geen barst meer van". Herkenbaar, want ook ik was al snel de draad van het hier vermoedelijk toch achterliggende script kwijt. Waarom we deze dan toch op 'kijken' hadden gezet? Welnu, ik was met de administratie van mijn filmdatabase bezig en toevallig viel haar ook op de naam Deadpool. Klopt, ik beken dat ik de twee eerdere delen hiervan ook heb bekeken, het zal uit sympathie met de hoofdrolspeler zijn geweest. Hoe dan ook: deze hebben we plichtmatig tot het eind toe uitgekeken, ondertussen spottende blikken naar elkaar uitwisselend. Met alle respect voor mensen die helemaal in dit soort stripheldenfilms zitten: ik gun jullie alle plezier, van mij hebben jullie de komende jaren geen last want het zal wel weer een tijdje duren voordat ik weer een stripfilm ga zien. 

Deadpool zoekt werk, hij wil graag toetreden tot het team van superhelden die her en der hun goede daden doen. Dat kan niet zomaar, zegt de man van het superhelden-uitzendbureau. Daartoe moet hij eerst een andere teloorgegane superheld uit het slop trekken: hij moet de aan de drank geraakte Wolverine meenemen op zijn pad. Samen kunnen ze dan in actie tegen een of andere meneer die een soort tijdroofmachine gebouwd heeft, waarmee hij de respectievelijke werelden van de beide superhelden (waarom zijn dat verschillende werelden?) wil gaan vernietigen. Kansen tot rehabilitatie dus, beiden snakken ernaar. Voordat het zover is, moeten ze nog wel strijden tégen of mét een aantal andere magische mensen. Om aan het eind dan toch bij die tijdmachine aan te komen.

Met: Ryan Reynolds, Hugh Jackman, Matthew MacFadyen, Emma Corin, Morena Baccarin, Channing Tatum, Jennifer Garner, Wesley Snipes, Chris Evans, Henry Cavill

FIN - song : Aretha Franklin - You're all I need to get by

Silent Night- Camille Griffin

Silent Night op IMDb (5,8)
 Silent Night op Moviemeter (2,80)

Silent Night op Wikipedia

Kerstfilms? Mij niet bellen!
Waarom ik dan toch deze had opgenomen vorig jaar? Ah, ik zie het al. De filmbeschrijving geeft al aan dat het hier niet om een standaard romantisch-gezellige kerstfilm gaat, nee: deze gaat niet voor alle aanwezigen goed aflopen. Toch maar kijken dan, mijn kerst 2025 was voorbestemd om een-en-al-film te worden. Paar bekende acteurs in de cast, hup.

De bij veel gezinnen gebruikelijke kerststress lijkt bij Nell en haar gezin dit jaar nog wel groter te zijn dan anders. Niet alleen is de groep genodigden al onderweg om weldra te arriveren, Nell heeft ook nog eens te maken gehad met schaarste in de winkels. Ze heeft haar boodschappenlijstje niet volledig kunnen voldoen, ze zal het moeten rooien met wat er allemaal is. Daar komt nog eens bij dat haar man Simon alleen maar buiten bezig is de kippen op te jagen en dat haar oudste zoontje, wijsneus Art, vraagt haar de oren van het hoofd. Wij snappen Art wel: die is het hoofd compleet op hol gebracht door de regering. Deze hebben berichten uitgevaardigd dat een dodelijke gaswolk over het land rolt die iedereen het leven zal benemen. Om te voorkomen dat iedereen op pijnlijke wijze zal stikken, heeft de regering iedereen een zelfmoordpil verstrekt die een zachte dood garandeert. Zoon Art heeft twijfels over de berichtgeving, denkt dat het mogelijk Russische propaganda is en is vastbesloten die pil niet in te nemen.
Omdat het voor iedereen duidelijk het laatste avondmaal zal zijn, neemt iedereen de kans waar om de anderen nog een keer flink de waarheid te zeggen. De ontboezemingen en onthullingen vliegen over tafel, verwijten alom. Art heeft dan allang besloten dat het misschien niet zo erg is dat deze samenzwering der idioten eindig is.

Met; Keira Kneightley, Matthew Goode, Roman Griffin Davis, Lily Rose Depp, Annabella Wallis

FIN - song : Lorne Balfe - All is calm

De anatomie van een meermin - Carmen Maria

De anatomie van een meermin op IMDb (7,2)
 De anatomie van een meermin op Moviemeter (2,62)

De anatomie van een meermin op NPO

De voorlaatste uit mijn reeks van de Nacht van de Korte Film van 2024. Voor die van 2025 heb ik nog geen aankondigingen gezien, maar ik houd hoop. Er valt altijd veel uit te halen, uit die reeks impressies van de stand van zaken op de Nederlandse Filmacademie. Laat maar komen.

Verscholen in de bossen leeft Peer met zijn vader Ivo. Ze lijken de laatst levende mensen op aarde te zijn, vader Ivo probeert nog wanhopig zijn zoon de kennis over mensen en het menselijk lichaam bij te brengen. Je weet maar nooit immers, zoonlief moet immers voorbereid zijn op mogelijke bedreigingen van zijn veiligheid. Die komt er ook wanneer hij - op zoek naar voedsel in het bos- plots een vrouwenlichaam in het meer ziet. Zwemmend, en dus levend en wel. Op zijn hoede blijft Peer, maar hij vertelt uiteraard wel aan zijn vader wat hij heeft gezien. Vader neemt maatregelen, Ivo moet beschermd voor invloeden van buitenaf.

Met: Fran Vozila, Rob Das, Ruth Borg

Bugonia - Yorgos Lanthimos

Bugonia op IMDb (7,7)
 Bugonia op Moviemeter (3,76)

Bugonia op Wikipedia

We worden maar verwend, wij filmkijkers. De hoge productie van regisseur Yorgos Lanthimos maakt dat je elk jaar wel een keer naar de zaal kunt fietsen omdat er weer een nieuwe (of bij elkaar verzamelde oudere) beeldenstorm van de vrijdenker-regisseur Lanthimos op het grote doek te zien is. De Geweldige Griek is niet alleen overtuigd van de noodzaak van goed en helder verzorgd beeld, hij is er ook een die een verhaal durft te vertellen dat onmogelijk is, of in ieder geval onmogelijk lijkt. Het is nooit saai, het is onvoorspelbaar, het is een belevenis. Door deze reputatie willen ook nog eens vele acteurs met deze regisseur werken, waardoor je vaak het sterke spel van de hoofdrolspelers bovenop het magische verhaal krijgt. De filmwereld mag zijn handen dichtknijpen met dit fenomeen, je gaat ervoor naar de zaal. 

In "Bugonia" zijn we getuige van de denkwereld van Don en vooral van Teddy. De heren zijn ervan overtuigd dat ze de wereld moeten redden. Dit denken ze te doen door de aarde te bevrijden van de binnengedrongen aliens die vanuit de Andromedanevel richting de aarde zijn gereisd om ons leven over te nemen. Ze hebben daarvoor een vooraanstaande alien op het oog: de stoere vrouw Michelle vertegenwoordigt alles waar Don en Teddy een bedreiging in zien. Zij is de machtige CEO van een nog machtiger farma-bedrijf, waarmee ze invloed kan uitoefenen op de volksgezondheid. 

Teddy en Don kidnappen Michelle om haar medewerking af te dwingen: zij moet contact opnemen met haar moederschip, zodat ze Don en Teddy daar kan laten infiltreren om hun bevrijdende acties op te zetten. Klinkt- in de wereld van Teddy (een weergaloze Jesse Plemons)- volstrekt logisch. Eén probleempje: Michelle is helemaal geen alien, ze is een gewiekste zakenvrouw die hem en vooral de wat minder begaafde Don verbaal bespeelt. Ze voedt de twijfel en maakt daarbij optimaal gebruik van de tijd om de heren op de zenuwen te werken.

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Aidan Delbis

FIN - song : Marlene Dietrich - Where have all the flowers gone

Gezien in : Cinema Oostereiland

A House Of Dynamite- Kathryn Bigelow

A House Of Dynamite op IMDb (6,4)
 A House Of Dynamite op Moviemeter (3,04)

A House Of Dynamite op Wikipedia

Zelf kan ik er altijd wel wat mee: films waarbij het zelfde verhaal meerdere keren verteld wordt, maar dan vanuit verschillende invalshoeken. Er zijn zelfs films waarbij de nieuwe vertelling steeds een ánder verloop weergeeft (neem het fantastische "Lola Rennt") maar dat is bij deze recente film van explosieve regisseuse Kathryn Bigelow niet het geval. Bigelow schonk ons eerder oa "The Hurt Locker" en "Zero Dark Thirty", heuse "all-american" verhalen maar die wel steeds op een iets andere manier worden verteld. Zo ook met deze: alsof er nooit een non-proliferatiepact is geweest, gaan we het weer eens ouderwets over nucleair wapengekletter hebben. Gordels om, we gaan tempo maken.

Het gebeurt opeens: ergens in de Stille Zuidzee (in wat Amerikanen "the Indo-Pacific" noemen) wordt een kernwapen gelanceerd. De Amerikaanse watchers hebben zitten slapen want ze zien het ding pas als het in de lucht is en koers zet richting VS. Is het Noord-Korea? Is het Rusland? Is het China? Niemand weet het, er is weinig tijd om dat middels een koortsachtig opgezet internationaal overleg uit te zoeken. Eerst moet maar eens gekeken worden of dat ding niet gewoon nog in de lucht onschadelijk gemaakt kan worden voordat het op het waarschijnlijke doel zal neerkomen: als het inderdaad de stad Chicago zal bereiken, zullen miljoenen slachtoffers vallen. Koortsachtige samenwerking is derhalve vereist.
Terwijl de minuten tellen, krijgen we vervolgens inzicht in wat er respectievelijk vanuit de Situation Room, het Pentagon en de op tournee zijnde president en zijn Helicopter One besloten kan worden. Niet alleen moet er worden ingegrepen op het snel naderende wapen, er moet ook besloten worden over terugslaan of niet, over "surrender or suicide", over de wereldwijde oorlog die over een paar minuten zijn aanvang zal nemen. Tijd om even te vergaderen is er niet, men moet handelen: druk druk druk, onmetelijke druk.

Met: Rebecca Ferguson, Idris Elba, Gabriel Basso, Jared Harris, Tracy Letts, Moses Ingram, Jason Clarke

FIN - song : Volker Bertelmann - No longer unimaginable

Superman - James Gunn

Superman op IMDb (7,6)
 Superman op Moviemeter (3,18)

Superman op Wikipedia

"Dat hóndje was leuk!" Zo luidde de eerste reactie van mijn vrouw bij het verlaten van de Film(Hallen)zaal gistermiddag. Het zegt voldoende over onze beleving van deze superheldenfilm. Het zal allemaal wel, denk ik erbij, het ene oor in het andere uit. Natuurlijk snap ik dat dit soort films ook vooral gebruikt worden om nieuwe technieken uit te proberen en daar een stukkie showoff mee te doen. Daarnaast is het natuurlijk een gegeven dat superheldenfilms altijd veel geld in het laadje brengen. Zolang dat meer is dan er aan de techniek uitgegeven wordt, zullen superheldenfilms gemaakt blijven worden. Gelukkig maar want er is een beste markt voor (ook binnen mijn filmquizmakers-team hoor). Dus BEGTje gaat zo af en toe ook eens naar zo'n superfilm. Omdat reizen buiten de spits voor mij voordelig is én omdat we in een Cineville-theater terecht konden, gingen we gisteren dus naar het zonnige Amsterdam. Prima middag zo.

Superman komt in zwaar weer. Zijn bemoeienis met een oorlogje bij het ver weg gelegen Boravia levert hem al enige kritiek op, die kritiek wordt nog groter als Lex Luthor, de grootste opponent van onze sterke man, zich ermee gaat bemoeien. Die heeft het op een akkoordje gegooid met de president: als zij die verre oorlog winnen (met de door Luthor's firma geleverde wapens), verdelen ze het land in tweeën. Luthor heeft er dus baat bij om Supermeneer in een kwaad daglicht te stellen: hij brengt een succesvolle nepnieuwscampagne de wereld in waarin wordt beweerd dat Superman naar de aarde gezonden is om de macht over te nemen. Dat loopt onze held flink op. In de tussentijd proberen zijn redactionele collega Lois Lane en haar collega een vinger achter de smearcampaign te krijgen, zodat ze Clark/Superman en zijn geestige hondje Krypto kunnen bevrijden. Dat is nodig want Luthor bedreigt de wereld op meerdere fronten. (Precies dat stukje was voor ons interessant omdat er mooie verwijzingen naar het huidige Trumpisme in zitten. Althans: dat was wat wíj eruit haalden, veel meer zat er voor ons niet in. Nou ja, afsluiten met Iggy Pop was ook nog even heel fijn.)

Met: David Corenswet, Rachel Brosnahan, Nicholas Hoult, Alan Tudyk

FIN - song : Teddybears feat Iggy Pop - Punkrocker

Gezien in : Filmhallen Amsterdam

The Life of Chuck - Mike Flanagan

The Life of Chuck op IMDb (7,6)
 The Life of Chuck op Moviemter (3,72)

The Life of Chuck op Wikipedia

Dan mag men er vooraf allerlei labeltjes opplakken die mogelijke filmkijkers tegenhouden of zelfs afschrikken, maar dit.is.een Topfilm! Het zou horror kunnen zijn (want ja, een boekverfilming van werk van de ongenaakbare Stephen King), het zou scifi zijn (want we gaan een stukje de mogelijke toekomst in), het zou een rampenfilm kunnen zijn (want ja, het einde der wereld en zo), maar zo zat ik er niet in. Magisch vond ik m, bij vlagen. En er zat romantiek in. En wetenschap. En dans. En literatuur. En coming-of-age. Voor mij was het allemaal dikke prima: cameravoering, acteurs, sfeer, ik zat er heel goed in. Daarmee rechtvaardig ik ook de keuze van de regisseur om de film in drie ogenschijnlijk losse delen op te knippen en die dan ook nog eens achterstevoren te vertellen. Het maakt de fil, enigszins ongrijpbaar en dat is precies wat ie nodig heeft. Ik ben fan.

We zijn er dan toch eindelijk beland: het einde der tijden, de apocalyps. Leraar Marty Anderson probeert nog wat ie kan om de leerlingen wat bij te brengen, maar die zijn allen meer bezig met de rampzalige berichten die hun telefoons bereiken (half Californië is ingestort door mega-aardbevingen, de staat wordt langzaam door de zee verzwolgen). Lang kunnen de leerlingen overigens niet meer van hun telefoons genieten: het internet valt weg. En goed ook: zozeer dat mensen gaan peinzen hoe ze dat ook allemaal weer deden vóór het internettijdperk. Marty rijdt naar huis, loopt vast in onmetelijke files en ziet een vreemd reclamebord waarin Chuck bedankt wordt voor 39 prachtige jaren. Hij slaat er geen acht op, maar wij - goed voorbereid immers - doen dat wel. Terwijl Marty troostende gesprekken voert met zijn ex-vriendin Felicia, gaan wij langzaam over naar deel 2.

Daarin betreden we het leven van boekhouder Chuck. Tenminste, we zien hem in een pauze van een congres wandelen op straat. Hij houdt stil bij een straatartiest, een jonge drumster. Wat hem bezielt, zal niemand ooit weten, maar hij beweegt zijn heupen en doet voorzichtig een dansje (en Tom Hiddleston kan dat, dat weten wij). Hij nodigt een somberende jonge vrouw (relatie net verbroken) uit om zich bij hem te voegen. Ze gaan compleet los in een wervelende dans op het stadsplein.
Pas dáárna leren we in deel 3 Chuck pas echt kennen: we gaan terug naar zijn jeugd bij zijn opa en oma. Hij is een te kleine nerd met een brilletje die van zijn oma de beginselen van de dansritmes onderwezen krijgt. Het zal zijn toekomst bepalen. Of nou ja, misschien doet zijn opa dat wel, die hem voorhoudt dat er maar heeeeel weinig mensen van dansen kunnen leven, Chuck kan beter zijn hersens gebruiken.

De film is een ode, al weet ik nog niet precies waaraan. Ik heb zelden zo'n opgewekte einde-der-tijden-vertelling meegemaakt, deze had een magische werking op me).

Met: Tom Hiddleston, Chiwetel Ejiofor, Benjamin Pajak, Jacob Tremblay, Karen Gillan, Mia Sara, Mark Hamill

FIN - song : Gregory Allen Isakov- The Parting Glass

Gezien in : Cinema Oostereiland

Seven days to noon (aka Ultimatum) - John & Roy Boulting

Seven days to noon op IMDb (7,0)
 Seven days to noon op Moviemeter (3,46)

Seven days to noon op Wikipedia

Zo langzamerhand begin ik er wel schik in te krijgen om te vissen in die grote vijver van films van vóór mijn eigen jaartelling. Tegenwoordig noemen we dat allemaal "klassiekers" (terwijl lang niet elke film dat predicaat verdient: je wordt natuurlijk pas echt klassieker wordt als je na zoveel decennia nog steeds spraakmakend of zelfs maatgevend bent). Voorlopig beschouw ik ze meer als tijdsbeeld, als genrefilms ook. En met die pet op valt er heel wat te genieten, zeker als je bedenkt met welke middelen deze films destijds gemaakt moeten zijn: SFX bestonden nog amper, CGI al helemaal niet, decors waren van bordkarton en "method acting" was nog niet bedacht: we kijken hier meestal naar bewegend toneel, waardoor des te meer opvalt of acteurs of regisseurs in het oog springen. Dat is fijn voor de onbevooroordeelde filmliefhebber.

In "Seven days to noon", een film uit 1950, klinkt de Tweede Wereldoorlog nog hard door. Vooral bij wetenschappers als professor Willingdon, die op een kwade dag een brief schrijft naar de Britse premier: als die niet onmiddellijk een halt toeroept aan de wapenwedloop die na WOII in gang is gezet, zal de verstrooide professor daar eigenhandig en op bloederige wijze een eind aan maken. Willingdon ziet welke destructieve wapens er inmiddels ontwikkeld zijn en worden, hij heeft er zelf een meegesmokkeld vanuit het magazijn van zijn wetenschappelijk instituut en zal niet schromen die op London in te zetten als de Prime Minister niet voor a.s. zondag 12 uur die wapenrace stopzet. Het is nu maandag, dus er zijn nog zeven volle dagen te gaan om actie te ondernemen.

Uiteraard zet de premier Scotland Yard op deze zaak: "vind die man, arresteer hem, pak hem zijn wapen af en breng de rust terug!". Makkelijk gezegd dan gedaan, want de wetenschapper blijkt een slimme man die zich steeds anoniemer door de stad verplaatst en onderdak zoekt bij verlaten kerken en eenzame onwetende hospita's. Willingdon's dochter en haar vriend (een collega van de professor) ondersteunen de politie in hun zoektocht maar moeten toch lijdzaam toezien hoe nijpend het ultimatum wordt. Het stadsbestuur legt de druk bij de politiek: als we willen dat er niet een enorme hoeveelheid slachtoffers valt, moeten we beginnen om de metropool te ontruimen. De machines gaan in werking, terwijl Willingdon rustig af lijkt te wachten.

Met: Barry Jones, Andre Morrell, Olive Sloane, Sheila Manahan, Hugh Cross

Mission: Impossible - The Final Reckoning - Christopher McQuarrry

Mission Impossible- The Final Reckoning op IMDb (7,5)

Mission Impossible- The Final Reckoning op Moviemeter (3,37)

Mission Impossible- The Final Reckoning op Wikipedia

Omdat deze film niet in mijn stad (althans, niet in een voor ons betaalbaar theater) draaide, pakten we gisteren de trein naar Amsterdam om naar het prachtige The Movies-theater te wandelen. Aldus konden wij drie uur schuilen voor de regen, terwijl we ons lieten vermaken door de ditmaal verzonnen kolder rondom actieheld Ethan Hunt. U weet allang al dat het niet mijn genre is, maar mijn vrouw kan altijd wel even lekker wegzakken in speelfilms als deze. The things we do for love.

Het was dus nog niet helemaal klaar met de boefjes. Hoewel Ethan Hunt door alle instanties wordt uitgekotst (de spionagediensten, de VS-regering én uiteraard de boefjes zelf) lijkt hij toch de enige aangewezen persoon om de wereld van de ondergang te redden. De geheimzinnige organisatie die zich "The Entity" noemt, werkt aan een AI-tool die alle kernwapenarsenalen van de diverse nucleaire mogendheden kan overnemen met inventieve hacks. Valt niks aan te doen, aan die dreiging de wereld te vernietigen.

Nou ja, niks: natuurlijk heeft Hunt  hier wél een antwoord op. Daartoe moet hij op zoek naar de in de vorige aflevering gezonken nucleaire onderzeeër, alwaar een pod met daarop de broncode van de AI-tool. Dat apparaatje heet de Podkova en ligt dus begraven onder het poolijs in de Beringzee. Hunt's vriend Luther, de oude whizzkid van de groep, heeft een programma geschreven dat die code kan ontregelen, ontzenuwen. Als Hunt die op de Podkova weet te bevestigen, heeft hij een bliksemflits de tijd om de voortgaande bewapeningsrace te stoppen. Maar ja, niet alleen Hunt en zijn team jagen op die technische combinatie: ook de ondermijnde spionagediensten én aarstvijand Gabriel spinnen op die programmeertools. Het is effe knokken, maar dan heb je ook wat.

Met; Tom Cruise, Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg, Esai Morales, Pom Klenentieff, Angela Bassett

FIN - song : Max Aruj/Alfie Godfrey - Curtain Call

Gezien in :  The Movies 

Megalopolis - Francis Ford Coppola

Megalopolis op IMDb (4,8)
 Megalopolis op Moviemeter (2,18)

Een film die in zijn verschijningsjaar al een cijfer onder de 5 scoort, gaat zonder twijfel de geschiedenis in als flop. Die komt er niet meer bovenop, op die slechte start en die slechte kritieken. Dat is jammer voor de oude meester én ik denk dat het ook jammer is voor sommige filmliefhebbers die zich daardoor laten afschrikken. Want zelf kwam ik echt wel aan mijn trekken: natuurlijk is het verhaal..euhm..megalomaan en protserig, maar door me vast te houden aan een grote verhaallijn kon ik er echt wel wat mee. Je ziet eigenlijk een hele filmgeschiedenis door elkaar (Spartacus en La Grande Bellezza , Caligula en The Great Gatsby kwamen bij me op, maar ook 1984 alsmede een hele reeks aan financiële en machtsthrillers) waarbij Coppola een complete set subplots en zijpaden bewandelt om uiteindelijk middels een grote finale bij zijn morele boodschap uit te komen: we leven in een nieuwe Romeinse tijd, zo wil de meester ons leren. Ik kon er instemmend naar kijken maar ik begrijp zeker dat er mensen met vraagtekens de zaal verlieten. 

New Rome, een stad anno nu: iedereen heeft alles, de welvaartscijfers lijken onstuitbaar te groeien maar net als in onze tijd is de verdeling van die welvaart oneerlijk, ze splijt de maatschappij. De trias politica blijkt hier anders verdeeld: er zijn nog steeds 3 sterke machten die elkaar tot op het bot bestrijden. Er is uiteraard de politieke macht die hier verbeeld wordt door burgemeester Cicero , een man die alles doet om de stad in zijn greep te houden en de touwtjes strak aan te trekken als het hem uitkomt. Er is de financiële macht, hier verbeeld door de steenrijke Hamilton Cassius III en zijn familie. En tenslotte is daar de macht van kennis en creativiteit, die in de film bij onze hoofdpersoon, de eenling Cesar Catalina, ligt. Catalina is succesvol uitvinder van het wondermateriaal Megalon, een onverwoestbaar middel waarmee hij de nieuwe stad Megalopolis wil gaan bouwen. In die stad zal - in tegenstelling tot in New Rome - ruimte zijn voor de geest en de vrijheid, er zullen parken en ontspanningsplekken zijn. U snapt dat zowel de politiek als de financiële macht er belang bij heeft om Catalina tegen te werken. Daarvoor zet Hamilton Cassius zijn machtsgeile neef Clodio Pulcher in, terwijl Cicero zijn dochter Julia Cicero op Catalina afstuurt. Daarmee misrekent hij zich want Julia draait als een blad aan een boom om als ze eenmaal door Catalina begeesterd raakt. 

Alle ingrediënten voor een ouderwetse Romeinse tragedie liggen panklaar, zet uzelf in uw zetel om het te ondergaan.

Met: Adam Driver, Giancarlo Esposito, Nathalie Emmanuel, Aubrey Plaza, Shia Leboeuf, Jon Voight, Laurence Fishburne

FIN - song : The The - Lonely planet

Gezien in : Cinema Oostereiland

How it ends- Zoe Lister-Jones & Daryl Wein

How it ends op IMDb (5,4)
 How it ends op Moviemeter (2,27)

De disclaimer in de aftiteling vermeldt het wellicht ten overvloede: deze film is bedacht en opgenomen tijdens de corona-pandemie. Niet alleen blijkt dat uit de lege straten waarop de film speelt, ook de hele end-of-the-world teneur van het verhaal lijkt door de toenmalige mondiale situatie geschapen te zijn. Hoewel ik kort na aanvang overwoog af te haken, ben ik blijven hangen en zag een niet onaardige komedie die hier en daar wat reflecterende kritiek gaf op mens en maatschappij. Dat kan ik meestal goed hebben. 

Morgen vergaat de wereld toch, dus waarom niet vandaag her en der schoon schip gemaakt en daarna feestend ten onder gaan? De jonge Liza is weliswaar een twijfelkont, maar beseft dat haar weinig meer kan gebeuren als ze nu bepaalde mensen uit haar verleden de waarheid gaat zeggen. Ze neemt de uitnodiging aan om op een knalfeest te verschijnen en aldus de wereld min of meer buiten westen gedag te zeggen. 

Omdat haar auto prompt die dag gestolen is, moet ze lopend op weg. Ze gaat op pad, daarbij begeleid door haar jongere zelf. Deze young Liza wijst de oudere versie de weg langs een aantal alles bepalende ontmoetingen. Niet alleen haar vader en moeder, ook exen en bijzondere passanten krijgen de waarheid te horen óf vertellen Liza op hun beurt hun visie over hoe het einde in vrede te aanvaarden.
Een keur aan bekende gezichten komt voorbij, dat houdt de vaart in de film. Niet onaardig derhalve.

Met: Zoe Lister-Jones, Cailee Spaeny, Whitney Cummings, Olivia Wilde, Bradley Whitford, Sharon van Etten

FIN - song : Lemon Twigs- As long as we're together

The End We Start From - Mahalia Belo

The End We Start From op IMDb (5,9)

The end we start from op Moviemeter (3,04)

Dystopische films, Je moet er van houden maar bij mij werken ze meestal wel, Niet dat ik nou 100% doemdenker ben maar een beetje donker toekomstbeeld heb ik wel. We gaan niet goed met de wereld om - in meerder opzichten niet- en dat gaan we een keer moeten betalen. Nog maar twee weken geleden gebeurde in Midden-Europa iets soortgelijks als we in deze film voorgeschoteld krijgen, dus zo onwaarschijnlijk is het allemaal niet.

Haar man móét weg en dat kan ze nu eigenlijk helemaal niet gebruiken. Ze is hoogzwanger en het weer is slecht. De timing blijkt inderdaad slecht, want op het moment dat bij haar de vliezen breken, sijpelt ook het overvloedige regenwater over de dorpels heen. Hij neemt de telefoon niet op, ambulances zijn niet te krijgen: het lijkt erop dat ze moet gaan bevallen in een druipnat huis en zonder hulp. 
Hulp komt net op tijd, maar in het ziekenhuis is het zo'n chaos dat de vrouw zo kort mogelijk na de bevalling al weer het veld moet ruimen, de bedden zijn hard nodig en verpleging is er amper. 
Het lukt ze om met de auto het dorp van zijn ouders te bereiken, nog net voordat dit ook op slot gaat voor mensen uit de lager gelegen gebieden. Alles safe, zo lijkt het. 
Niets is minder waar: voedsel wordt schaars, mensen vechten voor hun eigen leven of gezin en er vallen slachtoffers tijdens de distributie. Als haar man zijn zogenaamde verantwoordelijkheid neemt en besluit op pad te gaan om eten te zoeken voor zijn gezin, staat de vrouw - met baby- er alleen voor. Manlief keert maar niet terug zodat zij uiteindelijk ook op pad moet om de baby te laten overleven. Een lange tocht vol met hachelijke ontmoetingen volgt, maar gelukkig treft ze in een opvang een andere moeder aan die haar situatie begrijpt. Wanneer de situatie ze daartoe dwingt, gaan ze gezamenlijk op pad: twee moeders, twee kinderen, verlaten wegen en mensen op rooftocht: wat kan er dan eigenlijk mis gaan? 

De film wordt gedragen door Jodie Comer. Haar mimisch talent is onvoorstelbaar, ze maakt de spanning van de film voelbaar. Erg knappe prestatie.

Met: Jodie Comer, Joel Fry, Benedict Cumberbatch, Katherine Waterston, Mark Strong, Gina McKee

FIN - song : Anna Meredith - Little World

The Spy Who Loved Me - Lewis Gilbert

The Spy Who Loved me op IMDb (7,0)

The Spy who loved me op Moviemeter (3,35)

Nummer 10 alweer, men pakte voortvarend uit met het uitbrengen van James Bond-titels. De reeks was succesvol, spectaculair en - wat me gisteren vooral opviel - geldt soms ook als een vakantiebeurs. Een van de perks of being a special agent is blijkbaar dat je je werk over de gehele wereld moet doen. Dat maakt het voor filmkijkers aantrekkelijk om kennis te maken met exotische oorden. Zelf keek ik er nu eens op deze manier naar en concludeerde dat ik best veel van die exotische plekken ooit ook zelf heb bezocht (of ten minste het land waar het speelt). Thailand uit TMWTGG, bijvoorbeeld. In de nu te beschrijven film reizen we door Egypte: naast de pyramides komen we ook in fameuze Luxor waar de tempels van Karnak als decor dienen voor harde gevechten met de gemene vechtjas meneer Jaws. Bond reist graag, ik reis graag mee.

In deze film ontmoet James een evenknie, de Russische geheim agent XXX, Zij is een wonderschone vrouw, maar vooral ook een sterke en gevaarlijke vrouw. Na de nodige confrontaties  komen de supermachten erachter dat deze twee vaardige agenten beter de krachten kunnen bundelen om de dreiging te neutraliseren die op de wereld afkomt: ze moeten samen een microfilm bemachtigen die informatie bevat over het griezelige "world destruction" plan van Karl Stromberg. Deze wil de bovenwereld vernietigen om - met een veel kleinere wereldpopulatie- onder water verder te gaan. Daar is alles immers mooier en liever, dus weg met die bovengrondse ellende. 

007 en XXX hebben onderling ook nog een appeltje te schillen, maar wat James betreft wordt dat bijgelegd onder de lakens. We duimen voor je, James.

Met: Roger Moore, Barbara Bach, Curd Jurgens, Richard Kiel

FIN - song : Carly Simon - Nobody does it better 

The man with the golden gun- Guy Hamilton

The man with the golden gun op IMDb (6,7)
 The man with the golden gun op Moviemeter (3,24)

Allemaal, dat ga ik net niet redden: na een jaar vervallen de films van mijn harde schijf en er is ook steeds nog zoveel anders te doen. Maar gisteravond werkte ik er weer twee weg van de grote reeks James Bond-films die vorig jaar in korte tijd werden uitgezonden via Film1, het filmkanaal waarop ik al jaren ben geabonneerd. Deze zag ik destijds als tiener ('live', zeg maar, gewoon toen ie uitkwam). Vond het spectaculair destijds, maar ben nu natuurlijk wel anders gaan kijken. Daarover: bij deze valt op dat de Bond-formule wel is toegepast (world destruction, knappe vrouwen, snelle auto's en een onvervalste schurk als opponent) maar dat de schurk ditmaal minder extreem slecht is. Scaramanga is bij vlagen zelfs een heer met een voorliefde voor blingbling en omgangsvormen. Ook wel een keer leuk.

Alphonso Scaramanga heeft het desondanks niet goed voor met de wereld. Voor nu is hij nog een huurmoordenaar, een hele dure maar wel een huurmoordenaar. Voor een miljoen dollar helpt hij je vijand naar een andere wereld. Hij doet dat met een ingenieus in elkaar gezet gouden pistool (AHA!) waarmee hij gouden kogels afvuurt. Die kogels zijn schaars en al snel komt James de fabrikanten op het spoor die Scaramanga bevoorraden.

Maar James komt toch niet voor een huurmoordenaar opdraven? Nee klopt, Scaramanga heeft andere en veel gevaarlijker objectieven. Op zijn zonnige Thaise eiland (Noot van de schrijver: tegenwoordig toeristische trips daarheen te boeken onder de naam James Bond Island) heeft hij een installatie gebouwd die zonne-energie verzamelt. Nog niet ernstig, maar de boef heeft dus ook wapens gebouwd op zonne-energie. Deze kunnen met een allesvernietigende straal de grootste objecten (vliegtuigen, huizen en mogelijk zelfs steden) in de as leggen. Om te voorkomen dat de onderwereld dit wapen in productie krijgt, moet James - samen met de schone Goodnight, Bondgirl for a week- via omwegen op dat eiland terecht komen.

Met: Roger Moore, Christopher Lee, Britt Ekland, Hervé Villechaize, Maud Adams

FIN - song : Lulu - The man with the golden gun

No time to die - Cary Joji Fukunaga

No time to die op IMDb (7,3)
 No time to die op Moviemeter (3,43)

Nog 2 weken, dan komt er weer een nieuw filmprogramma in de zaal die ik frequenteer. Alles wat nu draait en wat ik wíl zien, heb ik wel ongeveer gezien. Daarom nog maar een Bondje, uit de herkijkreeks. 

Zo mooi als de eerste keer werd het niet, maar ik kon toch nog wel genieten van de wat donkerdere insteek van het leven van ons aller geheim agent (afgezien van de iets te lange speelduur). Zie hier de recensie van 2021, destijds vanaf een Grieks eiland:

Recensie No Time To Die 2021

Dr. No (aka Ian Fleming's Dr. No) - Terence Young

Dr. No op IMDb (7,0)
 Dr. No op Moviemeter (3,40)

Ik weet nog goed toen deze uitkwam: ik was 1 jaar oud en het was de beste film die ik ooit gezien had. Nee, zonder gekheid: er ging nog bijna anderhalf decennium overheen voordat ik aan mijn eerste James Bond's begon. Maar ik heb ze inmiddels allemaal toch wel gezien (en de meeste zelfs hérzien). 

Hoewel een film als deze na ruim 60 jaar toch wel een oude-van-dage genoemd mag worden (en dus best wel een beetje oubollig en verjaard oogt), zit toch alles er al in. Uiteraard is Bond de geheim agent die in conflict raakt met zijn bazen bij de geheime dienst. Uiteraard komt ie daar met de nodige kwinkslagen en martini;s wel uit. Uiteraard wrijft hij zich tegen het nodige vrouwelijk schoon aan. Uiteraard moet hij de wereld redden van een megalomane gek die de wereld naar de sodemieterij wil helpen. En uiteraard kunt u de eindscene al min of meer uittekenen.

In dit geval speelt het zich af op Jamaica, waar de "man ter plaatse", de Britse aristocraat Strangways, plotseling verdwijnt. Bond wordt er op af gestuurd en bemerkt weer de nodige vreemde gedragingen aldaar. De sporen leiden uiteindelijk naar het vlakbij gelegen eiland Crab Key, alwaar de geheimzinnige Dr. No een basis heeft gebouwd die de lancering van de volgende maanraket vanaf Cape Canaveral moet verstoren en zelfs doen verongelukken. Dr. No heeft daartoe het nodige nucleaire materiaal tot zijn beschikking. Gelukkig kunnen Bond en zijn wonderschone assistente Honey Rider hier een stokje voor steken. Dat gaat zomaar niet, maar - spoiler alert - het gáát!

Met : Sean Connery, Ursula Andress, Joseph Wiseman, Jack Lord, Anthony Dawson, John Kitzmiller

FIN - song :  The John Barry Seven - The James Bond Theme