Winter in Sokcho (aka Hiver á Sokcho) - Koya Komura

Winter in Sokcho op IMDb (6,9)
 Winter in Sokcho op Moviemeter (3,32)

Winter in Sokcho op Wikipedia 

Fijne poëtische vertelling in een lekker laag tempo. Dat tempo had de film sowieso al, want hij blijkt al uit 2024 te stammen terwijl ie pas nu onze theaters bereikt. Hoe dan ook: we kijken naar een sfeer- én hoopvol geheel: een film waarin de clash tussen vooruitkijken en terugblikken beurtelings in het voordeel van de ander uitvalt. Zelf vond ik hem erg mooi, ik snap dat vast niet iedereen hier dezelfde kijkvreugde uit haalt. Zelf genoot ik in ieder geval van acteur/regisseur Roschdy Zem, die met zijn norse uitstraling toch een hoeveelheid hartelijkheid overbrengt waar je u tegen zegt. 

De jonge Sooha is zoekende. Tja, ze heeft dan wel verkering met het knapste jochie van de stad maar ze vindt hem eigenlijk maar saai. Hij lijkt louter bezig met zichzelf, met de start van zijn modellencarriére en dat hij het in de hoofdstad Seoul helemaal gaat maken. Het zal haar jeuken, maar ze protesteert niet al te luidruchtig: haar zoektocht naar zichzelf neemt haar veel te veel in beslag. Want: wie is ze eigenlijk? Ze liet haar studie Franse letterkunde liggen om terug te keren naar haar geboortedorp Sokcho, naar haar moeder die een vishandeltje drijft in de haven. Er speelt iets tussen moeder en dochter, we weten al snel dat het te maken heeft met een vader-buiten-beeld. Sooha werkt in een armzalig pension, waar ze voor de gasten kookt. Daarnaast bezoekt ze met mamsie met regelmaat een wellnesscentrum: het lijkt allemaal niet zo spannend maar het voldoet voor de jonge twijfelaar die ze is.
Alles verandert wanneer een buitenlander zijn tijdelijke intrek neemt in het pension. Een Fransman nog wel, dus afkomstig uit het land van haar vader. De zwijgzame man blijkt een succesvol animator, die in Sokcho gaat werken aan zijn nieuwe boek. Sooha knoopt gesprekken met hem aan en laat hem háár Sokcho zien, haar eigen kleine wereldje, in de hoop dat deze meneer misschien deuren naar buiten opent.

Met: Bella Kim, Roschdy Zem, Park Mi-Heyon, Rya Tae-Ho

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Delphine Maloussena - Envol

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

Flow (aka Straume) - Gints Zilbalodis

Flow op IMDb (7,9)
 Flow op Moviemeter (3,64)

Flow op Wikipedia

Sinds de jonge jaren van mijn kinderen ben ik eigenlijk nooit meer naar een animatiefilm toe geweest, althans : ik keek ze sowieso niet meer in de zaal. Gisteren doorbrak ik die lange afwezigheid omdat mijn vrouw deze dusdanig graag wilde zien dat ik haar alsnog begeleidde. En wat denk je? Ik vond het nog leuk ook: "Flow" is een aandoenlijke film met twee tegenstrijdige boodschappen. Boodschappen die eigenlijk al tijdenlang bekend zijn, maar het lukt de mensheid nog niet heel goed er mee om te gaan. De ene boodschap is: de wereld gaat naar de klote, de natuur is boos op ons. De andere boodschap is: als je maar goed samenwerkt, zijn er best nog mogelijkheden om aanstaande rampen te overleven. Ziehier de formule van de (terechte succes)film "Flow". 

Er moet iets aan de hand zijn, merkt Kat op. Kat is lekker op zoek naar voedsel maar wordt daarbij continu gestoord door voorbij rennende dieren. Die dieren blijken op hun beurt niet op jacht te zijn, maar op de vlucht gedreven. Waardoor dan?, vraagt Kat zich af. Daar komt Kat snel achter. 

Een woeste waterstroom overspoelt het land. Kat wordt meegesleurd en overleeft ternauwernood. Met de nodige mazzel weet Kat op een boot te klimmen waar ze moet overleven met een aantal andere- haar vijandige- dieren: een inhalige maki, een agressieve en bazige kraanvogel, een suffige doch rustige capibara en een veel te aanhalige hond die alleen maar met iedereen vriendjes wil zijn.

De dieren moeten samenwerken om de woeste waterstroom te bevaren en daarmee te overleven. Dat druist regelmatig in tegen het eigenbelang van de dieren maar ze merken dat ze - zeker op dit moment- niet louter voor zichzelf op aarde zijn. Leveren!

Ik zag raakvlakken met Ice Age, ik zag raakvlakken met Madagascar maar waar die beiden meer op de grappen gericht waren, is Flow eerder een serieuze en echt aandoenlijke film. Blij deze te hebben onderrgaan.

Met : Kat, Hond, Capibara, Maki, Kraanvogel.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Cobain : Montage of Heck - Brett Morgen

 Cobain:Montage of Heck op IMDb (7,5)

Cobain:Montage of Heck op Moviemeter (3,50)

Geen prettig gezicht, deze documentaire. Waar het me door de jaren heen aardig gelukt is om de naam Kurt Cobain te koppelen aan een grenzeloze creativiteit (waarmee hij een heel tijdperk veranderde) , zie je na afloop van "Cobain:Montage of Heck" vooral een zwaar getormenteerd mens, een gevoelige en verslavingszuchtige jongeman.
Cobain leek heel zijn leven op zoek naar erkenning, hij voelde zich afgewezen. De scheiding van zijn ouders, die beiden niet opgewassen waren tegen de reeks DSM-5 aandoeningen die hun zoon met zich meebracht, maakte dat hij nog meer ging bedelen om waardering. Cobain was een zware last voor de stiefgezinnen die zijn beide ouders probeerden in te richten. 

De enige uitvlucht was zijn creativiteit; manisch tekende en schreef hij dagboeken vol met steeds bizarder hersenspinsels. Cobain had een (zelf)destructieve persoonlijkheid die uiteindelijk gedoemd was ten onder te gaan. Er leken meerdere momenten te zijn waarop die negatieve spiraal doorbroken werd: op een of andere manier moest de muziekwereld erkennen dat Cobain met zijn liedjes een generatie een stem gaf , hoe negatief en wanhopig zijn teksten ook waren. Het werd wereldfaam. 
Maar ook dat maakte Cobain uiteindelijk niet gelukkig: op de rand van een grote tournee liet hij het meermaals afweten, waardoor een grote commerciële doorbraak uitbleef. 
Toen hij vervolgens muzikante Courtney Love ontmoette leek dat weliswaar de splijtzwam voor zijn band Nirvana te worden, maar het bracht hem wel uiteindelijk het vaderschap. En precies die status zou zijn laatste strohalm moeten zijn voor een normaal leven. Hij kickte af en ging vol voor de zorg voor dochter Frances Bean, maar die nieuwe status bleek broos. De demonen keerden terug en knokten zich naar een overwinning: Cobain ging ten onder, hij gaf op. 

 FIN - song : Nirvana - Ain't it a shame

Louise en hiver - Jean-Francois Laguionie

Louise en hiver op IMDb (7,1)
Sympathieke animatiefilm. Dat zult u mij niet vaak zien opschrijven, maar ik maak met plezier een uitzondering. Heb goede dingen gehoord over deze film, dus ik zette me over mijn zelf opgeworpen drempeltjes heen en ging eens een tekenfilm kijken. En dat beviel wel. Fijn kabbelend verhaal, vriendelijk personage en een mooie gelaagde weergave van de state of mind van de dame in kwestie.

Louise is een oudere mevrouw die haar zomers doorbrengt in een badplaats die ze al sinds haar jeugd bezoekt. Wanneer de zomer voorbij is, kuiert ze op haar gemak naar het station om de laatste trein van het seizoen te pakken en de terugreis naar "de wereld " te aanvaarden.
Ze blijkt te laat voor de trein, haar klok bleek stil te hebben gestaan. Ze is daarmee dus alleen achtergebleven in het kleine stadje aan het strand. Alles zal ze alleen moeten doen, ze moet aardig aan de bak om te overleven en zal zichzelf een aantal malen moeten overwinnen.
Op hetzelfde moment blijkt eigenlijk dat ze het allemaal ook wel prettig vindt: het is veel minder lawaaiig, geen vervelende types om zich heen en de tijd en de dagindeling geheel aan haarzelf.

Gaandeweg de film leren we dat dit een fraai symbolische weergave is van Louise's geestelijke gesteldheid. Ze blijkt aan enorme vergeetachtigheid te lijden en zit daardoor eigenlijk opgesloten in haar hoofd en in haar leven. Alleen, dat wordt al snel duidelijk. Natuurlijk zijn er flarden, natuurlijk komen er jeugdervaringen terug, waardoor Louise in ieder geval enigszins kan ordenen hoe het nu allemaal zo gekomen is. Ze blijft razend optimistisch, ze is er eigenlijk enorm geschikt voor: de eenzaamheid is soms ook haar uitkomst.

Loving Vincent- Doreta Kobiela / Hugh Welchman

Loving Vincent op IMDb (7,8)
Enorme filmhuishit destijds , wellicht dat ik 'm door de zaaldrukte destijds heb laten lopen. Nu stond ie alweer een tijdje op mijn harde schijf, gisteren kwam ie aan de beurt. Blij mee, want het is een weelde om naar te kijken. Het gekke aan deze film is dat je snel vergeet dat je naar animatie zit te kijken (wat bij mij een pré is) omdat de figuren zo levensecht zijn geschilderd. Zo herkende ik eerst de stem maar daarna toch ook echt het gezicht van Helen McCrory (oa van "Peaky Blinders") . De acteurs leenden in dit geval dus niet alleen hun stem maar ook hun gezicht aan de dorspfiguren die destijds Vincent van Gogh omringden. Douglas Booth, Saoirse Ronan : je haalt ze er zo uit.

De film was destijds de eerste volledig geschilderde film, een project waar 100'en kunstenaars aan deelnamen. De herkenbare hand van Vincent van Gogh moest in elke scene zitten, zodat de film niet alleen het verhaal maar ook het beeld van een van 's werelds best gewaardeerde kunstenaars weergeeft.
Het verhaal is opgehangen aan Armand Roulin, die terugkeert in Auvers-sur-huppeldepup om een reconstructie te maken van het overlijden van Van Gogh. Het verhaal van zelfmoord is voor hem niet direct aannemelijk, er zijn in de laatste week van de kunstenaar teveel dingen gebeurd om er van uit te gaan dat die zwaar levensmoe was. We kijken derhalve naar een complottheorie, we eindigen met de gedachte "zo zou het gegaan kunnen zijn.".

Zwierige stijl van filmen , waarbij je telkens even opveert als je de setting van een van Van Gogh's 800 schilderijen herkent: de dokter, de kamer, het terras, de graanvelden en de kraaien. Het zit er allemaal in en dat maakt deze film een feestje.

Met (de stemmen van) : Douglas Booth, Saoirse Ronan , Jerome Flynn

Spiderman : Homecoming - Jon Watts

Spiderman: Homecoming op IMDb (7,5)
Echt waar! Ik! Deze! Ik heb (m) afgezien.
Lekker twee daagjes weggeweest , best moe en niet al te veel zin in complexiteit. En daar stond deze: op de harde schijf. Waarom weet ik niet precies meer, maar ik had de film ooit opgenomen. Waarschijnlijk omdat ik van mezelf vind dat ik af en toe genres moet proberen waar ik niet goed in ben , er zou er zomaar eens eentje tussen kunnen zitten die mijn vooroordelen ontkracht.

Deze niet. Dan weet u dat vast. Superhelden-verhaaltjes dienen nu eenmaal volgens een vast stramien te lopen, het mag niet al te veel verrassingen opleveren. Maar wel een paar. In deze film zat de verrassing erin dat Spinneman (zoals hij vroeger in de stripboekjes van mijn broer heette) nog jong is en nog stage loopt bij Stark Industries,  het bedrijf van zijn grote voorbeelden The Avengers.
Peter Parker is in deze film gewoon nog een scholier die natuurlijk heel slim is maar moeite heeft in het gareel van de school te blijven en die daarom alvast de stage is aangegaan Waarom leren als je straks de mensheid moet gaan helpen? En dat ook goed kunt?
Naast deze uitermate menselijke trek speelt er nog een: hij is heimelijk verliefd op een klasgenootje. Hij denkt dat ze onbereikbaar is, maar ze blijkt hem leuk te vinden ondanks zijn herhaaldelijke uitvluchten en verdwijningen. Ze werken toe naar "the proms" , we zijn benieuwd of het Parkertje gaat lukken.
In de tussentijd strijd hij tegen een bende die wapens met een bovennatuurlijke kracht stelen en verhandelen. Is niet goed voor de wereld, dat snapt u. Dus Spiderman moet gaan vechten met de bendeleden. En vooral met hun baas, een man die met een megagroot gierenpak met vleugels uitermate gevaarlijk en aggressief is. Spidermannetje kan zijn borst natmaken, zogezegd.
Het lukt Spiderman om de mooie Liz mee te krijgen naar de proms. Hij haalt haar thuis op , u mag raden wie de vader van het meisje is. Vanaf dat moment gaat het hard (tegen hard).

Met : Tom Holland, Robert Downey jr. , Michael Keaton, Laura Harrier, Marisa Tomei

Spirited Away (aka De Reis van Chihiro) - Hayao Miyazaki/Kirk Wise

Spirited Away op IMDb (8,6)

Fijne avonden zijn het altijd, de filmavonden bij gastheer Butch. Met een klein clubje liefhebbers ondergaan we een avondje filmhistorie. Altijd uit de brede collectie van de gastheer gekozen.
Gisteren was de beurt aan deze en dat was opnieuw een prettige. Niet zo zeer voor mij- ik heb zelf weinig binding met animatie- maar onder het adagium "you win some, you lose some' had ik toch een hele prettige avond.
"Spirited away" was destijds een veelbesproken en net zo veel bekroonde film. Meisje Chihiro reist met haar ouders naar een dorpje, waarbij ze middels een foute afslag plots in de tegentijd terecht komen. Het aanvankelijk vriendelijke landschap verandert al snel in een ongemakkelijk en unheimisch geheel.
Deze wereld wordt beheerst door een boze heks, die alles en iedereen manipuleert. Uiteraard is het meisje degene die de oplossingen moet bieden. Samen met haar vriendje Haku gaat ze de strijd met het boze mens aan. Zal het haar lukken om haar ouders te bevrijden en ze weer als normale mensen terug te zien?

Brigsby Bear - Dave McCary

Brigsby Bear op IMDb (7,4)
Opnieuw dacht ik in een jeugdfilm terecht te zijn gekomen, maar dat draaide toch echt op een gegeven moment bij. Niet dat de film me mijn hele leven bij zal blijven, maar er zaten wel wat kleine pluspuntjes in, waarbij zelfs een vleugje Truman Show om de hoek kwam kijken.

We leren James kennen als een groot kind. De godganse dag hangt hij voor de buis om afleveringen van zijn favoriete serie te kijken. Brigsby Bear is een grote beer (nou ja, pop) die het kwaad in de wereld bestrijdt en tussendoor ook nog the batlle of the galaxies voert. Vooral de boze zon bedreigt de beer aan alle kanten, maar deze is slim en krijgt veel hulp.
Fantasiewereld dus, en we weten al snel dat het niet zo vreemd is dat het James zijn volledige wereld is: als kind is hij ontvoerd door een universitair stel dat een sektarisch experiment uitvoert. Afgezonderd in de woestijn , opgesloten in dat huisje is de serie het enige dat James buiten zijn "ouders" kent. En die serie, die maken die ontvoerders dus zelf.
James wordt bevrijd door de politie en naar zijn ouders gebracht. Dolblij zijn ze, totdat ze merken dat hun zoon onherstelbaar beschadigd is. Alles in het dagelijks leven relateert hij aan de wereld van de kinderserie, er valt geen normaal woord met hem te wisselen. Al snel besluit de jongeman om zelf maar nieuwe afleveringen te maken, omdat anders zijn wereld voor eeuwig stilstaat.

Met : Kyle Mooney, Mark Hammill , Greg Kinnear

Ice Age 4: Continental Drift - Steve Martino/ Mike Thurmeier

Ice Age 4: Continental Drift op IMDb (6,6)
U weet het misschien niet, maar de continenten zijn ontstaan doordat Scrat bijna zijn eikeltje kwijt raakte. Waarop er gerommel van binnenuit ontstond, de aarde of drift raakte en de continenten uit elkaar dreven.
Onze helden hebben daar ook last van. Een deel van hun groep blijft achter op het vasteland, terwijl zij hulpeloos ronddobberen op een woeste oceaan. Waar ze ook nog eens naar het leven worden gestaan door een slechte Piraat (die heel goed naar zijn collega van the Caribbean gekeken heeft).

Het is een paar keer kantjeboord, maar onze vrienden redden het net. Jaja, spoiler alert. Maar u had zelf ook kunnen weten dat er inmiddels allang een deel 5 uit is.

La Tortue Rouge (The Red Turtle) - Michael Dudok de Wit

The Red Turtle op IMDb (7,6)
Het is niet een heel gelukkig huwelijk, dat tussen mij en animatiefilms. Maar hoogst zelden kan ik mijn aandacht erbij houden als ik naar getekende verhaaltjes kijk. Het doet me iets te vaak aan kiinderfilms (of op zijn best: tekenfilms) denken. Maar goed, deze was zo gelauwerd en geprezen dat ik het toch maar ben gaan proberen. Ik kan erover zeggen dat het inderdaad heel knap getekend, het is een poëtisch beeld dat geschapen wordt. En dan ben ik er wel zo'n beetje. Sorry daarvoor.

Man lijdt schipbreuk en komt op een onbewoond eiland terecht. Al snel is hij zijn verblijf daar zo zat dat hij begint met het bouwen van een vlot. Echter: zodra hij daarmee uitvaart, wordt het na een serie harde bonken uiteindelijk uit elkaar gebotst. Bij zijn derde poging ontdekt hij hoe dat komt. Een enorme rode zeeschildpad blijkt er voor verantwoordelijk, het dier lijkt hem daarmee een signaal te willen afgeven.
Weer terug aan land trekt de man de schildpad uit boosheid omver zodat deze hulpeloos verwenteld ligt. Na enkele dagen lijdensweg groeit er in het schild een prachtige vrouw (ja ja, niet vragen hoe). Die vrouw moet hij uiteraard eerst voor zich winnen, hetgeen hem uiteindelijk lukt. En ja, dan proberen ze nog lang en gelukkig te leven. Kindje erbij, alles klopt uiteindelijk in hun leven.

Er gebeurt nog wel wat meer in de film maar het zou zonde zijn dat allemaal te verklappen. Immers, het kan zijn dat u wél zeer onder de indruk bent van deze Oscar-kandidaat van eerder dit jaar. Ik wens u veel plezier.

Kirikou et les hommes et les femmes- Michel Ocelot

Kirikou et les hommes et les femmes
Stukgespeeld hebben we ze, de twee eerdere Kirikou-films. Mijn dames waren nog klein en hadden een enorme vereenzelviging met deze kleine held, die weliswaar wijsneuzerig maar immer oplossingsgericht was. Hij was een zegen voor zijn dorp en dat kwam bij de jongedames bij mij op de bank zeer goed over.

Voeg daarbij dat het ook nog eens exotisch en schitterend getekend is en je snapt de vervoering. De aangename verrassing die over me heen kwam toen ik zag dat er vorig jaar een nieuwe film was verschenen, droeg ik dan ook over aan mijn jongste, we keken hem samen op de bank.

Natuurlijk, mijn dochter is ouder en ik kijk ook anders naar de filmbeleving van mijn kinderen. Dus glimlachen we wel bij deze nieuwe verhalenreeks, maar hebben we niet meer de spanning en de herkenning uit hun peuter-kleutertijd. Nog immer redt onze driftig trippelende held zijn dorpelingen in nood, nog immer is de heks Karaba een onuitstaanbaar dictatoriaal wicht dat het leven in de omgeving ontwricht, nog immer lopen de lendedoekendames de hele dag eten te maken en wijsheden te debiteren. Het is dus nog steeds leuk om naar te kijken. Hebt u jonge kinderen en wilt u ze eens een ander type animatie dan de Disney- en Pixar-reeksen voorschotelen, kies dan eens voor een van de drie Kirikou-films. Het is goed voor hun ontwikkeling.

Madagascar 3: Europe's Most Wanted - Eric Darnell/Tom McGrath/ Conrad Vernon

Madagascar 3 op IMDb
Deze zag ik al bijna 2 weken geleden maar ik durfde hem hier niet te beschrijven. Met de kinderen op de bank, omdat ik de eerdere 2 edities ook met ze gezien had.
Maar wat moet ik er over zeggen: formulefilm natuurlijk, met opnieuw een gezocht script en veel van de vaste rolverdelingen.

Ze reizen dit keer door Europa, met een circus en zo. Mijn kinderen zijn er in ieder geval al te oud voor..

Persepolis- Marjane Satrapi/ Vincent Paronnau

Persepolis op IMDb
Dat zult u toch niet vaak tegenkomen op mijn blog, animatie. Net als sciencefiction, fantasy en action is animatie bij mij altijd een van ver buiten mijn interessegebieden. Te formule-achtig, te kinderachtig soms, te weinig variatie.

Voor deze maak ik echter graag een uitzondering, hij is al enkele jaren oud maar ik kwam m pas onlangs op tv tegen. De uitzondering die ik maak is dat dit een bij uitstek politiek verhaal is, en dan nog een biografische ook. Ik ben geen kenner, maar vind het visueel gebodene behoorlijk levensecht. Ik ben van t verhaal, en dat is in deze film uitermate goed.

De jonge Marjani groeit op in een politiek bewust, welhaast revolutionair gezin. Intellectuele stellingnames, hang naar vrijheid, gepast verzet tegen het bestaande regime. Dat is dan nog het regime van de sjah, later is dat het oorlogsregime van de Irak-Iran - oorlog, een strijd die naadloos overgaat in de zo gevreesde Islamitisiche revolutie van Khomeiny, Khamenei en opvolgers.
Marjani's familie lijdt zwaar onder de diverse repressieve regimes, familieleden in de gevangenis of in ballingschap zijn eerder regel dan uitzondering. Zodra ze oud genoeg is, wordt ze door haar familie met een visum het land uit geholpen om te gaan studeren. Ze lijkt vrijheid te vinden maar vereenzaamt en voelt zich schuldig dat zij in rijkdom leeft terwijl haar familie lijdt. Ze versjofelt , leeft op straat, wordt ziek en via het ziekenhuis laat ze zich repatriëren.
Een nieuwe fase breekt aan, ze probeert het, ze trouwt, ze scheidt en merkt dat ze nooit zal aarden in haar moederland. Ze moet en wil weg. En opnieuw helpt de familie. Die maar door lijdt.

Harde film toch, ondanks de lieflijke uitstraling van animatie. Geboeid gekeken.