Toutes Directions- Noel Loozen

 

Toutes directions op IMDb 

Toutes Directions op Moviemeter (3,33)
Toutes Directions op Nederlands Film Festival

Bij het betreden van de zaal zeiden filmliefhebber George en ik tegen elkaar dat dit voor ons niet direct de meest voor de hand liggende titel was om te gaan bekijken. Doorgaans zijn wij beiden wat meer liefhebber van wereldcinema en arthouse, maar een mens probeert wel eens wat. Zo kom je dus bij de officiële debuutfilm van Noel Loozen, van wie ik eerder al eindexamenwerk had gezien. De ene filmsite meldt verschijningsjaar 2025 (en heeft dan ook al een waarderingscijfer), de andere meldt dat ie dit jaar in première is gegaan op het Nederlands Film Festival. En ons eigen filmtheater haakte aan bij de trend om Nederlandse acteurs door Frankrijk te laten rijden op zoek naar een bestemming: Champagne, De Terugreis, Neem me mee. Ook deze film probeert weer een vrolijke kloon van "Little miss Sunshine" te worden maar slaagt daar bij lange na niet in. Oubolligheid is troef, als je het mij vraagt, daar verandert de vreemde rol van Erik de Jong - beter bekend als Spinvis - ook niets aan. Wel een fijne rol van Michiel Kerbosch overigens, die trekt het peil nog enigszins op.

Hoewel pittig op leeftijd kart onze hoofdpersoon Sjefke er nog dagelijks op los met zijn buurtbus. Dagelijks rijdt hij een kleurrijk gezelschap naar de bejaardengymnastiek: de grotendeels ingegipste man in de rolstoel achterin, daarvoor een bejaard echtpaar en naast hem de excentrieke Ber. Sjefke laadt ze uit, laadt ze na afloop weer in en zet ze voor hun huisdeur af. Daarna een broodje in de kantine van het busbedrijf, waar het plots gebeurt: de baas roept hem bij zich. Nadat ze eerst herinneringen ophalen over Sjefke's jubileumfeestje komt plots het hoge woord eruit: de baas wil dat zijn inmiddels 71-jarige chauffeur ermee stopt. Niet meer verkeersveilig, slechter zicht, slechter gehoor en dat kan gevaarlijk zijn voor zijn rijdend materieel én voor de inzittenden. 

Geschrokken gaat Sjef naar huis om de slapeloze nacht in te gaan. Mooi dat ie die bus nog niet gaat inleveren (wat moet hij dan met zijn leven?), hij rijdt de club gewoon weer naar de les. Bijrijder Ber ruikt zijn kans: hij pookt de chauffeur op dat dit de laatste kans is om diens eigen leven vorm te geven. Daar blijkt Sjefke gevoelig voor: de richtingwijzer gaat de andere kant op. Niet naar de garage maar Head South: op naar de bergen. Ber gniffelt, zijn plannetje slaagt.

Met: Fred Goessens, Michiel Kerbosch, Erik de Jong, Yari van der Linden, Frieda Pittoors

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Spinvis - Je dois me perdre

Rowwen Héze: Blieve Loepe - Ruud Lenssen

Rowwen Héze: Blieve Loepe op IMDb (7,5)
 Rowwen Héze- Blieve Loepe op Moviemeter (3,75)

Ik ben niet de grootste pleitbezorger van hun muziek, maar sympathie voor de band kan ik wel degelijk opbrengen. Dat komt mogelijk met name door het charisma van voorman Jack Poels, in wie we het type "gekwelde kunstenaar" zien die in het dagelijks leven misschien moeilijk met zijn gevoelens te koop loopt maar die alles eruit gooit zodra ie die gevoelens in liedteksten vormgeeft. Dat mag ik graag zien: mensen met een poëtische inslag voor wie niet alles in het leven even zeker is, voor wie echt niet alles vaststaat.

In deze documentaire volgen we de band aan de vooravond van het grote Slotconcert dat ze in een voor hen speciaal jaar gaan geven: ze bestaan 40 jaar inmiddels, het jongensachtige is er inmuddels van af omdat het stijgen van de leeftijd nu eenmaal andere verantwoordelijkheden en dito problemen met zich mee brengt. 
We leren dat de band niet altijd even harmonieus (pun intended) met elkaar is omgegaan, dat elk van de leden zijn stapeltje persoonlijk leed heeft te verwerken en hoe zich dat uit in de tóch onvoorwaardelijke liefde die er voor hun bloedeigen Rowwen Héze bestaat. Op en top Limburgs, op en top volks en dat blijkt een bewuste keuze: het houdt de heren met beide benen op de grond en plaatst ze - ook na zoveel jaren - nog midden in de maatschappij. Poels sprokkelt de teksten en onderwerpen bij elkaar, multi-instrumentalist Tren van Enckevort zorgt dat dit "in noten gegoten" wordt. Een geoliede machine, zo lijkt het. Maar wij weten nu beter.

FIN - song : Rowwen Héze - Breef an Thoes (finale)

Limburgia - Noel Loozen

Limburgia op IMDb (7,5)
Ingetogen tv-film over de Limburgse schutterij. Willie is al jaren actief in de schutterij en wil dit jaar ook wel eens de eretitel "Koning van de Schutterij" op zijn palmares schrijven. Om winnaar te worden, moet men het laatste restje van een houten vogel van zijn spits af schieten.
Willie organiseert zich suf en op de grote dag is hij dan ook al vroeg in touw. Zijn zoon wordt geacht te helpen maar gebruikt de feestdag om het mooiste meisje van het dorp te verleiden. Doordat zoonlief verzaakt, moet moeder nu opeens voor de drankjes zorgen op de feestdag. Dat gaat mis, onderweg naar het feestterrein verongelukt moeder.
Willie gaat stuk van verdriet en doet rare dingen. Met zijn zoon praat hij niet meer en zijn schuur verwordt tot zowel prijzenkast als herdenkingsplek. Willie draait door , helemaal als de burgemeester het terrein van de schutterij wil platgooien voor nieuwbouw.

Met: Michiel Kerbosch, Mieneke Bakker, Maarten Brorens

Gluckauf - Remy van Heugten

Gluckauf op IMDb
Kolfje naar mijn hand , deze film. Waarbij ik mezelf moet verduidelijken: het genre, het type film, dat is vooral hetgene dat me aanspreekt. Het doet denken aan het werk van Ken Loach, de sociaal ingestelde topregisseur, met dien verstande dat Loach wat vaker topacteurs tot zijn beschikking heeft. Daaraan ontbreekt het van Heugten hier helaas, maar aan alles is te zien dat de insteek goed is en dat de film beklijft.

De film behandelt het regionale trauma van Zuid-Limburg. Sinds de sluiting van de mijnen in de jaren 70 van de vorige eeuw is er door massale werkloosheid een sociale armoede ontstaan van jewelste. Kruimelaars proberen te overleven, lang niet iedereen volgt daarbij de lijnen der wet.

Lei is er zo een, een joekel van een ruwe bolster die met allerlei schimmige handeltjes zijn broek steeds net niet weet op te houden. Voor dat laatste stukje slaat hij aan het lenen en verricht hij hand-en-spandiensten voor een wat beter geslaagde crimineel.
Zijn zoon Jeffrey adoreert hem. Aanvankelijk. Als Jeffrey zelf langzaam de volwassenheid bereikt, ziet hij de beperkingen van zijn pa en neemt hij zich voor het allemaal beter en grootser aan te pakken. Met alle risico's van dien. Lei ziet met lede ogen aan hoe zijn zoon achteloos allerlei grenzen overschrijdt.

De liefde voor elkaar spat van hun gedrag af, maar het is te moeilijk voor beiden om dat aan elkaar te blijven tonen. Een gruwelijke climax dient zich aan.

De film werkt nog een beetje na, je neemt hem echt nog even mee naar huis om na te denken. En dat effect, dat is het grootste compliment dat je de maker kunt geven. Goed te doen.