Don't Worry Darling- Olivia Wilde

Don't worry darling op IMDb (6,3)
 Don't Worry Darling op Moviemeter (3,01)

In mijn herinnering deed deze film het niet zo geweldig bij de critici, maar was er wel een grote toeloop van jeugdige kijkers. Dat kwam natuurlijk door de eerste grote filmrol die popidool en stijlicoon Harry Styles hierin speelt. Styles is weliswaar het gezicht van de film, maar deze wordt vooral gedragen door een uitblinkende Florence Pugh, die met haar intense spel de kijker magnetisch naar zich toe trekt. 

Pugh speelt de frisse Alice Chambers, een jonge vrouw die met haar man Jack in een keurig aangeharkte wijk in het kleine stadje Victory woont. De stad heeft een volledige jaren 50- Amerika uitstraling: mooie villa's, aangeharkte tuintjes, schone straten, frisgewassen kindertjes en nette huisvrouwen die elke ochtend hun mannen met een lunchpakketje naar  de auto begeleiden. Aldaar rijden ze allemaal een stuk de woestijn in waar ze bij de Victory-fabriek werken. Vragen over wat ze daar doen, worden niet op prijs gesteld. De vrouwen moeten tevreden zijn met hun mooie huis, dat ze elke dag goed mogen schoonhouden en waar ze na het werk de hardwerkende man mogen trakteren op een goed stuk vlees. In het weekend een feestje met de buren, het is allemaal keurig afgemeten. Leven langs een liniaal, zou je kunnen zeggen. 

Alice vertrouwt het allemaal niet: is dit het dan? Waarom zwijgen de mannen over wat ze doen? Waarom is fabriekseigenaar Frank zo onuitstaanbaar vriendelijk en goed en keurig? En vooral: waarom wordt die ene buurvrouw die kritiek levert plotseling onder medische behandeling gesteld en wordt haar kind uit huis geplaatst? Steeds meer vraagtekens leiden tot een initiatief van Alice waarmee ze zichtbaar een grens overschrijdt: ze gaat op zoek naar het verhaal achter het bedrijf en achter de leider. Dat is riskant, want ze isoleert zichzelf niet alleen van de happy gemeenschap, maar ook van haar loyale man. Tot hoever kan haar nieuwsgierigheid gaan?

Met : Florence Pugh, Harry Styles,. Olivia Wilde, Chris Pine

FIN - song : Ella Fitzgerald - Someone to watch over me

Znachor (aka Forgotten Love) - Michal Gazda

Znachor op IMDb (7,5)
 Znachor op Moviemeter (3,85)

Mooie film! Romantisch en nostalgisch, haves and havenots, fraaie beelden. Ik kon er wel wat mee en zo te zien zijn er meer op de hierboven genoemde filmdatabases die Znachor goed konden waarderen. 

Rafal Wilczur lijkt alles mee te hebben: professor/dokter aan een gerenommeerde privékliniek, goed inkomen en vrouw en kind in een ruimschoots van personeel voorzien huis, het hart op de goede plaats. Maar het is niet alles goud wat er blinkt: de relatie met zijn vrouw loopt stroef, zijn collega's gaan slimmer met hun ambities om dan hij en zijn dochtertje is verdrietig dat ze haar hardwerkende vader te weinig ziet. Net op het moment dat hij een wetenschappelijke doorbraak maakt, slaat het noodlot toe.

Rafal wordt op straat beroofd en daarbij dusdanig hard geslagen dat hij zijn geheugen kwijtraakt. Als vervolgens alleen nog zijn jas aan de rivieroever wordt gevonden, gaat iedereen er van uit dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Zijn vrouw trekt met zijn dochter bij haar minnaar in,  Rafal zwerft over het platteland zonder te weten wie hij is en wat hij wil gaan doen. 

Hij belandt op het platteland waar hij werk vindt op een boerderij (en zelfs enige amoureuze stappen neemt met de molenaarsvrouw). Het dorpje wordt grotendeels bestierd door de rijke baron die de bevolking afknijpt qua rechten en inkomen. Wat ze nog hebben, brengen ze meestal naar de kroeg. Alwaar achter de bar een prachtige jongedame is komen werken, die de aandacht trekt van de zoon van de baron. Terwijl er tussen die twee langzaam een betere verstandhouding ontstaat, begint Rafal met het helpen van de lokale bevolking. Ergens ver in zijn geheugen zit nog veel medische kennis verstopt, hij doet wat hij kan. En dat gaat alleen nog maar toenemen als de rijkeluiszoon samen met het barmeisje een ongeluk krijgt: Rafal moet diep in zijn geheugen graven om zijn oude kennis aan te boren. Hij stelt alles in het werk om het meisje te redden, want zij blijkt veel meer voor hem te betekenen dan hij aanvankelijk beseft.

Met : Leszek Lichota, Maria Kowalska, Ignacy Liss, Anna Szymanczyk

FIN - song : Pawel Lucewicz - Final

Revoir Paris (aka Paris Memories) - Alice Winocour

Revoir Paris op IMDb (6,8)

Revoir Paris op Moviemeter (3,36)

Een "Kennedy"moment voor de nieuwste generaties: je weet nog precies waar je was toen je hoorde van de aanslagen in Parijs. Ik in ieder geval wel. En ik weet dat het een heel spannende avond was, omdat ik me onder mensen bevond met familieden in Parijs. Een gruwelijke tragedie, die nooit in zijn volle ernst verfilmd zal kunnen worden. Maar deze "Revoir Paris" is echt wel een verdomd goede interpretatie van het geheel. En vooral: het geeft goed weer hoe een terroristische aanslag levens verwoest, onder slachtoffers maar ook onder overlevenden. 

Mia gaat - na afscheid te hebben genomen van haar vriend - nog een afzakkertje halen in een café in haar wijk. Ze kijkt de zaak rond en geniet van haar drankje. En dan: BAM! Alle levens in puin. 

Er gaan maanden voorbij, Mia heeft een tijd bij haar moeder gelogeerd maar gaat het toch weer in Parijs proberen. Met haar vriend krijgt ze het maar moeizaam op de rit, hoe behulpzaam en begripvol hij ook is. Ze geniet niet van de feestjes, het lukt nog niet om aan het werk te gaan . Ze zoekt de plek des onheils nog eens op.

Daar hoort ze van een lotgenoten-bijeenkomst op maandagmorgen. Ze gaat heen en merkt dat ze zich verbluffend weinig herinnert van het verloop van de avond. Het kost tijd, het kost pijn, het kost Mia zelfs haar relatie. Maar het levert ook wat op: ze kan troost bieden aan lotgenoten, lotgenoten helpen haar om stukjes van de puzzel op te lossen. Niet gemakkelijk, daarvoor is er te veel stuk. Maar hoewel ze nooit meer heel wordt, kan ze wel kleine stukjes van zichzelf (en anderen) repareren. 

Sterk verbeeld, ijzersterk gespeeld door de onweerstaanbare Virginie Efira, op de voet gevolgd door een iets lichtvoetiger Benoît Magimel. Goede film, geen ontsnappen aan.

Met : Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin

FIN - song : Somnesia - Oriental Mysteries

Nobody has to know (aka L'ombre d'un mensonge) - Bouli Lanners

Nobody has to know op IMDb (6,8)
 Nobody has to know op Moviemeter (3,11)

Taai doch behoorlijk fraai, deze langzame vertelling van arthouse-regisseur Bouli Lanners. Wie eerder werk van hem gezien heeft, weet vooraf dat het niet makkelijk wordt, dat je als kijker aan het werk moet. Ik ben daarvan, maar ik snap het als anderen afhaken. Echt liefhebberswerk derhalve. 

Terwijl zo ongeveer de ganse eilandbevolking in de kerk naar een strenge preek luistert, valt de rijzige Phil plots neer op het strand. Gelukkig wordt hij snel gevonden, zodat hij met de helicopter naar Inverness op het vasteland kan worden overgebracht. Het blijkt een beroerte , waarvan Phil gelukkig bijna geheel herstelt. Fysiek is er weinig met hem aan de hand, hij lijdt "slechts" aan geheugenverlies. 

De stille Millie , de ongehuwde dochter van Phil's werkgever, schiet hem te hulp. Zodra hij weer in zijn eigen huis zit, neemt ze de verzorging op zich. En passant probeert ze Phil weer wat eilandzaken in herinnering te brengen. Ze vertelt hem onder meer dat zij twee een geheime relatie hebben gehad, wat beter nog niemand te weten komt omdat het voor beiden de dagelijkse gang van zaken kan compliceren. 
Phil leeft dankzij deze mysterieuze relatie weer op en gaat weer volop aan het werk. Ook Millie loopt voor het eerst sinds jaren met lichtjes in haar ogen rond. Het herstel lijkt zich crescendo te ontwikkelen, totdat plots Phil's broer uit België van zich laat horen. Er begint Phil weer van alles te dagen.

Met : Bouli Lanners , Michelle Fairley, Andrew Still, Julian Glover, Cal MacAninch

 FIN - song : Spain - Nobody has to know

Wake Up (aka Awake) - Aleksandr Chernyaev & Fedor Lyass

Wake up op IMDb (5,0)

Wake up op Moviemeter (2,63)

Dertien-in-een-dozijn thriller over een seriemoordenaar met geheugenverlies. 

Na een heftige crash belandt een man in het ziekenhuis die verdacht wordt van een reeks moorden op jonge vrouwen in de regio. Als hij ontwaakt uit zijn coma, blijkt hij niet meer te weten wie hij is. De in de ziekenzaal aanwezige politie gelooft hem niet, maar de ferme verpleegster Diana staat garant voor de zorg van haar cliënt. Haar beroepseer gaat op dit moment voor de gerechtelijke noodzaak om de zaak opgelost te krijgen. 


Wanneer de patient sterk genoeg lijkt om verhoord te worden, weet hij tijdens het transport te ontsnappen, daarbij Diana in gijzeling houdend. Langzaam ontstaat bij Diana het idee dat deze man echt niet de veelgezochte moordenaar kan zijn voor wie hij gehouden wordt. Ze gaat samen met hem terug naar de plekken van de misdaden , in de hoop dat langzaam zijn geheugen terug komt. Want dat hij iets met de zaken te maken heeft, dat is wel duidelijk. 

Met : JJonathan Rhys Meyers, Francesca Eastwood, William Forsythe , Malik Yoba

FIN - song : Madohm - The Wish 

Mila (aka Apples) - Christos Nikou

Mila op IMDb (6,9)

Mila op Moviemeter (3,05)

De filmbranche in Griekenland draait op volle toeren. Onder aanvoering van Yiorgos "the Favourite" Lanthimos komt een frisse serie afwijkende films uit het land onze kant op. Christos Nikou was eerder cameraman bij Lanthimos en komt nu met zijn eerste grote eigen speelfilm. En opnieuw is dat er een met een eigenwijze, afwijkende blik. Fullblown arthouse dit, lekker voer voor uw recensent in deze. 

De hele stad, misschien wel het hele land, wordt geplaagd door een toenemend aantal gevallen van geheugenverlies. Aris hoort erover op de radio net als hij de deur uit wil gaan: hij groet de buurman, speelt nog even met diens hond en gaat op weg. We zien hem vervolgens laat in de avond in de bus zitten, hij wordt er door de buschauffeur op geattendeerd dat de eindhalte is bereikt en dat hij de bus moet verlaten. Omdat Aris geen flauw benul heeft waar hij is en ook geen papieren bij zich heeft, slaat de buschauffeur alarm : op naar het ziekenhuis. 

Daar blijkt een team zich bezig te houden met de opvang van de amnesiasten : eerst de inhuizing, vervolgens de medicatie en daarna een herstelprogramma. Patiënten van wie familieleden kunnen worden gevonden, worden daarheen gebracht voor herstel. Niets van dat alles voor Aris: hij is alleen en zal alleen moeten herstellen, dit gebeurt door middel van een speciale training. Hij krijgt een woning toegewezen waar hij door middel van ingesproken cassettebandjes langzamerhand weer moet socialiseren. Alles moet op foto worden vastgelegd, zodat de artsen de voortgang kunnen monitoren. Aris gaat langzaam maar monter aan de slag: hij leent een fiets voor een rondje rijden, maakt een foto, plakt die in het album. Stap voor stap worden de opdrachten vreemder . Aris voelt de controle toenemen, helemaal als hij de jonge Anna ontmoet die in hetzelfde programma zit. De twee helpen elkaar zo goed en zo kwaad als het kan. 
Aris merkt dat hij goed gedijt in zijn nieuwe persoonlijkheid en is dan ook helemaal niet zo blij met de eerste signalen van terugkeer van een stukje geheugen: hij komt de hond van de buurman tegen in het park, deze springt blij tegen hem op maar Aris zorgt dat hij er vandoor is voordat de buurman zelf in zicht komt. Hij wil nog niet herkend worden, hij wil niet meer de man worden die hij hiervoor was. Al snel leren we waarom dat vroegere leven voor Aris zo pijnlijk was, al snel snappen we waarom hij kiest voor naamloosheid en anonimiteit. 

Wie uit bovenstaande destilleert dat dit een zware en medische film is, die heeft ongelijk. Heel de film lang heerst er een lichtvoetige, droogkomische sfeer, we kijken naar een welhaast blije dystopie. 

Met : Aris Sevetalis, Sofia Georgovassili , Anna Kalaitzidou, Argyris Bakirtzis

FIN - song : Lane 8 & Tinlicker - Anthracite

 

Mulholland Drive - David Lynch

 Mulholland Drive op IMDb (7,9)

Mulholland Drive op Moviemeter (3,80)

Herzien, na 20 jaar weer. Het blijkt de all time favourite van de gastheer van de filmclub te zijn, dus kregen we deze gisteravond voorgeschoteld. Een belevenis werd het, nog rijker dan de eerste keer dat ik hem zag. 

Een mozaïekfilm zoals mozaïek eigenlijk niet bedoeld is. Weliswaar lopen de levens van een aantal personages in elkaar over zoals bij andere mozaïekfilms, maar Lynch zou Lynch niet zijn als ie die factor niet zou compliceren: de hoofdpersonages uit het eerste deel van de film komen elkaar aan het eind van de film opnieuw tegen, maar dan vanuit een diametraal gestelde rol en persoonlijkheid. Het verwart, en het verwart op meesterlijke wijze. Het lijkt de bedoeling van de regisseur om gedurende de film opgebouwde zekerheden en verwachtingen geheel onderuit te halen, te demonteren eigenlijk. Dit brengt met zich mee dat je je gaat afvragen welk deel van de film nou echt is en welk deel fictie. Of , ook mogelijk: dat het allebei echt is en allebei fictie. Ik kwam er 20 jaar geleden al niet uit. En gisteravond ook niet. 

Vlakbij Hollywood , op Mulholland Drive, gebeurt een ernstig auto-ongeluk. Een vrouw overleeft de crash als enige en zwerft verdwaasd naar de buitenwijken van Los Angeles. Ze duikt onder in een kort daarvoor verlaten huis, ze ziet de bewoonster met vele koffers voor enige tijd vertrekken. 

Daags erna duikt Betty, het nichtje van die vertrokken vrouw, op in de woning: tante heeft haar onderdak verschaft zodat ze zich kan richten op het starten van haar acteercarrière.  Betty ziet dat de andere vrouw hulp nodig heeft: ze lijdt aan gebeugenverlies, weet niet meer wie ze is en hoe ze hier is gekomen. Betty helpt haar om stukje bij beetje iets over de toedracht van het ongeluk en daarmee kleine stukjes van de identiteit terug te krijgen. Beide vrouwen beseffen niet dat ze daarmee in een netelig spel belanden, een wespennest van mensen met duistere belangen.

Met : Laura Harrigan , Naomi Watts , Justin Theroux

La Ch'tite Famille - Dany Boon

La Ch'tite Famille op IMDb (5,5)
Voor films als deze is de term "pretentieloos" uitgevonden. Geheel niets mis mee, vrouwlief en ik hadden een fijne filmavond in een koele filmzaal. We hadden beiden ons plezier gehaald uit voorganger "Bienvenue chez les ch'tis" en gaven onszelf dus ook gemakkelijk aan deze over.
Welnu: hij is niet van het niveau van de voorganger, maar bevat voldoende komische momenten en fijne atmosfeer om goed vermaakt uit de zaal te komen. Een bevriende filmliefhebber omschreef het als ""Franse Flodder" maar zelf vind ik de humor van een net iets hoger niveau dan van de Nederlandse succesreeks.

Valentin is een succesvolle ontwerper en leeft samen met zijn koele muze Constance het highsociety-leven van Parijs. Vernissage hier, openinkje daar, tentoonstellinkje elders. Chique appartement, alles cool. De gossipbladen slikken zijn verhaal van selfmade man, van weeshuis tot celebrity, als zoete koek.
Zijn broer heeft minder succes. Drankproblemen, trailertrash en zo. Als het water hem tot de lippen stijgt, besluit hij zijn broer om financiële steun te vragen. Probleempje is dat de broer het bestaan van welk familielid dan ook steeds openlijk ontkent. Broer bedenkt een plan: hij speldt zijn moeder op de mouw dat ze haar 80e verjaardag in Parijs gaan vieren, bij Valentin. Ze overrompelen daartoe de opening van een tentoonstelling van diens hand en de commotie is daar.
Valentin vlucht, wordt aangereden door een auto en belandt in het ziekenhuis. Daar blijkt hij een dusdanige hersenbeschadiging te hebben opgelopen dat hij zich alleen nog zijn jeugd herinnert. Precies, die jeugd in die trailertrash-regio, met dat vreemde dialect en die asociale mensen.
Met man en macht wordt - aan beide kanten - gewerkt om Valentin weer terug te brengen naar het heden (al is het voor sommigen stiekem wel lekker dat ie in het verleden leeft).

Met : Dany Boon, Line Renaud , Laurence Arné , Valerie Bonneton , Pierre Richard