The Match - Dominik & Jakov Sedlar

The Match op IMDb (5,8)

The Match op Moviemeter (2,61)

The Match op Wikipedia

We weten mogelijk al dat de komende weken een documentaire in de zalen gaat draaien die deze zelfde titel voert: die zal gaan over de spraakmakende WK-finale van 1986 tussen Engeland en Argentinië. Die heb ik nog niet gezien, denk wel dat ik het ga doen. Tot die tijd vermaakte ik me met déze : ook waargebeurd en ook over een voetbalmatch, maar dan van een paar oorlogen geleden. Niet hartstikke best maar gerust wel charmant te noemen. We gaan, met oa Franco Nero en Armand Assante, naar het bijna-einde van de Tweede Wereldoorlog, we trappen af in Hongarije 1944. 

Nou, niet helemaal waar: we starten in het nu. Opa Branko ziet zijn kleinzoon worstelen met sportiviteit. Opa neemt de jongen apart voor enkele wijze levenslessen die de jongen verbaasd doen uitroepen waar opa dan al die wijsheden vandaan heeft en of ie zelf dan ook gevoetbald heeft. En pas dán gaan we naar 1944.

De briljante voetballer Laszlo Horvath wordt op een door nazi's gedomineerd feestje herinnerd aan een eerdere voetbalmatch die hij enkele jaren geleden speelde tegen Duitse officieren. En won. Het zit de fascisten niet lekker, immers: ook op het sportieve vlak wilden ze heersen, desnoods op onsportieve manier. Dus wordt Horvath uitgedaagd een weddenschap aan te gaan. Hij weigert en kleineert daarmee de offiier. Gaat niet goed he, dat weten we allemaal. Horvath wordt opgepakt en belandt in een werkkamp. De officier van dienst kolonel Franz, kent zijn reputatie en rakelt de weddenschap opnieuw op. Horvath ziet in dat hij in een kansloze positie zit maar ziet ook wel overlevingskansen als hij opnieuw een winnend team tegen de Duitsers weet neer te zetten. Er gaat dus een match komen maar eerst moet hij rekruteren. Hij doet dat op zeer sociale wijze en werft zelfs een kansloos geitenhoedend jochie als materiaalman aan. En dat jochie, die heet Branko. De bal is rond, het cirkeltje ook.

Met; Franco Nero, Caspar Phillipson, Armand Assante

 

De Gaulle: Liberté (aka La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom) - Antonin Baudry

La Bataille de Gaulle: J'écris ton nom op IMDb (8,0)
 La Bataille de Gaulle: j'écris ton nom op Moviemeter (4,12)

La Bataille de Gaulle op WIkipedia

Aan de manier waarop ik hierboven de links plaats, herkent u al iets van mijn voorkeuren. Terwijl de film in de markt gezet wordt met de snelle verkooptitel "De Gaulle: Liberté", vind ik de originele titel van deze sequel vele malen poëtischer: "La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom". "Ik schrijf je naam" is de subtitel die u pas aan het eind van de film zult begrijpen, maar kent meer hunkering dan het containerbegrip "vrijheid". Oordeel zelf of ik me terecht zo opstel. Hoe het ook zij: een maand na het bekijken van deel 1 ging ik gisteren op première-avond naar deel 2 van het verhaal over De Gaulle in oorlogsjaren. Opnieuw een lange zit, ditmaal zelfs mét ingelaste pauze, maar opnieuw was het die tijd allemaal waard. Visueel indrukwekkend, historisch verantwoord en - imho- iets meer dynamiek dan in deel 1. Dat is voor de filmkijker prettig, ik kon nu ook het acteerwerk van Simon Abkarian veel beter hebben, omdat ik zie dat hij wel een consistentie brengt in de 6 uur film die dit epos oplevert. En voor de filmkijker die álle actuele oorlogsfilms volgt: u kunt fijne vergelijkingen maken met het sterke "Pressure" die op dit moment óók in de zalen draait, terwijl u ondertussen getrakteerd wordt op prettige bijrollen van oa Anamaria Vartolomei en Niels Schneider. 

1944. Generaal De Gaulle zit nog steeds in ballingschap in London. Van daaruit bestuurt hij zijn verzetsorganisatie "Het Vrije Frankrijk" die zich zowel tegen de nazi's verzet als tegen het in het vaderland heersende Vichy-regime. De Gaulle blijft onverzettelijk maar ziet zijn mensen het steeds moeilijker krijgen: internationale steun brokkelt af, zo voelt ie. Churchill heeft moeite met de nukken van de starre generaal, maar blijft toch op een of andere manier wel sympathie houden voor de vaak verrassende theorieën en technieken die de Fransman erop na houdt. Bij de Amerikaanse president Roosevelt is De Gaulle die sympathie al lang al kwijt. Dat is vooral lastig doordat WO2 in een fase is beland waar Europa niet meer zonder de hulp van de VS blijkt te kunnen. Churchill kiest handig positie, maar de Gaulle volgt nog steeds de lijn rechtdoor. Zíjn lijn. En geen enkele andere.

Zowel op het Europese vasteland als in het noordelijke deel van Afrika is de steun voor de Gaulle nog steeds van levensbelang. Terwijl zijn ondergrondse verzetsvrienden proberen de Franse politiek te masseren en een andere kant op te krijgen, vecht in de woestijnen van Libie en Algerije zijn onverzettelijke generaal Leclerc strijd op het scherpst van de snede. Dermate scherp, dat De Gaulle beseft dat ál zijn succes inmiddels van één man afhangt. En dat hij niet die man zelf is, dat haat hij. Kan hij blijven rekenen op support van de troepen? Als daar voldoende weerstand wordt geboden, kan hij mogelijk de politieke steun vergaren om zijn geliefde Frankrijk te behoeden voor een ramp: het land mág niet uiteenvallen.

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Niels Schneider, Anamaria Vartolomei, Karim Leklou, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Cala - Syzygy

Pressure- Anthony Maras

 

Pressure op IMDb (7,3)

Pressure op Moviemeter (3,39)

Pressure op WIkipedia

Wat is film toch een wonderbaarlijk mooi medium. Zelfs als je naar een waargebeurd verhaal kijkt, een wijd en zijd bekend verhaal zelfs, zelfs dan kun je nog volop in de spanning van het verbeelde zitten. Dat is razend knap, het is een magie die voor mij onverklaarbaar blijft en die me een schat aan mooie momenten heeft opgeleverd. En nog zal opleveren ook want zolang de benen het trekken, zal ik naar de filmzaal blijven gaan. Ditmaal ging ik voor de voorpremière van de nieuwste van Anthony Maras. Moeilijk was die keuze niet. Zeg nou zelf: hoofdrollen van de immense acteurs Brendan Fraser en Andrew Scott, knappe bijrollen van Kerry Condon en Chris Messina (plus een keur aan bekende serie- en filmgezichten). Het was smullen. 

De eerste week van juni 1944. Hoewel zijn vrouw op het punt van bevallen staat, moet meteoroloog James Stagg van huis. Hij is opgeroepen door het leger om bij te dragen aan het nemen van belangrijke beslissingen. Louter op meteorologisch gebied overigens: van oorlog voeren heeft Stagg geen verstand, hij is wetenschapper en geen soldaat. Hij komt binnen in een zenuwcentrum op een afgelegen landgoed, waar duidelijk druk staat op iedereen hier aanwezig. Amerikaanse én Engelse soldaten, kantoorpersoneel en ..fijn voor Stagg..ook een groep meteorologen. Stagg moet hen leiding gaan geven en wel heel rap: over 61 uur staat een grote aanval op het vasteland op de agenda, de D-day landing staat gepland voor de vroege ochtend van 5 juni.

Stagg zit in/op een wespennest: als wetenschapper beoordeelt hij alle naarstig bijeen geraapte informatie en hij komt daarmee tot een nare conclusie. Een conclusie die hem met alles en iedereen in conflict zal brengen: met zijn Amerikaanse collega, meteoroloog Irving Krick. Met de Britse generaal Montgomery, die gretig klaar staat om aan te vallen. Met de Amerikaanse legermammoet Dwight Eisenhower, die niet kan wachten om de nazi's een lesje te leren. Met bijna iedereen eigenlijk, er is maar één dame die enige souplesse toont in het luisteren naar de onheilspellende verklaringen van Stagg. Deze dame is Kay Summersby, de assistente van Eisenhower en de enige die een beetje vat heeft op de gemoederen van de geuniformeerde houwdegens. Wij, op de stoel in de filmzaal, weten al een beetje wat er aan besluitvorming gaat plaatsvinden. Maar verder weet eigenlijk niemand dat: er spoelt nog veel, heel veel water naar de zee: Operation Overlord

Met: Andrew Scott, Brendan Fraser, Kerry Condon, Chris Messina, Damian Lewis, Con O'Neill, Robert Portal

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Volker Bertelmann - Pressure end credits

Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

Amrum - Fatih Akin

Amrum op IMDb (7,2)
 Amrum op Moviemeter (4,11)

Amrum op Wikipedia

Fatih Akin! Daar veert mijn filmhart altijd even van op, hoor, wanneer ik lees dat hij weer een nieuwe film gemaakt heeft. Immers, Akin is - wat mij betreft dan- verantwoordelijk voor een van de allerbeste films van de 21e eeuw, een film die inmiddels dus ook alweer 22 jaar oud blijkt. Sindsdien volg ik de man met verhoogde interesse: niet elke slag is raak, maar hij weet me met de onderwerpkeuze van zijn films altijd wel te raken. Het gaat bijna altijd om outcasts, waarbij vaak migratie een leidend thema is. Het maakte dat ik gisteravond direct al bij de voorpremière toesloeg. Welnu, ondanks de torenhoge waarderingen tot nu toe (4,11 !) kwam ik er minder in: dat komt door de ambivalentie die ik vaak voel als de hoofdrol van een film is weggelegd voor iemand in de kinderleeftijd: het werkt verhogend op het sentiment en de psychologie van een film, maar werkt daarentegen weer verlagend op het niveau van het acteerwerk. Dat laatste vond ik in deze wat matig; wel voldoende maar nog niet goed. Hoe dan ook: het verhaal is meeslepend. 

We stappen de film in gedurende de laatste weken van de Tweede Wereldoorlog. Het leven op het Waddeneiland Amrum wordt volledig bepaald door die verschrikkingen: er wordt weliswaar niet gevochten en er zijn geen bombardementen (al vliegen direct in het begin de Britse vliegtuigen al over), maar de humane gevolgen van de oorlog liggen tastbaar aan de oppervlakte. Er is voedselschaarste en armoede, er is een verdeelde maatschappij, er meren vluchtelingen aan op het rustige eiland en vele bewoners zijn nog actief in de oorlog of zijn juist overzee gevlucht vanwege de dreigingen.

Onze held Nanning merkt pas iets van de spanningen als hij argeloos zijn mond voorbij praat: aan de eettafel zegt hij dat op het eiland gesproken wordt over het einde van de oorlog. Moeder, overtuigd van de nazi-idealen, wil weten wie dat gezegd heeft en gaat verhaal halen. Het kost Nanning zijn baantje bij de boerin in kwestie, het kost het gezin de extra levensmiddelen die Nanning met dit werk verdiende. Als zijn moeder na de bevalling van Nanning's kleine broertje dan in een postnatale depressie vervalt, wil hij voor haar zorgen. Hij stelt alles in het werk om voor haar een bordje met witbrood, boter en honing te smeren. Maar hoe kom je aan die producten? Nanning begint aan een levensgevaarlijke tocht, die hem scherp tegenover de andere eilandbewoners zet. 

Met: Jasper Billerbeck, Laura Tonke, Diane Kruger, Detlev Buck, Lisa Hagmeister

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hainbach - Amrum

Atonement - Joe Wright

Atonement op IMDb (7,8)
 Atonement op Moviemeter (3,57)

Atonement op Wikipedia

Aan deze film kleeft nogal wat. Voor mij dan, he, dat kan voor u heel anders zijn. Daar is de haat/liefde verhouding die ik met het acteerwerk van hoofdrolspeler Keira Knightley heb (de ene ontwapenend sterk, de andere keer alleen maar maniertjes en mimiek). Er is de kennismakende rol van Saoirse Ronan, die hier haar eerste bepalende rol speelt. Maar boven alles telt voor mij dat dit de openingsfilm was van tweede lokale filmfestival: we hadden toen nog geen eigen meerzalentheater, dus moesten de grotere films worden vertoond in de lokale schouwburg, wat ons de verplichting gaf om 850 stoelen te verkopen voor de opener van het festival. Wat lukte, dat kan ik wel zeggen. Vier jaar later hadden we een eigen theater en ik durf wel te zeggen dat het succes van de filmfestivals (de Hoornse Filmdagen) zeker aan die realisatie hebben bijgedragen. Reden genoeg voor een nieuwe kijkbeurt.

Eind jaren 30, het Britse platteland. De Britse aristocratie ruikt nog geen onraad: op het landgoed waar de zussen Briony en Cecilia met hun moeder en haar personeel wonen, is het een komen en gaan van notabelen en industriëlen. Briony is een creatief meisje dat hele toneelstukken schrijft, toch voelt ze zich miskend. De knappe Robbie (zoon van de huishoudster) heeft namelijk alleen maar aandacht voor haar oudere zus Cecilia, het maakt haar jaloers. Dermate jaloers dat ze zint op wraak: wanneer haar neefjes en haar nicht op bezoek zijn, wordt die laatste tijdens dat bezoek aangerand. Briony is toevallig getuige van deze gebeurtenis, maar ze maakt er een ander verhaal van: om haar zus klem te zetten verzint ze dat Robbie degene was die de aanranding pleegde. De onschuldige Robbie wordt opgepakt en draait de bak in.

Vervolgens breekt de oorlog uit: Robbie tekent in voor het soldatenbestaan om aldus uit de gevangenis te komen. De beide zussen - uiteraard gebrouilleerd geraakt- gaan als verpleegkundigen aan de slag. Briony hoopt dat ze haar fout kan rechtzetten, stiekem hoopt ze dat Robbie tussen de gewonden zit.

Met; Saoirse Ronan, Keira Knightley, James McAvoy, Brenda Blethyn, Benedict Cumberbatch, Juno Temple, Harriet Walter, Daniel Mays

FIN - song : Dario Marinelli - The Cottage On The Beach

Nuremberg - James Vanderbilt

Nuremberg op IMDb (7,6)
 Nuremberg op Moviemeter (3,73)

Nuremberg op Wikipedia

Ook als je denkt hier alles over gelezen te hebben, er alles over te wezen mogelijk, dan nog blijft dit onderwerp de mensheid fascineren. Talloze films zijn er over oorlogen gemaakt, waarbij - dit is mijn eigen invulling- die over de Tweede Wereldoorlog de anderen in aantal dik overtreffen. Blijkbaar is niet alleen de filmindustrie er gek op, ook het publiek blijft de films consumeren. Een bron die nimmer zal opdrogen, niet zolang als ik leef tenminste. Het rechtvaardigt het antwoord op de vraag of deze film nou wel gemaakt moest worden. Ja dus. Zelfs met zulke verrassende hoofdrolkeuzes, types die geen van allen een heldhaftige uitstraling hebben. Toch maken ze zich er goed van af; Michael Shannon is ALTIJD oké, Rami Malek is de ene keer beter dan de andere en Russell Crowe vind ik nooit een klap aan. Behalve deze keer dan: Crowe zet op sterke wijze de gestoorde persoonlijkheid van Hermann Goring neer. Film een goede voldoende, genoemde acteurs gaan zelfs naar dikke voldoende. 

1945, de meimaand: het leek allemaal eindelijk voorbij. De gruwelijkheden waren tot een einde gekomen, het machinale doden was gestopt. En nu? De wonden werden gelikt, de onherstelbare pijn kon nooit worden gelenigd maar wat mogelijk verzachting zou kunnen brengen, was de zoektocht naar gerechtigheid: de daders van deze moordindustrie mochten hier niet mee weg komen, de mensheid moest weten dat er recht gedaan zou worden. De gearresteerde nazi-kopstukken die de oorlog overleefden zullen zich moeten voorbereiden op een streng proces, waarvan de uitspraken eigenlijk al vooraf vaststaan. 
De film richt zich op drie hoofdpersonen: de Amerikaanse rechter Robert H Jackson die de aanklager gaat worden in het grote Neurenberg-proces, de vooraanstaande nazi Hermann Göring die in het beklaagdenbankje zal zitten en pyscholog Douglas Kelley, die genoemde Göring moet voorbereiden op dit proces en hem eigenlijk "aan het praten" moet krijgen. Geestelijke controle, menselijke controle, organisatorische controle: iedereen worstelde met wat ie moest doen. De strijd tussen goed en kwaad blijkt helemaal niet zo eenduidig: er moest geschiedenis worden geschreven.

Met: Michael Shannon, Rami Malek, Russell Crowe, Leo Woodall, Richard E. Grant, John Slattery,  Ben Miles

FIN - song : Ayon - Paradise

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wolves of War (aka 1945: Battle behind Nazi-lines) - Giles Anderson

Wolves of War op IMDb (4,0)
 1945:Battle behind Nazi-lines op Moviemeter (1,76)

Wolves of War op Wikipedia

Er gaat er wel eens een de mist in. Doordat ik gretig op "opnemen" klik bij mijn Film1-abonnement, kan het blijkbaar gebeuren dat ik een bepaalde film al eerder opgenomen, maar nog niet bekeken heb. Zo kan het gebeuren dat je dus een jaartje later een film op afspelen zet, die je blijkbaar een jaar geleden al gezien hebt, terwijl het even duurt voordat je herkenning voelt. Teken dat de film niet echt heel veel indruk gemaakt heeft natuurlijk (al speelt hier ook mee dat de film onder twee tamelijk verschillende titels is uitgebracht). Hoe dan ook: bij het lezen van de synopsis meende ik het al wel gezien te hebben, maar het duurde toch nog een kwartiertje voordat ik de setting van de karakters weer in beeld had. Toen alsnog maar afgekeken, het was een willoze zaterdagavond immers. 

Mijn recensie van anderhalf jaar geleden : BEGT recensie Wolves of War/1945 Battle behind Nazi-lines

Habermann - Juraj Herz

Habermann op IMDb (7,5)
 Habermann op Moviemeter (3,31)

Habermann op Wikipedia

Tot mijn verbazing zag ik dat deze film al uit 2010 komt, waarom stond ie dan nu nog steeds voor een huurprijs van 2 euro op Pathé Thuis? Ik dacht altijd dat oudere films daar gratis waren, terwijl je voor de recentere films een kleine huurprijs betaalt. Hoe dan ook, het was duidelijk geen weer om deze avond de deur uit te gaan (Benjamin stond in de weg), dus klikten we toch maar op deze. Het bleek uiteindelijk een onderhoudende film te zijn met een boeiend verhaal maar met matig acteerwerk. Een soort huismerk-Schindler's list, zo probeer ik m maar een beetje te categoriseren. Edoch, wél een waargebeurd verhaal en dat is vaak al een pré. Met de huidige bezetting van Oekraïne in gedachten is het bovendien ook nog eens een verhaal met een actueel tintje. 

1938, de rechtse horden rukken al een tijdje op in Europa. Zo ook in Sudetenland, het aan Duitsland grenzende deel van Tsjechië. Door een onhandige politieke Europese deal wordt dit landsdeel geofferd aan de Hitler-troepen: door de nazi's dit stuk land te laten annexeren, dacht men rust te creëren in het overige deel van Europa. Van korte duur natuurlijk, zo weten wij, en bovendien een grove schoffering van de rechten van de Sudeten: hoewel er een flink contingent Duitsers woonden (en zelfs onderling al Duits spraken) was het leeuwendeel van de bevolking toch echt Tsjechisch. Die werden dus plots overheerst door een machtige moordmachine.

De rijkste man van de regio is August Habermann: hij bezit een grote molen die de regio van meel, graan en hout voorziet. Zelf is hij Duits, maar een groot deel van zijn personeel is Tsjechisch. Hij trouwt met een vrouw die is opgegroeid in een klooster en komt er pas dan achter dat zij niet katholiek van oorsprong is, maar dat zij van joodse ouders stamt en als baby is afgestaan aan het klooster. Het maakt August niet uit natuurlijk, zeker op dat moment nog niet. Maar daar komt verandering in als de rauwe nazi-commandant Koslowski het bevel in de regio overneemt. Niet alleen moet Habermann gaan produceren voor de Duitse troepen, hij ziet ook hoe de nazi's zijn personeelsbestand proberen te "zuiveren". Habermann strijdt tegen grote machines, maar is vastberaden tussen zijn personeel en de nazi's te gaan staan. Een ongelijke strijd, maar toch.

Met: Mark Waschke, Hannah Herzsprung, Karel Roden, Ben Becker

Gezien in : Pathé Thuis

Gift Horse (aka Glory at sea) - Compton Bennett

Gift Horse op IMDb (6,3)
 Gift Horse op Moviemeter (2,57)

Gift Horse op Wikipedia

Door met de reeks "classic" aanbevelingen van VPRO Cinema. Dit keer een oorlogsfilm, met name het mariene deel daarvan. In de hoofdrollen de destijds tamelijk grote Trevor Howard en de latere regisseur Richard Attenborough. Eerlijk is eerlijk, deze kon me wat minder boeien omdat er een wirwar van verschillende lijnen door elkaar liepen. Tegenwoordig zou je dat haast een mozaïekfilm noemen, maar daarvoor worden de respectievelijke verhaallijnen net iets te weing uitgediept. 

1940, de Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start. Kersvers aangemelde leden van the Royal Navy krijgen te horen dat ze mogen gaan varen op de Ballantrae, een gammele bak die door de eigenaar van de hand is gedaan door hem aan de - met materieelproblemen kampende- Britse vloot te schenken. 

De mannen moeten even slikken, want wat betekent het aanmonsteren op zo'n varend wrak voor hen? En vooral: voor hun veiligheid? Zeeman Dripper Daniels is sterk van plan zijn bij de vakbond opgedane kennis toe te passen op de werkzaamheden aan boord, ook als dat hem niet in dank afgenomen wordt. De mannen krijgen kapitein Fraser toegewezen als hun varend leider. Fraser is een stugge maar zeer ervaren man die in de loop van het verhaal een beetje ontdooit en een rechtsschapen baas blijkt.

Dat komt mooi uit want er gebeurt nogal wat aan boord: het schip lijkt zijn eind al te bereiken voordat ze aan hun grote missie gaan beginnen. Aanvaringen, weigerende machines en vechtpartijen van de crew aan wal leiden allemaal tot een moeilijke sturing door de kapitein. Toch lukt het Fraser uiteindelijk om het schip op missie te krijgen: ze stomen op naar de Franse kust alwaar ze een door de Duitsers ingenomen dok moeten aanvallen en liefst vernietigen.

Met: Trevor Howard. Richard Attenborough, Sonny Tufts, James Donald, Bernard Lee

Seven days to noon (aka Ultimatum) - John & Roy Boulting

Seven days to noon op IMDb (7,0)
 Seven days to noon op Moviemeter (3,46)

Seven days to noon op Wikipedia

Zo langzamerhand begin ik er wel schik in te krijgen om te vissen in die grote vijver van films van vóór mijn eigen jaartelling. Tegenwoordig noemen we dat allemaal "klassiekers" (terwijl lang niet elke film dat predicaat verdient: je wordt natuurlijk pas echt klassieker wordt als je na zoveel decennia nog steeds spraakmakend of zelfs maatgevend bent). Voorlopig beschouw ik ze meer als tijdsbeeld, als genrefilms ook. En met die pet op valt er heel wat te genieten, zeker als je bedenkt met welke middelen deze films destijds gemaakt moeten zijn: SFX bestonden nog amper, CGI al helemaal niet, decors waren van bordkarton en "method acting" was nog niet bedacht: we kijken hier meestal naar bewegend toneel, waardoor des te meer opvalt of acteurs of regisseurs in het oog springen. Dat is fijn voor de onbevooroordeelde filmliefhebber.

In "Seven days to noon", een film uit 1950, klinkt de Tweede Wereldoorlog nog hard door. Vooral bij wetenschappers als professor Willingdon, die op een kwade dag een brief schrijft naar de Britse premier: als die niet onmiddellijk een halt toeroept aan de wapenwedloop die na WOII in gang is gezet, zal de verstrooide professor daar eigenhandig en op bloederige wijze een eind aan maken. Willingdon ziet welke destructieve wapens er inmiddels ontwikkeld zijn en worden, hij heeft er zelf een meegesmokkeld vanuit het magazijn van zijn wetenschappelijk instituut en zal niet schromen die op London in te zetten als de Prime Minister niet voor a.s. zondag 12 uur die wapenrace stopzet. Het is nu maandag, dus er zijn nog zeven volle dagen te gaan om actie te ondernemen.

Uiteraard zet de premier Scotland Yard op deze zaak: "vind die man, arresteer hem, pak hem zijn wapen af en breng de rust terug!". Makkelijk gezegd dan gedaan, want de wetenschapper blijkt een slimme man die zich steeds anoniemer door de stad verplaatst en onderdak zoekt bij verlaten kerken en eenzame onwetende hospita's. Willingdon's dochter en haar vriend (een collega van de professor) ondersteunen de politie in hun zoektocht maar moeten toch lijdzaam toezien hoe nijpend het ultimatum wordt. Het stadsbestuur legt de druk bij de politiek: als we willen dat er niet een enorme hoeveelheid slachtoffers valt, moeten we beginnen om de metropool te ontruimen. De machines gaan in werking, terwijl Willingdon rustig af lijkt te wachten.

Met: Barry Jones, Andre Morrell, Olive Sloane, Sheila Manahan, Hugh Cross

Irena's Vow - Louise Archambault

irena's vow op IMDb (6,7)
 Irena's vow op Moviemeter (3,05)

Irena's vow op Wikipedia

In plaats van naar de toneelverfilming van de kranslegging op de Dam keken wij op 4 mei naar een oorlogsdrama. Het drama - hoewel matig geacteerd - was tastbaar, het invoelen in de situaties en vooral de spanning die erbij kwam kijken was vanaf de bank realistisch genoeg om tot na- en herdenken te stemmen. Zo kon het ook, besloten wij.

Irena is verpleegkundige in opleiding als in haar land Polen de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Doordat ze zelf niet joods is, kan ze wel aan het werk blijven:. Ze wordt door de Duitse bezetter als manuela-van-alles ingezet: niet alleen is ze keuikenhulp en serveerster, ook wordt ze verantwoordelijk gemaakt voor de productiekwaliteit en kwantiteit van een groep Joodse kleermakers. Al snel hoort ze tijdens haar serveerwerk dat de SS van plan is de Joodse kledingherstellers slechts tot een bepaalde datum in te zetten, waarna ze zullen worden afgevoerd dan wel omgebracht. Als Irena tijdens haar boodschappenronde wordt geconfronteerd met de gruwelijke daden van SS-officier Rokita doet ze zichzelf een plechtige belofte: waar ze kan, zal ze de joodse bevolking helpen. Ze heeft deze vrouw en baby niet kunnen redden, maar als ze ook maar één andere Joodse vluchteling kan helpen, heeft haar leven zin gehad.

Wanneer ze overplaatsing krijgt en als huishoudster/PA van de wat mildere Duitse majoor Rugmerr in diens villa aan het werk komt, ziet ze haar kans schoon. Ze leidt de kleermakersgroep in de nacht naar Rugmer's villa om daar onder te duiken. Terwijl zij haar dagelijkse werk moet doen en de vele feestjes van Rugmer en zijn officierscollega's faciliteert, gebruikt ze ondertussen op slimme wijze de onderduikers om haar daarbij te helpen. Het gaat goed, maar het kan natuurlijk niet eeuwig duren: de groep is te groot, de villa wordt te druk bezocht en de hoeveelheden boodschappen die Irena doet, vallen ook op. Irena kan zich geen enkele fout veroorloven: één misstap kan niet alleen het leven van de onderduikers kosten, maar ook dat van haarzelf én van haar werkgever. 

Met: Sophie Nélisse, Dougray Scott, Andrzej Seweryn, Maciel Nawrocki

Hiroshima mon amour - Alain Resnais

Hiroshima mon amour op IMDb (7,8)
 Hiroshima mon amour op Moviemeter (3,44)

Hiroshima mon amour op Wikipedia

Wanneer er gepraat wordt over "de beste film aller tijden" komt met enige regelmaat ook deze titel voorbij. Een erkend meesterwerk, destijds flink genomineerd voor de prijzen (maar het won geen Oscar voor "Beste film" dat jaar. Met deze film maakte Alain Resnais zijn veelbelovendheid waar, de film bleek een gamechanger door de nieuwe manier van vertellen: non-lineair en doorsneden met divers materiaal wat ter illustratie dient van de uitleg over de achtergrond van de hoofdrolspelers. De "Nouvelle Vague" was geboren. 
De film is onlangs door het belangwekkende EYE-filmmuseum gerestaureerd en wordt nu in een nieuwe 4K-versie weer een keer in roulatie gebracht. Ik daarheen!

We mogen van de regisseur meegluren in de hotelkamer waar een man en een vrouw de passie spelen. Hartstochtelijk beminnen ze elkaar, alsof hun leven er van af hangt. En eigenlijk blijkt dat ook een beetje zo te zijn: hij is Japans en overlever van het gruwelijke atoombom-bombardement op zijn stad Hiroshima. Zij is Frans en blijkt een zware last mee te dragen uit de Tweede Wereldoorlog. Zij is actrice en slechts voor korte tijd in de zwaar getroffen stad, morgen reist ze weer terug naar Parijs. Ze hebben dus maar even maar ze nemen het ervan. 

Als ze na het minnespel elkaar langzamerhand steeds meer over zichzelf vertellen, blijkt hoe pijnlijk dit treffen is: beiden hebben het over hun andere grote liefde, maar legitimeren hun overspel door de gevoelens die de kale en gemankeerde stad bij hen oproept: ze verdrijven hun pijn en eenzaamheid door zich over te geven aan hartverwarmende doch vluchtige seks, terwijl ze weten dat ze elkaar al snel weer moeten loslaten. Maar dat loslaten gaat zo makkelijk nog niet, beseffen ze tijdens hun tocht door de stad.

Met : Emmanuelle Riva, Eiji Okada

Gezien in : Cinema Oostereiland

Vermiglio (aka Vermiglio, the Mountain Bride)- Maura Delpero

Vermiglio op IMDb (6,9)
 Vermiglio op Moviemeter (3,46)

Wel degelijk zaten er sterke of zelfs magische momenten in de film, maar toch maar toch: zelf zag ik de Zilveren Leeuw (de juryprijs van het 81e filmfestival van Venetië) niet aan af. Daarvoor zat er niets iets te veel gelatenheid, te veel kalmte in de film die net te weinig van dat soort oplevingen kende. Volbloed arthouse, dat zeker, dus het werkte wel voor mij maar ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen even voldaan uit de zaal kwam. Wel zat de film boordevol prachtige beelden en interessante personages, dus u kunt aan de bak!

Het laatste oorlogsjaar van WO2, in de Italiaanse bergen is het een pittige opgave om te overleven. Barre koude, veel armoede en veel geïsoleerde levens met weinig toekomstperspectief. Het grote gezin Graziadei (jazeker, "dank aan God") rommelt zo goed en zo kwaad door: elk jaar een nieuw kind ( hoewel ze de armoede en de ziektes niet allemaal overleven), niet voor iedereen is er toegang tot onderwijs en daarmee kans op een beter gevulde toekomst. Vader is de dorpsonderwijzer en is een strenge en hardvochtige man: hij heeft zijn keuzes al gemaakt welke van zijn kinderen verder gaan komen en welke kinderen maar moeten afwachten in welke hoedanigheid de toekomst op hen afkomt. 

Een van hen, dochter Lucia, valt in de laatste categorie: ze blinkt niet uit in leren maar is wel een kundige kracht in het boerenbestaan dat de familie er op na houdt. 
Alle settings veranderen als er plots een vreemdeling het dorp intreedt: hij (Pietro) komt van Sicilié maar is op het vasteland terecht gekomen doordat hij de vijand moest bevechten. Die strijd blijkt hij nu ontvlucht. Hoe logisch dat ook mag lijken, een deel van het dorp kijkt hem daarop aan: men heeft geen greintje waardering voor deserteurs. Zonder de achtergrond van Pietro te kennen, delen de partijen zich op. Pietro klust was op de boerderij van de Grazadei's en vat interesse op voor de stille dochter Lucia. 

Die weet niet goed wat ze daarmee moet, maar ze ziet ook wel in dat het mogelijk haar enige kans is op een ander leven: een huwelijk zou voor haar een uitweg zijn uit het kansloze armoedige boerenbestaan. Ze trouwen, de oorlog eindigt en plots lijkt alles een stuk zonniger te worden. Lijkt, zeg ik, want plots komt er een pikzwarte sluier over het gezin en met name over de zwangere Lucia te hangen.

Met: Martina Scrinzi, Tomasso Ragno, Giuseppe de Domenico

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Brutalist - Brady Corbet

The Brutalist op IMDb (7,6)
 The Brutalist op Moviemeter (3,60)

Lag het aan het weer? Lag het aan de lengte van de film? Geen idee, maar feit was dat ik - nog geen week na het binnenslepen van een Oscar voor beste acteur - een hogere opkomst had verwacht voor "The Brutalist". Natuurlijk, hij draait al enkele weken maar toch had ik gehoopt op een betere buzz na dit fijne filmnieuws. Want ondanks genoemde lengte (3,5 uur ruim) heb ik me geen moment verveeld, zelfs niet in de wetenschap dat er heel veel zijpaden in de film worden bewandeld die niet per se noodzakelijk zijn voor het verhaal. Mijn interpretatie is dat de regisseur die extra verhaallijnen gebruikt om de karakters van de hoofdpersonen nog beter te schetsen en vooral: om ze nog beter in de tijd te plaatsen. Voeg daar de verwennerij van fantastische visuals aan toe en je krijgt gewoonweg een sterke film waarvan ik blij ben deze te hebben mogen ondergaan.

Alleen het begin al, de film neemt je direct in de greep. Geen idee waar we zitten maar als na enkele minuten rumoer plots een gekantelde versie van het Vrijheidsbeeld opduikt, kunnen wij the math wel doen: we zitten op een immigrantenschip dat langs Ellis island vaart. WO2 is net voorbij, al zal blijken hoe lang die doorwerkt in hoofden en harten van de hoofdrolspelers. 

We maken kennis met Laszlo Toth, overlever van de Holocaust, die aan het begin staat van een nieuw leven in Amerika (dat kon toen nog). Zijn vrouw moest achterblijven in het door de Russen bezette Hongarije, het is de bedoeling dat ze zich later bij hem gaat voegen. Neef Attila vangt hem op en geeft hem werk op zijn kleine meubelbedrijfje. Al snel ontdekken we dat Laszlo in Europa al een indrukwekkende cv heeft opgebouwd als architect (gestudeerd bij Bauhaus in Dessau, waarna hij al een mooie reeks brutalistische gebouwen heeft neergezet - de meesten overleefden ook nog eens de oorlog).

Maar ja, hij heeft helemaal niets aan dat mooie CV, want hij begint overzee met he-le-maal niets. Zijn eerste grote opdracht in dienst van zijn neef verpest hij, althans in de ogen van de opdrachtgever. Deze steenrijke ondernemer Harrison Van Buren komt er later echter achter dat Toth iets prachtigs heeft ontworpen. Excuses zus, excuses zo en "wil je niet voor mij komen werken? Toth hapt voorzichtig toe en sleept de opdracht voor een megaproject in de wacht: een combinatie van ontmoetingscentrum, kerk, bibliotheek en gemeenschapshuis inéén. Niet vier gebouwen, maar één megacomplex. Onder voorwaarde dat zijn vrouw en nichtje mogen overkomen, accepteert Toth de opdracht. Compromisloos is zijn ontwerp, kosten-verslindend ook maar hij wil niets weten van bezuinigingen of aanpassingen, desnoods betaalt hij uit eigen zak. Terwijl hij iedereen tegen zich opzet met zijn non-conformistische houding blijkt pas gaandeweg hoe Toth tot de vorming van zijn gedachten is gekomen. De epiloog van de film grijpt je bij de keel.

Met: Adrien Brody, Felicity Jones. Guy Pearce, Joe Alwyn, Raffey Cassidy

FIN - song : La Bionda- One for you, one for me

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nr. 24 (aka Number 24 or No.24)- John Andreas Andersen

Nr. 24 op IMDb (7,6)
 Nr. 24 op Moviemeter (3,65)

Beter dan ik houdt mijn vrouw bij wat er zoal aan nieuwe films op Netflix verschijnt, gelukkig tipt ze me daarin ook regelmatig. Zo zaten we dus gisteravond voor deze: een fraai opgebouwd oorlogsdrama dat ook nog eens volledig op waarheid gebaseerd is. Goede spanningsopbouw, integer geacteerd, De moeite waard, derhalve. En mogelijk ook voor u.

De hele aula zit vol, de middelbare scholieren zien de tachtiger Gunnar Sonsteby het podium opklauteren. Een serieuze man, een ingetogen karakter maar een vastberaden uitstraling. Hij komt de leerlingen iets vertellen over de Tweede Wereldoorlig. Gunnar blijkt een overlevende te zijn van een zeer actieve verzetsgroep die zich in Noorwegen teweer stelde tegen de gruwelijke nazi-bezetting.

Gunnar's les gaat over ethiek, over hoe er weliswaar kameraadschappelijk maar toch zo solistisch mogelijk geopereerd moest worden. Dit uiteraard om de kans op doorslaan te vermijden, want uiteraard werden er af en toe leden van de groep gearresteerd, met de vreselijkste gevolgen van dien.  Martelingen zijn het enige middel dat de macht bezig om alsnog de vinger te krijgen achter een groep die ze telkenmale te slim af is. 
Het verhaal wordt linear verteld, met een continue afwisseling tussen de vertellende Gunnar van nu en de activistische Gunnar van toen. Die blijkt tot uitzonderlijke prestaties te zijn gekomen, door zijn slimheid en voorzichtigheid maar vooral ook door zijn totale opoffering voor de goede zaak: pas wanneer hij in een vrij land leeft, zal zijn eigen leven beginnen. Tot die tijd moet hij er alles aan doen om die vrijheid voor zijn land, zijn landgenoten en uiteindelijk ook voor hem te bewerkstelligen.
Het vertellen gaat Gunnar goed af, het gaat echter wringen wanneer hij de vragenronde na afloop van zijn verhaal inzet.

Met: Sjur Vatne Brean, Erik Hivju, Lisa Loven Kongsli, Jaakob Maanung Trulsen

FIN - song : Slowshift ft. SKAAR - Omen

In Liebe, Eure Hilde (aka From Hilde with love) - Andreas Dresen

In Liebe, Eure Hilde op IMDb (7,1)
 In Liebe, Eure Hilde op Moviemeter (3,50)

Wat een geweldig filmjaar was 2024 toch. Op de valreep zag ik deze: een indrukwekkend Tweede Wereldoorlog-drama, op waarheid gebaseerd. Met enige regelmaat moest ik aan het prachtige - alweer bijna 20 jaar oude -drama "Sophie Scholl - Die Letzten Tage" denken. De thematiek is vergelijkbaar, maar waar Sophie Scholl de politieke kant van het verzet tegen de nazi's belichaamde, zien we in "In Liebe, Eure Hilde" veel meer de persoonlijke kant. We worden deelgenoot van de gruwelijke gevolgen die activisme voor de daders kunnen hebben. Ontmenselijking is het middel van de macht om verzet te breken, maar deze film laat vooral ook zien hoe gewone mensen op redelijk eenvoudige wijze tot daadkracht kunnen komen.

Terwijl haar man aan het oostfront vecht, komt Hilde in contact met een studentikoze rebellenclub. De club blijkt niet alleen maar rebels, men zet ook daadwerkelijk stappen om zich te weren tegen het wrede en autoritaire regime dat de nationaal-socialisten op half Europa loslaten. Het zijn kleine stappen, die ze zetten, oorspronkelijk vooral bedoeld om hun vrienden en leeftijdsgenoten in het oosten te steunen. Hilde is hiervoor veel te verlegen, maar ze kijkt vol bewondering naar de schuchtere maar vastberaden Hans Coppi, die een zendapparaat heeft bemachtigd waarmee hij gecodeerde berichten naar het Oosten kan sturen, dit alles om de moraal van hun vrienden hoog te houden: "Weet dat we aan jullie denken, wees voorzichtig en kom alsjeblieft terug", veel meer behelst het verzet niet. Maar hoe miniem ook, ze weten dat voorzichtigheid geboden is omdat de represailles hard zijn. 

De afwezigheid van haar man maakt dat Hilde op een andere wijze naar Hans kijkt dan ze eigenlijk zou mogen. Hans leert haar hoe de telegrafie werkt: omdat ze een vaardig typiste is, leert ze ook snel het morse-alfabet en probeert zo haar steentje bij te dragen. Hans neemt vrijpostig de gelegenheid te baat om Hilde het hof te maken, ze krijgen een verhouding en gaan zelfs trouwen. Tussen de vele wolken schijnt een beetje zon.

Maar het gaat alsnog mis; de groep wordt ontdekt en opgerold. Ze worden gevangen gezet en de dwingende terreur van harde verhoortechnieken en psychologische oorlogsvoering begint. Hilde blijkt zwanger, bevalt in het gevangenisziekenhuis en lijkt zowaar enige privileges te krijgen. Die worden haar echter al snel afgepakt, mede door toedoen van haar norse bewaakster Anneliese. HIlde weet wat haar wacht, ze weet dat haar toekomst gitzwart is maar probeert uit alle macht een toekomst voor haar kind veilig te stellen.

Met : Liv Lisa Fries, Johannes Hegemann, Lisa Wagner, Alexander Scheer, Emma Bading, Sina Martens

FIN - song : Sebastian Krumbiegel - Liebeswalzer

Gezien in : Cinema Oostereiland