Good Boy (aka Heel) - Jan Tomasa

Good Boy op IMDb (6,8)
 Good Boy op Moviemeter (3,28)

Good Boy op Wikipedia

Even leek het of alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Stephen Graham maakte megagrote indruk met oa "Boiling Point" maar vooral met zijn rijkelijk met prijzen overladen serie "Adolescence". Het is daarom verwonderlijk dat deze film, met oa ook Andrea Riseborough en Anson Boon, tamelijk geruisloos door de theaters is geslopen. Wij pakten hem gisteren mee bij onze tocht door Amsterdam, maar hebben er niet heel veel mensen over gehoord. Jammer, want er zit een hoop spanning in, met opnieuw een echte Graham-touch. 

Wat een lul, wat een enormee naarling. Tommy is simpelweg een vervelende gast: vrouwonvriendelijk, agressief, hevig drinkend en drugs gebruikend, beledigend taalgebruik. Het uitgaansleven zit er maar mooi mee dat die gast overal opduikt! Maar plots weet iemand de oplossing: Tommy wordt - als hij weer eens zwaar bedwelmd over de weg wandelt - van de straat geplukt.
Hij wordt wakker in een kelder, dikke ketting om de nek. Die ketting geeft hem verdomd weinig bewegingsruimte zodat hij zijn agressie plots alleen nog maar verbaal kan botvieren. Hij blijkt in het landhuis van Chris en Kathryn te zijn beland. Wat precies hun bedoeling van deze kidnap is, wordt langzaam duidelijk. Ze proberen Tommy manieren bij te brengen, ze proberen hem een voorbeeldige "zoon" te laten worden. Chris bouwt een compleet railsysteem waardoor hij Tommy, bij bewezen goed gedrag, steeds meer de ruimte geeft om door het pand heen te bewegen. Dat lijkt mooi, maar altijd, altijd ligt hij aan de ketting. Dat gaat zich wreken, of het nou op het zoontje van Chris is of op de ingehuurde huishoudster: de kijkers kunnen er op wachten dat er een catharsis komt.

Met: Stephen Graham, Andrea Riseborough, Anson Boon, Kit Rakusen, Monika Frajczik

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Cloudbreak- Scrappy Vibes

The Man Who Fell To Earth - Nicolas Roeg

The Man Who Fell To Earth op IMDb (6,6)
 The Man Who Fell To Earth op Moviemeter (3,19)

The Man Who Fell to Earth - Wikipedia

"Everything fell apart since Bowie died". Het is een meme die mij zo tot de verbeelding sprak, dat ik m opsloeg op mijn laptop. Want liefde voor Bowie is allesverzengend en eeuwig. Nog geen maand geleden hingen wij nog een ingelijste reproductie op waarop de zanger prominent een van zijn mooie pakken etaleert. De man had alles: inventief, intelligent, gemeen knap en zeer zeer veelzijdig. Deze film (waarvan ik nu niet meer zo zeker ben dat ik m in mijn jonge jaren al zag, zo verward bekeek ik m gisteren in de zaal) wordt dit jaar 50 jaar oud. Dat plaatst Bowie in de periode ná Ziggy Stardust en vóór zijn Berlijnse jaren. Op de toppen van zijn creativiteit dus, ik snap wel dat regisseur Nicolas Roeg hem voor de camera sleepte. De film is recent gerestaureerd en draait nu 4K in de theaters.

Met een vette plons landt Thomas Newton in het meer. Kruipt aan wal, begint te lopen door de verdorde woestijn en gaat op zoek naar een lommerd om zijn trouwring te gelde te maken, Hij wordt als een vreemdeling bekeken. En dat is hij ook. Want waarom zou je je zorgen maken om die twintig dollar die je voor die ring krijgt, als je hele boeketten met dollars in je zak hebt? Er is meer aan de hand. 
Newton zoekt een advocaat die hem moet helpen zijn patenten te gelde te maken, ook hier rijst de vraag waarom hij zoveel geld bijeen wil harken. Heel langzaam komen we daar achter: Newton is niet van hier, Newton komt van een verre planeet waar hij voor de immense droogte is gevlucht om hulp te halen voor zijn gezin. Nu wil hij - met de kennis over waterwinning die hij opdoet - terug, hij verlangt naar zijn gezin. Die terugvlucht vereist geld. Vandaar. Newton treft golddiggers, Newton ontmoet wetenschappers en aanhankelijke vrouwen en lijkt al die ontmoetingen te gebruiken om zijn doel te bereiken; retourtje planeet van afkomst.

Met : David Bowie, Rip Torn, Candy Clark, Buck Henry, Bernie Casey

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Artie Shaw- Stardust

The Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

 

The Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (7,2)

The Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (3,25)

The Best Exotic Marigold Hotel op Wikipedia

Blij dat ik nog steeds met enige regelmaat check welke weekendfilms de verschillende publieke omroepen uitzenden, want soms kikker je daar enorm van op. Door de enorme battle die er is ontstaan tussen streamers en tv-zenders, maar ook door de schijtlading aan reclames die je er bij de commerciëlen ongevraagd bij krijgt, is het niet altijd aantrekkelijk om een film via tv te volgen. Gelukkig is daar bijvoorbeeld de VRT, die films gewoon integraal uitzendt. Zo zag ik gelukkig op tijd dat ze afgelopen weekend deze heerlijke formulefilm uitzonden (a.s. vrijdag staat deel 2 op het programma). Ik zeg met nadruk "formulefilm" omdat het natuurlijk een gefabriceerd script is dat als een gerecht is samengesteld: de karakters moeten complementair zijn aan elkaar, er moeten voldoende tegenstellingen in zitten, er moet een vleugje humor en een vleugje ernst in zitten: gooi dat in de kookpot en je brouwt een onderhoudende film. In dit geval wordt de waardering nog eens extra versterkt door de loeisterke cast : Judi Dench, Bill Nighy, Celia Imrie, Tom Wilkinson, Dev Patel en natuurlijk Maggie Smith. Allemaal redenen om deze eens lekker te gaan herzien, we gingen er lekker voor zitten. 

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie "Best Exotic Marigold Hotel" (sept 2012)

FIN - song : Bela Bartok - Thomas Newman - A bit of afterrs

Club Zero - Jessica Hausner

Club Zero op IMDb (5,8)
 Club Zero op Moviemeter (2,73)

Club Zero op Wikipedia

Aparte film die gaandeweg aan kracht wint. Aanvankelijk valt vooral de vormgeving op, waarna je vervolgens denkt in een absurdistisch theater terecht te zijn gekomen. Maar eerlijk is eerlijk, aan het eind blijft er wel een echt verhaal over. En dat is dus knap gedaan van de voor mij onbekende Oostenrijkse regisseur Jessica Hausner, die voor de hoofdrollen de best wel grote namen van Mia Wasikowska en Sidse Babett Knudsen wist te strikken. 

Die nieuwe leerkracht op de school, mevrouw Novak, is best een rare. Aanvankelijk wordt ze argwanend bekeken door het team, door de ouderraad én door de leerlingen, maar daar komt gaandeweg toch verandering. Mevrouw Novak heeft namelijk een behoorlijke overredingskracht die stap voor stap aanslaat bij de leerlingen (en als die een beetje "om zijn" , volgt natuurlijk al snel de directeur). 

Novak spijkert haar leerlingen bij in het concept "Conscious Eating": steeds bewuster minder eten zodat je lichaam straks - zonder dat het aan prestaties inlevert - gewoon steeds minder nodig hebt. Niet alleen goed voor je gewicht, maar ook voor het tegengaan van overproductie en voedselverspilling. Winnen winnen winnen dus. 
Dat blijkt nog niet zo makkelijk: enkele leerlingen gaan direct mee in de haast sektarische werkwijze van Novak, ze willen straks allemaal bij "Club Zero" horen. Maar het neveneffect van haar project is dat er ook leerlingen buiten de boot dreigen te vallen omdat ze door de Novak-volgelingen als abject worden gezien. Ouders beginnen zich zorgen te maken maar krijgen fel tegenwicht van hun kinderen: die wijzen op de behaalde resultaten. Wij, de kijkers aan de zijlijn, zien echter gaandeweg al signalen dat het mis dreigt te gaan.

Met: Mia Wasikowska, Sidse Babett Knudsen, Ksenia Devriendt, Samuel D Anderson, Florence Baker

FIN - song : Markus Binder - Gum

David Bowie: The final act - Jonathan Stiasny

Bowie- The Final Act op IMDb (7,3)
 Bowie- the final act op Moviemeter (3,69)

Bowie: The Final Act op Wikipedia

Men moet spaarzaam zijn met het gebruik van het woord "genie" maar in het geval van David Bowie durven velen dat opeens best te gebruiken. Muzikaliteit, creativiteit, inventiviteit, marketingmentaliteit, innovatie vormen een cocktail voor een ongelooflijk imponerende carrière waarbij de artiest voornamelijk zélf de teugels in handen hield. En die looks, mensen, die jaloersmakende looks: probeert u maar eens een foto te vinden waar Bowie slecht op staat, probeert u maar eens niet te vallen voor de goddelijke charme die van zijn persona afspatte.

In de mooie reeks "The Final Act" (eerder al de afloop van de carrière van Freddie Mercury) stappen we in op het moment van de hoogtepunten van Bowie's roem: de Serious Moonlight-tour, de daverende "Let's dance"-plaat hebben Bowie's roem en succes opgestuwd naar astronomische hoogte. Dit tot ontevredenheid van de artiest zelf, die zag dat hij een radertje in een allesverslindende industrie dreigde te worden. Het moest anders: opsmuk eraf, verkleedpartijen eraf, personality ingeleverd, kaal en klein. In plaats van een begeleidingsband werd Bowie onderdeel van een band, gewoon een van de spelers. Tin Machine werd dan misschien geen commercieel succes, maar Bowie voelde zich wel weer mens worden ipv superster. 

Deze knieval bleek nodig om later weer opnieuw te beginnen: het zou een dik decennium duren voordat Bowie weer ouder werk zou gaan spelen, er zouden steeds lange periodes zitten tussen elk nieuw album maar hij bleef op zoek naar vernieuwing en verandering. Dat leverde hem tevredenheid op, een tevredenheid die alleen gestopt zou worden door ziekte. De afloop kennen we, maar het blijft opnieuw imponerend om te zien hoezeer Bowie vormgaf aan zijn eigen aftakeling.

A Street Cat Named Bob - Roger Spottiswoode

A Street Cat Named Bob op IMDb (7,3)
 A Street Cat named Bob op Moviemeter (3,46)

A Street Cat named Bob op Wikipedia

Het luikje bij de bijkeukendeur hebben we al gebarricadeerd, ze kan er niet meer uit. Inmiddels al een dag of drie knalt het vuurwerk door de wijk en dat gaat vandaag alleen nog maar erger worden. Een horror voor huisdieren, een ergernis voor de baasjes en een schande voor het land: het nieuws wordt er al enkele dagen door gedomineerd. Om die reden: hart onder de riem voor de huisdieren, ik ging deze heerlijke feelreasonablygood-kattenfilm opnieuw bekijken. Waargebeurd en ontwapenend.

Hoe hij het ook probeert, het blijft maar minder en minder gaan met James. Zijn heroïneverslaving heeft hem - op de kortstondige flashes na- niets dan ellende opgeleverd. Dakloos, haveloos, moedeloos en contactloos: alles en iedereen om zich heen heeft hij van zichzelf verwijderd. Het enige regelmatigecontact dat hij nog heeft, is met de hulpverlener van het drugs-consultatiebureau. Ze vertelt hem dat er een weg uit is, maar dat ze die hem alleen kan bieden als ie écht afkickt en terugval dus voor eens en voor altijd gaat voorkomen. 
Onder strenge beloften en dito voorwaarden krijgt hij dat huisje en hij begint met de pogingen regelmaat te vinden. Op straat speelt hij de busker, de man met gitaar en liedjes, om op die manier enigszins in zijn onderhoud te voorzien. Het is sappelen, totdat plots een zwerfkat bij hem komt aanlopen, om nooit meer weg te gaan. James heeft een doel in zijn leven, hij belooft zichzelf en de kat- die door een zorgzame buurvrouw Bob genoemd wordt- dat het de kat aan niets zal ontbreken. Maar ja, hij moet toch weer de straat op om eten bijeen te scharrelen. Moet die kat dan maar mee?

Met: Luke Treadaway, Bob the Cat, Ruta Gedmintas, Joanne Froggatt, Anthony Head

Ik zag de film eerder. In 2017 schreef ik er dit over: BEGT recensie "A streetcat named Bob", februari 2017

FIN - song :David Hirschfelder - Satellite moments

The Son - Florian Zeller

The Son op IMDb (6,5)

The Son op Moviemeter (3,36)

The Son op Wikipedia

Een verfilming van het zelfgeschreven toneelstuk van Florian Zeller, die ons eerder al verraste met het prachtige "The Father". De ouder-kind thematiek is blijkbaar bij Zeller het overheersende thema, want ook deze film draait om diezelfde as. Met het verschil dat dit keer de medische problematiek nadrukkelijker bij de jongere generatie ligt. Deze film is niet zo goed als "The Father" maar kent wel degelijk zijn goede momenten (én opnieuw kijken we even naar Anthony Hopkins, die hier de bikkelharde (groot)vader speelt.

Het jonge gezinnetje koetelt zichzelf lekker de dagen door met hun verse baby wanneer de deurbel de serene rust plots verstoort. Aan de deur staat Kate, de ex-partner van Peter en moeder van hun zoon Nicholas. Kate meldt dat ze de zorg voor hun tienerzoon niet langer kan dragen: Nicholas is niet meer vooruit te branden, is school-dropout en overduidelijk depressief. Of Nicholas misschien niet bij Peter en Beth kan wonen, mogelijk zou de gezinssituatie zijn gevoelens en gedachten op een ander spoor kunnen brengen. Peter zegt uiteraard ja (en stapt daarmee meteen over Beth's gevoelens heen) maar blijkt zich maar moeilijk te kunnen schikken in een begripvolle rol. Hij snapt niet dat zijn zoon (automutilerend, suïcidaal) zichzelf niet bij de kladden pakt, hij breekt niet door het sombere pantser van zijn zoon heen en blijkt zich zelfs geconfronteerd te voelen met een eigen stukje onverwerkt verleden. Dat blijkt stiefmoeder Beth een stuk beter te kunnen, ze weet Nicholas toch enigszins te bewegen tot contact. De vraag blijft of de anders gevormde zorg en aandacht voldoende zijn om Nicholas uit zijn diepe persoonlijke dal te trekken. 

Met: Hugh Jackman, Zen McGrath, Vanessa Kirby, Laura Dern, Anthony Hopkins

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

Red Riding: In the year of our lord 1983 - Anand Tucker

Red Riding 1983 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1983 op Moviemeter (3,32)

Red Riding 1983 op VPRO Cinema

Derde en laatste deel van deze naargeestige, doch uitstekend gespeelde filmreeks. De reeks overziend geeft het een sterk tijdsbeeld: de jaren 70 en 80 waren in de meeste plattelandsgebieden weliswaar periodes van bevrijding uit de beklemmende opbouwjaren, maar er waren teveel mensen die sociaal-maatschappelijk achterbleven. In de arme wijken kon men de weelde van steeds meer vrijheden lang niet altijd aan, in de rijkere wijken greep men juist die vrijheden aan om nog meer touwtjes in handen te krijgen. Het Britse Noorden heeft daar lang onder te leiden gehad, maar ik denk dat we in elk Europees land wel zulke streken kunnen aanwijzen. De vaart der volkeren, ja ja, maar niet voor iedereen op dezelfde snelheid.

Deel 3 brengt catharsis, dat móét natuurlijk wel in dat laatste deel. Deze film draait vooral om hoofdcommissaris Jobson, die weliswaar tot zijn bovenarm in de aars van zijn hogergeplaatsten zit maar die steeds meer ziet dat de financiële voorspoed die hem in het vooruitzicht is gesteld niets waard is als hij er moreel niet meer tegen kan. Gewetensbezwaren, derhalve. 

Hij laat zich inspireren door de armetierige advocaat Piggott die - onder druk van de familie- besluit om een aantal langgestraften in deze zaak een bezoek te brengen. Hij krijgt steeds meer bouwsteentjes van een mega-foute zaak naar boven. De rol van de dominee, de rol van de eerdere advocaat, de rol van de bouwmagnaat en vooral de rol van het politie-apparaat : alles krijgt van Piggott een duwtje en zo belandt hij uiteindelijk ook bij Jobson aan het bureau. Een bureau waar het niet fris ruikt, waar wat ramen open moeten.

Met: David Morrissey, Mark Addy, Jim Carter, Peter Mullan, Sean Harris, Sean Bean, Daniel Mays

Red Riding: The Year Of Our Lord 1980 - James Marsh

Red Riding 1980 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1980 op Moviemeter (3,25)

Red Riding 1980 op Letterboxd

Het tweede deel van de reeks over politiecorruptie in het - in die tijd- zwaar misdadige Yorkshire. Dit deel gaat voornamelijk over de jacht op vrouwenmoordenaar "The Yorkshire Ripper" die in die dagen gruwelijk huis hield. De film wordt gedragen door een fenomenale Paddy Considine, die meer dan geloofwaardig een oprechte copper neerzet die juist daardoor een eenzaat blijkt in het door-en-door verrotte team.

Considine speelt Peter Hunter,  die als rechercheur wordt ingevlogen om het moeizaam opererende korps in Leeds te ondersteunen. Er vielen (en vallen) teveel doden en het team lijkt het niet tot een veiliger oplossing te kunnen brengen. Terwijl Hunter een klein team formeert om de diverse moordzaken van begin tot einde door te nemen, ervaart hij steeds meer tegenwerking vanuit het politie-apparaat zelf. Sterker nog: vanuit zijn eigen team mekrt hij al dat er voortdurend twijfel gezaaid wordt, met name door de sinistere agent Craven. Wij weten dan al dat Craven in het team geplaatst is door de hooggeplaatsten, omdat hij hun positie in het corrupte bouw- en misdaadwereldje moet verzekeren. Hunter komt verder, steeds verder maar merkt dat zijn collega's liever bezig zijn hem te corrumperen dan dat ze luisteren naar zijn valide argumenten om te denken dat het in de regio om meerdere moordenaars gaat. Maar dat wil de leiding nu juist niet horen, dus richt men de pijlen op Hunter.

Met: Paddy Considine, Sean Harris, Maxine Peake, Tony Pitts, David Morrissey, James Fox

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Peace at last

Red Riding: The Year of our Lord 1974 - Julian Jarrold

Red Riding 1974 op IMDb (6,9)
 Red Riding op Moviemeter (3,07)

Red Riding op Wikipedia

Vergadering ging niet door gisteravond, dus probeerde ik mijn vrouw te overtuigen om haar serie de serie te laten en samen voor een film te gaan. Blijken we daar een soort "best of both worlds" van te maken: we pakten de Red Riding-trilogie op, dat is ..eh..een serie films over spraakmakende misdaden in de Britse geschiedenis. Op zeker heb ik deze reeks (of in ieder geval enkele) van deze films gezien, maar ik kan er niets van terugvinden op mijn blog en in mijn eigen databasejes. Van voor af aan dus maar. 

Wat de serie goed doet, is de delen weliswaar op zichzelf te laten staan maar toch meermaals naar gebeurtenissen uit de andere plots terug te grijpen. Dat geeft coherentie. Voeg daarbij dat er echt een grote reeks aan bekende acteerkoppen voorbij komt (de een wat sterker dan de ander, maar toch) en de basis is gelegd.

In de 1974-film leven we mee met Eddie Dunford, beginnend journalist bij the Yorkshire Post. Hij krijg de zaak toegewezen van een vermist meisje, een zaak die de regio verontrust. Al snel legt Dunford een verband met eerdere verdwijningen. Hij voelt een bepaalde tegenkracht, zowel bij zijn collega's op de redactie als op het politiebureau waar hij werkt aan zijn onderzoek. Dunford lijkt de goede verstandhouding tussen politie en redactie onder druk te zetten met zijn voortvarende vragenvuur. Hoe meer hij over de zaak ontdekt, hoe meer hij zelf in gevaar komt, helemaal als hij een connectie ontdekt met een groot lokaal bouwproject. Iedereen lekt, iedereen praat met iedereen waardoor Dunford voortdurend om zich heen moet kijken.

Met : Andrew Garfield, Rebecca Hall, David Morrissey, John Henshaw, Anthony Flanagan, Warren Clarke, Eddie Marsan, Peter Mullan, Sean Harris

FIN - song : Adrian Johnston - Never come back

St. Trinian's - Oliver Parker/ Barnaby Thompson

St. Trinian's op IMDb (5,8)
 St. Trinian's op Moviemeter (2,56)

St. Trinian's op Wikipedia

Nóg een onderwijsfilm daarna (de harde schijf moet toch een keer leeg), maar deze was beduidend minder interessant dan de film daarvoor. Pas bij het nalezen zojuist kwam ik erachter waarom het me zo matig interesseerde: het blijkt er een uit een reeks te zijn, die bovendien ook nog eens zijn gebaseerd op een cartoon. Maar hey, ik heb m wel tot het einde uitgezeten omdat ik het spel verlegde naar het herkennen van jonge acteurs en actrices die ik later nog in menig film of serie heb zien terugkeren, Een mens moet wát.

St. Trinian's is weliswaar een oud onderwijscollege, maar het is niet vergelijkbaar met enig ander Brits instituut. Hier blijken de leerlingen opgeleid tot oplichting, fraude, foute handel en derhalve tot misdadigers. Net als op elke andere middelbare school heb je de groepen (de nerds, de barbies, de goths etcetera): grote competitie onderling maar stuk voor stuk wel trots op hun eigen college. 

Die trots kunnen ze goed gebruiken als de school in zwaar weer terecht komt: financieel gaat het dramatisch slecht en ook de onderwijsmethodiek ligt onder de loep van het ministerie. De jonge Annabelle Fritton wordt uitgerekend op dat moment op deze school geplaatst omdat haar tante er de leiding heeft. Annabelle heeft het moeilijk en wordt gepest, totdat blijkt dat ze goed kan hockeyen en via dat team enig aanzien verovert. Dat komt goed uit, want er moet een plan worden bedacht om de schuldeisers en de moraalridders van het ministerie buiten de deur te houden. Dat plan wordt..eh..rigoureus.

Met: Talullah Riley, Rupert Everett, Gemma Arterton, Colin Firth, Jodie Whitaker, Celia Imrie, Russell Brand, Toby Jones

FIN - song : Girls Aloud- Theme from St. Trinian's

Black Bag - Steven Soderbergh

Black Bag op IMDb (6,8)
 Black Bag op Moviemeter (2,90)

Black Bag op Wikipedia

Met spionagethrillers kan het bij mij altijd twee kanten op: Als het script te nodeloos moeilijk is geschreven, raak ik hopeloos de draad kwijt en daarmee ook de interesse in de ontknoping. Maar als de film dermate goed in elkaar steekt dat tot enkele minuten voor het einde eigenlijk iedereen nog dader kan zijn, dan zit ik geboeid op de rand van de bioscoopstoel. Dan blijkt namelijk vaak dat de thriller misschien wel draait om iets anders dan de haast perfecte misdaad zelf, dan gaan er andere krachten belangrijker worden. Je moet als kijker dan vooral letten op de interactie tussen de spelers omdat dáár de oplossingen liggen. "Black Bag" is daar volledig in geslaagd, wat mij betreft: het draait niet om de actie en de gevaren, nee, het draait om menselijke verhoudingen. In deze film ging voor mij de waardering vooral naar een uitstekende Michael Fassbender, die op zijn beurt tot grote hoogten werd opgezweept door het tegenspel van de binnenkort aftredende Cate Blanchett.

Hoewel ze elkaar soms dagen niet zien, zijn ze verslingerd aan elkaar. Hoewel ze collega's zijn, weten ze soms niet van elkaar met welk project of welke dienst ze op dat moment bezig zijn. Maar altijd, altijd is hun liefde onvoorwaardelijk, ze zullen voor elkaar door het vuur gaan: "wie aan jou komt, krijgt met mij te maken." 

Dit basale uitgangspunt wordt aan het wankelen gebracht wanneer topspion George Woodhouse door zijn baas op de hoogte wordt gebracht van een lek in de MI6-organisatie. Er blijkt een collega te zijn die informatie over het levensgevaarlijke Severus-project aan "de Russen" aan het verkopen is. Er blijken vier a vijf verdachten te zijn, waaronder- shocking fact- ook George z'n ravissante vrouw Kathryn. George start zijn onderzoek op een eenvoudige doch doeltreffende wijze: hij nodigt alle verdachten - collega's immers- uit voor een etentje bij hem thuis. George is meester in ondervragingen dus weet - onder het genot van heerlijke doch gemanipuleerde gerechten - het spel op de wagen te zetten. De soms onthutsende eerlijkheid aan tafel ("I hate liars") zet een onderlinge machine in werking waarbij George -die uiteindelijk ook zijn eigen vrouw moet schaduwen - zich eigenlijk geen fout kan permitteren om niet zelf verdacht te worden. Maar ja..

En wat die "Black Bag" uit de filmtitel dan is? Binnen hun wereldje is dat de spreekwoordelijke tas waarin geheimen gaan waarover je je niet naar de ander hoeft uit te spreken. Hoe hard en direct de vraag ook is, je mag altijd het codewoord "Black Bag" zeggen waarna er niet doorgevraagd mag worden. (En dat is best lastig als "waarheidsvinding" je opdracht is).

Met : Michael Fassbender, Cate Blanchett, Gustaf Skarsgard, Tom Burke, Marisa Abela, Regé-Jean Page, Naomie Harris, Pierce Brosnan

FIN - song : Richard Holmes - Zurich

Gezien in : Filmkoepel Haarlem (eerste draaidag)

Who killed the KLF? - Chris Atkins

Who killed the KLF op IMDb (7,2)
 Who killed the KLF op Moviemeter (3,63)

Vermoedelijk is er niemand die deze documentaire met volledige instemming heeft bekeken. Het gedrag van de betrokken hoofdpersonen is dermate uiteenlopend en bij vlagen tegenstrijdig dat je het onmogelijk met álles eens kunt zijn. Echter: er zitten wel degelijk delen van maatschappijvisie en van David tegen Goliath in die bij mij veel waardering opwekten. Met een Pietje Bell wil ik me graag vereenzelvigen, met aandachtstrekkers heb ik echter veel minder. De heren van The KLF (of zoals ze eerder heetten: Justified Ancients of Mu Mu) hebben van beiden net iets te veel om sympathie op te wekken, maar daar lijkt het ze ook helemaal niet om te doen.

Bij het begin beginnen: eind jaren 70, de heren Bill drummond en Jimmy Cauty rommelen wat in bandjes maar het wordt m allemaal net niet. Drummond acht zich eerder een ontregelende conceptueel kunstenaar (aanhanger van het Discordianisme) dan een muzikant en haalt in de jaren 80 zijn gram als nieuwe technieken hem de gelegenheid geven om muziek op een vervreemdende wijze te samplen waardoor onwerkelijke nieuwe stukken ontstaan. Zelf is ie er heel blij mee maar de oorspronkelijke artiesten van wie hij materiaal inzet, zijn dat een stuk minder. Rechtszaken volgen, boetes dreigen: Drummond vindt het prachtig en maakt er een mediaproject van: hij had de oplage van zijn platen gewoon kunnen vernietigen maar hij besluit dat bij de ABBA-studio's te gaan doen. Eerst werpen ze op de boot een deel van de platen in de Noordzee, de rest moet ter plaatse worden overhandigd. Niet nodig, maar publicitair wel erg lekker. 

De heren weten hoe het werkt: via danceprojecten als the Timelords belanden ze uiteindelijk in The KLF, waarmee ze plots hit na hit scoren. Ze worden zo groot dat het ze tegen gaat staan. Abrupt besluiten ze hun carrière te beëindigen, hun muziek te vernietigen en met de noorderzon te verdwijnen. Er is echter nog een ding dat ze moeten afronden: ze hebben miljoenen verdiend en ze willen dat "bloedgeld" niet meer. Een laatste project moet volgen: op een van de Schotse eilanden verbranden ze ritueel miljoenen ponden. Het lijkt stoer, maar het is randje strafbaar en het verandert de publieke opinie: plots zijn de lievelingen van het anti-establishment geworden tot vijanden van de Britse samenleving.

FIN - song : The Maccabees - Spit it out

An Anget At My Table- Jane Campion

An Angel At My Table op IMDb (7,4)
 An Angel At My Table op Moviemeter (3,47)

Niet de eerste keer dat ik deze film uit 1990 opnieuw bekeek, maar het is al wel zeker 30 jaar geleden. Ik weet niet meer zo goed of ik deze destijds als mijn "film van het jaar' had benoemd, wel weet ik nog dat ik enorm onder de indruk was van script én spel. En nu, na zoveel jaar weer. Toegegeven, er zit wel enige gedateerdheid in= hier en daar wat kort door de bocht om situaties te schetsen - maar het blijft een imponerend verhaal, deze boekverfilming van de vroege werkenl van schrijfster Janet Frame. Prachtig!

Omdat de film op drie verschillende boeken gebaseerd is, is de film ook in drie hoofdstukken opgedeeld. Allen handelen ze echter over delen van het leven van dezelfde persoon, de getroebleerde Jean Frame (die eigenlijk Janet heet, maar dat is blijkbaar te posh). Jean groeit op in een armlastig gezin als overlevende helft van een tweeling. Haar broertje bleef dood bij de geboote en hij zal niet het enige sterfgeval in het gezin blijken. 

Jean is een slim kind, zeer slim eigenlijk, maar ze heeft moeite met contact. Binnenshuis gaat dat wel, maar op school en in de omgang met buurtbewoners klapt ze dicht. Ze vindt zichzelf lelijk, is onzeker en heeft problemen met haar gebit waardoor ze amper durft te lachen. Ze vindt een uitweg in het schrijven van poëzie, iets wat haar vader enorm stimuleert om zijn dochter uit het verdomhoekje te krijgen. Terwijl ze stukje bij beetje eigen werk gepubliceerd krijgt, slaan de zenuwen toe: ze wordt opgenomen en krijgt een zware diagnose. Acht jaar lang zal deze schizofrenie-sticker haar in de instelling vast houden. Pas daarna begint haar echte leven, besluit ze: eerst gaat ze op voor onderwijzeres, maar dat is gezien haar verlegenheid niet slim. Ze verkrijgt een beurs om in het buitenland te studeren. Dat klinkt prachtig natuurlijk, maar ze blijkt een kat in een vreemd pakhuis. Terwijl ze steeds succesvoller wordt met boeken en bundels, lijkt ze maar niet te slagen in die grote boze buitenwereld. 

Met: Kerry Fox, Alexia Keogh, Karen Ferguson, Kevin J. Wilson

FIN - song : Don mcGlashan - End Credits

Wham! : Last Christmas Unwrapped - Nigel Cole

Wham! Last Christmas Unwrapped op IMDb (7,3)
 Wham! Last Christmas Unwrapped op Moviemeter (3,50)

Vrolijke documentaire over het tragische, doch onverwoestbare kerstlied "Last Christmas". Ontstaansgeschiedenis van het nummer en de clip komen uitgebreid aan bod, daarnaast uiteraard een "whatever happened to..". 

Het nummer is inmiddels 40 jaar oud, maar op George Michael na zijn eigenlijk alle betrokken wel in beeld in deze documentaire. Uiteraard is Andrew Ridgeley veel in beeld én aan het woord, maar ook de hele vriendengroep die in de videoclip figureert, krijgt de kans om zijn en vooral haar zegje te doen. 

Daarvoor trekt de hele groep (Ridgeley, Pepsi & Shirley, een aantal overige vrienden) naar het Zwitserse Saas-Fee, waar men destijds met de nodige mazzel in de sneeuw belandde. Mooi om te zien hoe makkelijk de hele groep nog terug kan gaan in hun herinneringen. En vooral, hoe liefdevol ze daarbij spreken over "Yog", zoals ze George Michael destijds allemaal noemden. 
Een speciaal plekje in de docu is nog weggelegd voor Bob Geldof, de schrijver van de hit "Do they know it's Christmas". Geldof komt uitgebreid aan het woord over de "competitie" die er bestond tussen beide nummers; welke song staat er met kerst nummer 1 in Engeland? 

Je hoeft geen grote Wham!-fan of kerstliefhebber te zijn om deze docu toch te kunnen waarderen. Ik doe dat immers ook.

FIN - song : Wham! - Last Christmas

Sorry we missed you - Ken Loach

Sorry we missed you op IMDb (7,6)
 Sorry we missed you op Moviemeter (3,73)

Het fijne van de drama's van Ken Loach is dat ze dus nooit niét actueel zijn  Vijf jaar geleden bij het verschijnen van deze film was ik er al zwaar van onder de indruk: het herkenbare lot van de familie Turner was vlijmscherp geschetst en vol in de roos. 

Nu ik hem vijf jaar later nog een keer bekeek, vond ik m zo mogelijk nóg verontrustender: de kloof tussen arm en rijk is alleen maar gegroeid, zowel in Engeland als hier. Er zijn te veel mensen die moeite hebben om met een schamel inkomen voldoende geld bij elkaar te krabbelen om de hoge huren, de hoge prijzen en de hoge inflatie te weerstaan. Er wordt nog wel gedroomd, maar er wordt veel te weinig gerealiseerd. In Engelend is in ieder geval de politieke teneur nog omgedraaid, bij ons gaan we gewoon nog dapper voort in het belonen van beursgenoteerde bedrijven en hun topmannen. De kleine man heeft geen kans. Zo knap hoe Ken Loach die sfeer en die slepende tijdgeest weet te pakken. 

Dit schreef ik er vijf jaar geleden over: https://begt.blogspot.com/2019/11/sorry-we-missed-you-ken-loach.html

Bob Marley: One Love - Reinaldo Marcus Green

Bob Marley: One Love op IMDb (6,3)
 Bob Marley: One Love op Moviemeter (3,20)

Mogelijk denken puristen er anders over maar ik vond dit een prettige film. Net zo goed hagiografisch als kritisch op de persoon, het was niet allemaal hosanna bij deze muzikant die als halfgod de geschiedenis in is gegaan. Heb zelf als jongklant nog aardig wat van zijn wereldwijde doorbraak meegekregen, heb zelf twee platen van hem. Misschien is het een teken dat dit allebei livealbums zijn: blijkbaar wist de man een persoonlijke sfeer neer te zetten die hem met zijn publiek verbond. 

De film start op een voor Marley moeilijk moment: hij is steeds populairder aan het worden op het door onlusten verscheurde eiland Jamaica. In zijn liefdevolle naïviteit besluit Marley een live-concert te organiseren waarmee hij de opgehitste bevolking wil verenigen. Daarmee wil hij de strijdende milities laten zien dat de oorlog moet stoppen en dat alleen kan gebeuren als de verdeelde bevolking samenwerkt en voor iedereen vrede en veiligheid brengt. Natuurlijk zijn dat obligate termen (die Marley overigens fe no me naal samenvat in zijn onverwoestbare gedicht/song "War"), maar het blijkt vooralsnog het verkeerde signaal: hij vormt een bedreiging voor de strijdende partijen en wordt zelf slachtoffer van een schietpartij. 

Hij overleeft, maar beseft dat de grond te heet onder de flexibele voeten is: hij verhuist met zijn band naar London alwaar hij met Island-platenbaas Chris Blackwell gestaag gaat werken aan een Europese (en mogelijk zelfs mondiale) doorbraak. Daarvoor moet de sound enigszins worden aangepast: het reggae-ritme wordt als een formule toegepast waardoor deze de ondergrond vormt voor de lyrische teksten van Marley die overlopen van menslievendheid en zendingsdrang (wat die teksten betreft; ik ben niet van de religieuze invloeden, maar de humanistische benadering van Marley - gelijkheid en gelijkwaardigheid voor iedereen- staat nog steeds als een huis). Het plan werkt: Europa wordt veroverd, gouden platen worden aaneengeregen. Alles lijkt in goud te veranderen. Nou, alles?

Robert Nesta Marley wordt niet zo maar succesvol, het succes verandert hem ook. Het verandert hem dusdanig dat er verwijdering ontstaat tussen hem en zijn toegewijde vrouw Rita Marley ( de "One Love" die ze voor elkaar voelen, komt geregeld onder druk), daarnaast krijgt de Tuff Gong te maken met geldhaaien die een stukje van zijn succes willen meepikken. Bob Marley blijkt niet onaantastbaar en boven de mensheid verheven en dat krijgt een heel naar staartje: na een voetbalongelukje wordt er bij hem kanker geconstateerd. Dat lijkt allemaal op tijd te gebeuren, maar Marley wil door: er moet hard gewerkt worden voor succes, er is geen tijd voor doktersbehandelingen. Dat loopt hij op. Niks geen "Every little thing is gonna be all right". 

Met: Kingsley Ben-Adir, Laslana Lynch, James Norton, Tosin Cole, Anthony Welsh

FIN - song : Bob Marley & The Wailers - One Love/People get ready