Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

Disclosure Day- Steven Spielberg

Disclosure Day op IMDb (6,9)
 Disclosure Day op Moviemeter (3,29)

Disclosure Day op Wikipedia

Heus, ik was terdege voorbereid. Vrouwlief en ik planden een filmdagje in in het nabije Amsterdam: we zouden naar de Filmhallen en daar één middag- en één avondfilm pakken, gelijkelijk verdeeld over een wat serieuzere film en een niemendalletje. Hoe lekker is dat? Maar hoe serieus is serieus als je weet dat de film over een - voor mij iig- onzinonderwerp gaat? Zoals u mogelijk weet, ben ik niet van de sciencefiction, ik zit niet zo goed in aandelen 'buitenaards leven". Maar hey, kijk eens naar die trits acteurs, die allemaal geen nee durfden zeggen toen meesterregisseur Steven Spielberg aan hun deur klopte (ja, duh..). Ze hapten toe: acteerkanon Colin Firth, de misschien wel beste acteur van dit moment Josh o'Connor, de op dit moment zeer gewilde Emily Blunt, Bono-dochter Eve Hewson en de prettige karakterman Colman Domingo. Vooraf wist ik: snel dat verhaal loslaten, focus je op het acteerwerk, op het fenomenale regiewerk van de meester (let goed op de allegorische lijnen die hij maakt met het Amerika van nu) en pak gelijk even de goede muziekscore mee. Het werd hiermede voor mij een heel draagbare film: bezwaren opzij gelegd en gewoon lekker genoten van het prachtige medium dat film is.

Het verhaal, als u daar wél voor gaat: Dr. Daniel Kellner 'deserteert' uit de Amerikaanse overheidsorganisatie Wardex. Deze organisatie heeft de bevolking 50 jaar voor het lapje gehouden: ze hebben informatie over landingen van buitenaards leven, ze weten wat er speelt maar ze weigeren die kennis te delen met het Amerikaanse volk (zelf vind ik het toevallig dat die aliens echt alleen maar de VS bezoeken, terwijl er toch zoveel ander moois is). Kellner neemt een tas vol met geheugensticks mee, hij wil ze openbaren zodra hij het geschikte medium bereid heeft gevonden.

Dat medium is natuurlijk 'televisie' en laat dat nou de plek zijn waar weervrouw Margaret Fairchild haar werk doet. Maar wat gebeurt daar? Terwijl ze live in de huiskamers is, stamelt ze onophoudelijk en begint in onbegrijpelijke klik-taal te praten. De kijker weet genoeg: Kellner en Fairchild gaan elkaar (opnieuw?) ontmoeten, als ze maar uit de klauwen van Wardex met haar gruwelijke leider Noah Scanlon weten te blijven. Spannond!

Met: Josh o' Connor, Emily Blunt, Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : John Williams- Reprise..

The Man Who Fell To Earth - Nicolas Roeg

The Man Who Fell To Earth op IMDb (6,6)
 The Man Who Fell To Earth op Moviemeter (3,19)

The Man Who Fell to Earth - Wikipedia

"Everything fell apart since Bowie died". Het is een meme die mij zo tot de verbeelding sprak, dat ik m opsloeg op mijn laptop. Want liefde voor Bowie is allesverzengend en eeuwig. Nog geen maand geleden hingen wij nog een ingelijste reproductie op waarop de zanger prominent een van zijn mooie pakken etaleert. De man had alles: inventief, intelligent, gemeen knap en zeer zeer veelzijdig. Deze film (waarvan ik nu niet meer zo zeker ben dat ik m in mijn jonge jaren al zag, zo verward bekeek ik m gisteren in de zaal) wordt dit jaar 50 jaar oud. Dat plaatst Bowie in de periode ná Ziggy Stardust en vóór zijn Berlijnse jaren. Op de toppen van zijn creativiteit dus, ik snap wel dat regisseur Nicolas Roeg hem voor de camera sleepte. De film is recent gerestaureerd en draait nu 4K in de theaters.

Met een vette plons landt Thomas Newton in het meer. Kruipt aan wal, begint te lopen door de verdorde woestijn en gaat op zoek naar een lommerd om zijn trouwring te gelde te maken, Hij wordt als een vreemdeling bekeken. En dat is hij ook. Want waarom zou je je zorgen maken om die twintig dollar die je voor die ring krijgt, als je hele boeketten met dollars in je zak hebt? Er is meer aan de hand. 
Newton zoekt een advocaat die hem moet helpen zijn patenten te gelde te maken, ook hier rijst de vraag waarom hij zoveel geld bijeen wil harken. Heel langzaam komen we daar achter: Newton is niet van hier, Newton komt van een verre planeet waar hij voor de immense droogte is gevlucht om hulp te halen voor zijn gezin. Nu wil hij - met de kennis over waterwinning die hij opdoet - terug, hij verlangt naar zijn gezin. Die terugvlucht vereist geld. Vandaar. Newton treft golddiggers, Newton ontmoet wetenschappers en aanhankelijke vrouwen en lijkt al die ontmoetingen te gebruiken om zijn doel te bereiken; retourtje planeet van afkomst.

Met : David Bowie, Rip Torn, Candy Clark, Buck Henry, Bernie Casey

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Artie Shaw- Stardust

Bugonia - Yorgos Lanthimos

Bugonia op IMDb (7,7)
 Bugonia op Moviemeter (3,76)

Bugonia op Wikipedia

We worden maar verwend, wij filmkijkers. De hoge productie van regisseur Yorgos Lanthimos maakt dat je elk jaar wel een keer naar de zaal kunt fietsen omdat er weer een nieuwe (of bij elkaar verzamelde oudere) beeldenstorm van de vrijdenker-regisseur Lanthimos op het grote doek te zien is. De Geweldige Griek is niet alleen overtuigd van de noodzaak van goed en helder verzorgd beeld, hij is er ook een die een verhaal durft te vertellen dat onmogelijk is, of in ieder geval onmogelijk lijkt. Het is nooit saai, het is onvoorspelbaar, het is een belevenis. Door deze reputatie willen ook nog eens vele acteurs met deze regisseur werken, waardoor je vaak het sterke spel van de hoofdrolspelers bovenop het magische verhaal krijgt. De filmwereld mag zijn handen dichtknijpen met dit fenomeen, je gaat ervoor naar de zaal. 

In "Bugonia" zijn we getuige van de denkwereld van Don en vooral van Teddy. De heren zijn ervan overtuigd dat ze de wereld moeten redden. Dit denken ze te doen door de aarde te bevrijden van de binnengedrongen aliens die vanuit de Andromedanevel richting de aarde zijn gereisd om ons leven over te nemen. Ze hebben daarvoor een vooraanstaande alien op het oog: de stoere vrouw Michelle vertegenwoordigt alles waar Don en Teddy een bedreiging in zien. Zij is de machtige CEO van een nog machtiger farma-bedrijf, waarmee ze invloed kan uitoefenen op de volksgezondheid. 

Teddy en Don kidnappen Michelle om haar medewerking af te dwingen: zij moet contact opnemen met haar moederschip, zodat ze Don en Teddy daar kan laten infiltreren om hun bevrijdende acties op te zetten. Klinkt- in de wereld van Teddy (een weergaloze Jesse Plemons)- volstrekt logisch. Eén probleempje: Michelle is helemaal geen alien, ze is een gewiekste zakenvrouw die hem en vooral de wat minder begaafde Don verbaal bespeelt. Ze voedt de twijfel en maakt daarbij optimaal gebruik van de tijd om de heren op de zenuwen te werken.

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Aidan Delbis

FIN - song : Marlene Dietrich - Where have all the flowers gone

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Life of Chuck - Mike Flanagan

The Life of Chuck op IMDb (7,6)
 The Life of Chuck op Moviemter (3,72)

The Life of Chuck op Wikipedia

Dan mag men er vooraf allerlei labeltjes opplakken die mogelijke filmkijkers tegenhouden of zelfs afschrikken, maar dit.is.een Topfilm! Het zou horror kunnen zijn (want ja, een boekverfilming van werk van de ongenaakbare Stephen King), het zou scifi zijn (want we gaan een stukje de mogelijke toekomst in), het zou een rampenfilm kunnen zijn (want ja, het einde der wereld en zo), maar zo zat ik er niet in. Magisch vond ik m, bij vlagen. En er zat romantiek in. En wetenschap. En dans. En literatuur. En coming-of-age. Voor mij was het allemaal dikke prima: cameravoering, acteurs, sfeer, ik zat er heel goed in. Daarmee rechtvaardig ik ook de keuze van de regisseur om de film in drie ogenschijnlijk losse delen op te knippen en die dan ook nog eens achterstevoren te vertellen. Het maakt de fil, enigszins ongrijpbaar en dat is precies wat ie nodig heeft. Ik ben fan.

We zijn er dan toch eindelijk beland: het einde der tijden, de apocalyps. Leraar Marty Anderson probeert nog wat ie kan om de leerlingen wat bij te brengen, maar die zijn allen meer bezig met de rampzalige berichten die hun telefoons bereiken (half Californië is ingestort door mega-aardbevingen, de staat wordt langzaam door de zee verzwolgen). Lang kunnen de leerlingen overigens niet meer van hun telefoons genieten: het internet valt weg. En goed ook: zozeer dat mensen gaan peinzen hoe ze dat ook allemaal weer deden vóór het internettijdperk. Marty rijdt naar huis, loopt vast in onmetelijke files en ziet een vreemd reclamebord waarin Chuck bedankt wordt voor 39 prachtige jaren. Hij slaat er geen acht op, maar wij - goed voorbereid immers - doen dat wel. Terwijl Marty troostende gesprekken voert met zijn ex-vriendin Felicia, gaan wij langzaam over naar deel 2.

Daarin betreden we het leven van boekhouder Chuck. Tenminste, we zien hem in een pauze van een congres wandelen op straat. Hij houdt stil bij een straatartiest, een jonge drumster. Wat hem bezielt, zal niemand ooit weten, maar hij beweegt zijn heupen en doet voorzichtig een dansje (en Tom Hiddleston kan dat, dat weten wij). Hij nodigt een somberende jonge vrouw (relatie net verbroken) uit om zich bij hem te voegen. Ze gaan compleet los in een wervelende dans op het stadsplein.
Pas dáárna leren we in deel 3 Chuck pas echt kennen: we gaan terug naar zijn jeugd bij zijn opa en oma. Hij is een te kleine nerd met een brilletje die van zijn oma de beginselen van de dansritmes onderwezen krijgt. Het zal zijn toekomst bepalen. Of nou ja, misschien doet zijn opa dat wel, die hem voorhoudt dat er maar heeeeel weinig mensen van dansen kunnen leven, Chuck kan beter zijn hersens gebruiken.

De film is een ode, al weet ik nog niet precies waaraan. Ik heb zelden zo'n opgewekte einde-der-tijden-vertelling meegemaakt, deze had een magische werking op me).

Met: Tom Hiddleston, Chiwetel Ejiofor, Benjamin Pajak, Jacob Tremblay, Karen Gillan, Mia Sara, Mark Hamill

FIN - song : Gregory Allen Isakov- The Parting Glass

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Box- Richard Kelly

The Box op IMDb (5,6)
 The Box op Moviemeter (2,51)

The Box op Wikipedia

Een Science Fictionthriller, zo wordt deze film geafficheerd. Mag allemaal, maar ik zou deze toch liever in het genre "niemendalletje" opbergen. Erg veel soeps was het het niet, maar dat zal meer met mijn ongevoeligheid voor onwereldse zaken te maken hebben. De acteurs (best nog een schare aan bekende A- en B-gezichten komen voorbij) doen hun best maar dit soort films liggen nu eenmaal niet erg in mijn straatje. Voor de liefhebber derhalve.

Er wordt in het holst van de morgen aangebeld bij het gezin Lewis, iedereen is direct wakker. Moeder Norma Lewis ziet nog net een zwarte auto wegrijden als ze de deur opent, voor haar op de stoep staat een ingepakte doos. Binnenhalen natuurlijk, al worden ze niet veel wijzer van het openen van de doos: een bol met een drukknop er bovenop en een briefje erbij: meneer Steward zal vanmiddag om 17u bij u langskomen. Pappie en mammie gaan vervolgens allebei naar hun werk, waar ze allebei een slechtnieuwsbericht krijgen: Arthur loopt een belangrijke promotie bij de NASA mis, Norma's onderwijsbaan zal niet langer gesubsidieerd worden. Misère dreigt dus, om de sfeer even te schetsen.

Hierdoor zijn de Lewisjes namelijk een stuk ontvankelijker voor de boodschap van meneer Steward: "als je die knop indrukt, zal er ergens een onbekend iemand sterven. Maar je krijgt daar wel een miljoen dollar voor!" Dilemma van jewelste dus. U snapt: ze drukken de knop in, krijgen een koffertje met besmet geld en daarmee zou voor hen de betere tijd moeten aanbreken. Which is not, want die meneer Steward (een ex- CIA meneer die een bijzonder plan heeft voor de Amerikaanse maatschappij) laat ze natuurlijk niet helemáál met rust, het is helemaal niet voorbij met het aannemen van dat koffertje. 
Spanning stijgt, hoe redt het zo doorsnee levende gezinnetje zich hieruit?

Met; Cameron Diaz, James Marsden, Frank Langella, James Rebhorn

For Evigt (aka Eternal) - Ulaa Salim

For Evigt op IMDb (5,1)
 For Evigt op Moviemeter (2,94)

For Evigt op Wikipedia

Door een interessant wetenschappelijk randje (zeebevingen, vulkanisme, oceanografie) én een fris van de lever spelende hoofdrolspeelster bleef ik hangen in dit scifi-niemendalletje. Het verhaal hinkt op twee gedachten. En daar wordt een film meestal niet beter van. Wat ik mede interessant vind, is dat de waarderingen op de twee door mij gefrequenteerde filmdatabases zo verschillen. Op IMDb een krappe 5, maar op Moviemeter wel een voldoende 6min. Moviemeter kent een iets jonger publiek, dat zou kunnen schelen. Hoe dan ook, u heeft recht op een korte beschrijving.

We donderen de film binnen, sterker nog: we storten haast in zee. Een aardbeving een stukje uit de IJslandse kust kalft een stuk van de kust af, neemt bijna de vuurtoren mee. Oceanograaf Elias lijkt niet verbaasd, zijn metingen kondigden dit al enige tijd aan. Maar Elias had even het hoofd er niet bij: hij heeft net de ravissante Anita ontmoet, een aankomend zangeres met een vrijbuitersinslag. 

Anita doet haar best om iets van Elias' werk te snappen, maar ze waarschuwt hem niet "te saai" te worden door alleen maar boven zijn onderzoeken te hangen: ze wil dansen, ze wil uitgaan, ze wil seks. 

De twee gaan langzamerhand een steady relatie aan, maar als het over toekomstplannen gaat, trekt Elias terug. Dan zegt hij toch voor een studiereis te gaan en vooral: voor een diepzee-onderzoek waarbij ze de ontstane zeeravijnen gaan proberen te dichten. Dat lijkt hem belangrijker dan kinderen. Maar u snapt: Anita wordt plots toch zwanger. De twee staan voor een keuze: gaan ze samen de diepte in of ontstaat er een breuk?

Met : Simon Seats, Nanna Oland Fabricius, Oscar Langer

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn

Absolutely Anything - Terry Jones

Absolutely Anything op IMDb (6,0)

Absolutely Anything op Moviemeter (2,71)
 

Superflauwe scifi-komedie. Zo dan hebben we dat maar gehad. Het is dat Simon Pegg het type acteur is dat de voorkeur van de twijfel geniet, anders was ik er waarschijnlijk niet eens aan begonnen (en had ik m vermoedelijk niet afgerond). 

Pegg speelt Neil, een mislukte schrijver die droomt van een succesvolle boekpresentatie én van een wat inniger verstandhouding met zijn schattige buurvrouw. Dat kan geregeld worden. Want..

zonder dat Neil het doorheeft, wordt er dat moment ver in de ruimte van het heelal vergaderd door de meesters van het universum. Zij overwegen de planeet aarde te vernietigen wegens herhaalde mislukking van de mensheid. De mens krijgt nog één kans waarbij ze een specifiek mens uitkiezen om goede daden te verrichten met de hem toegewezen superkrachten: hij kan met een handgebaar alles regelen wat hij wenst. U raadt het al: die uitgekozen mens is Neil. En die weet dat aanvankelijk niet.

Op het moment dat hij het doorheeft, gebeuren er wonderlijke dingen om hem heen die beginnen te lijken op een grote clusterfuck: terwijl Neil denkt dat hij goede dingen doet voor de mensen om hem heen, blijken die juist tamelijk veel last te ondervinden van de uitwerkingen van de vervulde wensen. Neil rent van hot naar haar en moet uiteindelijk zelfs zijn hond om raad vragen. Tamelijk mal.

Met: Simon Pegg, Kate Beckinsale, Sanjeev Bhaskar, Rob Riggle , Robert Bathurst, Eddie Izzard, Joanna Lumley

FIN - song : Kylie Minogue- Absolutely Anything and Anything at All

Eos - Razan Hassan/Wessel van Wanrooij

Eos op IMDb (6,0)

Eos op Moviemeter (1,33)
 

Het schrijven van deze recensie duurt langer dan het kijken van deze film. Van alle titels van de "Nacht van de korte film" van vorig jaar was dit namelijk de allerkortste. 4 minuten maar liefst, en toch lijken kosten nog moeite gespaard om deze te maken. 

We belanden in een toekomstige wereld waar het gelijkheidsbeginsel dermate ver is doorgevoerd dat iedereen hetzelfde masker moet dragen. Hierdoor zal er geen onderscheid tussen mensen zijn, iedereen in hetzelfde schuitje. Aarzelend laat onze hoofdpersoon Eos zich het masker aanmeten, maar ze voelt zich niet senang. Op zoek naar zichzelf vindt ze een weg om los te komen van de eenheidsworst.

Met : Lina Heijmans

Brazil - Terry Gilliam

Brazil op IMDb (7,9)

Brazil op Moviemeter (3,61)

Gedateerde maar desondanks nog zeer onderhoudende science-fiction film, uit de koker van het drukke Monthy Python-brein Terry Gilliam. Deze creëert een somber beeld van de mensheid, een beeld dat hij in 1985 in de zeer nabije toekomst voor zich zag. Kafka en Orwell geven elkaar de hand, ze zien hun oeuvre tot standaard verheven. 

In deze maatschappij draait alles om informatie. Beter gezegd: alles draait om het ministerie van Informatie, een instantie die de burgers in een wurggreep houdt van gedrag binnen de lijntjes met hoge boetes voor hen die daarbuiten treden. Sam Lowry werkt op dat ministerie, op de afdeling Informatietransport. Hij is niet ambitieus, liever droomt hij over die mysterieuze vrouw die hij met zijn grote vleugels tegemoet treedt. 

Sam's moeder schurkt tegen de hogere machten aan en neemt er geen genoegen mee dat haar zoon zo snel tevreden is. Ze regelt een promotie voor hem, naar de afdeling Informatieverwerking. Aanvankelijk heeft Sam daar geen zin in, maar als er door een zeldzame fout op zijn afdeling plotseling een dossier op zijn bureau verschijnt waarin zijn droomvrouw voorkomt, stapt Sam alsnog over. Een stap met grote gevolgen, want dat dossier is er niet voor niets. Sam wordt verscheurd tussen de wil zijn werk goed te doen en de dame te redden die door het apparaat vermorzeld dreigt te worden.

Een keur aan bekende acteurs komt voorbij, dat maakt deze film nog eens extra onderhoudend (ook als je - net als ik - niet zo van het scifi-genre bent.

Met : Jonathan Pryce, Kim Greist, Robert de Niro, Michael Palin, Katherine Helmond, Bob Hoskins

Little Joe - Jessica Hausner

Little Joe op IMDb (5,8)
 Little Joe op Moviemeter (2,92)

Vervreemdende film met een bijzonder mooie en scherpe vormgeving. Uw reporter is niet zo erg van science fiction, maar zoals ik al eerder schreef: als de ene component me minder aanspreekt, ga ik altijd op zoek naar beter bevallende delen. Bij "Little Joe" zit de waardering voor mij dus niet zozeer in het verhaal, maar meer in de art direction alsmede in het fijn ingetogen acteerwerk van Emily "Daphne" Beecham. Zij gaat met haar indringende blikken en vlammend rode haar continu op in het decor, wat de vervreemding slechts versterkt. 

Beecham speelt Alice, een begaafde plantkundige wetenschapper , die in een laboratium werkt aan de ontwikkeling van een nieuwe plant. Gebeurt vaak, hoor ik u zeggen, maar Alice is gespecialiseerd in het verwerken van hormonale geuren en stoffen in de ontwikkeling. Ze ontwikkelt een plant die een bepaalde hormonale geur moet afgeven die het geluksgevoel bevordert, die mensen doet terug verlangen naar "vroeger bij moeder thuis". 
Alice is bevoegd op dit gebied want ze is alleenstaande moeder: thuis brengt haar zoon Joe vele uren alleen door omdat Alice te lange dagen maakt op haar werk, maar ze wil ook niet dat haar zoon bij zijn vader gaat wonen. Om Joe tevreden te stellen, doet ze hem een van haar nieuwe planten cadeau. Doet ze stiekem, want het project is nog lang niet goedgekeurd en mag dus eigenlijk het laboratorium niet verlaten. De plant is overigens "Little Joe" genoemd omdat ze veel van haar moederlijke gevoelens op haar nieuwe kindje heeft losgelaten. 
Voor het laboratorium is het welslagen van het project van groot belang, er wacht een prestigieuze plantenbeurs en daar moet door de verkoop een forse financiering uit voortkomen. Alice komt daardoor onder druk te staan van directiezijde, maar ook van enkele collega's . Tegengeluiden zijn er ook: collega Bella (een rol van Kerry Fox, die ooit zo schitterde in "An angel at my table") ondervindt enge effecten van de plant, haar huisdier is van haar vervreemd en op de werkvloer vertrouwt ze ook niet iedereen meer. Alice vangt de signalen ook op en projecteert ze op haar eigen zoon. Doet ie nou zo anders omdat hij pubertrekken vertoont of is het toch onder invloed van die ontwikkelde plant? 

Met : Emily Beecham, Ben Whishaw, Kerry Fox, Kit Connor

  FIN - song : Attwenger - Happinessbisness

Ich bin dein Mensch (aka I'm your man) - Maria Schrader

Ich bin dein Mensch op IMDb (7,1)

Ich bin dein Mensch op Moviemeter (3,17)

Mateloos interessante film. En dat is niet omdat ie nou hartstikke verrast, of buitensporig geacteerd wordt, nee: het is het onderwerp dat het zo boeiend maakt. En misschien nog wel meer : de manier waarop dat onderwerp steeds in andere daglichten komt te staan. Een echte napraatfilm. 

"Een leven zonder jou is dan ook maar alleen een leven zonder jou" , zegt Alma op een gegeven moment tegen Tom. Ze had nooit gedacht dat het zo ver komen zou. Een paar stappen terug. 

Alma is een intelligente onderzoeker bij het prachtige Pergamon-museum in Berlijn, ze is gespecialiseerd in spijkerschriften. Haar werk slokt haar volledig op, ze is volledig gericht op de publicatie van een onderzoek over het bestaan van poëzie in oude spijkerschriften: ze wil aantonen dat de mens geen machine is, dat het schrift dus destijds niet louter werd gebruikt voor administratieve doeleinden, maar ook om gevoelens uit te drukken. (Houd dat gegeven vast). 
Een privéleven heeft Alma amper, de laptop gaat ook mee naar bed om zelfs daar nog even te kunnen werken. Precies de reden waarom ze toezegt mee te werken aan een experimenteel onderzoek van de museumdirecteur: ze levert gedurende een langere periode persoonlijke gegevens aan (persoonlijke voorkeuren, gevoelens, meningen, wensen). Uit deze gegevens wordt een profiel opgesteld dat in een humanoïde computer wordt gestopt. Anders gezegd: daarmee wordt een robotmens gevuld, die daarmee een "persoonlijkheid" krijgt, die Alma gelukkig moet gaan maken. Alsof ze daarop zit te wachten... Alma zegt toe drie weken aan dit experiment mee te werken en daarna rapport uit te brengen. 
Alle begin is moeilijk, robot Tom is dermate voorgeprogrammeerd dat er geen enkele spanning of vonk in hun contacten zit: ze neemt Tom weliswaar mee naar huis maar waakt ervoor hem te dichtij te laten komen. Omdat Tom volledig is geprogrammeerd op Alma's wensen lukt het hem echter gaandeweg om adequaat te reageren op het onredelijke gedrag van Alma. Terwijl de computer steeds menselijker trekjes begint te vertonen, begint Alma zich steeds meer af te vragen of ze dit wel wil: is haar eenzaamheid en getroubleerde verleden te verkiezen boven een geprogrammeerd en gespiegeld soort geluk? 

Met : Maren Eggert, Dan Stevens , Sandra Huller

 FIN - song : Bremer/McCoy- Ny begindelse  

Dune : Part One - Denis Villeneuve

 Dune: Part one op IMDb (8,1)

Dune:Part One op Moviemeter (3,72)

Nieuwe streamaanbieder , dat maakte dat wij op een filmtitel klikten die we van onze levensdagen niet in de zaal waren gaan zien. Het bleek een lange zit. Ontegenzeggelijk zijn de beelden spectaculair, cameravoering is knap en de visuele effecten lijken echt wel ergens op. Maar voor mij is film meer dan dat, op alleen techniek kun je niet varen. Het verhaal is ronduit bespottelijk, er is nog maar net een touw aan vast te knopen en het gedweep met quasi-diepgravende termen en benamingen is lachwekkend. Niet voor mij gemaakt dus, deze dik tweeënhalf uur opgeklopte slagroom zonder enige diepgang. 

Een poging het verhaal na te bootsen: Paul is de jonge erfgenaam van het leiderschap van het Atreides-volk , dat naar een bepaalde woestijnplaneet gestuurd wordt om daar de exploitatie te doen van een lucratieve grondstof. Die taak is vrij gekomen omdat een ander volk daar plotseling mee gestopt is. 
Als de Atreidessers net een tijdje aan de gang zijn, komt plotseling dat volk weer terug. Het blijkt een valstrik geweest te zijn en ze gaan vechten. Paul weet met zijn moeder te ontsnappen maar belandt in de woestijn waar de gevaarlijk aardworm hem als lekker hapje wenst te beschouwen. Moet ie dus ook nog voor vluchten, hij moet alle zeilen bijzetten om de bescherming te vinden van het Vrijman-volk, geoefende woestijnbewoners. Zoiets. 

Een keur aan bekende acteurs verleende medewerking aan dit spektakel. En er volgt nog een deel 2 ook.

Met : Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Javier Bardem, Stellan Skarsgard, Jason Momoa, Josh Brolin

What lies below - Braden R. Duemmler

What lies below op IMDb (4,3)

What lies below op Moviemeter (2,32)

Binnenkort gaat ons Film1-abonnement eruit dus ben ik nu de boel een beetje aan het leegtrekken. Dan klik je ook wel eens verkeerd, voor je het weet start je een film op waar je van meet af aan de zwakte aan af ziet. Afbreken doe ik alleen als het te gruwelijk is, slappe en voorspelbare films halen het wel tot het eind maar dan laat ik me makkelijk afleiden door dingen in huis. Geeft meestal niks, je pakt zo de draad weer op omdat elke verrassing ontbreekt. Dit is er zo een. 

Libby wordt door haar moeder verrast als ze terug komt van schoolkamp. Niet alleen mag ze een stuk in de auto rijden op de rustige wegen naar huis, ook laat moeder haar nieuwe sieraad zien dat ze gekregen heeft van haar nieuwe vriend. "Je zult hem leuk vinden, hij is geweldig". 

Inderdaad is John een brok van een mand, Libby moet oppassen dat haar mond niet openvalt. Hij is charmant, gespierd, buitenaards knap en ook nog eens een intelligente bioloog. En daar dan overal het woordje "te" voor. Libby's moeder heeft al halsoverkop ja gezegd tegen een huwelijk, maar Libby ziet dat John ook interesse in haar toont. De man deugt niet, concludeert ze tijdig, en er is iets vreemds aan het, er klopt iets niet. Klopt, John blijkt niet van deze wereld. Hij heeft een heel andere agenda.

Met : Ema Horvath, Mena Suvari , Trey Tucker

Ad Astra - James Gray

 Ad Astra op IMDb (6,5)

Ad Astra op Moviemeter (3,19)

Heus waar, ik probeer het echt. Af en toe duik ik in genres die me niet goed liggen, om te kijken of ik kan ontdekken waarom ze bij anderen toch zo populair zijn. Het was weer eens tijd om een science fiction-verhaal te ondergaan en over deze had ik toch iets andere input gehoord dan over de doorsnee scifi-titels. 
Ik kon deze inderdaad wel hebben, al verslapt mijn aandacht steeds zodra het over techniek en snufjes in de ruimtevaart gaat. Maar het menselijke deel van deze film, daar ging het voor mij om. 

Eerste wat we doen is de toekomst instappen. Er zijn dan al permanente stations op de maan en op Mars gerealiseerd, de mens maakt zijn uitstapjes al een stuk verder de huidige Virgin- of Amazon-reisjes. We maken kennis met Roy McBride, een astronaut. En een goeie ook: Roy beseft de zwaarte van zijn vak en is om die reden nauwelijks contacten en relaties aangegaan op aarde, omdat hij weet dat zijn vak vereist dat hij zelden hier maar vaak elders aanwezig is. 

Roy wordt gerekruteerd om een woeste stenenstorm in de buurt van Neptunus te bedwingen omdat dit de ruimtevaart aldaar belemmert. Roy hapt toe, maar we weten dan al dat hij nog een achterliggende reden heeft: ergens in het bovenaardse zwerft zijn vader nog rond. Die man, een begenadigd ruimtevaarder, heeft op een gegeven moment de kont tegen de krib gegooid en heeft zijn missie afgebroken om verder te kunnen gaan op de zoektocht naar buitenaards leven. Die tocht was hem belangrijker dan het zoveelste ruimteonderzoekje. 
Het gedrag van zijn vader heeft ertoe geleid dat Roy ook scherp in de gaten gehouden wordt, de leiding vertrouwt hem niet 100 procent. Roy zet door en doet uiterste inspanningen om zich op de volgende missie naar Neptunus geplaatst te krijgen. Het wordt een schaakspel met meer pionnen dan koningen. 

Met : Brad Pitt, Tommy Lee Jones, Donald Sutherland, Ruth Negga

 FIN - song : Max Richter - Tuesday

Nr. 10 - Alex van Warmerdam

 Nr. 10 op IMDb (7,1)

Nr. 10 op Moviemeter (3,46)

Als kijker is het al lastig om over deze film te oordelen, maar als recensent helemaal: hoe beschrijf je nou de plotverwikkelingen zonder weg te geven wat de finale twist is van deze film? Ik ben er nog niet helemaal uit, ben zelf ook benieuwd waarheen mijn toetsenbord mij laat vloeien. 

Eén ding is glashelder aan deze film: het draait om Günther, een toneelacteur van middelbare leeftijd. Tijdens de repetities van zijn nieuwe stuk laat hij zich kennen als een besliste man die zich de kaas niet van het brood laat eten. Hij oogt gemakzuchtig, maar beschikt over een sterke controle van zijn handelingen. Hij heeft een dochter die veel losser in het leven staat dan hij, maar doorziet maar moeizaam haar goede bedoelingen. Dat gebrek aan aandacht wordt veroorzaakt door de affaire die Gunther heeft met een van zijn medespelers, toevallig de vrouw van de toneelregisseur. 

Het lukt Gunther lang om de verhouding geheim te houden maar stukje bij beetje laat hij steken vallen. Wij weten dan al dat dit niet toevallig gebeurt, want Günther wordt in de gaten gehouden , veel toevalligheden in zijn leven blijken gemanipuleerd te worden. De organisatie daarachter, een Duitse katholieke club priesters, blijkt Günther in zijn jeugd te hebben opgevangen. Zelf heeft Günther zijn achtergrond verdrongen, hij leidt zijn leven op zijn eigen lastige manier. Totdat hij een kortstondige ontmoeting heeft met een man die hem op een brug iets in zijn oor fluistert. 

Met : Tom DeWispelaere, Anniek Pheifer, Pierre Bokma, Frieda Barnhard, Dirk Böhling