Corner Office - Joachim Back

Corner office op IMDb (6,1)

Corner office op Moviemeter (2,89)
 Corner Office op Wikipedia

Prettig ontregelende film, deze film die gedragen wordt door de als oppersul vermomde Jon Hamm. Kantoorfilms heb je in soorten en maten, vaak doorspekt met een overdaad aan "kantoorhumor" (geloof me, dat bestaat: ik heb 45 jaar op/in/voor kantoren gewerkt). Bij deze gaat het echter een andere kant op, je moet eerder denken aan het sterke "Being John Malkovich", al haalt deze dat niveau niet. Desondanks: een fijn mystieke kijkervaring.

Orson ervaart nou niet direct een warm welkom op het kantoor van "The Authority" waar hij vandaag zijn nieuwe baan start. Geen nood, hij weet wat hij waard is en hij zal ze wel eens wat laten zien. Zijn aanvankelijke rol als buitenbeentje wenst hij snel in te ruilen voor een kwalitatieve leidinggevende rol, hij ziet echter dat daarvoor nog wel wat water naar de zee zal moeten. 

Orson werkt in een strak ritme van 55 minuten hard werken en dan 5 minuten pauze (dat steekt al bij sommige van zijn collega's). In die 5 minuten strekt hij even de benen en plots ontdekt hij daarbij iets vreemds: hij ontdekt een niet gebruikte kamer die perfect is ingericht en die een uitermate ontspannen en inspirerende sfeer uitademt. Navraag bij zijn collega's hierover stuit echter op onbegrip: niemand weet van het bestaan van die kamer af, men kijkt Orson aan alsof hij geestverschijningen ziet. "Ik ben toch niet gek" denkt Orson, "jullie zijn gek!". Het helpt hem niet echt bij de eenwording met het team, het regent schuine en heimelijke blikken in zijn richting. Steeds meer raakt Orson geïsoleerd, totdat hij een bezoek aan de kamer gebruikt om een nieuwe wending aan dossiers van zijn collega's te geven. De zaak kantelt.

Met: Jon Hamm, Danny Pudi, Sarah Gordon, Christopher Heyerdahl 

FIN - song : Radiohead- No surprises

Second Victims (aka Det Andet Offer) - Zinnini Elkington

Second Victims op IMDb (7,5)
 Second Victims op Moviemeter (3,94)

Det Andet Offer op Wikipedia

Opvallend vonden wij (mijn vrouw en ik) het dat twee van de sterkste films van dit jaar zich volledig in een ziekenhuis afspelen en dat ze - van een afstandje bekeken- eigenlijk over hetzelfde onderwerp gaan: de gi-gan-ti-sche werkdruk die speelt in de zorg, een druk waarin de veelal goedbedoelende medewerkers onder dreigen te bezwijken. Net als bij "Heldin" (mijn "film van het jaar") krijgen we te maken het ontstaan van procedurele fouten die grote gevolgen gaan hebben. Deze "Second Victims" werd bij ons lokale filmfestival uitgeroepen tot publieksfavoriet, waarmee maar bewezen is dat een klein persoonlijk drama vaak ook tot de beste films leidt, helemaal zonder CGI en andere grote technieken. Ik vind dat winst, ik vind dat het de Europese cinema ook gewoon een goede toekomst belooft. 

En ze had het al zo druk. Ondanks haar volle agenda biedt Alex toch aan om achterwacht te zijn voor haar nieuwe - en nog tamelijk onervaren - collega Emilie. De andere collega's smoezen wat en duiken allemaal voor hun verantwoordelijkheden, Alex vindt dat niet fair ten opzichte van een net gestarte en nog ietwat onzeker collega. En ja hoor: terwijl ze net zelf bezig is een dame te helpen die binnengebracht is met een beroerte, piept haar collega Emilie haar op voor een second opinion, omdat ze twijfelt over een diagnose. Alex gaat - ogenschijnlijk- rustig de tests aan met de 18-jarige (met de nadruk op jarige) Oliver. Die klaagt over ferme hoofd- en nekpijnen, maar Alex ziet geen acute problematiek dus stuurt ze de jongeman en zijn moeder (Trine Dyrholm in een kleine, doch bepalende rol) naar huis. 
Nog in de gang van het ziekenhuis gaat het mis: Oliver valt neer en blijkt er dus wél ernstig aan toe. Alex heeft mogelijk de eerste signalen te licht opgevat omdat ze onder tijdsdruk stond. Deze misser wil ze goed maken door Oliver versneld door de noodprocedure (eerst scan, dan mogelijk operatie) te helpen maar hier stuit ze op de werkdruk én op de onwillige medewerking van collega's. Plots komt iedereen tegenover elkaar te staan: de artsen onderling, de artsen en de verpleegkundigen, de artsen en de familie van de cliënten. Een kort stressmoment heeft een lawine aan gevolgen.

Met: Özlem Saglanmak, Trine Dyrholm, Mathilde Arcel F., Olaf Johannessen

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Heldin (aka Late Shift) - Petra Biondina Volpe

Heldin op IMDb (7,8)
 Heldin op Moviemeter (3,74)

Heldin (Late Shift) op Wikipedia

Het is inmiddels allang geschiedenis, maar er was een tijd dat er mensen achter geopende ramen stonden om massaal te applaudisseren voor de werkenden in de gezondheidszorg. Men vond dat er steun verleend moest worden aan hardwerkende mensen die grote gezondheidsrisico's namen om andere mensen met gezondheidsproblemen te helpen. Er was sympathie, er was steun, er was applaus. En toen...werd het stil. De maatschappij kwam weer in beweging en de aandacht voor een sector in problemen (die de zorg nu eenmaal is) verslapte. Hoe onterecht dat is, hoe zeer we allemaal te maken kunnen krijgen met de krapte, de commercialisering en het tijdsgebrek blijkt heel goed in deze ijzersterke Zwitserse film. Wij keken hem deze week in een al 's middags goed gevulde zaal; de gastvrouw van het theater sprak haar vermoeden uit dat er veel mensen in de zaal zaten die in de zorg werken of mensen kénnen die dat doen. Dat klopte. Ik hield het ternauwernood droog, zo indringend is deze film. Zo menselijk ook. En zo herkenbaar.

Onontkoombaar wordt u meegezogen in de avonddienst van de kordate verpleegkundige Floria Lind (een F.E.N.O.M.E.N.A.L.E. rol van rising star Leonie Benesch). Floria neemt de verantwoordelijkheid die bij haar werk hoort uitermate serieus. Ze luistert goed bij de flitsend korte overdracht, ze ontvangt en begeleidt de stagiaire, ze leest zich in in de rapportages over de op de afdeling verblijvende bewoners en ze plant haar rondes langs de bedden strak. Eigenlijk is zo'n avonddienst één lange sprint: 8,5 uur zorgen voor mensen voor wie je eigenlijk geen tijd hebt omdat je alweer naar de volgende moet. Persoonlijke aandacht geven aan mensen die in de war zijn, die bezorgd zijn over hun medische status. Zelfs aandacht geven aan mensen die je ruw en oneerlijk behandelen door je het label op te leggen dat jij helemaal geen aandacht besteedt aan juist hún moeder, hún man. Je ondergaat de beledigingen van de privaat-verzekerde die een voorkeursbehandeling eist en die aan zijn status een badinerende houding meent te mogen ontlenen. Je lacht minzaam, je schuifelt voorzichtig achteruit naar de deur. Omdat je verder móét. Omdat de OK belt, omdat artsen door hun immense werkdruk nalaten om hun patiënten in te lichten over hun ziektebeeld. Omdat die stagiair toch niet alles beheerst zoals zo moeten. Je rent, je vliegt, je doet het. Totdat. Totdat.

Schitterend dit, echt schitterend. Wat zou het toch mooi zijn als films als deze de maatschappelijke impact krijgen die ze verdienen. En dan bedoel ik niet alleen een Oscar voor de hoofdrolspeelster.

Met: Leonie Benesch

FIN - song : Antony & the Johnsons - Hope there's someone

Gezien in : Cinema Oostereiland

NB: Over de FIN-song. Die komt knuppelhard binnen, in ieder geval als je het nummer kent. Na anderhalf uur getuige te zijn geweest van verpleegkundigen onder megadruk grijpen de openingszinnen je bij de keel:
"Hope there's someone
to take care of me
When I die, will i go?"

The Box- Richard Kelly

The Box op IMDb (5,6)
 The Box op Moviemeter (2,51)

The Box op Wikipedia

Een Science Fictionthriller, zo wordt deze film geafficheerd. Mag allemaal, maar ik zou deze toch liever in het genre "niemendalletje" opbergen. Erg veel soeps was het het niet, maar dat zal meer met mijn ongevoeligheid voor onwereldse zaken te maken hebben. De acteurs (best nog een schare aan bekende A- en B-gezichten komen voorbij) doen hun best maar dit soort films liggen nu eenmaal niet erg in mijn straatje. Voor de liefhebber derhalve.

Er wordt in het holst van de morgen aangebeld bij het gezin Lewis, iedereen is direct wakker. Moeder Norma Lewis ziet nog net een zwarte auto wegrijden als ze de deur opent, voor haar op de stoep staat een ingepakte doos. Binnenhalen natuurlijk, al worden ze niet veel wijzer van het openen van de doos: een bol met een drukknop er bovenop en een briefje erbij: meneer Steward zal vanmiddag om 17u bij u langskomen. Pappie en mammie gaan vervolgens allebei naar hun werk, waar ze allebei een slechtnieuwsbericht krijgen: Arthur loopt een belangrijke promotie bij de NASA mis, Norma's onderwijsbaan zal niet langer gesubsidieerd worden. Misère dreigt dus, om de sfeer even te schetsen.

Hierdoor zijn de Lewisjes namelijk een stuk ontvankelijker voor de boodschap van meneer Steward: "als je die knop indrukt, zal er ergens een onbekend iemand sterven. Maar je krijgt daar wel een miljoen dollar voor!" Dilemma van jewelste dus. U snapt: ze drukken de knop in, krijgen een koffertje met besmet geld en daarmee zou voor hen de betere tijd moeten aanbreken. Which is not, want die meneer Steward (een ex- CIA meneer die een bijzonder plan heeft voor de Amerikaanse maatschappij) laat ze natuurlijk niet helemáál met rust, het is helemaal niet voorbij met het aannemen van dat koffertje. 
Spanning stijgt, hoe redt het zo doorsnee levende gezinnetje zich hieruit?

Met; Cameron Diaz, James Marsden, Frank Langella, James Rebhorn

Burnt- John Wells

Burnt op IMDb (6,6)
 Burnt op Moviemeter (3,10)

Ik beleefde hem alsof het allemaal nieuw voor me was, maar ik heb deze film toch echt in 2016 al gezien en beschreven. Daarvan was dus niet veel blijven hangen. Behoorlijke sterrencast toch wel, maar blijkbaar ervaar ik veel van deze kookfilms als variaties op een thema. 

Hoe dan ook: hier de recensie uit 2016: https://begt.blogspot.com/search?q=burnt

FIN - song : Barns Courtney- Fire

Fremont - Babak Jalali

Fremont op IMDb (6,9)
 Fremont op Moviemeter (3,34)

Bitterzoete poëtische arthouse. Lekker traag, soms zelfs bijna stilvallend. Ik ben er wel van maar mijn vrouw had er meer van verwacht. Zelf ben ik blij dat mijn favoriete filmtheater films als deze blijft programmeren, ook al zitten er maar 3 mensen in de zaal. Arthouse is een belangwekkende, soms zelfs experimentele component van het hele filmwereldje, net zoals wereldcinema dat is: niet per se richten op een groot publiek en dikke box office, maar wel een verhaal willen vertellen of vormgeven. Hoeft niet elke dag, maar wat mij betreft moet zeker een duidelijk percentage van de vertoonde films een arthouse-component hebben.

We schuiven aan in een koekjesfabriek, een heel kleintje ook nog. Daar zit de dromerige Donya stilzwijgend envelopjes te vouwen waar gelukskoekjes in worden gestopt. Niet het boeiendste werk, maar het is werk. Sinds haar vlucht uit Afghanistan heeft Donya haar toekomst langzaam zelf vormgegeven: ze woont in een flat waar meerdere vluchtelingen wonen, ze eet elke avond bij het restaurant van een landgenoot. Die hechting met de basis mengt ze met de kennismaking met andere culturen: op de werkvloer van het kleine fabriekje (Japanse werkgever, Amerikaanse werknemers) houdt ze zich op de vlakte maar ze absorbeert de rituelen en verhalen van haar collega Joanna. 

Om haar vluchttrauma beter te verwerken zoekt ze contact met een psycholoog, die helpt haar van het schuldgevoel af: ze vindt het moeilijk om met "geluk" bezig te zijn terwijl zoveel van haar landgenoten het moeilijk hebben en vechten voor haar leven. Stukje bij beetje duwt de psych haar in de richting van the American Dream. 

Wanneer er een functie vrijkomt op de fabriek hoeft Donya plots niet meer aan de fabricagekant te zitten maar mag ze de teksten verzinnen die op het papiertje in de koekjes moeten komen te staan: oneliners die niet te overdreven zijn maar die wel als geluk-zoekend kunnen worden beschouwd. Donya besluit een kansje te wagen en propt er uit eigenbelang eentje tussen die haar in contact moet brengen met iemand die haar droom kan verwezenlijken. Plots komt haar kalme leventje in een stroomversnelling.

Met : Anaita Wali Zada, Gregg Turkington, Jeremy Allen White, Hilda Schmeling

FIN - song :  Vashti Bunyan - Diamond Day

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kinds of Kindness - Yorgos Lanthimos

Kinds of Kindness op IMDb (7,0)

Kinds of Kindness op Moviemeter (3,56)

De krantenrecensies van gisteren heb ik nog niet gelezen, maar ik had vanmiddag wel de kans om de nieuwe Yorghos Lanthimos-film in de zaal te gaan bekijken. Daar maken we ruimte voor. 

Ook als je de meest bejubelde -want meest avontuurlijke en eigenzinnige- regisseur van het moment bent, wil dat wil niet zeggen dat je full score haalt. Ik heb alle (of bijna) alle films van deze fantastische Griekse beelddenker gezien, maar kom met deze laatste niet in de buurt van de andere, qua rangschikking. Het lijkt erop alsof hij nog een paar ideetjes over had uit andere sets en scenes, alsof hij die nu maar allemaal in 1 film heeft gepropt. Niet voor niets is het een drieluik: drie losse verhalen die op het oog niets met elkaar te maken lijken te hebben, behalve dan de aandacht van de tegenspelers voor elkaar en voor het belang van voeding, vooral over de hoeveelheden daarvan. Als ik dan toch moet gaan ordenen, dan vond ik het laatste verhaal het meest aansprekend. Maar ja, toen waren we al ruim 2 uur onderweg. 

Verhaal 1 (The death of R.M.F.) is wel fullblown Lanthimos: een onderdanige man die het goed wil doen bij een schimmige rijkaard. Hij is al 10 jaar in dienst van hem en voert steeds een reeks onduidelijke opdrachten uit, waarvoor hij rijkelijk beloond wordt. De opdracht die hem nu echter verstrekt wordt, gaat hem te ver. Hij is niet echt te beroerd om vuil werk op te knappen, maar iemand doodrijden, dat gaat hem echt te ver. Ontslag dus. En pas dan merkt hij hoezeer zijn leven door de machtige engerd is bepaald. En vooral: hoe zeer hij dat leven terug wil. 

Verhaal 2 (R.M.F. is flying):  politieagent Daniel mist zijn vrouw. En dat missen is erg letterlijk, want zijn vrouw wordt vermist nu ze op een wetenschappelijke trip met universiteitscollega's mogelijk is verongelukt. Plots krijgt Daniel bericht dat ze gevonden is, maar eenmaal thuis heeft hij toch zijn twijfels of de dame die voor zijn neus staat wel de echte Liz is. Natuurlijk lijkt ze als twee druppels water op haar, maar haar gedrag, haar smaak en zelfs haar schoenmaat zijn veranderd. Daniel overlegt met een bevriend stel wat hij moet doen, ze verklaren hem voor gek. Toch gaat Daniel het uitproberen: hij begint zijn vrouw te testen, waarbij hij van een hongerstaking uiteindelijk overgaat tot bizarre maaltijdwensen. Wensen waarvoor Liz tot offers bereid moet zijn.

Verhaal 3 (R.M.F. eats a sandwich) : ze zijn duidelijk niet op natuurlijke wijze een stel gaan vormen, onze Andrew en Emily. Ze zijn duidelijk geselecteerd, ze hebben een opdracht. Dat blijkt, als we al snel daarna sekteleider Omi in beeld krijgen. Omi is op zoek naar de onbevlekte mens, een vrouw die nog niet met mensen van buiten zijn cult seks heeft gehad. Of: die na die eerdere ervaring nog niet het reinigingsritueel (zweethut, gezegend traanwater ) heeft ondergaan. Emily wordt steeds afgeleid door haar stalkende ex die maar niet begrijpt waarom ze vertrokken is en waarom ze niet vaker haar dochter bezoekt. Andrew probeert Emily bij de les, eh sorry: bij de leer te houden maar het vlees is zwak. Tegen wil en dank.

Gelieve van deze drie verhalen zelf chocola te maken. En deze dan niet aan Liz te voeren.

P.S. : voor degenen die vinden dat ik hier wat al te hard ben in mijn eigen oordeel zeg ik: laat je niet afschrikken. Lanthimos zou Lanthimos niet zijn als hij niet voldoende visuele pracht en wonderlijke wendingen en verbeeldingen in zijn film zou stoppen. Je verveelt je natuurlijk geen moment. 

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Willem Dafoe, Margaret Qually

FIN - song :  Jerskin Fendrix  - King Lear (demo)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mrs. Harris goes to Paris - Anthony Fabian

Mrs Harris goes to Paris op IMDb (7,1)
 Mrs. Harris goes to Paris op Moviemeter (3,19)

Natuurlijk wisten we vooraf dat het niet al te diep zou graven, deze romantische komedie. Maar Lesley Manville in de film is - wat mij betreft - altijd een pré, net zoals films over mensen die hun leven totaal omgooien het bij mij vaak wel goed doen. "Klik", daar gingen we.

1957, London. Ada Harris doet haar best de eindjes aan elkaar te knopen. Officieel weet ze nog steeds niet dat ze weduwe is, maar ze gaat daar wel van uit omdat haar man nooit uit de oorlog is teruggekeerd. Ada is schoonmaakster en naaister bij verschillende adressen en redt het daarmee net. Met haar vriendin Vi pakt ze zo af en toe een borrel, waarbij vaak de zeer van Ada gecharmeerde Archie even aanschuift. Ada houdt alle avances echter af, haar man Eddie zou immers zomaar opeens aan haar tafel kunnen staan. 

Bij een van haar adresjes, een nare adellijke dame die niet doorheeft hoeveel pijn ze Ada doet met haar generaliserende gepraat, slaat de verandering toe: de freule heeft een prachtige jurk van Christian Dior in haar kast hangen en laat terloops even de prijs vallen. En die prijs valt Ada niet eens tegen. Thuis leegt ze haar spaarpotje en berekent ze haar kansen: als ze nu eens wat extra klussen aanneemt en veel overwerkt, dan is die 500 pond nog best op te hoesten. Ze durft te dromen, helemaal als het geluk van de voetbaltoto haar kant op valt. 

Next: Parijs! Verwonderd loopt ze rond in de stad van de liefde. Ze vindt het atelier van Dior, waar ze aan de deur wordt tegengehouden: "wat komt u hier doen? U met uw sjofele jas? Een jurk kopen, u?" Ze volhardt en dat valt in goede aarde bij een aardige graaf die haar als zijn gast meetroont naar de aangekondigde modeshow. Er zijn nog aardig wat hobbels te overwinnen, maar uiteindelijk staat de volkse Ada in het atelier van Dior om zich een jurk aan te laten meten. Eind goed, al goed, zou je zeggen. Nou nee, er staat van alle kanten druk op dit verhaal waarin Lesley Manville steeds meer als sterke vrouw naar voren komt.

Met: Lesley Manville, Isabelle Huppert, Lambert Wilson, Alba Baptista, Lucas Bravo, Ellen Thomas, Jason Isaacs

FIN - song :  Rael Jones-  The Legion Dance

Nos Batailles (aka Our Struggles) - Guillaume Senez

Nos Batailles op IMDb (6,7)
 Nos Batailles op Moviemeter (2,97)

Altijd pittig, films over gezinnen die aan het randje van de jeugdzorg zitten. Franse filmmakers zijn tamelijk bedreven in dat genre. Deze film wordt gedragen door Romain Duris, een behoorlijke grootheid in zijn land. Duris switcht makkelijk van komische rollen naar het wat zwaardere type, waarvan deze er zeker een is. 

Hij speelt Olivier, een hard werkende vakbondsman boordevol goede bedoelingen. Hij is gedreven en komt daardoor met de regelmaat van de klok klem te zitten. Klem tussen werkgever en werknemers, maar zeer zeker ook klem tussen zijn werk en de zorg voor zijn gezin. Dat laatste loopt dermate op dat zijn vrouw op een gegeven moment met de noorderzon vertrekt. 

Plots staat Olivier er alleen voor om werk en gezin te combineren. Natuurlijk is er zijn moeder, die met enige regelmaat de oppas op zich neemt, maar ze kan er niet alle dagen zijn. Olivier is - ondanks al zijn inzet- niet de beste huisvader: zijn twee kinderen hebben elk hun eigen speciale vorm van ouderschap nodig maar komen overduidelijk aandacht te kort. De opstapelende problematiek vindt ook zijn weerslag in Olivier's werk en op de school van de kinderen. Steeds minder uitwegen ziet Olivier: hij trekt er hard aan maar heeft een paar kleine succesjes nodig.

Met: Romain Duris, Basile Grunberger, Lena Girard Voss, Laure Calamy

FIN - song : The Blaze - Heaven

Kuolleet Lehdet (aka Fallen Leaves / Dead Leaves) - Aki Kaurismäki

Fallen Leaves op IMDb (7,6)
 Fallen Leaves op Moviemeter (3,59)

Vrolijk zijn ze zelden, de bijzondere films van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Toch bespeur ik zijn laatste, aardig ontvangen, film "Fallen Leaves" wel iets wat je optimisme zou kunnen noemen. De meester van "Leningrad Cowboys" en "The Match Factory Girl" wordt wellicht milder naarmate de jaren vorderen.

Neemt niet weg dat we eerst weer door een aardige hoeveelheid ellende heen moeten voordat we kunnen toewerken wat mogelijk een "happy end" genoemd kan worden. We volgen twee eenzame zielen in hun hobbelige pad naar begrip, gezelschap en enig licht in het bestaan.

De stille Ansa is een lieve vrouw maar met iets te weinig ruggengraat om van zich af te bijten. Het ene ontslag volgt op het andere, toch zet ze zich er elke keer weer toe om zich voor een schamel loontje te laten vernederen (nee echt, de werkgevers komen er bij Kaurismäki niet goed van af). 

De ingetogen Holappa is net zo'n "12 ambachten,13 ongelukken"-stuntelaar maar hij lijkt volledig happy in zijn rol. Zolang hij maar overal op zijn werkplekken een paar flessen drank kan verstoppen, slaat hij zich wel door de dag heen. Zolang als het goed gaat natuurlijk, want ongelukjes liggen op de loer en dan valt zijn alcoholwalm doorgaans snel op. 

De twee ontmoeten elkaar bij een karaoke-avond maar zijn beiden te schuchter om elkaar aan te spreken. Daar zijn een aantal toevallige ontmoetingen voor nodig, waarna zelfs dan nog de eerste afspraakjes mislukken. Omdat ze daar beiden ongelukkig in zijn, zetten ze toch door en verdomd: er komt toch een eetafspraak. Hoe krijg je de schuchtere jonge vrouw en de alcoholische jongeman zover dat ze elkaars gezelschap positief gaan waarderen? 

Met : Jussi Vatanen, Alma Pöysti

FIN - song : Olavi Virta - Kuolleet Lehdet

Das Lehrerzimmer (aka The Teacher's lounge) - Ilker Catak

Das Lehrerzimmer op IMDb (7,6)
 Das Lehrerzimmer op Moviemeter (3,40)

Mijn vrouw had enkele bedenkingen over de uitwerking maar ik ben wel overtuigd: de Duitse inzending voor de Oscar zou wat mij betreft een kanshebber zijn. Sterke film met een aantal opmerkelijke keuzes van zowel de regisseur als de hoofdrolspeelster. Boeit van begin tot eind. 

Ze pakt het gedegen aan, die Carla Nowak. Met een aantal ouderwetse trucjes probeert ze haar leerlingen geïnteresseerd te houden voor het lastige wiskundevak. Ze is vastberaden en boordevol goede bedoelingen, iets wat haar collega's in de lerarenkamer enigszins aarzelend proberen te accepteren. 

Haar betrokkenheid bij de leerlingen wordt getest op het moment dat er een melding komt van diefstal op school, een jongen uit haar klas wordt verdacht en op een nogal indringende manier bij het schoolbestuur op het matje wordt geroepen. De jongen blijkt onschuldig maar de toon is gezet: de klas staat op scherp, het lerarenteam dito en deze geest gaat niet zomaar terug in de fles.

Wat daarbij niet helpt, is dat Carla een collega de spaarpot naast de koffiemachine ondersteboven ziet houden. Het geeft haar een andere kijk op haar team, deze trigger zet haar aan tot een behoorlijk foute stap: ze laat haar jasje met portemonnee hangen in de lerarenkamer, maar zet daarbij wel de camera van haar laptop aan.

Dat laatste is not done maar wat ze erop ziet, is dat evenmin. Ze stapt ermee naar de directeur, hetgeen verstrekkende gevolgen heeft. Voor iedereen in het schoolgebouw.

Heel knap hoe hoofdrolspeelter Leonie Benesch beurtelings irritant en sympathiek overkomt: als kijker snap je haar overwegingen maar je zou haar er tegelijkertijd voor willen behoeden.

Met: Leonie Benesch, Leonard Stettnitsch, Eva Löbau, Michael Klammer

FIN - song : Royal Philharmonic Orchestra- Overture to A midsummer night's dream

Marionette (aka Repression) - Elbert van Strien

Marionette op IMDb (5,9)
 Marionette op Moviemeter (2,85)

Iets te veel hooi op de vork, de regisseur wil een beetje te veel. Thriller-elementen, mysterie-elementen en psychologie/psychiatrie verdringen elkaar om hier elk hun aandacht te krijgen. Resultaat is een net niet geslaagde film, waarbij realiteit soms ver te zoeken is. 

Dr, Marianne Winter, een jonge psychiater, verhuist van de VS naar Schotland waar ze in een klein kustplaatsje de praktijk overneemt van een doorgedraaide vakgenoot. Deze zit - na een poging tot zelfverbranding- in een inrichting, ze gaat hem nog nodig hebben. 

Via flashbacks leren we dat Marianne zo ver weg van huis gaat omdat ze een gruwelijk ongeluk probeert te verwerken waarbij haar partner omkwam. In haar nieuwe praktijk spreekt ze vooral met getraumatiseerde kinderen, waarbij één haar speciale aandacht vraagt: de jonge Manny zit aan haar behandeltafel steeds manisch te tekenen. Dat is niet direct het probleem, het is meer wát hij tekent: louter ongelukken en rampzalige situaties. Vakmatig probeert Marianne te ontdekken wat hij op papier zet, zijn antwoord is schokkend: 
- What are you drawing, Emmanuel?
- I am drawing the most scary  thing on earth.
- And what is that, Emmanuel?
- "The future". 
Emmanuel tekent situaties die later daadwerkelijk blijken te gebeuren. En steeds vallen daarbij slachtoffers. Marianne verdiept zich in zijn tekeningen en komt tot schokkende ontdekkingen, ook over haar eigen verleden én heden.

Met : Thekla Reuten, Elijah Wolf, Peter Mullan , Bill Paterson

Avec amour et acharnement (aka Both sides of the blade) - Claire Denis

Avec amour et acharnement op IMDb (6,2)
 Avec amour et acharnement op Moviemeter (2,71)

Hoewel ik er wat mindere recensies van te horen kreeg van vrienden die m gezien hadden, kon ik me gisteravond wel heel goed in deze film vinden. Een volbloed Franse film: veel praten, veel emotie, heftige tegenstellingen en - vinnik dan - uitermate goed acteerwerk. La Binoche kan bij mij al weinig kwaad doen (die maakt niet veel slechts) maar vooral met Vincent Lindon in beeld ga ik rechtop zitten. Karakteracteur, karakterkop ook, die in no time van aandoenlijk naar behoorlijk eng kan mimen. De twee Franse steracteurs maken het elkaar niet makkelijk in deze film, er wordt lenigheid van ze verlangd.

Aanvankelijk is er nog niets aan de hand: Sara en Jean vieren met zijn tweetjes een ontspannen strandvakantie waarvan ze zeer tevreden thuiskomen. Beiden pakken de draad weer op: Sara met haar radioprogramma en Jean met .. ja, met wat eigenlijk? We leren al snel dat Jean een pittig verleden heeft: zoon Marcus woont bij Jean's moeder, die voor hem zorgde toen Jean na een stomme daad in de gevangenis terecht kwam. De zoon is inmiddels 15, is zijn oma wel een beetje ontgroeid en dreigt een marginaal bestaan tegemoet te gaan als hij ook nog een keer van school getrapt dreigt te worden. 

Jean heeft het vaak net iets te  druk om steeds bij moeder en zoon langs te gaan, waardoor er toch enige verwijdering ontstaat. Helemaal wanneer Jean aan Sara vertelt dat hij een nieuw bedrijfje gaat opzetten met..Sara's ex Francois. Het klinkt allemaal niet logisch maar we moeten beseffen dat de drie ooit gemeenschappelijke vrienden waren, dat Francois op een gegeven moment Sara verliet en Jean toen in het gat gestapt is. 

Sara is blij voor Jean dat hij zich weer ergens vol op kan storten maar ze vindt het moeilijk om Francois weer te ontmoeten. Hij heeft haar pijn gedaan destijds, toch zijn haar gevoelens voor hem nooit helemaal weg geweest. Jean ziet de problemen niet, gaat er van uit dat hij met zijn partner professioneel aan het werk gaat, maar de eerste ontmoetingen tussen de drie zijn ongemakkelijk. Sara aarzelt: moet ze zich afzijdig houden van het werk van haar man omdat ze dan mogelijk te verstrikt raakt in onmogelijke relaties? Ze hebben veel te bespreken.

Met : Vincent Lindon, Juliette Binoche, Gregoire Colin, Bulle Ogier

FIN - song : Tindersticks - Both sides of the blade

Il Posto - Ermanno Olmi

Il Posto op IMDb (7,9)
 Il Posto op Moviemeter (3,71)

Net zo oud als ik, deze film. En dat is oud. Het helpt zeer zeker bij het aanschouwen van deze neorealistische film. Prachtig vormgegeven, rustig tempo en een zoet verhaal. Het klopt.

Domenico , een nog bij zijn ouders wonende jongeman, staat op voor een belangrijke afspraak: hij gaat solliciteren in Milaan. Niet een dikbetaalde baan, maar mogelijk wel een betrekking voor het leven. Het examen dat hij ervoor moet doen, valt hem niet al te zwaar maar hij wordt nog veel blijer van het vervolg: een meisje dat ook examen deed, loopt na afloop met hem mee. Hij biedt haar een kopje koffie aan en ze brengen de middag samen door. Domenico droomt 's avonds zoete dromen.

Hij krijgt de baan en gaat enthousiast op het kantoor af: het is niet zozeer de baan die hem lonkt, maar een hernieuwde ontmoeting met Antonietta, voorzichtig ziet hij een toekomst voor zich. Ze treffen elkaar in de wachtruimte, maar moeten daarna hun weg volgen naar elk hun eigen afdeling. En ja, Domenico doet echt wel zijn best om het werk onder de knie te krijgen, maar is eigenlijk voornamelijk bezig om een nieuwe ontmoeting met haar te regelen. Ze zitten in andere lunch-shifts, dat werkt al niet mee,hij wacht derhalve na werktijd of hij een glimp van haar kan opvangen. Hij ziet haar, maar ze heeft het druk met haar collega's. Hij moet zijn plekje opnieuw bevechten.

Met : Sandro Panseri, Loredane Detto

Noot: Sandro Panseri, 16 jaar tijdens de opname van deze film, overleed dit jaar op 78-jarige leeftijd.

Ayka - Sergei Vortsevoy

Ayka op IMDb (7,1)

Ayka op Moviemeter (3,39)

Een sombere, welhaast nihilistische film. Maar wel een goede. Waarschuwing vooraf: je wordt bij het kijken naar deze film niet vermaakt, maar het houdt je wel bezig. Tere zieltjes moeten dus maar iets anders gaan kijken, liefhebbers van de wat zwaardere wereldcinema komen aan hun trekken. 

Ayka doet het gewoon. Daags na haar bevalling verlaat ze het ziekenhuis, met achterlating van haar baby. Ontaard, is je eerste reactie, maar al snel komen we er achter waarom Ayka dit doet. De van oorsprong Kirgizische heeft moeite om in Moskou een bestaan op te bouwen. Ze hupt van teleurstellend baantje naar teleurstellend baantje, waarbij ze dan ook nog af en toe bedrogen wordt door de koppelbazen die zonder loon uit te keren het hazenpad kiezen. 

Ondanks haar medische toestand moet Ayka snel aan het werk, er zitten schuldenaren achter haar aan. Ze duikt onder, switcht haar simkaart zodat ze niet meer bereikt kan worden door de geldeisers en hoopt snel iets blijvends te vinden waardoor ze hen alsnog kan betalen en aldus van hen af raken. 

Het gaat moeilijk, de meeste baantjes in het winterse Moskou kan Ayka niet volhouden omdat ze nog steeds bloedingen heeft en haar borsten stuwing geven omdat er steeds maar geen baby aan hangt. Het duurt lang voordat Ayka bij een tijdelijke werkgever terecht komt die inziet wat er met deze vrouw gebeurt. Deze werkgever (een dierenarts) financiert haar medische hulp en het lijkt de goede kant op te gaan. Totdat de schuldeisers opeens op de stoep staan, ze hebben haar verblijfplaats ontdekt. Ayka staat voor radicale keuzes.

Met : Samal Yeslyamova

Boiling Point - Philip Barantini

Boiling Point op IMDb (7,5)
 Boiling Point op Moviemeter (3,55)

Koken is topsport. Kijken is topsport. 

Dat laatste gaat niet altijd op, maar in dit geval zeer zeker: wie deze film ziet, kan niet anders dan meegaan in de hoge snelheid, in de strak gespannen sfeer, in de constant voelbare dreiging en in de neiging tot het gebruik van krachttermen.
Dat is wat deze film met je doet: je wordt live de keuken ingezogen van een chique restaurant waarbij de gasten met hoge eisen binnenkomen en waar dus navenant hoge eisen worden gesteld aan het personeel. 

In de film draait het om topkok Andy , die zich voor meer dan de volle honderd procent door de film heen stresst. Vanaf de eerste scene staat hij strak gespannen: al direct worden we deelgenoot van zijn onhandige gedrag als gescheiden vader die de zorg en aandacht voor zijn zoontje moet combineren met het leveren van dagelijkse topprestaties op culinair gebied. We geven hem het voordeel van de twijfel, hij lijkt duidelijk een "ruwe bolster, blanke pit"figuur die het ook allemaal maar goed wil doen. 

We kijken anderhalf uur lang naar een mini-maatschappij: niet alleen de koks en restaurant-medewerkers worden op hun vaardigheden doorgelicht, ook de nukken en wensen van de restaurantbezoekers komen uitgebreid aan bod. Daarmee is de film zeer zeker geen reclame voor "werken in de horeca" , maar is hij net zo hard voor mensen die wannabe-culinair zijn, die zich influencer voelen of die zich op grond van een media-carrière de nodige arrogantie qua behandeling aanmeten. Met open mond (pun intended) kijk je naar een schitterend weergave van het gedrag van nep-mensen. 

Razend knap hoe regisseur Barantini dat in anderhalf uur weet op te roepen, razend knap ook is de performance van hoofdrolspeler Stephen Graham. De film komt hoog in de top10-lijstjes van 2022, dat is zeker.

Met ; Stephen Graham, Vinette Robinson, Ray Panthaki, Jason Fleming

FIN - song : Sam Fender - Poltergeists

Un autre monde (aka Another World) - Stéphane Brizé

Un Autre Monde op IMDb (7,0)

Un Autre Monde op Moviemeter (3,33)
 

Crushed by the wheels of industry. Een oude songtitel van Heaven 17. Ik moest eraan denken tijdens het bekijken van deze film. De film is de derde van de arbeidsmarkt- trilogie van regisseur Brizé, waarvan ik er eentje al zag (en nu natuurlijk ook die andere wil zien). Want dit soort sociale films zijn echt helemaal in mijn straatje, met hier ook nog een ijzersterke acteur als icing in the cake. Dik tevreden, uw recensent.

Aan de buitenkant lijkt het of Philippe Lesmelles het allemaal voor elkaar heeft: een gezin, twee huizen en een baan als directeur van een fabriek in huishoudelijke apparatuur. In dat laatste schuilt hem echter zijn probleem , wellicht zelfs zijn tragiek: een paar jaar daarvoor verkocht hij het eigenhandig opgebouwde bedrijf aan een Amerikaans multinational. Hij is een baas, maar lang niet dé baas. 
Zijn werk heeft hem al jarenlang dermate  opgeslokt dat zijn huwelijk op apengapen ligt: met hun wederzijdse advocaten bespreekt het stel de voorwaarden voor de scheiding en het is duidelijk dat Philippe daar niet goed vanaf komt. 
Tegelijkertijd zit hij op de fabriek in een lastig parket: de bezuinigingen die de Amerikaanse eigenaar het bedrijf oplegde, hebben weliswaar een lean &  mean-bedrijf opgeleverd, maar het blijkt voor de aandeelhouders nog niet genoeg. Opnieuw krijgen de vestigingen een opdracht om een fors percentage personeel op straat te zetten om zo hun investeringen nóg beter te laten renderen. 
Philippe hikt tegen deze nieuwe targets aan, maar ziet zichzelf klemgezet tussen zijn werknemers, zijn Franse bazin Claire Bonnet-Guerin én de Amerikaanse hoofddirectie. Het personeel waarschuwt hem dat verdere inkrimping direct gevaarlijke gevolgen zal hebben op de werkvloer: de onveiligheid zal toenemen, het vermoeide personeel zal fouten gaan maken en misschien zelfs ongelukken ondergaan. 
Terwijl Philippe zint op een manier om iedereen tevreden te houden, vraagt zijn thuissituatie ook de nodige aandacht: zoon Lucas krijgt een zenuwinzinking waardoor Philippe en zijn echtgenote veel tijd moeten doorbrengen in de inrichting waar Lucas is opgenomen. Langzaam komen alle lastige facetten in Philippe's leven samen: hij ziet langzaam alles in duigen vallen waar hij altijd zo hard voor heeft gestreden. Hard Target. 

Vincent Lindon, de hoofdrolspeler, is superieur in deze rol: elke blik, elke wanhopige move is raak. Meesterlijk. 

Met : Vincent Lindon , Sandrine Kiberlain, Anthony Bajon, Marie Drucker

  FIN - song : Anne Sylvestre - Les gens qui doutent