The Marksman - Robert Lorenz

The Marksman op IMDb (5,7)
 The Marksman op Moviemeter (2,77)

The Marksman op Wikipedia

Eigenlijk is Liam Neeson een filmgenre op zich. Er is vast iemand die bijgehouden heeft hoeveel van zijn talloze filmrollen steeds maar weer op hetzelfde neerkomen: een oudere, in het leven teleurgestelde, strijder voor rechtvaardigheid die met zijn oude gestel net iets te vaak in stevig fysieke actie moet komen om zijn gelijk te halen. Het ziet er vaak niet uit, vooral de vechtscenes niet, maar toch slaagt de oude Ier er in om een vorm van credibility op te bouwen: we zijn er als kijker immer van overtuigd dat de man uit nobele overwegingen handelt. En dat is knap. Vandaag een pluimpje dus voor deze bedaagde filmheld.

Mexicaans-Amerikaanse grens. Jim ziet met lede ogen aan hoe schuldeisers zijn ranch komen opeisen, hij heeft nog een paar maanden om de boel schoon op te leveren en aldus zijn betalingsachterstanden te voldoen. Ooit redde Jim het allemaal makkelijk, maar toen leefde zijn vrouw nog. Haar ziekteproces kostte hen al hun spaarcenten, Jim had bij haar overlijden nog maar net een nagel over om zijn gespierde kont te krabben. 

Maar nog één keer veert hij op: als hij een tweetal vluchtelingen op zijn gebied ontwaart. Zij, moeder en kind, zijn de grens overgestoken op zoek naar veiligheid: ze zijn op de vlucht voor een drugskartel. Bij het grenshek vindt een vuurgevecht plaats, waar Jim instinctief aan deelneemt; hij schakelt enkele Mexicanen uit (want ja, Jim is oud-marinier) maar de vrouw wordt fataal getroffen. Net voor zij sterft, vraagt ze Jim te beloven voor haar zoontje te zorgen: hij moet het ventje naar familie in Chicago brengen. 

Jim zegt dat toe , maar weet nog niet dat ie zich daarmee de woede van het kartel op de hals haalt. De vrouw draagt een tas met geld bij zich waarop zij azen. En het feit dat Jim de broer van de bendeleider heeft neergeschoten, helpt ook niet. On the road, on the run: dwars door Amerika zit men achter elkaar aan.

Met: Liam Neeson, Katheryn Winnick, Juan Pablo Raba, Jacob Perez

FIN - song : Sean Callery - Arriving in Chicago

FIN - song : Andrew Simple - In the end

Sacro GRA - Gianfranco Rosi

Sacro GRA op IMDb
Soms ben je in de stemming voor een documentaire. En aangezien ik al een tijdje geen films meer thuis gekeken (en omdat die harde schijf schreeuwt om ruimte), ging ik voor deze zitten.

In een recensie las ik de beschrijving dat deze documentaire de spiegel is, de keerzijde van het andere Rome zoals dat in de beeldschone film "La Grande Bellezza" wordt geëtaleerd.
Waar die film bijna bezwijkt onder de pracht en praal van het oude en het nieuwe Rome, toont deze documentaire de buitenkant en de rafelrand. Gemeten langs de boorden van de GRA, de ringweg die om de ganse stad heen loopt . We ontmoeten bewoners en bezoekers van de buitenwijken, we ontmoeten mensen die min of meer óp de rondweg wonen (een ambulancemedewerker wordt gevolgd in doen en laten). We zien de bezorgde boswachter die verantwoordelijk is voor de preservatie van de palmbomenbossen die her en der om de stad heen zijn geplaatst. We zien de oude hoeren die proberen een "zakcentje" te verdienen aan de automobilisten.
Zoals altijd vormen industrie, prostitutie, wonen en werken de biotoop van een ringweg, een weg die immers altijd de plek van passanten is.

Niet hardstikke goed, maar wel gewoon eens boeiend om te bekijken. Als je van de traagheid en de informatie van docu's houdt, natuurlijk.