The Sheep Detectives (aka De Schapenspeurders) - Kyle Balda

The Sheep Detectives op IMDb (7,3)
 The Sheep Detectives op Moviemeter (3,27)

The Sheep Detectives op WIkipedia

We gingen een stukje buiten de comfortzone. Op aanraden van vrienden keken we naar deze film die eigenlijk bedoeld is voor een veel jonger en speelser publiek. Maar hey, we zaten stiekem zelf ook wel te genieten, hoor. Hoewel het plot zich al redelijk snel ontvouwt (is elke filmkijker niet een amateurdetective?), blijft er meer dan voldoende over om van te genieten. Levenswijsheden en -visie, tongue-in-cheek humor, een terechte aandacht voor dierenleed en dierenwelzijn én een aantal prettige rollen: Hugh Jackman is de slimme en vriendelijke schapenboer, Emma Thompson de gehaaide advocate. Zij zijn de gezichten maar worden aangevuld door enkele meer en minder bekende stemmen: we horen de deze week overleden Patrick Stewart, we horen Bryan Cranston. Samen maakt dit deze typisch Britse film zeer genietbaar.

Hij is meer dan een herder, hij is een vriend. George Hardy koestert zijn kudde: hij geeft ze allemaal een naam, hij vertroetelt ze en knuffelt ze. Sterker nog: hij leest ze zelfs voor uit Britse detectiveboeken. Wat hij niet weet en wij wel: de dieren overleggen inhoudelijk over de afloop van de boeken. De een voorspelt iets beter dan de anderen de afloop en wordt daarvoor geprezen en als wijs beest aangemerkt. Er heerst een vreedzame veiligheid. Maar dan..

George wordt gevonden, bewegingloos liggend op zijn eigen land. De lokale politie constateert al snel een hartstilstand en de kous lijkt af. Maar dan is er buiten de schapen gerekend: die hebben niet voor niets detectie-les gehad van George, zij denken dat er een heel andere oorzaak is dat hun baas er nu niet meer is . Een angstig toekomstbeeld dreigt voor de dieren, die andere lokale schaapherder vertrouwen ze niet. Ze moeten iets doen, ze moeten bewijzen leveren voor hun theorie om de agent op een ander spoor te zetten. Eendrachtig samenwerken, dat is het enige dat hen kan redden.

Met: Hugh Jackman, Emma Thompson, Michael Wildman, Molly Gordon

FIN - song : Christophe Beck - Every sheep should have a name

FIN - song : Proclaimers - (I'm gonna be) 500 miles

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

Who killed the KLF? - Chris Atkins

Who killed the KLF op IMDb (7,2)
 Who killed the KLF op Moviemeter (3,63)

Vermoedelijk is er niemand die deze documentaire met volledige instemming heeft bekeken. Het gedrag van de betrokken hoofdpersonen is dermate uiteenlopend en bij vlagen tegenstrijdig dat je het onmogelijk met álles eens kunt zijn. Echter: er zitten wel degelijk delen van maatschappijvisie en van David tegen Goliath in die bij mij veel waardering opwekten. Met een Pietje Bell wil ik me graag vereenzelvigen, met aandachtstrekkers heb ik echter veel minder. De heren van The KLF (of zoals ze eerder heetten: Justified Ancients of Mu Mu) hebben van beiden net iets te veel om sympathie op te wekken, maar daar lijkt het ze ook helemaal niet om te doen.

Bij het begin beginnen: eind jaren 70, de heren Bill drummond en Jimmy Cauty rommelen wat in bandjes maar het wordt m allemaal net niet. Drummond acht zich eerder een ontregelende conceptueel kunstenaar (aanhanger van het Discordianisme) dan een muzikant en haalt in de jaren 80 zijn gram als nieuwe technieken hem de gelegenheid geven om muziek op een vervreemdende wijze te samplen waardoor onwerkelijke nieuwe stukken ontstaan. Zelf is ie er heel blij mee maar de oorspronkelijke artiesten van wie hij materiaal inzet, zijn dat een stuk minder. Rechtszaken volgen, boetes dreigen: Drummond vindt het prachtig en maakt er een mediaproject van: hij had de oplage van zijn platen gewoon kunnen vernietigen maar hij besluit dat bij de ABBA-studio's te gaan doen. Eerst werpen ze op de boot een deel van de platen in de Noordzee, de rest moet ter plaatse worden overhandigd. Niet nodig, maar publicitair wel erg lekker. 

De heren weten hoe het werkt: via danceprojecten als the Timelords belanden ze uiteindelijk in The KLF, waarmee ze plots hit na hit scoren. Ze worden zo groot dat het ze tegen gaat staan. Abrupt besluiten ze hun carrière te beëindigen, hun muziek te vernietigen en met de noorderzon te verdwijnen. Er is echter nog een ding dat ze moeten afronden: ze hebben miljoenen verdiend en ze willen dat "bloedgeld" niet meer. Een laatste project moet volgen: op een van de Schotse eilanden verbranden ze ritueel miljoenen ponden. Het lijkt stoer, maar het is randje strafbaar en het verandert de publieke opinie: plots zijn de lievelingen van het anti-establishment geworden tot vijanden van de Britse samenleving.

FIN - song : The Maccabees - Spit it out

How it ends- Zoe Lister-Jones & Daryl Wein

How it ends op IMDb (5,4)
 How it ends op Moviemeter (2,27)

De disclaimer in de aftiteling vermeldt het wellicht ten overvloede: deze film is bedacht en opgenomen tijdens de corona-pandemie. Niet alleen blijkt dat uit de lege straten waarop de film speelt, ook de hele end-of-the-world teneur van het verhaal lijkt door de toenmalige mondiale situatie geschapen te zijn. Hoewel ik kort na aanvang overwoog af te haken, ben ik blijven hangen en zag een niet onaardige komedie die hier en daar wat reflecterende kritiek gaf op mens en maatschappij. Dat kan ik meestal goed hebben. 

Morgen vergaat de wereld toch, dus waarom niet vandaag her en der schoon schip gemaakt en daarna feestend ten onder gaan? De jonge Liza is weliswaar een twijfelkont, maar beseft dat haar weinig meer kan gebeuren als ze nu bepaalde mensen uit haar verleden de waarheid gaat zeggen. Ze neemt de uitnodiging aan om op een knalfeest te verschijnen en aldus de wereld min of meer buiten westen gedag te zeggen. 

Omdat haar auto prompt die dag gestolen is, moet ze lopend op weg. Ze gaat op pad, daarbij begeleid door haar jongere zelf. Deze young Liza wijst de oudere versie de weg langs een aantal alles bepalende ontmoetingen. Niet alleen haar vader en moeder, ook exen en bijzondere passanten krijgen de waarheid te horen óf vertellen Liza op hun beurt hun visie over hoe het einde in vrede te aanvaarden.
Een keur aan bekende gezichten komt voorbij, dat houdt de vaart in de film. Niet onaardig derhalve.

Met: Zoe Lister-Jones, Cailee Spaeny, Whitney Cummings, Olivia Wilde, Bradley Whitford, Sharon van Etten

FIN - song : Lemon Twigs- As long as we're together

Triangle of Sadness - Ruben Östlund

Triangle of Sadness op IMDb (7,9)
 Triangle of Sadness op Moviemeter (3,70)

In den Wolken!

Terwijl ik begin te beschrijven wat "Triangle of Sadness" met me heeft gedaan, weet ik nog niet hoe en waar ik zal eindigen. Onmogelijk is het, om in een bondige recensie weer te geven wat je in deze film meemaakt. De conclusie dat je hebt gekeken naar een zeer maatschappijkritische film, die is wel gerechtvaardigd. Maar wat voor film was het? Was het een wrange komedie? Was het horror? Was het een rampenfilm? Was het een zich aan de actualiteit spiegelende arthouser? Weet je wat? Ik gooi het in de blender en zeg: het was het allemaal, het waren 4 of 5 films in 1. En toch was het één geheel. Een goed geheel, dat wil ik niet vergeten te vermelden. Een bewijs dat film je meeneemt op een reis waarvan je vooraf niet weet wat je ervaart en waarvan je achteraf niet weet wat je nou precies hebt meegemaakt. Schitterend, om het maar in één woord samen te vatten. 

Main characters in de film zijn Carl en Yaya, een mode-koppeltje. Hij leurt met wisselend succes een beetje langs de agentschappen voor werk, maar zij is een gearriveerd en dikbetaald model, Daarnaast is ze influencer met een groot instagram-gevolg, dus Carl moet echt knokken voor een beetje gelijkwaardigheid, hij moet zijn best doen om bij haar in beeld te blijven. 

Vanwege haar grote schare volgers krijgt Yaya een luxe cruise aangeboden, Carl mag lekker mee. Hij mag de foto's maken van zijn dame op het zonnedek, zijn dame in weer een ander badkledingsetje, zijn dame aan de koolhydraatarme dinertafel. Er heerst enorme luxe aan boord: dit reisje is alleen weggelegd voor de allerrijkste stinkerds der aarde: steenrijke Russen en Britten, IT-miljardairs en wapenhandelaars. Men koopt het personeel, zo lijkt het, omdat men gewend is de wereld naar zijn hand te zetten. De alcholistische kapitein van het schip laat zich zo weinig mogelijk zien omdat hij de status aan boord slecht kan rijmen met zijn marxistische inborst. Maar ja, hij kan natuurlijk niet wegblijven bij het "Captain's diner", een copieuze eetgelegenheid die volledig uit de hand loopt omdat het cruiseschip in zwaar weer beland. Eerst letterlijk, daarna figuurlijk. 

Na een paar gruwelijke gebeurtenissen draaien de rollen plots om: door een explosie op het schip stranden 8 passagiers op een eiland waar ze moeten zien te overleven. In een klap hebben de rijkaards niets meer aan hun geld omdat ze niet weten hoe ze een vuurtje moeten maken en hoe ze eten moeten zoeken. Er staan mensen op die aan boord steeds maar niet gezien werden, En er ontwikkelt zich een nieuw machtsspel. In den Wolken!

Hilarisch. Walgelijk. Afstotelijk. Aantrekkelijk. Stijlvol. Drek. De nieuwe film van Ruben Östlund, Gouden Leeuw in Venetië, is het allemaal tegelijk.Of eigenlijk: de film is het allemaal opeenvolgend. 

Met: Harris Dickinson, Charlbi Dean, Woody Harrelson, Zlatko Buric, Dolly de Leon, Vicki Berlin

FIN - song : Fred Again - Marea (we've lost dancing)

Songs from the second floor (sänger fran andra vaningen) - Roy Andersson

Songs from the second floor op IMDb (7,7)
In de reeks filmavonden bij onze statige gastheer Butch was het gisteren tijd voor humor. De avonden vormen een mooie tocht langs de filmgeschiedenis. deze kan ook weer aan de fraaie galerij worden toegevoegd.

Hoewel er niet echt sprake is van een verhaal in deze absurdistisceh film, meen ik er toch een lichte aanklacht tegen onze huidige consumptiemaatschappij in te zien. Een maatschappij met zijn werkdruk, zijn welvaartsniveau en de daarbij behorende verplichtingen, een maatschappij die een hoge mate van toewijding van mensen verlangt. En dat kan niet iedereen waarmaken.

We maken een tocht langs zeer buitenissige personages, waaronder de mislukte goochelaar die daadwerkelijk mensen doorzaagt, de arts en zijn assistente die steeds kibbelen over hun verhouding, de zakenman die zijn zaak afbrandt om verzekeringsgeld op te strijken, diens ene zoon die na het schrijven van gedichten in een apathische staat van gekte is beland, diens andere zoon die op bijzondere wijze het werk van taxichauffeur combineert met een tomeloos alcoholisme, de man die na 30 jaar bij de baas wordt ontslagen , de man die dat ontslag aan iedereen moet aanzeggen.
Het is een fraai mozaïek wat zo op het eerste oog diep tragisch lijkt, maar wat uitermate humoristisch aaneen geregen wordt. Zeer vermakelijk, zeer wrang.

Met : Lars Nordh, Stefan Larsson, Bengt CW Carlsson

The Kinks: Echoes of a world - Charlie Thomas

The Kinks: Echoes of a world op IMDb (7,5)
Knusse documentaire over het conceptalbum dat de beste liedjesband van de jaren 60 (jajaja, in mijn straatje dan he) in 1968 uitbracht: The Kinks are The Village Green Preservation Society.

Ze hadden er al een paar jaar opzitten, de heren Davies en hun twee medebandleden. Een jaar of vier eerder braken ze door met liedjes vol met ruige riffs in een Rhythm & Blues- setting. De bedoeling was om in de VS door te breken maar een totaal mislukte toer (met tamelijk veel rock-n-roll clichés inbegrepen) verhinderde dat.
Van de weeromstuit begon men steeds Britser liedjes te maken (wie kent ze niet : "Waterloo Sunset" , "Sunny afternoon' en nog veel meer). Uiteindelijk pakte dat uit in een momumentaal album dat perfect toonde dat Ray Davies een scherp observator was die bovendien een gave had om dat licht cynisch op dichtregels te zetten. Zijn net iets minder begaafde broer bekwaamde zich op de gitaar, de heren vergaten hun onderlinge strijd en stegen naar grote kwalitatieve hoogten.
Veel "talking heads" getuigen in deze docu van hun liefde voor de oer-Engelse liedjes van the Kinks, elk van hen geeft ook aan tot welke erfenis de liedjes hebben geleid: Neil Gallagher, Andy Partridge, Suggs, Graham Coxon, Paul Weller: elk heeft in zijn eigen werk wel referenties laten doorklinken van het meesterlijke werk van Ray Davies.
Vroeger moest je kiezen tussen the Beatles of the Stones. Duidelijk is dat er regelmatig een derde hond met het been heen ging.

The Last Picture Show - Peter Bogdanovich

The Last Picture Show op IMDb (8,1)

Filmavondje met filmofielen gisteravond. Onze gastheer had weer een bijzondere oude titel uit zijn collectie opgedoken.
De film heeft voldoende naam en faam, maar gek genoeg had geen van ons deze al gezien. Het werd smullen.
Midden jaren 50, de binnenlanden van de Verenigde Staten. Armoedige dorpjes, volkse figuren en een hard bestaan. Net verlost van het juk van de grote wereldoorlogen maar nog niet voldoende voorbereid op de grote vrijheidsstrijd van de jaren 60 en 70.
Maar men probeerde het natuurlijk wel: het grootste vermaak was de lokale bioscoop, alwaar je niet alleen bijzondere indrukken uit andere tijden en werelden kon aanschouwen, maar waar je ook in redelijke anonimiteit kon werken aan je ontluikende seksualiteit. In het donker zien ze je niet, immers, en achterin de zaal is bij menigeen het Frühlingserwachen tot uiting gekomen.
Sonny is zo'n jongeling en net als velen heeft hij verkering. Niet het mooiste meisje van het dorp, maar redelijk gewillig, dus dat is al heel wat. Liever liep hij met Jacy, maar het mooiste meisje van het dorp heeft al aangepapt met zijn beste vriend Duane. Zij ziet deze wat stoerdere bink als een mooie opstap naar de echte mannen, die haar dan ook tot een echte vrouw moeten maken.
Het gaat allemaal niet zonder slag of stoot: de verveling in het dorp zorgt voor irritaties tussen de vrienden en die battle of the sexes doen daar ook geen goed aan.
Sonny probeert zich even te verliezen in een relatie met een getrouwde vrouw, maar dat blijkt ook weer niet handig in een dorpje waar iedereen van iedereen alles weet.
De vrouwen manipuleren, de heren laten zich gewillig manipuleren en het kan niet anders of die onderhuidse spanning, die etterbult van saaiheid en voorspelbaarheid, barst weldra open.
Prachtig verfilmd, goed gesneden en belichte scenes. Ze maken deze film tot een goede ervaring, ondanks de naargeestigheid van het onderwerp. Onze gastheer vertelde dat de film destijds controversieel was en schokkende reacties opriep: niet alleen vanwege de paar ontblote scenes, maar vooral ook vanwege de onverholen kritiek op de kleinburgerlijkheid. Sterke film.

Met : Timothy Bottoms, Jeff Bridges, Cybill Shepherd, Ellen Burstyn

.

Captain Fantastic- Matt Ross

Captain Fantastic op IMDb (8,1)
8,1 op IMDb. Dat is hoog. Ik neem aan dat het komt doordat de film vrij recent is en doordat de tot nu toe gegeven beoordelingen allemaal hoog waren. Ikzelf vond het geen 8 waard. Wel een voldoende maar een 8 is rijkelijk beloond.

Het beste van de film zit m.i. in de boodschap: feitelijk toont de film de begrafenis van de 20e eeuw. Aan het eind van die jaartelling ging het al de kant op waarin we nu leven, maar daarvoor is nog op verschillende momenten tijd en ruimte geweest voor afwijkende ideeën. Als je langs de randen van de regels wilde leven, als je een "private revolution" wilde, als je jezelf buiten de maatschappij wilde stellen en niet aan haar buitensporige eisen wilde voldoen, dan kon dat allemaal.

In deze film is Ben Cash zo iemand. Wars van alle financiële en sociale vereisten van de moderne tijd trekt hij zich met zijn gezin terug in de bossen van het Noordwesten van de Verenigde Staten. Ze leven zo goed als autarkisch,  de enige boodschappen die ze in de verderop gelegen stadjes doen, financieren ze met de verkoop aldaar van zelfgemaakte producten. Verder bestaat het leven uit jagen, intensieve fysieke trainingen en het leren en studeren op boekenwijsheid. Moeiteloos kunnen de kinderen wetsregels en feitenkennis debiteren, ook discussies en argumentaties - geschoeid op een Plato-leest - worden goed inhoudelijk gevoerd.
Lijkt allemaal perfect, maar er mist iets. Moeder is inmiddels al weken geleden afgevoerd naar een ziekenhuis in de bewoonde wereld: psychische problemen dwongen haar hulp te zoeken die de natuur(wetten) haar niet konden geven. De kinderen missen haar, vader doet wat ie kan maar het gaat mis. Moeder overlijdt (zichzelf), logischerwijze willen de kinderen naar haar toe maar vader weet dat ie daarbij geblokkeerd wordt door zijn norse conservatieve schoonvader. Die rekent Ben de dood van zijn dochter aan en dreigt met arrestatie als ie zou opduiken op de begrafenis.
Maling aan regels hebben ze, de Cash-familie. Dus gaan ze uiteraard toch, met z'n allen in de bus op pad. Eenmaal daar aangekomen begint de confrontatie met de "normale" maatschappij. Beide kanten van het spectrum leren veel vanaf dat moment. Schoonvader leert dat Ben een goede vader voor zijn kinderen is, Ben leert dat het niet meer mogelijk is om je kinderen zélf op te voeden, zonder scholing en zonder maatschappelijke relevantie.

Wat mij betreft is de boodschap het belangrijkste van de film. Qua spel en uitvoering is er een minder geslaagde combi tussen Mosquito Coast, Little Miss Sunshine en diverse roadmovies gemaakt. Het is dus aan de kijker wat ie ermee doet: vraagt die zich af of ie wel gelukkig is in zijn veilige, maatschappelijk geslaagde en geaccepteerde omgeving?

Met oa Viggo Mortensen en George Mackay.

The Joneses - Derrick Borte

The Joneses op IMDb
Onderdeel van de totale chill in de weekends is ook dat je, met dochters op de bank, in een familiefilm beland. Zolang we vermijden om voor de voicedanceskatespringcontests te gaan zitten, vind je me aan hun zijde. Ik prefereer een slappe film boven een slecht of destructief tv-programma.

Deze dus, een Trumanshow- achtige insteek van een door een marketingbedrijf opgezette nepfamilie in een chique wijk. Men is geen familie van elkaar, men is slechts topverkoper en aanjager van koopgedrag bij de hen omgevende doelgroepen. In die zin is het best actuele maatschappij-satire.
Vader bijvoorbeeld, die golft en rijdt dure auto's. Moeder doet alle pedi- en manicures en gebruikt daarbij natuurlijk producten die de buurvrouwen jaloers maken. Dochterlief is college girl en heeft de nieuwste make-up en parfum, die in de lockertjes van het schoolgebouw gretig verhandeld worden. Zoonlief tenslotte is skaterboy, sportief en propageert alle randproducten die daarbij nodig zijn.

Het werkt, de wijk waarin ze komen te wonen slaat aan het kopen en dus: "de cijfers zijn goed". Dat maakt het nepgezin geslaagd qua samenstelling. U snapt, dat kan niet de film lang zo duren.
Vader begint toch iets te voelen voor de vrouw die hij voor de schijn getrouwd is, dochterlief kan de hormonen niet in bedwang houden en probeert het eerst bij vader , maar later bij andere mannen in de buurt.
Zoonlief papt aan met meisjes in de buurt maar hapt niet toe. Daar heeft hij een reden voor, zo blijkt later.

Aldus is de film geslaagd als pastiche, als lichte satire. Niet bijzonder, maar voor een bankhang-zaterdag best fijn te doen.