L'Événement (aka Happening) - Audrey Diwan

L'événement op IMDb (7,4)
 L'événement op Moviemeter (3,61)

L'événement op WIkipedia

Serieus goed dit, deze boekverfilming die de toch al zo sterk werkende regisseuse Audrey Diwan volledig naar haar hand zette. Diwan werkte eerder oa mee aan "L'amour et les forêts": wie die film gezien heeft, weet hoe een maatschappelijk klein verhaal kan worden uitvergroot tot thriller-proporties. Ze wordt hierin geholpen door het ijzingwekkend sterke spel van Anamaria Vartolomei, die deze film volledig draagt. Waar ik "serieus goed" zei, bedoelde ik "schitterend". Stop de tijd. 

Kon ze dat maar, de tijd stoppen. Per week, per dag, per uur slaat de paniek meer toe bij de mooie, slimme Anne Duchesne. Dit kan ze echt niet gebruiken, niet nu. Anna is net begonnen aan haar letterenstudie, is de heldere leerling die in het oog springt bij de docent en die haar vriendinnen door het huiswerk heen helpt. Maar plots  is Anne niet meer dezelfde: haar stabiliteit valt weg, ze piekert en gedraagt zich afwezig. Wij weten waarom: Anne is over tijd, we lopen per week met haar mee. 

Ze kan aan niemand haar verhaal kwijt (we zitten in het naoorlogse Frankrijk van eind jaren '50: deugdzaamheid troef) en voelt langzaam de paniek toeslaan: buiten haar ouders om afspraken gemaakt met een dokter, die haar ook nog eens een moraallesje leert. Naarmate de weken van de zwangerschap toenemen, ziet Anne zich genoodzaakt om uit haar vertrouwenscirkel te stappen. De tijd dringt, áls ze nog wil ingrijpen (wat voor haar een logisch verhaal is: ze wil studeren, werken, leven en pas dán beslissen of ze aan kinderen begint), als ze nog iets wil doen dan moet dat nú. We blijven zo'n 12 weken bij haar, haar pijnlijk eenzame strijd verdient enige steun. Help haar, iemand moet helpen.

Met: Anamaria Vartolomei, Kacey Mottet Klein, Luana Bajrami, Louise Orri-Diquero, Pio Marmaï

H is for Hawk - Philippa Lowthorpe

H is for Hawk op IMDb (6,5)
 H is for Hawk op Moviemeter (3,12)

H is for Hawk op Wikipedia

Op papier zag het er mogelijk wat spectaculairder uit dan hoe het nu als film uitpakt, dit op waarheid gebaseerde verhaal van (én over) Helen MacDonald. De film moet het vooral hebben van de sfeer, van een aantal zeer fraaie natuurbeelden en - fijn voor de filmkijkers- prima spel van hoofdrolspelers Claire Foy en haar filmouders Brendan Gleeson en Lindsay Duncan. Niet wereldschokkend allemaal maar goed te doen. 

Haar carrière gaat voortvarend. Helen, hoogleraar aan de prestigieuze Cambridge-universiteit, wordt gevraagd om een aantal jaren een leerstoel aan een Duitse universiteit te bekleden. Ze neemt het in overweging maar laat het besloffen wanneer het noodlot toeslaat: haar vader, de man die ze huizenhoog heeft zitten en die haar rots in de branding is, komt plots door een hartstilstand te overlijden. Rouw is zacht uitgedrukt voor de situatie waarin Helen terecht komt: existentiële crisis, lamlendigheid, depressie, manisch gedrag, zelfverwaarlozing.

Ze bekrachtigt deze emoties allemaal nog een stukje meer door over te gaan tot de aanschaf van een vogel. En niet zomaar een vogel, nee: een roofvogel, een havik. Met maniakale energie begint Helen het dier te trainen totdat het zelfstandig kan jagen en toch steeds bij haar terugkeert. Niets mis mee, zegt u? Klopt, maar iedereen kan zien dat Helen plots geen wereld meer om zich heen ziet, er is alleen nog maar haar Mabel, de stoere havik. Ze verwaarloost haar studenten, krijgt dat uiteraard terug te horen van het bestuur. Ze verwaarloost haar vriendin, die desondanks frequent bij haar aan blijft bellen om te kijken hoe het gaat. Ze verwaarloost haar familie, die zelf ook in rouw is maar dit niet zo heavy ondergaat als Helen doet. Slechts de vogel biedt haar troost, ook al ziet ze dat dit niet lang meer zo door kan gaan.

Met : Claire Foy, Brendan Gleeson, Denise Gough, Lindsay Duncan

FIN - song : Emilie Levienaise-Farrouch - Mabel Suite

Les Cyclades (aka Two Tickets to Greece) - Marc Fitoussi

Les Cyclades op IMDb (6,1)
 Les Cyclades op Moviemeter (2,92)

Les Cyclades op Filmkrant

Niemendalletje. Wel een vrolijk niemendalletje hoor, deze film van regisseur Marc Fitoussi is best een vrolijk geheel. Overwegend vrolijk, moet ik zeggen. En er zijn fijne beelden van prachtige Griekse eilanden, wie wil dat nou niet zien? Nou dan!

Na hun middelbare schooltijd zijn ze elkaar uit het oog verloren, maar dankzij bemiddeling van Blandine's zoon komen zij en jeugdvriendin Magalie toch weer op elkaars pad. Twee totaal tegengestelde personen zijn ze geworden (nou ja, misschien waren ze het altijd al) maar toch spreken ze af om een destijds uitgesproken jeugddroom te gaan realiseren: ze gaan op vakantie naar de Griekse eilandengroep die de Cycladen worden genoemd. 
De frigide Blandine kan maar moeilijk wennen aan de onbezorgheid die haar vroegere vriendinnetje Magalie omringd. De twee tegengestelde karakters vallen van de ene teleurstelling in de andere, maar u weet natuurlijk ook dat hen een ommekeer te wachten staat. Die kondigt zich aan in de persoon van een vriendin van Magalie. Deze vrouw, Bijou genaamd, is een volbloed hippie die met haar open mind beide vastgeroeste dames van hun respectievelijke sokkel weet te trekken.

Met: Olivia Côte, Laure Calemy, Kristin Scott Thomas

FIN - song : Nefeli Fasouli - O Kosmos Sou 

Piece of my heart - Dana Nechustan

Piece of my heart op IMDb (6,8)
 Piece of my heart op Moviemeter (3,24)

Piece of my heart in de Filmkrant

Nog niet zo heel lang geleden (na het zien van de film "Joika") stelde ik aan mijn team voor om in de nieuwsbrief eens aandacht te besteden aan balletfilms. Er is inmiddels een aardige reeks titels van op te noemen. Toen ik dat zei, wist ik nog niet eens van het bestaan van deze titel. We hebben dus ook gewoon een "eigen" balletfilm, er is er een van vaderlandse bodem. Deze week gekeken: hoewel aardig in de richting van jeugdfilm vond ik de film tamelijk onderhoudend, vooral dankzij het geloofwaardige spel van Elaine Meijerink. Komt ie.


Het is even fors slikken voor de ambitieuze Irma. Zij is tot dan toe met enige afstand de meest talentvolle danser van haar balletgezelschap, ze is daarmee ook een behoorlijk lievelingetje van haar beschermende lerares mevrouw Shapiro. Geen vuiltje lijkt er aan de lucht, totdat daar plots de gracieuze Olga binnenstapt. Irma mokt en schikt zich in de competitieve sfeer die direct ontstaat. Bij de eerstvolgende auditie blijken zowel Olga als Irma boven de rest uit te stijgen, ze worden geworven voor een plek bij het Nationaal Ballet. 

Hoewel opponenten blijkt al snel dat de dames elkaar hard nodig hebben. Ja, Olga is beter en krijgt een leading role. Maar Irma blijkt een veel stabielere persoonlijkheid te hebben, een waar Olga juist in die wervelwind van gebeurtenissen behoefte aan heeft. Irma staat op het tweede plan, maar ziet al snel dat het helemaal niet fijn vertoeven is in de felle spotlights. Naast de pers en de aandacht heeft Olga ook nog eens last van een overambitieuze pappie, die de set platloopt en de pers probeert te bespelen. U snapt: ze stoten elkaar af en ze trekken elkaar aan. Hun tegenstrijdige karakters blijken complementair te werken. Bijna alles lijkt goed te komen. Bijna.

Met: Elaine Meijerink, Roos Englebert , Daniel Bossevain, Peter Paul Muller, Katelijne Damen, Jan Kooiman, Gijs Scholten van Aschat, Yannick Josefzoon

Sorry, Baby - Eva Victor

Sorry, Baby op IMDb (7,2)
 Sorry, Baby op Moviemeter (3,24)

Sorry, Baby op Wikipedia

Verdienstelijk speelfilmdebuut van de Amerikaanse Eva Victor die naar verluidt aanvankelijk naam maakte met olijke filmpjes op diverse social media voordat ze de stap naar het grote doek maakte. Ze maakte een film die ongetwijfeld zeer ambivalente gevoelens zal oproepen: hoewel continu doordrenkt van welhaast absurdistische humor pakt de film tegelijkertijd een heftig maatschappelijk onderwerp bij de lurven. Het werkte bij mij, maar ik weet niet of elke kijker het zo zal ervaren. Je moet sowieso een beetje van het Sundance-sfeertje houden, je moet wel tegen arthouse kunnen. Niet voor iedereen weggelegd, derhalve.

De regisseuse pakt zelf de hoofdrol. Ze is Agnes, een hyperslimme literatuurstudent die behoudend denkt en leeft. Ze staat niet al te lang stil bij wat de toekomst zal brengen omdat ze zichzelf simpelweg niet als oud en wijs kan voorstellen. Terwijl haar oude studiegenoten wegtrekken naar grote steden blijft zij in haar ijzige omgeving leven, bijna solitair leven zelfs. Af en toe seks met de buurman, die snel toehapt op haar wonderlijke verzoeken.

Haar hartsvriendin en voormalig huisgenote Lydie is verhuisd naar de grote stad maar komt regelmatig bezorgd langs om te kijken of het allemaal wel gaat met Agnes. Pas gaandeweg de film zien we waar haar zorgen vandaan komen: de briljante studente Agnes blijkt te zijn aangerand door haar destijds favoriete leraar. Welke stappen ze daarna ook zet, dat misdrijf blijft voor altijd haar wegen bepalen, ze komt er nauwelijks van los.

Met: Eva Victor, Naomie Ackie, Louis Cancelmi, Kelly McCormack, Lucas Hedges, John Carrol Lynch

FIN - song : Lia Ouyang Rusli - Sorry, Baby- Piano

Gezien in : Cinema Oostereiland

Bachelorette - Lesley Headland

Bachelorette op IMDb (5,3)
 Bachelorette op Moviemeter (2,37)

Bachelorette op WIkipedia

Amerikanen en humor, ik vind het meestal geen geslaagde combinatie. Te dik hout, te plat en zeer zeker te voorspelbaar. Toch probeer ik af en toe zo'n zelfverklaarde "komedie" te bekijken, omdat ik nu eenmaal als mede-filmquizmaker alle kraampjes op de markt af en toe een bezoek moet gunnen. Anders kan ik het ook niet verklaren dat ik aan films als deze begin (nou ja, soms zitten er wel een aantal ervaren acteursnamen in, dat helpt zeker bij het aanklikken).

Hoewel ze eigenlijk altijd mikpunt van spot is gebleven, nodigt de stevige Becky toch haar drie highschoolvriendinnen uit voor haar bruiloft. Vriendin Regan wordt zelfs de grote planner van het geheel, dus die moet echt aan de bak. De vier komen niet vaak meer samen, ze hebben elk hun eigen sores met relaties, werk en drankdrugs. Maar joh, dat schuiven we nu allemaal even opzij want we zijn hier voor Becky! Toch?
Nou ja, er gaat eerst wel een en ander mis met uit de hand gelopen feestjes waarbij ze zelfs de bruidsjurk weten te vernielen. Nu moeten ze toch midden in de nacht op pad om dat op te lossen, terwijl er ook nog eens allemaal ex- en aanstaande partners in de stad rondlopen!

Met: Kirsten Dunst, Isla Fisher, Lizzy Caplan, Rebel Wilson, James Marsden, Adam Scott, Ann Dowd

FIN - song : Proclaimers - (I'm gonna be) 500 miles

Love me love me not - Leila Sahir

Love me love me not op IMDb (6,2)
 Love me love me not op Moviemeter (2,85)

Op dit blog schreef ik al vaker over het fenomeen "telefilm": een kweekvijver van cinema-talent. Zowel beginnende regisseurs (filmstudenten vaak nog) als beginnend acteurs krijgen de kans om in een compact verhaal hun vaardigheden te etaleren en hun ideeën te ventileren. Gotta love that, al is lang niet elke uitvoering even geslaagd. Deze bijvoorbeeld: een iets te geforceerde poging om hip, schokkend en vlot te zijn, als je het mij vraagt. Zeer zeker zaten hier echter ook voldoende lichtpuntjes in, het was hoe dan ook een dynamisch geheel dat helaas gaandeweg begint in te zakken. Ik blijf de telefilms proberen, er zijn nog volop krenten te vinden. 

De film draait om de ADHD-persoonlijk van Ines. Zij is een wervelende erotisch dichteres, die in haar harde en openharitge poëzie de positie van de vrouw benadrukt. Ze deelt al haar geheimen met haar beste vriendin Maha, met wie ze een flat deelt. Ze heeft net weer een afwijzing van haar manuscript binnen, de dames - die elkaar al sinds de middelbare school kennen= besluiten het op een zuipen te zetten. Daar valt hun "No man Friday" plan al snel in het water omdat Ines voor de zoveelste keer een man opduikt die ze het toilet intrekt voor enige snackseks. De dames rollen al jaren zo, dus kijken er beiden niet van op.

De kentering komt echter wanneer Maha aankondigt te gaan samenwonen met haar vriend. Saai, aldus Ines. Burgerlijk, aldus Ines. Ze voelt zich eenzaam in haar huis en slaat volledig door in haar mannenverslindende gedrag. Dat gedrag zou inspiratie op moeten leveren voor haar erotische poëzie, maar het blijkt precies andersom te werken: de eenzaamheid slaat toe, ze mist haar vriendin maar heeft niet de tools om sorry te zeggen of haar gedrag te veranderen. Dan komt er plots toch interesse vanuit een uitgeverij: Ines veert op en besluit haar leven in stapjes te beteren. Tegelijk komt ze tot het besef dat haar poezie wel een oorsprong heeft, ze gaat wroeten in haar eigen verleden en komt tot een naargeestig besef.

Met: Nora el Koussour, Jade Olieberg

Motherhood- Katherine Dickmann

Motherhood op IMDb (4,6)
 Motherhood op Moviemeter (1,92)

Hoewel dit een aan vele kanten matige romkomedie is, heb ik me toch wel beziggehouden gevoeld. Dat komt voornamelijk door het fris ontwapenende spel van Uma Thurman. Door haar aanpak verzandt de film niet in een opeenstapeling van clichés. En toch een beetje wel (vandaar de matige waardering). 

Midlife all over. Eliza, halverwege 40, kan het nauwelijks allemaal bijbenen: de kinderen uit bed halen, ontbijten regelen, dagplanning maken met haar sullige man, kinderfeestje voorbereiden, boodschappen én shoppen. Het is teveel, zoveel is duidelijk. Gevolg van al deze rituele plichten is dat ze zich niet meer gewaardeerd voelt: niet meer sexy, niet meer nuttig, niet meer avontuurlijk. Terwijl ze vroeger als beginnend schrijfster toch zo veel te vertellen had.

Ze probeert een doorbraak te forceren door mee te doen aan een schrijfwedstrijd over moederschap, waarbij ze alle hierboven genoemde problemen op tafel legt. Dat ze daarbij ook het gedrag van andere moeders - en zelfs van intieme vriendinnen - meeneemt, veroorzaakt al snel ophef. Moet ze dan toch het roer maar weer omgooien, moet ze alle schepen achter zich verbranden en opnieuw beginnen? Oh wacht, eerst dat kinderfeestje nog.

Met : Uma Thurman, Anthony Edwards, Minnie Driver, 

FIN - song : Baby Flamehead - Desire

Quand vient l'automne (aka When fall is coming) - Francois Ozon

Quand vient l'automne op IMDb (6,9)
 Quand vient l'automne op Moviemeter (3,64)

Mijn tweede Ozon-film in ongeveer een week tijd. Het blijft wonderlijk om te zien hoe makkelijk de regisseur laveert tussen verschillende genres, iets wat ik eigenlijk verder vooral van een Michael Winterbottom ken. Niet alles is dan ook even goed, maar je herkent doorgaans de meesterhand wel. In deze film speelt hij met 'iedereen verdient een tweede kans', waarbij het beurtelings aan ons en aan de regie is om op het verkeerde been te staan voor wat betreft de bedoelingen van de hoofdpersonen. Dat is knap, het leidt tot een rustig kabbelend verhaal met een reservoir aan ondertonen en verwachtingen.

De gepensioneerde Michelle zorgt voor alles en iedereen in haar omgeving: haar tuintje, haar huisje, haar inwendige mens en ook haar beste vriendin Marie-Claude kan op steun rekenen. Michelle rijdt haar steeds naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van Marie-Claude, zijn tijd uitdient. Tijdens de boswandelingen kan haar vriendin haar ei kwijt over de zorgen voor de toekomst. Ondertussen plukken de dames paddenstoelen die Michelle wil gebruiken voor morgen, als haar dochter Valerie komt lunchen.

Dat gaat mis, er blijken foute paddenstoelen tussen te zitten en Valerie - toch al geen hoge pet op van haar moeder- legt bijna het loodje. Valerie verdenkt haar moeder van opzet, langzaam krijgen we inzicht in waar de wrok van de dochter vandaan komt: die heeft alles te maken met het ooit geheime verleden van moeder. Valerie vertrekt direct terug naar Parijs en ontneemt haar moeder daarmee de kans op een fijne vakantieweek met haar kleinzoon. 
Ondertussen komt Vincent vrij, hij krijgt van Michelle de kans om zijn bestaan opnieuw op te bouwen. Ze bezorgt hem klussen en financiert zelfs een nieuw project voor hem. In al zijn dankbaarheid gaat Vincent proberen te bemiddelen tussen Michelle en haar dochter maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Met; Helene Vincent, Josiane Balasko, Ludivine Sagnier, Pierre Lottin

Gezien op: Pathé Thuis

Mon crime (aka The crime is mine) - Francois Ozon

Mon crime op IMDb (6,5)
 Mon crime op Moviemeter (2,84)

Van regisseur Francois Ozon ben ik wat meer diepgang en gepsychologiseer gewend, maar dat is bij deze film ver uit beeld gehouden. De naam John Lanting kwam zelfs bij me op bij het bekijken van deze comedy-of-errors, het was eerder kluchtig dan een misdaadverhaal. Had me dus verkeerd voorbereid en dat had waarschijnlijk zijn weerslag op mijn waardering voor deze film. Een beetje "mwoah" nu.

Parijs, jaren 30 vorige eeuw. Madeleine, een nog niet al te succesvolle actrice heeft een afspraak bij een producent om te kijken of er een rolletje voor haar beschikbaar is. Ze is een knappe verschijning, de producent kan zich niet beheersen en randt haar aan. Bij thuiskomst in het appartement dat ze met haar beste vriendin (advocate Pauline) huurt, lucht ze haar hart. Dan: de bel! Er staat een politie-inspecteur aan de deur die komt vragen of zij misschien degene was die de producent bij of na haar bezoek heeft omgebracht. 

Na de aanvankelijke ontkenning ziet Pauline opeens een uitweg uit haar armoedige bestaan: als ze nu de moord - die niet door haar gepleegd is- alsnog bekent, is ze in ieder geval de komende tijd voorzien van onderdak en voeding, waarmee ze de aanstaande huisuitzetting kan voorkomen. De zaak komt voor, zowel Madeleine als Pauline grijpen met beide hand de kans aan om te shinen in hun eigen vak: Madeleine acteert een belaagde jonge vrouw, Pauline legt de nadruk op de wandaden van het patriarchaat. Er volgt vrijspraak en plots gaan de deuren voor Madeleine open: ineens staan roem en rijkdom bij haar op de stoep. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan: zowel de rechercheurs die de zaak niet los laten als de daadwerkelijke moordenaar kunnen flink roet in het eten van de dames gaan gooien.

Met: Nadia Tereszkiewicz, Rebecca Marder, Isabelle Huppert, Fabrice Lucchini, Dany Boon, Andre Dussolier

FIN - song : Philip Rombi - Final

FIN - song : Danielle Darrieux- Le bonheur c'est un rien

The year Dolly Parton was my mom (aka Dolly Parton is mijn moeder) - Tara Johns

The year Dolly Parton was my mom op IMDb (6,2)
 The year Dolly Parton was my mom op Moviemeter (3,22)

Prettige jeugdfilm waarin - op een lichtkomische manier- meerdere sociale problemen aan bod komen, om uiteindelijk te leiden tot wijze inzichten waar de kijker prima mee uit de voeten kan. Ik had regelmatig een glimlach om de mond, dus het werkte blijkbaar.

Elisabeth zit met zichzelf in de knoop. Meerdere meisjes in haar klas zijn al zover, maar bij haar wil het "groot meisje worden" maar niet lukken: elke dag checkt ze op het toilet of de eerste tekenen van menstrueren (en dus volwassen worden) zich al aantekenen maar nee, niets daarvan. Het maakt haar steeds meer tot een paria in de klas, zelfs bij haar beste vriendinnetje die na deze grote stap voorwaarts ook overstapt naar een andere vriendinnengroep. 

Maar dat is nog niet Elisabeth's grootste probleem: na een biologieles over bloedgroepen duikt ze in haar eigen gezinssituatie en ze ontdekt dat ze niet het biologische kind van haar ouders kan zijn: ze is geadopteerd! Haar vertrouwen in haar ouders verdwijnt als sneeuw voor de zon: waarom hebben ze haar hier nooit iets over verteld? Wie is ze eigenlijk, waar komt ze vandaan? 
Op haar kamertje draait ze de platen van haar heldin Dolly Parton en het onvermijdelijke gebeurt; in de teksten van de countryzangeres hoort Elisabeth de waarheid over haar eigen afkomst. Dolly móét haar moeder zijn, zo raak zijn de liedjes voor haar. Ze zoekt uit waar ze haar moeder, haar heldin, kan ontmoeten en sluipt het huis uit. Op de fiets naar Dolly!

Met; Julia Sarah Stone, Macha Granon, Rebecca Croll, Gil Bellows

FIN - song : Marie-Christine Depestre- The seeker

Alice, darling - Mary Nighy

Alice, darling op IMDb (5,5)
 Alice, darling op Moviemeter (2,43)

Getwijfeld of ik deze film moest gaan zien, want blijkbaar ga ik niet heel goed op de maniertjes van hoofdrolspeelster Anna Kendrick. Iets in mij maakt dat ik haar maniertjes niet goed trek, ik weet niet of het komt doordat ze in het schemergebied tussen comédienne en serieus actrice zit. Maar goed, de synopsis leek wel ok dus ik keek verder. En dat pakte goed uit want het verhaal ging serieus een betere kant op. Je moet er effe doorheen, zeggen ze dan. 

Eigenlijk heeft ze álles, onze hoofdpersoon Alice. Prima baan, leuke vriendinnen en een knappe creatieve gozer als vriend. Toch straalt ze dat geluk niet uit: er zal een reden voor zijn dat ze zo lang weifelend in de badkamer verblijft, er zal een reden voor zijn dat haar vriendinnen haar humeur niet goed kunnen peilen. Een van de meiden is binnenkort jarig, ze vragen Alice mee voor een weekendje in een huisje buiten. En dan beginnen de puzzelstukjes te schuiven.

Ze zit midden in de natuur, maar verblijft veel op haar telefoon. Veel berichten van haar vriendje, tegen wie ze gezegd heeft dat ze voor werk naar Minneapolis moest. Het is voor ons al een teken aan de wand dat ze niet gewoon tegen hem kan zeggen dat ze met vriendinnen weg gaat, al weten die niet dat ze dit leugentje om bestwil heeft gedaan. Het begint te wringen tussen de meiden, vooral de vastberaden Tess legt Alice het vuur na aan de schenen. Het dreigt helemaal fout te gaan tussen hen maar dat verandert bij klokslag als Alice toch kleine tipjes van de sluier oplicht door de meiden kleine details te vertellen over haar relatie.

Met: Anna Kendrick, Kaniehtiio Horn, Charlie Carrick, Wunmi Mosaku

FIN - song : Hannah Cohen - Baby

The Room Next Door - Pedro Almodovar

The Room Next Door op IMDb (7,0)
 The Room Next Door op Moviemeter (3,42)

Gevarieerde reacties gisteravond, toen wij (vrouw, dochter, ik) de goedbezette filmzaal verlieten. Wat had die malle Pedro Almodóvar, die veelzijdige regisseur, ons nu precies voorgezet? Was zijn eerste Engelstalige film niet iets te trouw aan het boek waarop het gebaseerd is? Waar de een het te toneelachtig vond, vond de ander dat de snelheid van het proces , met name de besluitvorming daarop, iets te kort door de bocht ging. Zelf stond ik er iets ruimhartiger in, ik heb inmiddels zoveel Almodóvar-films gezien dat ik weet heb van de bijzondere wijze waarop de productieve Spanjaard heikele onderwerpen aansnijdt (ik moest ook regelmatig aan "Hable con ella" denken tijdens het ondergaan van de film). Waar we het overigens sowieso over eens waren, was het fantastische kleurgebruik in de film én het onverbiddelijk goede acteerwerk van Swinton en Moore. Geen 100-procenter dus, maar zeer zeker een ruime voldoende.

Bij een signeersessie van haar laatste boek hoort Ingrid van een bekende dat haar oud-collega  en oude vriendin Martha ziek is, Ernstig ziek zelfs. Jarenlang hebben ze elkaar niet gezien, maar toch komt het bericht bij Ingrid hard binnen. Omdat ze nog niet aan nieuw werk bezig is, besluit Ingrid direct de koe bij de horens te vatten: ze gaat de volgende dag naar het ziekenhuis waar Martha ligt. 

Martha, een sterke persoonlijkheid maar helaas gezegend met een zwakke gezondheid, is aangenaam verrast door het weerzien en legt monter de situatie op tafel: ze vertelt over hoe ze als oorlogscorrespondente vele malen de dood in de ogen heeft gekeken, waardoor ze nu op een heel andere manier naar haar eigen naderende dood kijkt. Ingrid is weliswaar gechoqueerd door de openhartigheid van haar oude vriendin maar snapt haar beweegredenen wel. Ze trekt het contact stevig aan en bezoekt Martha wanneer ze kan: ook wanneer die in een periode tussen behandelingen in weer een tijdje naar huis mag.

Daar ten huize stelt Martha opeens haar vriendin voor een duivelse keuze: ze zegt dat ze graag wil dat Ingrid bij haar laatste dagen aanwezig is. Ze wil niet verder aftakelen en heeft voorbereidingen getroffen; op het darkweb heeft ze een euthanasiepil aangeschaft, die wil ze op een onbekende plek innemen waarbij ze dan Ingrid in de kamer ernaast wil hebben. Ze mag er niet in persona bij zijn (de zelfgekozen versnelling van de dood is immers strafbaar in de VS en hulp daarbij verstrekken is dat dus ook), het is voor Martha al voldoend als ze weet dat Ingrid in de kamer ernaast zit zodat zij zich op dat moment niet alleen zal voelen. Martha slikt. En slikt nog eens. Want hoewel ze natuurlijk alles voor haar vriendin over heeft, is dit nogal wat. Zr komt tot een besluit.

Met: Julianne Moore, Tilda Swinton, John Turturro

FIN - song : Alberto Iglesias - Closing Credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

White Berry - Sia Hermanides

White Berry op IMDb (6,0)
 White Berry op Moviemeter (2,89)

Licht filmpje over zware onderwerpen. Het redelijk geloofwaardige spel van hoofdrolspeelster Latifa Mwazi maakt dat deze Movies that Matter- film verteerbaar blijft

Ze moet met enige regelmaat vluchten voor haar leven, de jonge Shawna. Ze is geboren als albino en dat is in een land als Botswana een garantie voor doodsbedreigingen en geweld. Niet gek dan ook dat haar broer haar continu beschermt en geen moment van haar zijde wijkt. 

We skippen een decennium en zijn tussen de Rotterdamse flatgebouwen beland. Shawna heet inmiddels Grace en leeft een zoveel mogelijk teruggetrokken leven. Haar broer, inmiddels pakketkoerier geworden, brengt haar elke dag naar school. Grace boekt daar weliswaar successen, maar het gaat haar niet makkelijk af: ze is dan wel behoorlijk slim, ze heeft door haar albinisme last van slecht zicht waardoor het volgen van lessen een hele inspanning is. Daarnaast: ook in het multiculturele Rotterdam wekt haar verschijning bijzondere reacties op, ook hier op het schoolplein wordt ze gepest. 
Ze reageert het allemaal af door op haar kamertje te dansen op snoeiharde hiphopbeats. Dat blijkt uiteindelijk ook haar sleutel naar contact met andere jongeren: een danscrew uit de buurt laat haar aarzelend toe omdat haar moves toch echt wel heel bijzonder zijn. Grace fleurt op door de aandacht, maar is die aandacht wel allemaal even oprecht? Misbruik van haar vertrouwen ligt op de loer, maar Grace is bereid ver te gaan voor een beetje menselijke behandeling.

Met: Latifa Mwazi, Emmanuel Ohene Boafo

FIN - song : Rul Reis Maia & Albi X- Mwana ya Mboka

How to have sex - Molly Manning Walker

How to have sex op IMDb (6,5)

How to have sex op Moviemeter (3,16)

Aanvankelijk dacht ik dat ik in een filmversie van "Oh oh Cherso" terecht was gekomen, maar ik bleef toch kijken. Immers, deze film heeft vorig jaar bij ons in het filmhuis gedraaid en niet in de multiplex-bioscoop. Dan moet er dus wel iets meer achter zitten dan het platte vermaak waar je aanvankelijk mee geconfronteerd wordt. Louter om die reden zette ik de film niet na 10 minuten af: er moest toch wel íéts van catharsis, iets van bewustwording komen? Ja, dat kwam.

Direct na hun eindexamen, nog voordat ze de uitslag daarvan kennen, trekken de drie vriendinnen Tara, Skye en Em naar Griekenland om daar de stress van zich af te feesten. Een van de belangrijkste doelen die ze zich stellen is de ontmaagding van Tara, de meest bleue van de drie.

De kansen daarop liggen voor het grijpen, maar Tara houdt aanvankelijk de boot af: ze gaat wel mee in de liederlijke zuippartijen die de jongeren op het eiland aanrichten, maar ze laat zich daarbij (nog) niet verleiden tot het zo gewenste stapje verder. Nog niet de juiste bloke ontmoet, denken we aanvankelijk.

Steeds meer wordt duidelijk dat Tara minder impulsief is dan de andere twee, sterker nog: dat ze er nu eigenlijk pas achter komt hoe hard de vriendinnen eigenlijk met elkaar omgaan, soms op het gemene af. Dit terwijl ze zich óók nog eens zorgen moet maken om de uitslag van haar examen: in tegenstelling tot haar vriendinnen zijn haar resultaten steeds op het randje geweest: ze kan slagen, maar ze kan net zo makkelijk zakken. 

Terwijl Tara de vakantie voornamelijk in haar hoofd beleeft en dikwijls geforceerd een feeststemming voorwendt, doet daar opeens de kans op seks zich voor: zal ze dan inderdaad op dat Griekse strand haar maagdelijkheid verliezen? Is dat dan waar ze het allemaal voor doet? De groepsdruk zorgt voor verschrikkelijke ervaringen.

FIN - song : Romy & Fred Again - Strong

Faithfully Yours - Andre van Duren

Faithfully Yours op IMDb (5,8)
 Faithfully Yours op Moviemeter (2,77)

Doorsnee thriller, die oogt als een boekverfilming maar ik heb nog niet kunnen ontdekken op wiens boek dit dan gebaseerd zou moeten zijn. Hoewel an sich de regels van het spel wel aardig gevolgd worden en je beurtelings van verdenking kunt veranderen, kent de thriller te weinig verrassing om meeslepend te zijn. 

In de trein naar hun vakantiehuisje bespreken de vriendinnen het scenario voor het weekend. Ze hebben net allebei hun man gedag gezegd op het station maar dat zit de dames niet in de weg om een lijstje op te stellen van de heimelijke dingen die ze komend weekend gaan doen. Ze plannen het samen, maar de uitvoering zal onafhankelijk van elkaar zijn. Het belangrijkste is dat rechter Bodil met de modige leugens het alibi wil leveren voor de wilde Isabel. 

Isabel gaat namelijk helemaal niet met haar vriendin in een vakantiehuisje aan de Belgische kust zitten, nee: ze trekt direct voor geheime afspraakjes door naar het casinohotel en vervolgens naar een wilde fetishparty in een pakhuis. Bodil heeft hun beider telefoons en maakt keurig de foto's voor het thuisfront; de hotelkamer, de lezing die ze bezoekt van een Belgische hoogleraar (over leugens en halve waarheden, mind you): het thuisfront denkt dat de dames een gezellige tijd samen hebben.

Terwijl Isabel feest, brengt Bodil de nacht door met de charmante lezing-hoogleraar. Als ze vanaf het strand terugkeert bij het huisje vindt ze een grote plas bloed in de entree, die alleen maar van Isabel afkomstig kan zijn. Wel bloed, wel sporen van braak maar nergens een lichaam; de politie verdenkt Bodil van meet af aan. Die moet haar functionele rechtvaardigheid laten varen en raakt steeds meer verstrukt in een web van leugens. Inmiddels zijn zowel haar man als de man van Isabel overgekomen naar het huisje en is ook haar zus onverwacht langs geweest: de spanningen onderlingen lopen hoog op.

Met: Bracha van Doesburg, Elise Schaap, Nasrdin DChar, Gijs Naber, Matteo Simoni, Hannah Hoekstra

FIN - song : Nona- Victorious

Okedoeibedankt - Nicole van Kilsdonk

Okedoeibedankt op IMDb (7,9)
 Okedoeibedankt op Moviemeter (3,50)

Als filmliefhebber kom je langs vele genres, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het genre "jeugdfilm" de laatste tijd ietwat verwaarloosd heb. Natuurlijk komt er zo af en toe eentje langs, maar de tijden dat ik coördinator was van de kinderfilmcommissie en daarin steeds bij Cinekid aansloot, liggen lang achter me. Ook zijn mijn eigen kinderen inmiddels volwassen vrouwen, dus het hóéft niet. Maar soms doe ik het toch, omdat jeugdfilms vaak nog een frisse blik op de samenleving geven waarbij vriendschap en idealisme gewoon nog legitieme dingen zijn. Daarom deze. En ik ben blij dat ik m gekeken heb.

Tiener Jamie heeft net de verhuizing naar een instelling achter de rug. Hoewel haar ouders haar overladen met liefde, kunnen ze niet garanderen dat hun dove dochter het beste onderwijs krijgt dat haar kan voorbereiden op de horende wereld daarbuiten. Hoewel ze natuurlijk direct de warmte van thuis mist, lukt het Jamie om aansluiting te vinden bij de medebewoners en de begeleiding. Vooral de ietwat opstandige Imane trekt daarbij haar aandacht. Imane lijkt te doen waar ze zin in heeft en heeft daarbij het voordeel dat ze niet geheel doof is, maar slechthorend. 

Als haar ouders bellen dat ze komend weekend niet naar huis kan komen omdat ze plots naar oma in Parijs moeten, is Jamie in paniek. Haar oma (ook doof) is haar alles en ze baallt ervan dat ze niet bij haar kan zijn. Dat is dus buiten Imane gerekend: die zegt toe haar backup te zijn ("Je logeert bij mij dit weekend") maar beraamt ondertussen een totaal ander plan: de meiden gaan naar Parijs. Aanvankelijk met de trein maar dat gaat niet helemaal goed. Tickets kwijt, uitstappen, andere manieren zoeken. De meisjes zijn nu op elkaar aangewezen om te overleven in de harde mensenwereld én ondertussen Parijs te bereiken. Dat gaat niet zonder slag of stoot, bijzondere ontmoetingen en nieuwe vriendschappen onstaan. Maar mijn filmkijkershart zegt: ze gaan het halen!

Met : Mae van de Loo, Douae Zine el Abedine, Josephine Koning, Bente Jonker, Petra Karlas

FIN - song : Coastfield- Okedoeibedankt