Sense and Sensibility - Georgia Oakley

Sense and sensibility op IMDb (7,2)
 Sense and sensibility op Moviemeter (3,12)

Sense and sensibility op Wikipedia

Na een heerlijk midweekje eropuit-met-de-trein kwamen we vrijdagavond laat weer terug in het eigen stulpje. Na de gebruikelijke was- en opruimklussen bleek het een natte dag, dus zochten wij de droogte en warmte van de filmzaal op om daar de voorpremière van deze Jane Austen - boekverfilming te ondergaan. Vrouwlief keek in de trein terug nog eens naar de eerdere beroemde versie van Ang Lee, die ik vijf jaar geleden nog eens bekeken had. We keken met speciale interesse naar het spel van Daisy Edgar-Jones, de jonge actrice die sinds "Normal People" geen fout meer kan doen bij ons. Zij stelde opnieuw niet teleur, hoe fijn is dat? Veel aandacht ging ook naar Esmé Creed Miles (voor mij een fris nieuw gezicht) en naar wat meer gearriveerde gezichten als George Mackay en Fiona Shaw. De film is iets donkerder dan de inmiddels 30 jaar oude versie, dat werkte enigszins remmend maar het kwam uiteindelijk nog best goed met dit bekende verhaal.

Het valt de zusjes Dashwood zwaar: als hun vader overlijdt, gaat het beheer van hun mooie landgoed Norwood over in de handen van hun broer. Patriarchaat he, dus de meisjes kunnen hoog en laag springen maar ze worden gedwongen te verhuizen naar een schamel huisje kilometers verderop. Hun broer kunnen ze het nog wel vergeven, maar die hebberige vrouw Fanny van hem, die is verschrikkelijk. Met vileine opmerkingen maakt ze duidelijk dat de meisjes de armoede in gedrukt gaan worden en dat alles in dit huis voortaan door haar handen zal gaan. 

De enige weg uit dat armoedige vooruitzicht is het aan de haak slaan van een welstandige man. Klinkt simpel, de zussen zijn tamelijk knappe vrouwen dus dat moet wel gaan lukken. Echter: de mannen van die tijd weten dat ze goud aan hun kont hebben hangen, ze weten dat ze het voor het uitkiezen hebben. Waar de bescheiden Elinor met de nodige Sense haar ogen richt op de onbereikbare Edward Ferrars, kijkt de flamboyante Marianne Dashwood boordevol Sensibility alle kanten op: een rijke en knappe kerel mét een beetje standing, voor minder gaat ze het niet doen. Wat wordt het: een aaneenschakeling van bedrog en teleurstellingen of zie ik daar toch iemand op een wit paard aankomen?

Met: Daisy Edgar-Jones, Esmé Creed Miles, Caitriona Balfe, Tom Brooke, George Mackay, Fiona Shaw, Herbert Nordrum, Stacy Martin, Frank Dillane, Chloe Pirrie

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Roger Goula - Sense and Sensibility

FIN - song : Sjaella Sjaella - The trees they grow so high

500 Miles- Morgan Matthews

500 miles op IMDb (7,3)
 500 miles op Moviemeter (4,25)

500 miles op Wikipedia 

Mensen die het boek "Charlie and me" van Mark Lowery hebben gelezen, waren voorbereid. Zelf was ik dat dus niet. En maar goed ook want de geniale plottwist die naar de achtergronden van dit verhaal leidden, redden de film compleet. Tot die tijd was het op meerdere fronten matige acteerwerk soms storend. Daarnaast: tegen de typecasting van het jonge knulletje moet je opgewassen zijn (mijn vrouw vond hem een irritant mannetje en kwam daardoor lastig in de geloofwaardigheid van zijn belangrijke rol). Voor mij stond daar wel tegenover dat de ongenaakbare Bill Nighy hier wéér een sterke rol neerzet waarin hij niet zo typisch aristocratisch en superieur moet zijn als anders. Nighy is sterk, Clare Dunne is oké, het is leuk om Roman Griffin Davis te zien opgroeien en ook de bijrol van Maisie Williams is fijn. Genoeg om de film tot een goed einde te brengen. En die plottwist, mensen, dat was het betere inpakwerk.

We worden met orkaankracht het gezin ingetrokken: de premature geboorte van jongste zoon Charlie zal het verdere bestaan van het gezin bepalen. Charlie is hyper, Charlie is astmatisch en Charlie is onverschrokken. Handen vol hebben moeder, vader en grote broer Finn aan hem. Het zorgt voor spanningen maar het zorgt ook voor heerlijke ontlading. Beide jongens hebben een prachtige uitlaatklep: opa John, die in de wonderschone Ierse kustplaats Dingle woont. Daar spotten ze aan de kust met regelmaat de speelse dolfijn Fungie, die zich elke dag op vaste tijden even boven water vertoont. Charlie wordt fan, knuffel onder het kussen et cetera: Fungie wordt zijn imaginaire speelmaatje.

Maar dan: Finn hoort zijn ouders ruziën, hoort ze zelfs dingen zeggen als "maar Charlie blijft bij mij! Nou, dan neem ik Finn mee". De ouders staan onder spanning, zoveel is duidelijk. Ook de herhaaldelijke telefoontjes van opa worden niet beantwoord: opa is duidelijk de zondebok geworden en ziet zijn kleinkinderen niet meer. Finn wacht de aanstaande scheiding van zijn ouders niet af en neemt Charlie mee op een onverantwoorde trip: met trein, ferry en bus gaan ze vanuit het Engelse Sheffield opa proberen te bereiken aan de westkust van Ierland. Een helletocht van 500 miles, zonder geld en zonder volwassen begeleiding. Hoe dan? 

Met: Bill Nighy, Clare Dunne, Roman Griffin Davis, Eoin Duffy, Dexter Sol Ansell

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Jamie Duffy- Into the west

Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

Marrowbone - Sergio G. Sanchez

Marrowbone op IMDb (6,7)
 Marrowbone op Moviemeter (3,14)

Marrowbone op Wikipedia

Doorgaans laat ik deze (softe horror) films ongezien, voor mij is "horror" geen aanbevelend label. Maar bij deze twijfelde ik: wát een interessante cast zeg. Om te beginnen met: George Mackay, het wanhopige bleekgezicht uit '1917'. Op de voeten gevolgd door Anya Taylor-Joy, die hier opnieuw hoge (en grote) ogen gooit. Daar voegen we nog een snufje Mia Goth aan toe, nomen est omen. Mooi rijtje toch? KLIK!

Ja, ze zijn best blij maar toch niet helemaal. Het gezin (moeder, twee oudere zoons, een dochter en tenslotte nog een speels jongetje) hebben hun nieuwe huis bereikt maar iedereen twijfelt nog. Moeder maakt aan die twijfel een eind door letterlijk een streep te trekken: "Als we hier over de drempel stappen, zijn onze herinneringen vervlogen en is er alleen nog maar toekomst". 

Hoewel ze allen die stap zetten, blijkt de uitvoering nog zo makkelijk niet. Immers: de herinneringen wegen zwaar op het hele gezin. Ze blijken gevlucht voor een gewelddadige en moordlustige vader die een dusdanige stempel op hun verleden drukt dat ze dat verleden moeten uitwissen: een nieuwe familienaam en oudste zoon Jack als familiehoofd. Moeder is zwaar ziek en weet net voor haar overlijden Jack op het hart te drukken dat ze nog even onder de radar moeten blijven tot hij de leeftijd van 21 bereikt. Pas dan kan hij ook officieel de kar van het gezin trekken. U begrijpt: die verjaardag, die ligt mogelijk nét iets te ver buiten bereik.

Met; George Mackay, Anya Taylor-Joy, Mia Goth, Charlie Heaton, Matthew Stagg, Kyle Soller

FIN - song : Fernando Velazquez- Marrowbone

The Gullspang Miracle (aka Miraklet i Gullspang) - Maria Fredriksson

The Gullspang Miracle op IMDb (6,9)
 The Gullspang Miracle op Moviemeter (3,21)

The Gullspang Miracle op Wikipedia

Een documentaire die destijds in de filmpers aardig wat stof deed opwaaien. Maar ik was niet overtuigd, ik ben hem niet gaan kijken in de filmzaal. Toen ie anderhalf jaar later op tv werd uitgezonden, nam ik hem wel op. Er ging vervolgens weer bijna een jaar overheen voordat ik hem aantikte. Wat zegt dat allemaal? Voor mij is het een indicatie dat ik twijfel: we wéten dat het een verfilming achteraf is van een documentaire-verhaal maar ik worstel met hoe deze film te interpreteren. Mij bekroop teveel het gevoel van een gedramatiseerd verhaal, waardoor het meer film dan documentaire werd. Dat doet niets af aan de spraakmakendheid van het plot zelf: áls, ik zeg ALS, dit waargebeurd is, is het een bizarre geschiedenis. We gaan naar Scandinavië, om te beginnen naar Zweden.

De zussen May en Kari dragen leed en geheimen met zich mee, dat zien we vrij snel. Familiegeheimen met name. We lichten een tipje van de sluier op als ze gaan kijken voor een huisje in het Zweedse plaatsje Gullspang. Het huis an sich is niets bijzonders, maar de verkoopster van de woning, de gereserveerde Olaug, komt ze uitermate bekend voor: wat lijkt deze vrouw op hun omgekomen zus Astrid! 

De zussen praten na, kopen de woning en zoeken daarna - op zoek naar verklaringen- contact met Olaug. Zoveel overeenkomsten zien ze, maar die blijken voornamelijk uiterlijk te zijn. Verschillen zijn er minstens zo veel: religieus vs atheïstisch, intellectueel versus kleinburgerlijkheid, warme openheid versus karakterologische geslotenheid. We komen in een nature vs nurture-verhaal waarbij zelfs DNA-tests niet de gewenste opheldering brengen. De grote vraag blijkt óf men eigenlijk wel nader tot elkaar wil komen. 

FIN - song : Nidarosdomens Guttekor- Alltid freidig Nar du gar

Michael - Antoine Fuqua

Michael op IMDb (7,4)
 Michael op Moviemeter (3,52)

Michael op Wikipedia

Ter zelfverdediging wil ik aanvoeren dat het voor het eerst die week was dat ik een avond samen met mijn vrouw op de bank kon zitten. Weekhart als ik ben, gaf ik haar de beslissende stem in de keuze "welke film gaan we vanavond kijken?" Deze dus, een film die ik in de zaal zorgvuldig ontweken had en waar ik ook fors verdeelde publieke reacties op had gelezen. Toch doen he, alles voor de liefde immers. Omdat ik dus een gekleurde voorkennis had over zowel de film als over de hoofdpersoon in real life ging ik op andere dingen letten dan die normaal in een biografie voorbij komen. We kijken namelijk naar een witwasfilm (note to self: geen "Thriller" zeggen) van Antoine Fuqua, meneer MJ komt er als een heilige uit. Ietwat wereldvreemd maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk gezien het strakke tempo en dito regime waarin hij naar volwassenheid geslagen werd: zijn vader komt er niet goed vanaf, maar wordt in deze film wel meesterlijk neergezet door topacteur Colman Domingo. Zijn rol maakt al veel van de film goed, daarnaast kweek je her en der sympathie voor personages als de persoonlijk beveiliger en voor zijn zwakke moeder. En die muziek natuurlijk, die is en blijft pakkend. Niks had ik met de quasi-stoerheid die Michael Jackson op video en podium neerlegde, maar zijn songs en zijn dansmoves zijn natuurlijk voor eeuwig bruikbaar. En herbruikbaar.

De knoet gaat erover in huize Jackson. Vader Joseph drillt op spartaanse wijze zijn vijf zoons tot een zang- en dansorkest. Vier van de vijf zijn matig getalenteerd, maar dat wordt allemaal gecompenseerd door de oceaan aan begaafdheid die jongste zoon Michael overspoelt. Dat joch kan alles: zingen, dansen, publiek bespelen, componeren en liedjes schrijven. Vader ziet gouden bergen en dito inkomsten, maar dan moeten de jongens wel doen wat pappie zegt. Nee, wat pappie schreeuwt. Wat pappie afdwingt. En wat pappie mept!
Aanvankelijk gaat Michael daarin mee, hij geniet mateloos van de aandacht die op podia en in studio's krijgt. Maar als hij dan toch enige mate van volwassenheid bereikt, in jaren althans, begint de wens voor een eigen carrière, voor een muzikaal leven dat verder gaat dan zijn broers aankunnen. Dat pad gaat hij op, u kent het vervolg mogelijk beter dan ik, maar het leidt wel tot een verdere confrontatie met zijn vader. Michael doet stoer op het podium: hij sist, hij bijt, hij grijpt in zijn kruis en zucht en steunt. Maar we weten dat hij doet alsof. Dat hij van binnen een softie is die een confrontatie uit de weg gaat omdat hij dan mogelijk zijn broers en zijn zachte moeder nooit meer kan omhelzen. Who's bad?

Met: Jaafar Jackson, Nia Long, Colman Domingo, Juliano Valdi, 

FIN - song : Jacksons- Medley: I want you back/ABC/The Love you save

Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton/ Valerie Faris

Little Miss Sunshine op IMDb (7,8)
 Little Miss Sunshine op Moviemeter (3,67)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Little_Miss_Sunshine

Vrouwlief nam voor het bekijken van een serie een vers abonnementje op een streamer. Nadat ze daar doorheen was, bladerde ze door de filmtitels waarbij ze me veelvuldig op mogelijke kandidaat-titels wees. Totdat ze bij deze kwam! "Wil je deze nog een keer met mij kijken?", was haar vraag toen we na een intensieve saunadag op de bank zaten. "Direct" was mijn reactie. Hoewel ik de film al zolang niet meer gezien heb dat ie op dit filmblog alleen maar in verwijzingen voorkwam, wist ik dat de eerdere kijkbeurten van deze fijne film over een disfunctioneel gezin boordevol sociale problemen me uitermate tevreden hadden gesteld. Na een jaar of 17, 18 dus maar weer eens opnieuw ingeklokt op Greg Kinnear, Toni Collette, Alan Arkin, Paul Dano, Steve Carrell en natuurlijk de verfrissende debutante Abigail Breslin. Wat een feest was het weer om deze moderne klassieker te bekijken!

Sheryll Hoover racet naar het ziekenhuis waar haar broer Frank bijkomt na een suïcidepoging. Frank mag niet alleen zijn, dus neemt zij hem tijdelijk in huis. Of dat slim is, weet niemand: haar gezin staat namelijk op het punt om totaal uiteen te vallen: haar partner Richard heeft een dubieuze investering gedaan om zijn bedrijf van de grond te krijgen, zoon Dwayne heeft al zes maanden met niemand meer gecommuniceerd omdat hij een plek op een pilotenopleiding wil afdwingen, haar schoonvader Edwin is een losgeslagen cokesnuiver die alle mores opzij heeft gezet en haar dochter Olive is weliswaar schattig maar is volledig geobsedeerd door beautycontests (en ze ziet er niet echt uit alsof ze er daar ooit een van zou winnen). 

Sheryll houdt alle ballen in de lucht, er vallen geen slachtoffers. Totdat.... de familie een telefoontje krijgt dat dochter Olive haar 2e plaats bij een eerdere wedstrijd mag inruilen voor een gouden plak. De winnaar is gediskwalificeerd en daardoor komt er nu ook een ticket vrij voor deelname aan de grote landelijke finale van "Little Miss Sunshine". Door het dolle heen, niet meer te houden is ze. Er zit voor de familie niets anders op dan het oude Volkswagenbusje af te stoffen en in te schepen voor de lange reis naar Californië. Een weg met hindernissen.

Met: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Alan Arkin, Paul Dano, Abigail Breslin

FIN - song : Devotchka- How it ends

Peaky Blinders: The Immortal Man - Tom Harper

Peaky Blinders: The Immortal Man op IMDb (6,9)
 Peaky Blinders: The immortal man op Moviemeter (2,91)

Peaky Blinders op Wikipedia

Voor wie de afloop van het zesde (!) seizoen van de meeslepende serie "Peaky Blinders" niet bevredigend vond, is er nu de film. De eerste film over deze gewelddadige groep en dan moet ik daar natuurlijk iets over schrijven. Ik was wel geporteerd van de serie, in ieder geval de eerste drie seizoenen. Tevens ben ik gecharmeerd van het intense acteerwerk van Cillian Murphy, die een intense blik paart aan vaak mooi sociaal gedragen rollen. Voeg daaraan toe het modeaspect (ineens zag je overal mannen in Peaky-style) en de immer uitstekende muziekkeuze (ook deze soundtrack is weer volop raak) en je hebt een cocktail voor succes. Maar goed, nu de film. U ziet dat ie in de eerste week van beschikbaarheid nog niet de zeven als waarderingscijfer haalt, aan u om te zien of dat terecht is.

1940. Tommy Shelby leeft ver teruggetrokken van de Birminghamse stoomketel waar hij zijn gevaarlijke reputatie opbouwde. Zijn gewelddadige verleden achtervolgt hem, hij slaapt niet goed (en dat is zacht uitgedrukt). De Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start als zijn oude stad gebombardeerd wordt door de genadeloze Duitsers. Reden voor Tommy's zus Ada om haar broer op te zoeken: of hij terug wil keren naar Birmingham om orde op zaken te stellen. Daar is de vlam helemaal in de pan geslagen nu Tommy's zoon Duke (een opnieuw sterke Barry Keoghan) de Peaky Blinders-bende op nog agressiever wijze leidt dan Tommy ooit deed. De ene Rom Baro is de andere niet.
Tommy twijfelt, het liefst blijft hij alleen met zijn zondige gedachten die hij nu in een boek aan het verwerken is. Maar Ada volhardt: ze meldt Tommy dat de Duitsers een misdadig fascistoïde plan hebben beraamd, dat ze door zijn zoon willen laten uitvoeren. 
Het wordt niet alleen een strijd van Engelsen tegen Duitsers, het wordt er ook een van vader tegen zoon.

Met: Cillian Murphy, Tim Roth, Barry Keoghan, Rebecca Ferguson, Sophie Rundle, Stephen Graham, Packy Lee, Ned Dennehy

FIN - song : Bela Bartok - Lankum & Grian Chatten - Hunting the Wren

Pink Moon - Floor van der Meulen

Pink Moon op IMDb (6,8)
 Pink Moon op Moviemeter (3,24)

Pink Moon op Wikipedia

Gezinsdrama-film die gaandeweg aan kracht wint. Omdat ik vooraf wist dat deze niet als NL-romkom bedoeld was, bleef ik kijken en dat betaalde zich alsnog uit. Johan Leysen- de Vlaamse acteur die een jaar na de opnamen overleed- is eigenlijk altijd goed, maar ook de Nederlandse sterren komen gaandeweg steeds beter op hun positie te staan. 

Het eten wordt koud. Niet doordat het slecht voorbereid is door papa, integendeel zelfs: de zoon en dochter laten het staan omdat ze volledig verrast worden door wat hun vader daar aan tafel zegt: "Natuurlijk gaan we binnenkort mijn 75e verjaardag vieren, maar ik zeg jullie nu al dat een 76e er niet gaat komen". Daarmee bedoelt hij niet dat hij stopt met het vieren van de feestelijke dagen, nee: hij meldt dat hij een einde aan zijn leven gaat maken. "Het is wel mooi geweest", zegt hij, "nu kan ik alles nog en ik wil niet dat ik eindig als een behoeftige en zieke man.". 
Hoewel de kinderen aanvankelijk eenduidig reageren, komt daar langzaam verandering in: waar de zoon en schoondochter nog enigszins begrip kunnen opbrengen voor papa's keuze (en zelfs beginnen met de administratieve en sociale voorbereidingen) slaan bij dochter Iris alle stoppen door. Ze gaat voorbij alle emotionele fasen: onbegrip, boosheid, verdriet, afstandelijkheid, instemming en hulpvaardigheid. Ze besluit haar kansen te pakken: nu ze nog de kans heeft om nader tot haar vader te komen, doet ze daar alles voor. Ze zet haar baan on hold, ze trekt bij pappie in en begint met hem te praten. Komt er wederzijds begrip?

Met: Julia Akkermans,Johan Leysen, Eelco Smits, Anniek Pheifer 

FIN - song : JJ Cale - Magnolia

Goodbye June - Kate Winslet

 

Goodbye June op IMDb (6,7)

Goodbye June op Moviemeter (3,25)

Goodbye June op Wikipedia

Toch nog een kerstfilm meegepakt, al was dat helemaal niet mijn intentie. Ik kwam af op de ongelooflijk fijne cast: een lijstje namen die me deed denken dat dit niet mis kon gaan. Oké, een tamelijk sentimentele draak werd het uiteindelijk, maar als je daarvoor in de tussentijd zo getrakteerd wordt op een trits aan heerlijke acteurs vergeef je dat de maakster wel. Sterker nog: je vergeet dat het eigenlijk een heel triest filmonderwerp behandelt: hoe terminale ziekte kan omslaan in positieve krachten.

Als de nog immer thuiswonende zoon hoort dat de theeketel wel heel lang blijft fluiten én dat ondanks luid roepen zijn dementerende vader ook niet toesnelt, weet hij dat het mis is. Dat blijkt: moeder ligt op de keukenvloerm ze is er ernstig aan toe. Hup naar het ziekenhuis! Hij belt ondertussen twee van zijn drie zussen, de twee blijken met elkaar in onmin te leven dus hij weet dat de sneeuwbaltelefoon niet zal gaan werken. Oudste zus Julia neemt de verantwoordelijkheid om ook de in de VS verblijvende zweefzus Helen te verwittigen: deze laat haar yogalessen voor wat ze zijn en stapt onmiddellijk op het vliegtuig. 
Oma June krijgt te horen dat ze uitbehandeld is, of nee: de kinderen krijgen dat te horen, ze laten oma nog even in de waan dat ze mogelijk kerst alweer thuis kan vieren. De machine gaat in werken: bezoekrooster, kleinkinderen voorzichtig informeren, plannen maken voor vader en zorgen dat moeder een zo goed mogelijke tijd heeft terwijl ze langzaam de palliatieve zorg in gaat. Het blijkt een lastig schema: Julia en Molly praten amper met elkaar, zoon Connor heeft moeite om zijn emoties te plaatsen en vader Bernie ziet de ernst van de situatie helemaal niet in. Brei daar maar eens een soepel lopend familiescenario aan: hoe zorgen we dat oma de kerst haalt?

Met: Helen Mirren, Timothy Spall, Kate Winslet, Andrea Riseborough, Toni Colette, Johnny Flynn, Stephen Merchant, Fisayo Akinade

FIN - song : Ben Harlan - Goodbye June
FIN - song : Gregory Porter - Good Goodbye

Left-Handed Girl (aka Zuopiezi nuhai) - Shih-Ching Tsou

Left-handed girl op IMDb (7,4)
 Left-handed girl op Moviemeter (3,85)

Left-handed girl op Wikipedia

Uit ervaring weet ik dat linkshandigen een (kleine) achterstand hebben, de wereld is ingericht op rechtshandige mensen. Daar staat tegenover dat van linkshandige mensen gezegd wordt dat ze daarmee een extra stukje creativiteit nodig hebben, creativiteit die later weer bij alles van pas  kan komen. Dit gezegd hebbende zag ik in deze prettige allegaartjes-film dat er in sommige culturen en geloven ook nog een bijgelovige component aan linkshandigheid kan zitten, eentje die de persoon in kwestie aardig dwars kan zitten. 
Nog even over dat allegaartje: als je deze film gaat zien, ga je kijken naar een komedie met een hard-realistische sociale inslag die gaandeweg een tragiek oplevert die raakt aan Festen-invloeden. Bent u er nog?

Na een aantal jaren afwezigheid keren ze terug in Taipeh: de jonge guit I-Jing, haar grote zus I-ann en hun zorgzame én bezorgde moeder Shu-Fen. De terugkeer is niet geheel vrijwillig, we lezen al gauw dat hier een beëindigde relatie aan voorafging. De afwikkeling van die relatie bezorgt moeder veel hoofdbrekens en financiële zorgen, ze zal hard moeten werken om het gezin draaiende te houden. Ze huurt een eetstalletje op de drukste avondmarkt van de stad en probeert al sappelend drie hoofden boven water te houden. Die druk gaat ten koste van de aandacht voor haar gezin: oudste dochter I-ann moet ook aan het werk voor een stukje huishoudgeld, de kleine I-jing laveert daar tussendoor. 
Soms wordt I-jing gestald bij de dubieuze opa en oma, wat verwarrend werkt voor het meisje: oma is alleen maar bezig met dubieuze handeltjes voor haar in Shanghai wonende zoon, terwijl opa zijn kleindochter blijft aanspreken op haar linkshandigheid: "de linkerhand is een instrument van de duivel", zo probeert hij het meisje bij te sturen. Die banvloek doet wat met I-jing, die overigens ook  inziet dat je dat label ook in je voordeel kunt gebruiken.

Met: Nina Ye, Shih-Yuan Ma, Janel Tsai, Teng-hui Huang 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Bleeding Fingers - Ouch potato

Nawi: Dear Future me - Valentine Chelluget/Apuu Mourine/Kevin Schmutzler

Nawi op IMDb (7,8)
 Nawi op Moviemeter (3,50)

Nawi op Wikipedia

Hoewel de film aan het eind behoorlijk richting drakerig ging, haalde het op waarheid gebaseerde "NAWI' bij mij toch een ruime voldoende. Prachtige beelden, een niet onverdienstelijk spelende piepjonge actrice en vooral het hard-realistiche sociale verhaal: samen wint het uiteindelijk de kijker. Want wees eerlijk: hoe vaak zie je nu eigenlijk puur Afrikaanse films? Hup. richting de voorpremière dus. 

"Six camels, eighty sheep and a hundred goats. That's me."
Ze kan er amper van slapen: het allesbepalende examen komt er aan. Het examen dat de op het platteland van Noord-Kenia geboren Nawi de kans moet geven op een betere toekomst. Ze droomt van een betere toekomst (niet zo gek als je het plaggenhutje ziet waar ze met haar familie opgroeit): als ze hier goede resultaten haalt, kan ze naar Nairobi voor vervolgonderwijs waarna de wereld voor haar open ligt en ze elke richting uit kan die ze wil kiezen. En ja hoor: ze slaagt met glans, haalt de beste cijfers van de hele provincie en wordt daarvoor zelfs door de Keniaanse staatstelevisie voor geïnterviewd.
Gebakken eitje dus, die toekomst. Mooi niet.
In de stam waarin Nawi opgroeit, gelden andere regels: de mannen bepalen als familiehoofd je toekomst. En aangezien Nawi's pappie onder een boel drank andere afspraken maakt met de potige volwassene Shadrack wordt er een deal gesloten: in ruil voor een beste hoeveelheid vee (Six camels, eighty sheep and a hundred goats") wordt Nawi uitgehuwelijkt. Weg toekomst, weg opleiding. Ze moet trouwen en kinderen baren: dat ze nog geen 14 jaar is, maakt voor de traditionele stam niet uit. Hoe ze ook protesteert, haar vader blijft onverbiddelijk en wijst op haar verantwoordelijkheid: door haar huwelijk met Shadrack kan het hele gezin (vader, zijn meerdere vrouwen en dito kinderen) overleven. Nawi legt zich er niet zo maar bij neer.

Met: Michelle Lemuya Ikeni, Joel Liwan, Michelle Tiren, Benson Ochungo Obiero, Ben Teke

Gezien in : Cinema Oostereiland

Atonement - Joe Wright

Atonement op IMDb (7,8)
 Atonement op Moviemeter (3,57)

Atonement op Wikipedia

Aan deze film kleeft nogal wat. Voor mij dan, he, dat kan voor u heel anders zijn. Daar is de haat/liefde verhouding die ik met het acteerwerk van hoofdrolspeler Keira Knightley heb (de ene ontwapenend sterk, de andere keer alleen maar maniertjes en mimiek). Er is de kennismakende rol van Saoirse Ronan, die hier haar eerste bepalende rol speelt. Maar boven alles telt voor mij dat dit de openingsfilm was van tweede lokale filmfestival: we hadden toen nog geen eigen meerzalentheater, dus moesten de grotere films worden vertoond in de lokale schouwburg, wat ons de verplichting gaf om 850 stoelen te verkopen voor de opener van het festival. Wat lukte, dat kan ik wel zeggen. Vier jaar later hadden we een eigen theater en ik durf wel te zeggen dat het succes van de filmfestivals (de Hoornse Filmdagen) zeker aan die realisatie hebben bijgedragen. Reden genoeg voor een nieuwe kijkbeurt.

Eind jaren 30, het Britse platteland. De Britse aristocratie ruikt nog geen onraad: op het landgoed waar de zussen Briony en Cecilia met hun moeder en haar personeel wonen, is het een komen en gaan van notabelen en industriëlen. Briony is een creatief meisje dat hele toneelstukken schrijft, toch voelt ze zich miskend. De knappe Robbie (zoon van de huishoudster) heeft namelijk alleen maar aandacht voor haar oudere zus Cecilia, het maakt haar jaloers. Dermate jaloers dat ze zint op wraak: wanneer haar neefjes en haar nicht op bezoek zijn, wordt die laatste tijdens dat bezoek aangerand. Briony is toevallig getuige van deze gebeurtenis, maar ze maakt er een ander verhaal van: om haar zus klem te zetten verzint ze dat Robbie degene was die de aanranding pleegde. De onschuldige Robbie wordt opgepakt en draait de bak in.

Vervolgens breekt de oorlog uit: Robbie tekent in voor het soldatenbestaan om aldus uit de gevangenis te komen. De beide zussen - uiteraard gebrouilleerd geraakt- gaan als verpleegkundigen aan de slag. Briony hoopt dat ze haar fout kan rechtzetten, stiekem hoopt ze dat Robbie tussen de gewonden zit.

Met; Saoirse Ronan, Keira Knightley, James McAvoy, Brenda Blethyn, Benedict Cumberbatch, Juno Temple, Harriet Walter, Daniel Mays

FIN - song : Dario Marinelli - The Cottage On The Beach

Schone Handen (aka Clean Hands) - Tjebbo Penning

Schone Handen op IMDb (6,3)
 Schone Handen op Moviemeter (3,09)

Schone Handen op Wikipedia

Natuurlijk weten we dat het Nederlandse criminele milieu verhardt en dat men zich graag modelleert naar de nog veel hardere Amerikaanse of Italiaanse hardheid, maar op film ziet dat er toch heel anders uit. Dat komt vermoedelijk doordat we de binnenlandse acteurs al vaker gezien hebben in andere rollen, waardoor we weten dat ze zich voor deze film een accentje hebben aangemeten dat niet direct 'eigen' op de kijker overkomt. Dat is niet eerlijk, want dit gebeurt natuurlijk bij buitenlandse films ook, alleen vinden we het daar veel logischer of meer naturel. Ik ga dus proberen om dat allemaal uit mijn hoofd te zetten en de film niet al te zeer als een "typisch Nederlands" product neer te zetten. Neem dat in ogenschouw en er blijft in ieder geval een spannende thriller over waarbij je goed moet kiezen bij welk personage je je sympathie neerlegt.

Ze staat erbij en ze kijkt ernaar; Sylvia Kronenburg weet best dat haar man Eddie zich met onfrisse zaakjes bezighoudt. Maar ja, it pays the rent (en méér dan dat). Sylvia koestert de luxe die ze zich in haar villa kan permitteren, de weelde waarin ze haar kinderen kan laten opgroeien en knijpt daarom een oogje dicht wanneer haar man weer eens plotseling "even naar de zaak moet". Ze houdt hoop dat Eddie op een gegeven moment het geld bij elkaar heeft gewerkt waarmee zij eindelijk de strandtent kan kopen waarvan ze al zo lang droomt.

Eddie belooft van alles, maar blijkt zich diep in de nesten te hebben gewerkt. Eerst moest hij al een oude gabber naar de andere wereld helpen omdat zijn opdrachtgevers die makker niet meer vertrouwden. Ze draaien de duimschroeven bij Eddie nog maar eens wat verder aan, waardoor die op zijn beurt zijn vrouw (én kinderen) steeds meer van zich vervreemdt. Het loopt naar een kookpunt: Sylvia wil niet langer dat haar gezin gevaar loopt en beraamt zich op stappen.

Met: Thekla Reuten, Jeroen van Koningsbrugge, Bente Fokkens, Nino den Brave, Teun Kuilboer, Jim van der Woude, Cees Geel, Frederik Brom, Angela Schijf

FIN - song : Dawn Syndicat - Terminal Aurora

L'origin du mal (aka The Origin of Evil)- Sébastien Marnier

L'Origin du mal op IMDb (6,6)
 L'Origin du Mal op Moviemeter (3,36)

L'Origin du Mal op Wikipedia

Wat zou dat nou toch zijn, die "bron van alle kwaad"? Als we naar antwoorden zoeken op die vraag, denk ik dat velen bij ons bij hetzelfde antwoord uitkomen. Geld, natuurlijk is dat geld. Geld - of het gebrek daaraan- leidt tot hebzucht, het leidt tot ruzie en uiteindelijk kan het vaak ook tot misdaad leiden. Niet altijd natuurlijk, maar hey, waar hebben we het medium 'film" anders voor? We laten het eens even lekker uit de hand lopen. Met hier en daar een sprankelend stukje acteerwerk (m.n. Laura Calamy) was er best doorheen te komen.

Nathalie bezoekt met enige regelmaat haar geliefde Stephane in de gevangenis. Stephane is gewelddadig geweest en moet een langdurige straf uitzitten, maar Nathalie blijft trouw opdagen op de toegestane spreekuren. Gaandeweg ontdekken we dat ze dat met een bijbedoeling doet.

We merken namelijk dat Nathalie zich voor Stephane gaat uitgeven als zij ontdekt dat deze een zieke, doch vermogende vader heeft die ze lang niet gezien heeft. Ze mengt zich in het leven van de voormalige zakenman, die in zijn huis nog eens vier andere vrouwen onderdak blijkt te geven. U snapt: ook die vrouwen zijn uit op een stuk van de taart. Nathalie/Stephane speelt het handig met haar vers herondekte "papa", maar de argwaan van de andere dames speelt haar parten. En dan begint de echte Stephane ook nog eens van zich af te slaan. Dat kan niet goed gaan.

Met: Laure Calamy, Doria Tillier, Jacques Weber, Dominique Blanc, Suzanne Clément, Veronique Ruggia

FIN - song : Pierre Lapointe - L'origin du mal

Le premier jour du reste de ta vie (aka The first day of the rest of your life) - Remi Bezancon

Le Premier Jour du reste de ta vie op IMDb (7,5)
Le Premier Jour du reste de ta vie op Moviemeter (3,75) 

Le Premier Jour du reste de ta vie op Wikipedia

Destijds langs me heen gegaan, deze prettige mozaïekfilm die 17 jaar na dato nog steeds een 7,5 scoort op IMDb. Zó goed vond ik hem dan weer niet, maar zeer zeker is het een prettige sociale film over familieverhoudingen. Er komen een aantal acteurs voorbij die ik later in iets grotere rollen heb zien werken, dus het was ook nog eens een prettig puzzeltje. Prima te doen.

In de brugklas van mijn middelbare school handelden de lesboeken Frans om de wetenswaardigheden van de familie Duval. Welnu, vandaag gaan we opnieuw een kijkje nemen bij een gelijknamige familie. Een familie die van ongemak aan elkaar lijkt te hangen, maar dat maskeert met een grote zorgzame liefde naar elkaar. De film valt uiteen in vijf delen, elk van de gezinsleden komt aan bod maar de mozaïekvorm zorgt ervoor dat de lijnen langzaam duidelijk worden. Niemand is perfect, je moet er hard voor werken om een beetje geluk te bereiken. Net als je op het diepste punt lijkt te zitten, kun je de herstart maken: je begint aan de eerste dag van de rest van je leven. De arts-in-opleiding, de creatieve zoon die wijnkenner wordt, de grunge-dochter die seks wil met de zanger, de moeder die nooit geheel van haar hippie-gevoel is losgekomen maar die zich langzaam onaantrekkelijk begint te voelen. En de als een schoorsteen rokende vader die zélf worstelt met een vadercomplex. Ga er maar aanstaan. Eh beter: ga er maar eens lekker voor zitten.

Met: Jacques Gamblin, Zabou Breitman, Déborah Francois, Marc-Andre Grondin, Pio Marmaï, Roger Dumas

FIN - song : Etienne Daho - Le premiere jour du reste de ta vie

Gegen die Wand (aka Head-on) - Fatih Akin

Gegen die Wand op IMDb (7,8)
 Gegen die Wand op Moviemeter (3,76)

Gegen die Wand op Wikipedia

Je ziet nu, na het eerste kwart van de 21e eeuw, af en toe van die lijstjes voorbij komen met "De beste films van deze eeuw". Wanneer ik zelf zo'n lijstje zou maken (wie weet, wie weet), zou deze voor mij in de top 3 staan. Ik zag de film deze week voor de vierde maal en was opnieuw verbluft: een in-your-face mix van heftigheid, romantiek, zelfdestructie, muziek en tradities maken dit voor mij een van de belangwekkendste films van mijn tijd. Prachtig, prachtig, een monument. 

We knallen al vrij snel de film in als we Cahit een net-niet-geslaagde zelfmoordpoging zien doen: hij zet zijn auto tegen de muur zonder daarbij af te remmen. Hij overleeft en belandt uiteraard in het ziekenhuis. In de wachtkamer aldaar zit Sibel geïnteresseerd naar de passief-agressieve Cahit te staren. Ze hoort zijn naam roepen en beseft dat hij een Turkse man is. En dat is precies waar ze naar op zoek is: een Turkse man om mee te trouwen, zodat ze onder het juk van haar traditionele familie (papa zeker, maar broer blijkt nog erger) probeert uit te komen. Ze vraagt Cahit ongezien ten huwelijk en de nihilistische horeca-schoonmaker zegt niet eens direct nee: zolang ze hem maar met rust laat en hij er geen verplichtingen aan over houdt, wil hij best haar man spelen. 

Het wordt natuurlijk geen gezegend huwelijk als beide partners een stijgende levensmoeheid uitstralen. Inderdaad gaan ze elk hun gang, maar toch groeit er een vorm van genegenheid naar elkaar. Een genegenheid die een zeldzaam vernietigende uitwerking heeft op zowel zijn als haar bestaan. 

Met : Birol Ünel, Sibel Kekilli, Catrin Striebeck

Direct nadat ik de film voor de eerste keer zag, kocht ik de soundtrack op CD

FIN - song : Zinoba - Life's what you make it