Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

Quo Vadis, Aida? - Jasmila Zbanic

 Quo Vadis, Aida? op IMDb (7,8)

Quo Vadis, Aida? op Moviemeter (3,93)

De mensheid is failliet gegaan en we stonden er allemaal bij te kijken. Wat een ontstellende schandvlek op onze samenleving is dit verhaal toch. Alle samenwerkingsverbanden ten spijt, alle eerder opgedane kennis over oorlogen en genocides ten spijt, is er op een paar honderd kilometer bij ons vandaan recente geschiedenis geschreven die qua gruwelen zijn weerga niet kent. De preoccupatie van het Westen met de Tweede Wereldoorlog verdient een grondige herziening, met de terugkerende platitudes "Dat nooit weer" en "wir haben es nicht gewusst". Dit gebeurde in de moderne tijd, 26 jaar geleden nog maar en niemand greep in. Geen grootmachten, geen G7, geen NAVO en vooral géén VN die iets deed tegen de gruwelen van de Balkanoorlog. Dit verhaal straalt slecht af op Nederland/Dutchbat (en terecht) maar het straalt nog slechter af op het sprookje van "internationale samenwerking" , op "vredesverbanden". De wereld was laf. Ik ook. U ook. We hebben een  nabij volk verschrikkingen laten ondergaan. 

De Oscar-genomineerde film "Quo vadis , Aida?" is goed. Verschrikkelijk goed. Ik kwam met een nare cocktail van gemoedstoestanden uit de zaal. Onthutst. Boos. Beschaamd. Verdrietig. Angstig. Ik vind dan ook dat zo veel mogelijk mensen deze film moeten zien. Al was het maar om zelfreflectie toe te passen op de mogelijke aanwezigheid van te veel nationalisme of patriottisme bij jezelf. Kijk! Vind! Voel!

Al drie jaar leeft de Bosnische onderwijzeres Aïda in de oorlog. Haar werk kon ze niet meer doen, daarom heeft ze zich aangemeld als tolk bij de VN-legerbasis die bij haar woonplaats is gevestigd. De basis wordt gerund door Nederlanders maar staat onder dictaat van de Verenigde Naties. 
Het leger van de Servische generaal Mladic rammelt aan de poorten van de stad, de bevolking zoekt een veilig heenkomen in de bossen en vooral op en rond de legerbasis. Zij gaan uit van bescherming door de VN-soldaten, zij hopen dat die hen helpen overleven. Dat hoopt ook generaal Karremans, de baas van de compound, die in druk overleg met de VN-leiding steeds maar om luchtsteun vraagt om de griezelgenereaal Mladic op afstand te kunnen houden. 


Terwijl Aida de commandanten zo goed mogelijk van dienst is, probeert zij ondertussen haar eigen gezin in veiligheid te brengen. Ze regelt voor haar man een onderhandelaarsrol en smokkelt meteen ook haar twee zonen mee naar binnen. Veilig, denkt ze. Denkt ze. Want Mladic staat ongegeneerd met zijn troepen aan de slagboom van de compound: terwijl hij de vrouwen en kinderen op en om de basis een  veilig heenkomen garandeert als zij in de gereedstaande bussen stappen, bereidt hij de evacuatie en kille executie van de volwassen mannen voor. Aida smeekt om hulp , ze vraagt de Nederlanders alles in het werk te stellen om haar gezin op de veilige lijsten van de VN te krijgen. Ze stevenen gezamenlijk af op een verschrikkelijk noodlot. 

Met: Jasna Djuricic, Johan Heldenbergh, Raymond Thiry, Boris Isakovic

 FIN - song : Thoughts to the Clouds-Sit around under the stars

The Promise - Terry George

The Promise op IMDb (5.9)
Uitermate goed initiatief om aandacht te besteden aan zo een belangrijk onderwerp als de genocide op het Armeense volk begin vorige eeuw. Maar wat jammer als het op zo'n drakerige manier verfilmd wordt als in "The promise".
Uiteraard ga je als kijker mee in medeleven met de gruwelen die het volk heeft moeten ondergaan en tegen de schandalige geschiedkundige ontkenning door de oorlogvoerders. Daarvoor is het onderwerp van de film te serieus, je kunt niet om de feiten heen. Maar het is allemaal te bombastisch, te larmoyant en te gecompliceerd verfilmd. Want nee, de vreselijke geschiedenis van de Armenen was niet voldoende om hier een film op te bouwen. Er moest ook nog een romantische interesse in het verhaal worden ingebouwd en dan maar meteen in de vorm van een driehoeksverhouding. En dat daardoor de film wordt opgerekt tot een lengte van 133 minuten, jammer jammer. Het is het allemaal net niet, IMHO. De vijf mensen die voor me zaten en de zaal met tranen op de wangen verlieten, hadden duidelijk een andere ervaring: zij hadden overduidelijk een deel van hun familiegeschiedenis aan zich voorbij zien trekken. Dat doet de film dan goed, juist voor die doelgroep is het belangrijk dat hij gemaakt is. Ik ben een te frequent filmkijker om de onvolkomenheden niet te zien, maar ik snap zeker dat er veel mensen zijn die dit epos moeten zien.

Michael Bogosian woont in de bergen in het zuiden van Turkije. Hij is apotheker, maar wil dokter worden. Om de studie in Constantinopel te kunnen financieren , trouwt hij de dochter van een rijk dorpsopperhoofd. Niet uit liefde, maar dat gaat vast wel komen.
In het prachtige Constantinopel aangekomen huist hij in bij een rijke oom en ontmoet daar diens gouvernante. Love interest! Maar ze is al in een relatie verwikkeld , met een Amerikaanse journalist die op dat moment de aankomende oorlogsdreiging verslaat voor Associated Press. Als de Turken besluiten ten oorlog te gaan, worden de Armeniërs opgejaagd en verdreven. In het gunstigste geval. Vaak worden ze standrechtelijk geëxecuteerd.
Via veel omwegen en via een ongelooflijke serie heen-en-weer verwikkelingen belandden ze aan de Turkse kust, in het nauw gedreven door het moordlustige Turkse leger. Komt er op tijd hulp van buitenaf of zitten ze als ratten in de val?

Soundtrack bevatte werk van Chris Cornell en Serj Tankian, voor wie dat wat zegt. Ter aanbeveling dus.

Met: Oscar Isaac, Charlotte le Bon, Christian Bale
Christian Bale