The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

Demolition - Jean-Marc Vallée

Demolition op IMDb (7,0)
 Demolition op Moviemeter (3,45)

Demolition op Wikipedia

Veel geroemde, of nou ja, in ieder geval veelbesproken film destijds. Zat ook al een keertje in een van de edities van onze jaarlijkse filmquiz, het werd derhalve tijd voor een grondiger bouwinspectie van deze titel. Jake Gyllenhaal vind ik al sinds zijn majestueuze entree in "Donnie Darko" heel goed, Naomi Watts kan ik ook prima hebben en Chris Cooper staat ook op de titelrol. Wat kan er mis gaan?

Davis Mitchell heeft alles wat zijn hartje begeert: dikke baan in de finance-wereld, lieve en knappe vrouw, joekel van een postmodern ingericht huis. Wat wil een mens nog meer? Nou, Davis blijkbaar een heleboel want hij vóélt niets. "Veel hebben" staat nog altijd niet gelijk aan "veel zijn". Het is wachten op de klap. Die komt dan ook hard en hevig als hij met zijn vrouw een auto-ongeluk krijgt waarbij hij wél overleeft maar zij niet. Haar pappie (zijn werkgever) is compleet van slag, maar Davis voelt niets. Nou ja, weinig tot niets. Hij forceert zichzelf tot janken, maar het komt er niet echt uit. Aan het werk dan maar.
Davis heeft zich vastgebeten in een vervelende ervaring met een snoepautomaat in het ziekenhuis: wel geld erin kieperen, maar er komt niets uit. Hij schrijft een brief naar de producent van de machines en lucht in die brief zijn hart over alles wat er mis gaat. Na nog twee volgende brieven krijgt hij ineens een telefoontje van een servicemedewerker. Zij leeft mee met Davis' persoonlijke verhaal maar maakt duidelijk dat dit nu eenmaal kan gebeuren in deze wereld. Voor Davis' is dat een signaal: deze wereld deugt niet, deze mentaliteit moet verdwijnen. Hij begint met het demonteren van zijn huishoudelijke apparaten, maar dat blijkt lang niet genoeg. Alles moet kapot. Zijn leven, zijn wereld, alles. Alles moet kapot.

Met: Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper, Judah Lewis

FIN - song : David Campbell- La Bohéme

FIN - song : Half Moon Run- Warmest regards

Schone Handen (aka Clean Hands) - Tjebbo Penning

Schone Handen op IMDb (6,3)
 Schone Handen op Moviemeter (3,09)

Schone Handen op Wikipedia

Natuurlijk weten we dat het Nederlandse criminele milieu verhardt en dat men zich graag modelleert naar de nog veel hardere Amerikaanse of Italiaanse hardheid, maar op film ziet dat er toch heel anders uit. Dat komt vermoedelijk doordat we de binnenlandse acteurs al vaker gezien hebben in andere rollen, waardoor we weten dat ze zich voor deze film een accentje hebben aangemeten dat niet direct 'eigen' op de kijker overkomt. Dat is niet eerlijk, want dit gebeurt natuurlijk bij buitenlandse films ook, alleen vinden we het daar veel logischer of meer naturel. Ik ga dus proberen om dat allemaal uit mijn hoofd te zetten en de film niet al te zeer als een "typisch Nederlands" product neer te zetten. Neem dat in ogenschouw en er blijft in ieder geval een spannende thriller over waarbij je goed moet kiezen bij welk personage je je sympathie neerlegt.

Ze staat erbij en ze kijkt ernaar; Sylvia Kronenburg weet best dat haar man Eddie zich met onfrisse zaakjes bezighoudt. Maar ja, it pays the rent (en méér dan dat). Sylvia koestert de luxe die ze zich in haar villa kan permitteren, de weelde waarin ze haar kinderen kan laten opgroeien en knijpt daarom een oogje dicht wanneer haar man weer eens plotseling "even naar de zaak moet". Ze houdt hoop dat Eddie op een gegeven moment het geld bij elkaar heeft gewerkt waarmee zij eindelijk de strandtent kan kopen waarvan ze al zo lang droomt.

Eddie belooft van alles, maar blijkt zich diep in de nesten te hebben gewerkt. Eerst moest hij al een oude gabber naar de andere wereld helpen omdat zijn opdrachtgevers die makker niet meer vertrouwden. Ze draaien de duimschroeven bij Eddie nog maar eens wat verder aan, waardoor die op zijn beurt zijn vrouw (én kinderen) steeds meer van zich vervreemdt. Het loopt naar een kookpunt: Sylvia wil niet langer dat haar gezin gevaar loopt en beraamt zich op stappen.

Met: Thekla Reuten, Jeroen van Koningsbrugge, Bente Fokkens, Nino den Brave, Teun Kuilboer, Jim van der Woude, Cees Geel, Frederik Brom, Angela Schijf

FIN - song : Dawn Syndicat - Terminal Aurora

Mortdecai (aka Charlie Mortdecai) - David Koepp

Mortdecai op IMDb (5,5)
 Mortdecai op Moviemeter (2,54)

Mortdecai op Wikipedia

Ergens diep in het achterhoofd zat wel de overtuiging dat ik deze film wel gezien moest hebben, maar ik vertikte het om het in mijn eigen databases op te gaan zoeken. Immers, meestal geniet ik wel van de aparte insteek die Johnny Depp aan het acteervak geeft, doorgaans kan ik ook Ewan McGregor goed velen. KLIK dus maar. 
Ik weet nu waarom de film geen belletjes deed rinkelen, want ik vond m bijna 10 jaar geleden al niet leuk. Te flauw, te gezocht, te opgelegd. 
Hier mijn recensie van mei 2016 : BEGT recensie Mortdecai

Met : Johnny Depp, Gwyneth Paltrow, Ewan McGregor, Paul Bettany

FIN - song : Geoff Zanello & Mark Ronson - Johanna

Dark Places- Gilles Pacquet-Brenner

Dark Places op IMDb (6,2)
 Dark Places op Moviemeter (2,97)

Dark Places op WIkipedia

Er zijn films waarvan je na 30 jaar nog bijna elke scene woord voor woord kent, maar er zijn ook films waarvan je compleet vergeten bent dat je ze gezien heb, soms al binnen 10 jaar. Dat komt in dit geval mooi uit want dan heeft het geen zin om films met een verrassende ontknoping nog eens te gaan bekijken. Zoals deze dus; ik blijk m in 2016 al beschreven te hebben, ook toen was ik blij dat er aan het eind een wending kwam die de verder tamelijk voorspelbaar voortkabbelende misdaadfilm op slag aantrekkelijker maakte. Tot die tijd ging ik voornamelijk goed op het acteerwerk van enkelen, gelukkig kwam er nu ook nog een acceptabel slot bij. 

Dit schreef ik er in 2016 over : BEGT recensie Dark Places - 2016

Met: Charlize Theron, Nicholas Hoult, Christina Hendricks, Chloe Grace Moretz, Tye Sheridan, Corey Stoll

FIN - song : Belong- Never came close

Kvinden i buret (aka Keeper of the Lost Causes) - Mikkel Norgaard

 Kvinden i buret op IMDb (7,2)

Kvinden i Buret op Moviemeter (3,47)

The Keeper of Lost Causes - Wikipedia

Alle lijntjes kwamen weer samen deze week. Terwijl we op de streamingsdienst samen de uitstekende serie "Dept Q" keken (de serie naar de film naar het boek), stond deze film op nominatie om van mijn harde schijf te vervallen omdat ik m bijna een jaar geleden had opgenomen van de filmzenders. (Daarnaast plaatste ik overigens een ander boek van Olsen in onze buurtbieb. Een psycholoog zou hier wel wat mee kunnen.)
Welnu: de serie is heel goed, door de Schotse aanpak ook heel anders dan de overduidelijk Scandinavische sfeer in de boeken van Jussi Adler Olsen. Het verhaal is ijzersterk, dat zal altijd wel werken in welke omgeving je het dan ook neerzet. Hoe dan ook was het fijn om de film nog een keer terug te zien: heerlijk donker en met prikkelend acteerwerk van Kaas en Fares. Top. 

Mijn recensie van destijds (april 2015, alweer 10 jaar geleden): BEGT recensie Keeper of the lost causes

Danny Collins- Dan Fogelman

Danny Collins op IMDb (7,0)
 Danny Collins op Moviemeter (3,32)

Hoewel er best wat fout is aan deze - op waarheid gebaseerde- film is ie heel goed te verdragen. Dat foute, dat zit m voor een groot deel in Al Pacino, die schmiert in het kwadraat. Tegelijkertijd zorgt die Pacino er met een uitdagend soort humor toch voor dat de film goed te verdragen is. Wat de film heel plezierig maakt, zijn de uitstekende en beeldbepalende bijrollen: Annette Bening (hoe zou je níét van haar kunnen houden), Christopher Plummer en Bobby Cannevalle : als je die op je castlist hebt staan, kun je aan de slag. 

Uitgeblust is ie, de zanger-op-leeftijd die Danny Collins hier weer op een podium staat uit te hangen. Altijd weer zijn grootste hit "Baby Doll" te moeten zingen, is al een opgave maar meer nog baalt Collins ervan dat zijn publiek met zijn succesnummer is meegegroeid. En dan vooral qua leeftijd: hij zit tegen een verzameling krulspeldenkapsels aan te kijken waar hij niet meer blij van kan worden. Als hij dan ook na een volgende avond van optreden, coke snuiven en alcohol slempen zijn veel te jonge vrouw opnieuw met een andere man aantreft, is het genoeg: roer om!

Hij breekt zijn tour af, schenkt zijn huis aan zijn aanstaande ex en vliegt met zijn privéjet naar New Jersey. Daar neemt hij intrek in een hotel alwaar hij afkickt van de drugs (en bijna ook van de drank) en vervolgens gaat proberen een totaal ander repertoire te schrijven: hij wil kleiner, hij wil persoonlijker. Wat we dan namelijk net geleerd hebben: aan het begin van zijn carrière was Collins een veelbelovend songschrijver wiens werk dermate opviel dat hij na zijn eerste- geflopte- album een persoonlijke brief kreeg van John Lennon. Nou ja, hij kreeg die brief niet zelf, de manager hield hem. Na veel omwegen is de brief bij zijn huidige manager belandt, die hem uiteraard aan Collins cadeau doet. De brief brengt de gedachten terug naar die begintijd en Collins wil kijken of hij nog een keer een net zo frisse blik op het leven kan weergeven. Zijn persoonlijke leven is hem tot inspiratie: in New Jersey doet hij ook een nieuwe poging om met zijn zoon in contact te komen, na decennialang niet naar hem te hebben omgekeken. Dat gaat niet makkelijk. Na het eerste desastreuze contact vervalt Collins weer in oude rock-n-roll-patronen, zodanig dat de charmante hoteleigenaar hem weer bij zinnen moet brengen.

Met: Al Pacino, Annette Bening, Christopher Plummer, Bobby Cannevalle, Jennifer Garner

FIN - song : Al Pacino - Don't look down

Popoz - Edwin van den Eshof/Martijn Smits

Popoz op IMDb (5,2)
 Popoz op Moviemeter (2,20)

Jammertime! In de zin van: wat jammer dat ik hier tijd aan besteed heb. Alsof de regisseurs al drie keer waren blijven zitten op de Tarantino-academie maar toch afdwongen dat ze examen mochten doen. Wat mij betreft een mislukt besluit: deze film hoefde niet gemaakt te worden. Clichés bestaan niet voor niets (zeker ook filmcliché) maar als je er dan zó slecht mee omgaat had je eigenlijk die kans helemaal niet moeten krijgen. Te karikaturale rollen, te krampachtige humor. Te, alles te. 

Twee klunzige politieagenten vinden zichzelf wel klaar voor het echte werk maar verklunzen tot twee keer toe belangrijke recherche-operaties. Het leidt ertoe dat ze uiteindelijk zelf in de gevangenis belanden waar ze - oh wonder- alsnog de kans krijgen om de hoofdverantwoordelijkheden van genoemde operatie erbij te lappen. Met steun van hun voormalige stagiair krijgen ze zowaar nog dingen voor elkaar, tot ontzetting van hun politiecollega's. 

Met: Edwin Alofs. Uriah Arnhem, Leo Alkemade, Pierre Bokma, 

FIN - song : Mr. Polska - Vlammen

Truman - Cesc Gay

Truman op IMDb (7,3)

Truman op Moviemeter (3,50)
 

Lang tegenaan gehikt omdat ik een veel zwaarder verhaaltje verwachtte dan het uiteindelijk werd. Wellicht komt dat door hoofdrolspeler Ricardo Darin, die ik eerder vooral in aardig serieuze rollen zag. Niet dat deze film alleen maar zonneschijn is, nee, maar het pittige onderwerp (ongeneeslijke ziekte en euthanasie) wordt behoorlijk lichtvoetig aan de kijker gebracht.

Opeens staat Tomas voor de deur, Julian is aangenaam verrast. Jaren geleden verhuisde Tomas van Madrid naar Canada om er een gezin te stichten, maar aan alles is duidelijk dat de twee intense tijden hebben beleefd in vroeger jaren. Tomas is gehaast, want hij heeft begrepen dat er nog maar weinig tijd is: Julian is ongeneeslijk ziek en maakt voorbereidingen voor een zelfgekozen levenseinde. Daar moet echter nog wel wat voor gebeuren, dus in de vier dagen dat Tomas in Spanje is gaat hij mee naar de longarts om Julian te steunen in zijn pleidooi om niet meer terug te keren voor vervolg-chemokuren. 

Het is voor beide heren tamelijk plotseling dat ze op deze manier tegenover elkaar staan, ze besluiten een reeks onvergetelijke dagen aan hun vriendschap toe te voegen. Tomas zorgt, Tomas luistert en Tomas gaat met liefde mee op de zoektocht naar een nieuw adresje voor Julian's hond Truman. Ze belanden uiteindelijk zelfs in Amsterdam, waar Julian's zoon studeert. Ze doen veel, ze praten veel maar draaien toch nog regelmatig om de hete brei heen. Het afscheid is onverbiddelijk, maar waarom dat niet nog even uitgesteld?

Met: Ricardo Darin, Javier Camara, Dolores Fonzi

FIN - song : Nico Kota/Javier Malosetti- Truman Vals (Numero Uno)

Burnt- John Wells

Burnt op IMDb (6,6)
 Burnt op Moviemeter (3,10)

Ik beleefde hem alsof het allemaal nieuw voor me was, maar ik heb deze film toch echt in 2016 al gezien en beschreven. Daarvan was dus niet veel blijven hangen. Behoorlijke sterrencast toch wel, maar blijkbaar ervaar ik veel van deze kookfilms als variaties op een thema. 

Hoe dan ook: hier de recensie uit 2016: https://begt.blogspot.com/search?q=burnt

FIN - song : Barns Courtney- Fire

Abandoned - John Laing

Abandoned op IMDb (6,3)
 Abandoned op Moviemeter (2,63)

Op de filmzender Film1 (vier kanalen continue film) klik ik vaak van alles aan, vanuit de gedachte : "wie weet kom ik er een keer aan toe, we zien later wel.". Na een jaar vervallen ze, ik weet dan niet altijd meer wat me bewoog om op de REC te drukken. Zo ook deze: bij het lezen van de drieregelige filmbeschrijving kon ik al vooraf invullen hoe een en ander zou verlopen. Maar ja, lekker kort, dus ik deed het maar even. 

We gaan in dit waargebeurde verhaal terug naar 1989. Schipper Jim zoekt een kleine crew om hem te helpen zijn trimaran "Rose-Noelle" over te varen naar Tonga. Niet de grootste afstand, het moet in een paar dagen te doen zijn. Omdat het op de wateren daar aardig kan spoken, heeft Jim zijn aandacht bij het besturen nodig en moeten er dus anderen mee als bootsman en als kok. Hij vindt drie mannen die elk hun eigen reden hebben om 'er even tussenuit te gaan'. 

Eenmaal op zee lijkt het vlot te gaan, maar begint de scheiding der geesten zich af te tekenen als Jim zegt dat hij zijn best wil doen om de meewind van een naderende storm te pakken zodat ze een paar dagen sneller op Tonga kunnen zijn. Zijn onervaren crew vindt daar wat van en nog voordat er een besluit genomen wordt, neemt het noodlot hen te pakken. Een muur van water, een huizenhoge golf overspoelt de kleine trimaran en werpt hem op zijn kop. Stuurloos dobberen de heren over blauwe mijlen, zich reddend met de laatste water- en voedselvoorraad. De spanning loopt op, het leiderschap van Jim wordt betwist en het dreigt geheel mis te gaan als een van de mannen doordraait. Net op tijd weten ze de rijen te sluiten en zich te richten op vis- en vogelvangst voor het eten en het opvangen van regenwater voor de broodnodige vochtregulering. Meer dan 100 dagen overleven ze erin totdat er dan plots een eilandje in zicht komt..

Met: Dominic Purcell, Peter Feeney, Owen Black, Greg Johnson

FIN - song :  Alcest- Ecailles de lune, pt 1. 

Absolutely Anything - Terry Jones

Absolutely Anything op IMDb (6,0)

Absolutely Anything op Moviemeter (2,71)
 

Superflauwe scifi-komedie. Zo dan hebben we dat maar gehad. Het is dat Simon Pegg het type acteur is dat de voorkeur van de twijfel geniet, anders was ik er waarschijnlijk niet eens aan begonnen (en had ik m vermoedelijk niet afgerond). 

Pegg speelt Neil, een mislukte schrijver die droomt van een succesvolle boekpresentatie én van een wat inniger verstandhouding met zijn schattige buurvrouw. Dat kan geregeld worden. Want..

zonder dat Neil het doorheeft, wordt er dat moment ver in de ruimte van het heelal vergaderd door de meesters van het universum. Zij overwegen de planeet aarde te vernietigen wegens herhaalde mislukking van de mensheid. De mens krijgt nog één kans waarbij ze een specifiek mens uitkiezen om goede daden te verrichten met de hem toegewezen superkrachten: hij kan met een handgebaar alles regelen wat hij wenst. U raadt het al: die uitgekozen mens is Neil. En die weet dat aanvankelijk niet.

Op het moment dat hij het doorheeft, gebeuren er wonderlijke dingen om hem heen die beginnen te lijken op een grote clusterfuck: terwijl Neil denkt dat hij goede dingen doet voor de mensen om hem heen, blijken die juist tamelijk veel last te ondervinden van de uitwerkingen van de vervulde wensen. Neil rent van hot naar haar en moet uiteindelijk zelfs zijn hond om raad vragen. Tamelijk mal.

Met: Simon Pegg, Kate Beckinsale, Sanjeev Bhaskar, Rob Riggle , Robert Bathurst, Eddie Izzard, Joanna Lumley

FIN - song : Kylie Minogue- Absolutely Anything and Anything at All

Irrational Man - Woody Allen

Irrational man op IMdb (6,6)
 Irrational Man op Moviemeter (3,12)

Dat je al best een eind in de film zit als je bedenkt dat je hem inderdaad wél gezien hebt en niet je herinneringen louter uit recensies hebt gehaald. Wellicht komt dat doordat het een dermate typische Woody Allen-film is dat de dialogen je weliswaar nieuw voorkomen maar dat langzamerhand het plot je opnieuw begint te  dagen. Geeft niks, ik zat voor de 2e keer deze week naar Joaquin Phoenix te kijken, ik was vast afgeleid.

Mijn recensie van destijds: https://begt.blogspot.com/search?q=irrational

FIN - song : Ramsey Lewis Trio - The In Crowd

The Program - Stephen Frears

The Program op IMDb (6,5)
 The Program op Moviemeter (2,95)

Erg interessante aanpak, deze film. Een bekend verhaal over een wereldberoemde sporter als een biografische thriller weergeven, dat is niet heel veel regisseurs gegeven. Maar uiteraard kun je dat aan meester-regisseur Stephen Frears wel overlaten. Mijn interesse in (het kijken naar) sport is de afgelopen jaren om diverse redenen flink afgenomen, maar de filmische aanpak van dit schandaal staat me zeer aan. 

We stonden er allemaal bij en keken ernaar: het was zo'n prachtig heldenverhaal immers, van de man die een ziekte overleefde om vervolgens met een onvoorstelbare hoeveelheid sportieve successen de wereld te tonen dat "alles kan, als je maar wilt." .Lance Armstrong flikte het allemaal. 

Begonnen als onbeduidende meerijder in het grote peloton raakt hij plots op een zijspoor door teelbalkanker. Herstellend van de noodzakelijke ingreep verdiept Armstrong zich in de medicatie die daarvoor nodig is en al snel legt hij de verbanden met dopingmogelijkheden. Hij richt zich tot de mysterieuze wonderdokter Ferrari, die hem een ingenieus opgebouwd programma oplegt. Armstrong weet dat hij alleen kan winnen als hij het spel oneerlijk speelt. Hij sterkt aan, kwalificeert zich voor de Tour de France en rijdt daar vervolgens iedereen uit de wielen. En dat jarenlang. 

Kijkers en liefhebbers vinden het prachtig, zo ook de journalistiek. Slechts mondjesmaat is er in die wereld aandacht voor de wonderbaarlijke wederopstanding. Journalist David Walsh is een roepende in de woestijn; niet alleen krijgt hij weerstand van zijn bazen en zijn redactie, ook wordt hij door Armstrong en zijn ploeg dreigend toegesproken. Ze zullen hem kapot procederen als hij zijn verdachtmakingen publiceert. Dat plan dreigt te gaan lukken, totdat Armstrong's ploeggenoot Floyd Landis de omerta doorbreekt. 

Met ; Ben Foster, Chris o' Dowd, Guillaume Canet, Jesse Plemons, Denis Menochet, Dustin Hoffmann

FIN - song : Leonard Cohen - Everybody knows

The Witch (aka A New England Folk-tale) _ Robert Eggers

The Witch op IMDb (7,0)
 The VVitch op Moviemeter (3,14)

Occultisme-onzin, het komt bij Bertje meestal niet goed aan. Zo ook deze film. Het is dat Anya Taylor-Joy een van haar vroege rollen nog geloofwaardig neerzet, anders had ik m wellicht niet uitgekeken. Maar goed, u kunt daar allemaal anders over denken. Als u van hekserij en offers en dergelijke bent: ga kijken. 

Vroeg 17e eeuw, Engelse platteland. Het gezin van de godsvruchtige William wordt buiten de poorten van de stad gezet omdat hun bijbelse leefwijze niet strookt met de liederlijke dagelijkse gang van zaken aldaar.

Ze strijken neer op het platteland, aan de rand van een duister bos. Stukje bij beetje weet William een nerinkje op te zetten met wat diertjes en een beetje landbouw. Alles lijkt alsnog goed uit te pakken totdat hun baby plotseling verdwijnt. Deze was even aan de aandacht van oudste dochter Thomasin (Taylor-Joy) ontsnapt en is onvindbaar. Meegenomen door de heks uit het bos, weten wij, maar de ouders houden Thomasin verantwoordelijk : zij heeft niet goed opgelet waardoor de baby door een wolf zou zijn meegenomen. 

Moeder is ontroostbaar en dat wordt alleen maar erger als er ook spullen uit hun huisraad beginnen te verdwijnen en vervolgens ook de oudste zoon door de duivel bezeten lijkt. Dit laatste gebeurt nadat hij met Thomasin het bos in is gegaan om op zoek te gaan naar eten. Terwijl Thomasin hartstochtelijk haar onschuld blijft bepleiten, laden de verdenkingen tegen haar zich steeds hoger op. 

Met : Anya Taylor-Joy, Ralph Ineson, Kate Dickie

FIN - song : Mark Korven - Isle of Wight (traditional)

Spooks: The Greater Good- Bharat Nalluri

Spooks: The Greater Good op IMDb (6,2)
 Spooks: The Greater Good op Moviemeter (2,99)

Onbekend als ik ben met de actiefilm-wereld wist ik niet dat aan deze film een complete tv-serie vooraf was gegaan, dat zag ik pas bij het in beeld komen van de titelrol. Ik zou hem anders wellicht niet aangeklikt hebben, maar goed: het was nu eenmaal zover dat dit de oudste titel op mijn harde schijf was die ik nog net voor het verstrijken van de bewaarperiode kon bekijken. Did it. 

Mijn onbekendheid met het genre voorkomt dat ik kan zeggen of dit daarbinnen een goede film vormt, als leek zeg ik dat het script wel ingenieus gemaakt is, maar dat films als deze zich nu eenmaal volgens een bepaald stramien laten tekenen. Als je goed oplet, kun je het verloop al voor een groot deel voorspellen. Hoe dan ook, ik bracht het tot een goed einde en zag her en der wel lichtpuntjes genoeg om het niet helemaal een slechte film te vinden. Randje voldoende. 

De gevaarlijke terrorist Adem Qasim weet te ontsnappen uit de handen van MI5, zijn bende volgelingen overvalt het transport dat in een file gelokt is. De verantwoordelijke MI5-commandant Harry Pearce neemt de verantwoordelijkheid op zich: hij heeft weliswaar een belangrijke gevangene verloren, maar heeft daarbij het verlies van het leven van veel van zijn medewerkers voorkomen. 

Pearce wordt ontslagen maar beseft dat Qasim alleen heeft kunnen ontsnappen met hulp van binnenuit zijn organisatie. Hij rust niet in zijn pogingen Qasim te pakken 'en de dubbelspion te ontmaskeren. Daartoe schakelt hij de hulp in van Will Holloway, een uitgerangeerde MI5-agent wiens vader nog met Pearce heeft samengewerkt. Samen bouwen ze een kaartenhuis op waarmee ze de gevaarlijke Qasim, die inmiddels al weer bezig Engeland in de ban van de angst te brengen, in de val proberen te lokken. Niet zonder slag of stoot en met gevaar voor eigen leven, et cetera. 

Met : Kit Harington, Peter Firth, Jennifer Ehle, Tuppence Middleton, Elyes Gabel

An (aka Sweet Bean) - Naomi Kawase

An op IMDb (7,4)

An op Moviemeter (3,53)

Zachtzoete film die geheel drijft op ingetogen Japanse bescheidenheid , een vorm van menselijke omgang waar wij in het schreeuwerige Westen nog steeds veel van kunnen leren. Waar wij vaak direct en hard ons zegje doen, is het Japanse gebruik om omfloerst en ietwat voorzichtig, welhaast nederig,  met elkaar te communiceren een verademing om naar te kijken. Het maakt kabbelende films als deze een plezier om naar te kijken. 

Sentaro is een eenvoudige koekenbakker. In dit geval letterlijk: hij bakt dorayaki's , een soort dubbelgeklapte pannenkoekjes met een vulling van zoete bonen. Hij verkoopt deze vanuit een kleine cabine, die hij huurt van een bemoeizieke cententeller. Hij werkt kneiterhard en verkoopt net voldoende om er een marginaal bestaan uit te peuren, vooral aan scholieren maar ook een enkele passant staat aan zijn loket. 
Op een dag meldt zich een bejaarde vrouw aan zijn kraam. Tokue, 76 jaar oud en overduidelijk lichamelijk in de problemen, zegt dat ze hem graag wil assisteren. Sentaro ziet nog niet direct het voordeel in van haar aanbod, totdat ze een bakje met een bonenprutje achterlaat. Hij proeft en moet toegeven dat het vele malen beter smaakt dan zijn eigen mengsel. Ze komt terug en hij vraagt haar uit te leggen hoe ze tot dit recept gekomen is. Sentaro krijgt les: ze toont hem het hele proces van behandeling van de zoete bonen, waarna ze uiteindelijk een eerste oplevering in de verkoop doen. Het blijkt een succes, al binnen enkele dagen verkoopt hij keer op keer als zijn dorayaki's uit. Een zonnige toekomst lijkt verzekerd, totdat er mensen bij hem komen met verhalen over Tokue, waarom ze eigenlijk helemaal niet bij hem zou mogen werken. Sentaro krijgt een bezwaard geweten. 

Met : Masatoshi Nagase, Kirin Kiki , Kyara Uchida

  FIN - song : Midnight Monsters - Silver lining 

Cobain : Montage of Heck - Brett Morgen

 Cobain:Montage of Heck op IMDb (7,5)

Cobain:Montage of Heck op Moviemeter (3,50)

Geen prettig gezicht, deze documentaire. Waar het me door de jaren heen aardig gelukt is om de naam Kurt Cobain te koppelen aan een grenzeloze creativiteit (waarmee hij een heel tijdperk veranderde) , zie je na afloop van "Cobain:Montage of Heck" vooral een zwaar getormenteerd mens, een gevoelige en verslavingszuchtige jongeman.
Cobain leek heel zijn leven op zoek naar erkenning, hij voelde zich afgewezen. De scheiding van zijn ouders, die beiden niet opgewassen waren tegen de reeks DSM-5 aandoeningen die hun zoon met zich meebracht, maakte dat hij nog meer ging bedelen om waardering. Cobain was een zware last voor de stiefgezinnen die zijn beide ouders probeerden in te richten. 

De enige uitvlucht was zijn creativiteit; manisch tekende en schreef hij dagboeken vol met steeds bizarder hersenspinsels. Cobain had een (zelf)destructieve persoonlijkheid die uiteindelijk gedoemd was ten onder te gaan. Er leken meerdere momenten te zijn waarop die negatieve spiraal doorbroken werd: op een of andere manier moest de muziekwereld erkennen dat Cobain met zijn liedjes een generatie een stem gaf , hoe negatief en wanhopig zijn teksten ook waren. Het werd wereldfaam. 
Maar ook dat maakte Cobain uiteindelijk niet gelukkig: op de rand van een grote tournee liet hij het meermaals afweten, waardoor een grote commerciële doorbraak uitbleef. 
Toen hij vervolgens muzikante Courtney Love ontmoette leek dat weliswaar de splijtzwam voor zijn band Nirvana te worden, maar het bracht hem wel uiteindelijk het vaderschap. En precies die status zou zijn laatste strohalm moeten zijn voor een normaal leven. Hij kickte af en ging vol voor de zorg voor dochter Frances Bean, maar die nieuwe status bleek broos. De demonen keerden terug en knokten zich naar een overwinning: Cobain ging ten onder, hij gaf op. 

 FIN - song : Nirvana - Ain't it a shame

Touched with fire (aka Mania Days) - Paul Dalio

Touched with fire op IMDb (6,2)
 Touched with fire op Moviemeter (3,12)

Goedbedoelende doch ook tamelijk vermoeiende film over manische depressie. Twee jonge mensen , lijdend aan die ziekte, ontmoeten elkaar in de behandelkliniek. Beiden zeer onrustig trekken ze elke nacht hun bed uit om elkaar in de recreatieruimte te ontmoeten. Marco houdt breedvoerige referaten over hoe de wereld er volgens hem uit ziet en hoe hij dat gaat veranderen, Carla luistert aandachtig en droomt met hem mee over de verandering. 

Als de behandelingen na veel sessies en vooral stevige medicatie voor beiden aanslaan, worden ze ontslagen uit de kliniek. Al snel blijken ze elkaars inspirerende aanwezigheid te missen , logisch dat ze elkaar proberen op te zoeken. Grote bezwaren van hun respectievelijke ouders worden opzij geschoven, ze gaan proberen samen een leven op te bouwen. Dat lukt Carla beter dan Marco omdat die al snel weigert zijn medicatie te blijven gebruiken omdat hij denkt dat hij het niet nodig heeft. Waarmee hij dus keer op keer in nieuwe manies vervalt en daarmee de stappen richting een "normaal leven" weigert te zetten. 

Met : Katie Holmes, Luke Kirby , Griffin Dunne , Christine Lahti

 FIN - song : Paul Dalio - Mania Days