Splitsville- Michael Angelo Covino

Splitsville op IMDb (6,5)
 Splitsville op Moviemeter (2,93)

Splitsville op Wikipedia

Zingend verliet ik de zaal gisteravond. Dat kwam niet louter door het heerlijk aanstekelijke slotliedje (zie mijn rubriekje FIN-songs onderaan mijn recensies: in dit geval een liedje van een album dat ik al eind jaren 70 op vinyl kocht). Nee, het kwam ook doordat de film me behoorlijk meeviel: ik was er met weinig verwachtingen heen gegaan maar liet me de kans op een première-avondje niet ontnemen. Oké, de slapstick-achtige vechtscenes hadden voor mij niet gehoeven, maar de gortdroge dialogen en de vele verwikkelingen in het script maakten dat ik het gevoel had naar een grappig eigentijds geheel te zitten kijken. Prima vermaak.

Ze laat het ineens vallen: ze wil scheiden. In de auto onderweg naar hun beste vrienden zegt Ashley het opeens op hyperdramatische toon aan haar man Carey. Voor hem komt het als een donderslag bij heldere hemel, ze zijn immers nog maar net een jaartje getrouwd en hij had niet het idee dat dit met veel problemen gepaard ging. Hij stapt uit de auto en gaat lopend en sluipend onderweg naar het bevriende stel Paul en Julie.
Daar legt hij zijn problemen op tafel, maar zij zijn er niet van overtuigd dat dit een probleem zou moeten zijn. "Neem een voorbeeld aan ons", zeggen ze, "wij hebben een open relatie". Een voorbode voor een hoop ellende, dat weet elke kijker. Een forse reeks vergissingen, aannames passeren de revue: niet alleen scheiding, maar ook fraude, opvoeding, geweld, zweverige therapieën, kinderfeestjes, jaloezie, mentalisme, leugens en spijt bouwen een op het oog onsamenhangend verhaal waarin toch keurig de lijntjes bij elkaar worden gelegd. Er gaat veel water naar de zee.
Met: Kyle Marvin, Dakota Johnson, Michael Angelo Covino, Adria Arjona, Simon Webster

FIN - song : Steve Forbert- Romeo's tune

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mascarade - Nicolas Bedos

Mascarade op IMDb (6,4)
 Mascarade op Moviemeter (2,31)

Mascarade op Wikipedia

Toch een aardig stukje fine fleur van de Franse cinema dat er in deze komedie voorbij komt. Reden genoeg om hem nogmaals op PLAY te zetten. 

Een film met veel vaart, niet op alle momenten even sterk maar onderhoudend genoeg om de ruim twee uur uit te zitten. De fenomenen "cougar" en "golddigger" worden uitgebreid aan ons uitgelegd, waardoor je de hier en daar clichématige rollen voor lief neemt. 

Ik zag de film eerder: BEGT recensie Mascarade mei 2023


Met: Pierre Niney, Isabelle Adjani, Francois Cluzet, Marine Vacth, Emmanuelle Devos

FIN - song : Patty Pravo - La Bambola

The Look of Love - Michael Winterbottom

The Look of Love op IMDb (6,0)
 The Look of Love op Moviemeter (2,86)

The Look of Love op Wikipedia

De Britse komiek Steve Coogan kan een aardig potje bij me breken wegens herhaaldelijke grappige rollen. Ook regisseur Michael Winterbottom heeft mij meerdere malen positief verrast, dus zouden op zich alle seinen op groen moeten staan voor deze biografische film. Helaas komt dat er niet helemaal uit, dat vond ik blijkbaar de eerste keer dat ik hem zag al (was danig weggezakt uit mijn geheugen) maar ook nu komt ie niet zo tot zijn recht als ie zou kunnen. 

Het sterkste aan de film is het verhaal. Dat gaat over Paul Raymond, een huisjesmelkende seksondernemer (een soort combi tussen Prins Bernhard jr. en Theo "Yab Yum" Heuff) in Soho-Londen van de jaren zestig. Raymond groeide uit tot de rijkste man van Engeland, maar wist daar geen tevreden privéleven tegenover te stellen. Aan elke hand had hij meerdere dames, maar geen van hen bracht hem geluk of tevredenheid. Raymond doet alles voor zijn dochter, maar zij blijkt niet de zakelijke en maatschappelijke talenten van haar vader te hebben, hetgeen in die wereld een recept voor een ongelukkig leven betekent.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Look of Love (december 2014)

Met: Steve Coogan, Imogen Poots, David Walliams, Anna Friel

10 giorni con i suoi - Alessandro Genovesi

10 giorni con i suoi op IMDb (5,7)
 10 giorni con i suoi op Moviemeter (3,00)

10 giorni con i suoi op Wikipedia

"Vermakelijk", ja hoor, dat wel. "Niemendalletje", dat ook. Niet een film die me heel lang bij zal blijven, maar eerlijk is eerlijk: met enige regelmaat zat ik wel grinnikend in de zaal. De naam Genovesi deed bij mij wel allerlei belletjes rinkelen, maar ik bleek dat te verwarren met de meer serieuze regisseur Paolo die een nét iets andere achternaam heeft dan de wat luchtiger Alessandro. Leeswerk leerde mij dat laatstgenoemde al een reeks "10 dagen met..." films heeft gemaakt, mogelijk is hij de Johan Nijenhuis van Italië. Hoe dan ook: het is geen straf om deze film te bekijken, maar verwacht hem niet terug in de jaarlijstjes.

Het hele gezin stapt in de auto om vanuit hun mondaine woonplaats Rome af te reizen naar Puglia in het traditioneel armere zuiden, ze gaan daar de aanstaande schoonfamilie van hun oudste dochter ontmoeten, Ze verwachten van alles, maar niet wat ze bij aankomst al direct ervaren: geen aggenebbisj achterbuurt maar een protserige villa waar een iets te chique familie met hun exotische bedienden de gasten op staan te wachten. Het begin van een grote reeks misverstanden. 

Dochterlief schaamt zich voor het volkse gedrag van haar ouders, die bovendien elkaar onderling ook nog van een forse verrassing voorzien. De ouders van de schoonzoon verbazen zich met enige regelmaat over die stadse fratsen, maar blijken zelf ook niet helemaal vrij van afwijkend onderling gedrag. De families spreken duidelijk een verschillende taal: een volledig Babylonische spraakverwarring tot gevolg.

Met; Fabio de Luigi, Valentina Lodovini, Dino Abbrescia, Giulia Bevilacqua

FIN - song : Bob Marley & the Wailers - Three little birds

Gezien in : Cinema Oostereiland

Materialists- Celine Song

Materialists op IMDb (7,0)
 Materialists op Moviemeter (2,98)

Materialists op Wikipedia

Ik huiver altijd enigszins voor ik me eraan waag: de term "romantische komedie" is de laatste jaren dermate veel niveau kwijtgeraakt dat je eerst goed moet checken of je niet in de zoveelste Negen Straatjes-Notting Hill toestand terecht komt. Waarom ik deze dan toch ging kijken? Welnu: ten eerste troonde mijn vrouw me mee (altijd +1), ten tweede is deze onder regie van Celine Song. Misschien niet direct rinkelende bellen alom, maar als ik u zeg dat zij verantwoordelijk is voor het fenomenale "Past Lives" dient u de oren te spitsen: een van de allerbeste films van de laatste jaren. Welnu, zó goed is de opvolger niet, maar ik vond het geheel uiteindelijk niet onaardig. In de eerste helft van de film schetst Song de contouren, in de tweede helft kleurt de daar de diepgang bij in. Opnieuw knap werk.

We betreden de griezelige wereld van relatiebemiddeling. Hoofdrolspeelster Lucy is er onnavolgbaar goed in, ze rijgt de ene succesvolle match aan de andere. Voor Lucy is het simpel: relaties draaien niet om liefde, ze draaien om wiskunde. Stel een som op van de wederzijdse karaktertrekken, welstandigheid en uiterlijke kenmerken en je kunt heel makkelijk berekenen of iemand overmatig dan wel ondermaats gekwalificeerd is voor degene waar Lucy haar client aan moet koppelen.

Zo makkelijk als het Lucy in haar werk afgaat, zo lastig gaat het in haar privéleven. Ze heeft nog uitstekend contact met haar oude lover John maar het feit dat hij een armlastige toneelspeler was, is en blijft maakt voor haar dat ze nooit met hem verder kan. Immers: haar eigen eerste eis voor een serieuze partner is baden in rijkdom. Dat doet zich dan uiteindelijk ook voor: ze matcht een stel en ontmoet op de bruiloft de charmante, puissant rijke broer van de bruidegom. Met deze Hoffelijke Harry gaat ze het aan: ze date, ze zoent, ze vrijt en ze drentelt door zijn miljoenen-appartement. Maar ze mist iets. Als er een eerste conflictje dreigt, belt ze toch haar oude vriend weer op om haar hart te luchten. John is niet zo goed in wiskunde, maar blijkt wel een hulpvaardige vent: zijn ex is de burnout nabij en denkt hard na over haar toekomst. Terwijl ze álles heeft, wijst John haar erop dat ze iets cruciaals mist.

Met: Dakota Johnson, Chris Evans, Pedro Pascal

FIN - song : Japanese Breakfast - My baby (got nothing at all)

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Apprentice - Ali Abbasi

The Apprentice op IMDb (7,2)
 The Apprentice op Moviemeter (3,42)

Hij probeerde het verschijnen van deze film nog wel tegen te houden, zo naargeestig en vooral narcistisch is hij ook wel weer. Ik ben na het zien van de film niet slechter over hem gaan denken, dit simpelweg omdat dat eigenlijk al niet kon. Alles wat ik aan Amerika verafschuw, zit in grote hoeveelheden in de persoonlijkheid van Donald Trump: hyperkapitalisme, het bigger/better/faster/greater-gedrag, het "wij zijn de beste", het rüksichtlose streberige dat mensen aan de kant zet die minder succesvol of simpelweg minder ambitieus zijn. Het zit er allemaal in, in deze film. En toch vond ik hem heel erg goed: ook het kijken naar nare en slechte persoonlijkheden kan een prima filmervaring zijn, immers. Wat mij betreft dan ook zeker een aanrader, al is het maar om je een beetje boos te maken wanneer je dieper in het verhaal raakt. 

Als jong ventje al toont de nauwelijks volwassen geworden Donald Trump zijn interesse voor de machtigen en rijksten der aarde. Hij likt zich in in sjieke besloten clubs waar alleen geslaagde zakenlieden en hun blonde aankopen zich mogen vertonen. In zo'n tent ontmoet Trump de enigmatische advocaat Roy Cohn, die in alles uitstraalt dat hij louter met winnaars om wil gaan, omdat losers de tijd niet waard zijn. Cohn is nietsontziend, gebruikt de grofste methoden om zijn gelijk te halen in de zaken die hij doet: verliezen is simpelweg geen optie.

De adoratie van Trump voor Cohn wordt langzamerhand beantwoord, de advocaat neemt het jonge vastgoedventje onder zijn hoede en besluit hem groot te maken. Hij ziet dat Trump bij uitstek de man is die zijn 3-regel-doctrine kan uitvoeren, wat moet gaan inhouden dat Trump ook succesvol de strijd aangaat met de overheid, volgens Cohn de bron van alle kwaad. Trump is de beste leerling van zijn klas: door het ontbreken van erkenning bij zijn vader haalt Donald het maar bij Cohn. Het houdt in dat hij zich dieper en dieper in bikkelhard zakendoen spiraalt: mensen zijn handelswaar, lastige mensen schuif je opzij, heel lastige mensen zien hun imago beschadigd worden door de corrupte en corrumperende praktijken van Trump en Cohn. Dikke vrienden lijken ze, maar ook dit schip vindt het lastig om twee kapiteins te hebben.

Hoewel Sebastian Stan een uitstekende Trump neerzet, wordt hij compleet van het doek gespeeld door de fabuleuze Jeremy Strong, die de sinistere en ondermijnende advocaat Cohn ge-wel-dig neerzet. Waarschijnlijk is dat dan ook een van de redenen dat Trump deze film wilde verbieden, hij kon niet voldoende shinen. 

Met: Sebastian Stan, Jeremy Strong, Maria Bakalova, Martin Donovan

FIN - song : Brian Holmes/David Irvine- The End

Gezien in : Cinema Oostereiland

Poker Face- Russell Crowe

Poker Face op IMDb (5,2)
 Poker Face op Moviemeter (2,41)

Voor een man met een tamelijk beperkt instrumentarium heeft Russell Crowe het behoorlijk ver geschopt. Ster in een redelijk aantal actiefilms, de nodige recette binnengesleept en - ik wist het nog niet - blijkbaar ook regisseur van films. Wat gingen we doen op deze loze zondagmiddag? We gingen kijken wat meneer daar dan wel van terechtbracht.

Welnu, het is slim om vooraf alvast de verwachtingen bij te stellen. "Poker Face" is gelukkig geen actie- en knokfilm (ook Crowe wordt ouder), al komen we voor een korte periode toch niet onderuit. Deze film gaat vanuit een heel andere hoek aan het werk: jeugdvrienden komen jaren later nog een keer bijeen voor  wat een bijzondere ontmoeting gaat worden. 

De pokerface uit de titel behoort aan Jake Foley, die na een tamelijk onbezorgde jeugd met veel zwemmen, outdoor life en vooral veel kaartspelen op een beslissende fase in zijn leven is aangekomen. Foley heeft alles wat zijn hartje begeert: na een succesvolle carrière als professioneel pokeraar begon hij - samen met jeugdvriend Drew- een bedrijfje voor online gokken. Nadat dat op zijn beurt ook skyhigh ging, namen de twee de volgende stap: vanuit de algoritmes die nodig zijn voor het voorspellen van het verloop van het kaartspel ontwikkelden ze een beveiligingssysteem voor overheden en rijke piefjes. Schathemeltjerijk werden ze ervan, maar er is blijkbaar één ding dat Foley niet kan financieren: zijn gezondheid. Nadat hij de diagnose heeft gekregen dat kanker hem binnenkort zal vellen, roept de puissant rijke gokker en kunstverzamelaar nog een keer zijn oude vriendenkring bij elkaar. Uiteraard om een spelletje poker te spelen maar Foley gebruikt het ook om zijn maten duidelijk te maken dat hij hun steun van vroeger al veel te lang niet meer ervaart.

Met; Russell Crowe, Liam Hemsworth, RZA, Aden Young, Steve Bastoni, Daniel McPherson, Paul Tassone

FIN - song : Piano Project- With or Without You

Haute Couture- Sylvie Ohayon

Haute Couture op IMDb (6,2)

Haute Couture op Moviemeter (2,56)

 Erg fijne Franse arthouse-film, die met een piepklein verhaaltje zeer veel zegt over de (te vaak afgesloten) leefwereld van mensen in onze moderne maatschappij. Heeft wel in ons filmtheater gedraaid, ben er destijds niet geweest maar ik ben heel blij dat men films als deze blijft programmeren. Doet publicitair niet veel maar is wel degelijk van belang voor de kijkende doelgroep. Het helpt mening te vormen, het helpt vooroordelen omver te halen. 

Die zag ze niet aankomen, onze Esther. Terwijl ze dromerig op weg is naar haar werk - alwaar ze bezig is aan haar allerlaatste Christian Dior-collectie - stopt ze in de gangen van de metro even om te luisteren naar een straatartieste. Ze weet niet dat het beginnende zangeresje Jade daar staat om de aandacht af te leiden van haar tasjesrovende vriendin. Esther is alles kwijt, het zangeresje verdeelt na afloop met haar mede-dievegge de schamele buit. 

Echter: wroeging speelt Jade parten, Ze graaft de tas op inhoud door en besluit hem terug te brengen. Gek genoeg valt Esther haar niet heel hard aan, bij een volgende ontmoeting biedt ze Jade zelfs aan om eens op haar werk te komen kijken, zodat ze weet wat voor mensen ze eigenlijk besteelt. Mensen die er hard voor moeten werken, zo blijkt: de wereld van de haute couture is een harde, Esther kent het klappen van de zweep maar moet er tot en met de laatste collectie bikkelhard aan trekken om haar werk goed te doen. Uiteraard kijkt Jade hier schamper tegenaan, ze wantrouwt immers de hele wereld dus deze dame zal ook wel bijbedoelingen hebben. Gaandeweg ziet ze echter dat Esther haar vertrouwen schenkt, steeds enthousiaster begint ze op de aanvankelijk vijandige werkvloer mee te doen. Wat haar parten speelt, is de afhankelijkheid die haar moeder haar toont: waarom ga jij ergens aan het werk terwijl je eigenlijk hier voor mij moet zorgen? Jade ziet steeds meer in dat werken de enige uitweg is uit haar achtergestelde sociale status en armoedige thuissituatie. Daarvoor moet ze echter weerstand overwinnen, zowel die van haarzelf als die van haar omgeving.

Met: Nathalie Baye, Lyna Khoudri, Pascalle Arbillot, Adem Bessa

FIN - song : Alain Barrière - Elle etait si jolie

Znachor (aka Forgotten Love) - Michal Gazda

Znachor op IMDb (7,5)
 Znachor op Moviemeter (3,85)

Mooie film! Romantisch en nostalgisch, haves and havenots, fraaie beelden. Ik kon er wel wat mee en zo te zien zijn er meer op de hierboven genoemde filmdatabases die Znachor goed konden waarderen. 

Rafal Wilczur lijkt alles mee te hebben: professor/dokter aan een gerenommeerde privékliniek, goed inkomen en vrouw en kind in een ruimschoots van personeel voorzien huis, het hart op de goede plaats. Maar het is niet alles goud wat er blinkt: de relatie met zijn vrouw loopt stroef, zijn collega's gaan slimmer met hun ambities om dan hij en zijn dochtertje is verdrietig dat ze haar hardwerkende vader te weinig ziet. Net op het moment dat hij een wetenschappelijke doorbraak maakt, slaat het noodlot toe.

Rafal wordt op straat beroofd en daarbij dusdanig hard geslagen dat hij zijn geheugen kwijtraakt. Als vervolgens alleen nog zijn jas aan de rivieroever wordt gevonden, gaat iedereen er van uit dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Zijn vrouw trekt met zijn dochter bij haar minnaar in,  Rafal zwerft over het platteland zonder te weten wie hij is en wat hij wil gaan doen. 

Hij belandt op het platteland waar hij werk vindt op een boerderij (en zelfs enige amoureuze stappen neemt met de molenaarsvrouw). Het dorpje wordt grotendeels bestierd door de rijke baron die de bevolking afknijpt qua rechten en inkomen. Wat ze nog hebben, brengen ze meestal naar de kroeg. Alwaar achter de bar een prachtige jongedame is komen werken, die de aandacht trekt van de zoon van de baron. Terwijl er tussen die twee langzaam een betere verstandhouding ontstaat, begint Rafal met het helpen van de lokale bevolking. Ergens ver in zijn geheugen zit nog veel medische kennis verstopt, hij doet wat hij kan. En dat gaat alleen nog maar toenemen als de rijkeluiszoon samen met het barmeisje een ongeluk krijgt: Rafal moet diep in zijn geheugen graven om zijn oude kennis aan te boren. Hij stelt alles in het werk om het meisje te redden, want zij blijkt veel meer voor hem te betekenen dan hij aanvankelijk beseft.

Met : Leszek Lichota, Maria Kowalska, Ignacy Liss, Anna Szymanczyk

FIN - song : Pawel Lucewicz - Final

Killers of the flower moon - Martin Scorsese

Killers of the flower moon op IMDb (8,2)
 Killers of the Flower Moon op Moviemeter (4,08)

Huizenhoge waarderingen op bovengenoemde filmwebsites, zo zie ik ze echt niet vaak. Komt natuurlijke mede door de versheid van de film (die gaat echt nog wel een stukje dalen op de ranglijsten) maar feit is wel dat de film van meet af aan op een goede ontvangst kon rekenen. De reputaties van de hoofdrolspelers maar zeker ook die van regisseur Martin Scorsese maken de filmkijker nieuwsgierig en doet de verwachtingen omhoogschieten.

De film is avondvullend (drieënhalf uur, wij hadden voor het eerst sinds jaren een pauze in ons lokale filmtheater) en dat gaat waarschijnlijk de enige reden zijn waarom dit niet een ongelooflijke box-office knaller gaat worden. Grote namen op het affiche, een pakkend verhaal dat bovendien ook nog eens op waarheid gebaseerd is. Zitvlees is nodig, maar je krijgt zeer zeker waar voor je geld.

Begin vorige eeuw, net na de Eerste Wereldoorlog. Ernest Burkhart arriveert in het pioniersstadje Fairfax, waar hij zich direct bij zijn oom Bill "King" Hale meldt. Hale is een invloedrijk man in de regio en dat is bijzonder. Hale is namelijk White America, terwijl Fairfax middenin Osage County ligt. Het indianenvolk de Osage is de meest welgestelde van alle indianenvolken: het gebied waarop zij leefden, bleek olie te bevatten en door slim handelen verkreeg de indianenstam alle rechten op de exploitatie. Geen tipi's maar villa's, geen armlastig veedrijven maar lucratief olievelden ontginnen. Klinkt allemaal prachtig, maar het heeft een brute keerzijde: drankmisbruik, geldzucht, het ontgroeien van hun volkse rituelen maakt veel van hen ongelukkig. En dat blijkt nog niet het ergste: waar geld is, zijn aasgieren en de blanke bevolking van Amerika laat zich daarmee uitstekend typeren. 

Hale heeft zich voorgedaan als weldoener (scholen, zorg, dat werk) en heeft zich daarmee een invloedrijke positie verworven. Hij arrangeert gemengde huwelijken om daarmee een deel van de olierechten bij blanken terecht te laten komen (en liefst natuurlijk bij hemzelf). Ernest Burkhart is daartoe door hem ook uitverkoren: neefje moet trouwen met de zwijgzame doch kranige indiaanse Mollie Brown. Mollie heeft een moeder en meerdere zusters, dus Burkhart gaat niet direct in aanmerking komen voor erfrecht. Daarvoor moet hij opdrachten uitvoeren die Mollie doen stijgen in de successie-ranglijst. Een morbide en weldoordacht plan maar waar niemand rekening mee heeft gehouden, is dat de niet al te snuggere Ernest simpelweg van zijn vrouw blijkt te houden. Meer nog dan van het lonkende geld. Gekweld door wroeging voert hij de opdrachten van de grote touwtrekker Hale uit. Kan niet goed gaan.

Een keur aan grote namen komt voorbij, waarbij ik vooral onder de indruk was van het ingetogen spel van Lily Gladstone. Tevens vond ik de enigszins documentaire-achtige start van de film erg goed. Minder vond ik het rare maniertje van DiCaprio waarmee hij zich een plattelandsaccent probeerde aan te meten, op een gegeven moment vond ik het zelfs storend. Alles overziend zeg ik: een echt filmepos, onderhoudend en verhalend. Goed verhaal, maar dus niet lekker kort.

Met : Leonardo DiCaprio. Robert de Niro, Lily Gladstone, Jesse Plemons, John Litgow, Brendan Fraser, Cara Jade Myers, Jason Isbell, William Belleau, Scott Shepherd

FIN - song : Osage Tribal Singers- Whazhazhe (a song for my people)

Mascarade - Nicolas Bedos

Mascarade op IMDb (6,5)
 Mascarade op Moviemeter (2,10)

Ik kan er niets aan doen, ik vond dit gewoon een leuke film. Niet hoogstaand, niet hartstikke verrassend ook maar wel fijn vermakelijk en onderhoudend. 

Aan de Franse Riviéra woont Martha Duval in een sjieke villa aan de kust. Ooit was ze gevierd actrice, ze acht zichzelf nog steeds heel wat maar ziet niet onder ogen dat haar naam steeds minder mensen iets zegt. Toch werkt ze hard aan haar status: ze huurt een knappe cougar in als haar jeugdige geliefde. 

Deze Adrien is een nietsnut pur sang maar doet voor de vorm (en vooral voor de perceptie van Martha) alsof hij schrijver is, bezig met het afronden van zijn eerste - zonder twijfel spraakmakende- roman. Omdat Martha in zijn levensonderhoud voorziet, moet hij zich haar avances laten welgevallen hetgeen hem niet altijd bevalt maar zijn verder luxe leventje vergoedt veel. 

Op een feestje van Martha ontmoet hij de ontwapenende Margot, een oogverblindende schoonheid die in alles onaangepast gedrag vertoont. De twee connecten en komen al snel tot een plan: als zij er elk voor zorgen dat ze een oude rijkaard aan de haak slaan, hebben ze voldoende inkomsten om gezamenlijk een avontuurlijke relatie op te bouwen. Martha loopt al met oogkleppen op, dus voor Adrien lijkt het simpel maar Margot moet voor haar doelwit, de steenrijke makelaar Simon Laurenti, iets meer moeite doen. 

Met : Pierre Niney, Isabelle Adjani, Francois Cluzet, Marine Vacth, Emmanuelle Devos, Laura Durante

FIN - song : Patty Pravo - La Bambola

Pourris Gâtés (aka Spoiled Brats) - Nicolas Cuche

Pourris gates op IMDb (6,0)

Pourris Gates op Moviemeter (2,80)

"Dit was geen B-film, dit was een C-film". Duidelijkheid kan niemand mijn vrouw ontzeggen. Vooraf wisten we al dat dit een tamelijke lege komedie zou zijn, maar achteraf klonk het allemaal wel erg hol. Maar goed, nog altijd beter dan een fout WK of ergerlijke praatprogramma's kijken. In die zin is de anderhalf uur niet weggegooid. 

Vader Francis heeft zijn kinderen behoorlijk verpest. Omdat hij een selfmade miljonair is, omdat hij na het overlijden van zijn vrouw de opvoeding van zijn kinderen alleen moet doen (nou ja, met zijn personeel samen dan) wil hij dat zijn kinderen niets tekort komen. Dochterlief shopt zich een ongeluk, oudste zoon zit wel in het bedrijf maar doet dat zonder ook maar een nuttige bijdrage en jongste zoon heet weliswaar student maar betaalt medeleerlingen om zijn huiswerk te doen, zodat hij zich kan richten op het verleiden van hun moeders. Voor de drie prinsenkinderen is het de normaalste zaak van de wereld dat ze maar met de vingers moeten knippen om onmiddellijk hulp en (financiële steun) toegediend te krijgen. Dat gaat lang goed. 

Het breekpunt is voor Francis de melding dat zijn dochter van hem verlangt dat hij haar bruiloft financiert, een verbinding die ze wil aangaan met een playboy die overduidelijk op papa's geld uit is. Op hetzelfde moment staat een boze zakenpartner op vader's stoep omdat diens vrouw met Francis' zoon heeft geslapen, tegelijkertijd verkiest de oudste zoon een feestje op Ibiza boven het vervullen van een zakelijke opdracht van pa. Het is genoeg: Francis gaat het roer omgooien. 

Hij zet in scene dat zijn bedrijf door de belastingdienst wordt belaagd, ze moeten halsoverkop vluchten naar een vervallen buitenhuis van pa in Marseille. En daar begint het: als ze 's avonds iets willen eten, zullen ze daarvoor moeten zorgen: ze moeten het zelf gaan verdienen. Nou ja, slag of stoot, alles of niets, rien ne va plus en meer van die associaties: u weet zelf al ongeveer hoe het afloopt. 

Met: Gerard Jugnot, Camille Lou , Artus, Louka Meliava, Tom Leeb , Francois Morel

Triangle of Sadness - Ruben Östlund

Triangle of Sadness op IMDb (7,9)
 Triangle of Sadness op Moviemeter (3,70)

In den Wolken!

Terwijl ik begin te beschrijven wat "Triangle of Sadness" met me heeft gedaan, weet ik nog niet hoe en waar ik zal eindigen. Onmogelijk is het, om in een bondige recensie weer te geven wat je in deze film meemaakt. De conclusie dat je hebt gekeken naar een zeer maatschappijkritische film, die is wel gerechtvaardigd. Maar wat voor film was het? Was het een wrange komedie? Was het horror? Was het een rampenfilm? Was het een zich aan de actualiteit spiegelende arthouser? Weet je wat? Ik gooi het in de blender en zeg: het was het allemaal, het waren 4 of 5 films in 1. En toch was het één geheel. Een goed geheel, dat wil ik niet vergeten te vermelden. Een bewijs dat film je meeneemt op een reis waarvan je vooraf niet weet wat je ervaart en waarvan je achteraf niet weet wat je nou precies hebt meegemaakt. Schitterend, om het maar in één woord samen te vatten. 

Main characters in de film zijn Carl en Yaya, een mode-koppeltje. Hij leurt met wisselend succes een beetje langs de agentschappen voor werk, maar zij is een gearriveerd en dikbetaald model, Daarnaast is ze influencer met een groot instagram-gevolg, dus Carl moet echt knokken voor een beetje gelijkwaardigheid, hij moet zijn best doen om bij haar in beeld te blijven. 

Vanwege haar grote schare volgers krijgt Yaya een luxe cruise aangeboden, Carl mag lekker mee. Hij mag de foto's maken van zijn dame op het zonnedek, zijn dame in weer een ander badkledingsetje, zijn dame aan de koolhydraatarme dinertafel. Er heerst enorme luxe aan boord: dit reisje is alleen weggelegd voor de allerrijkste stinkerds der aarde: steenrijke Russen en Britten, IT-miljardairs en wapenhandelaars. Men koopt het personeel, zo lijkt het, omdat men gewend is de wereld naar zijn hand te zetten. De alcholistische kapitein van het schip laat zich zo weinig mogelijk zien omdat hij de status aan boord slecht kan rijmen met zijn marxistische inborst. Maar ja, hij kan natuurlijk niet wegblijven bij het "Captain's diner", een copieuze eetgelegenheid die volledig uit de hand loopt omdat het cruiseschip in zwaar weer beland. Eerst letterlijk, daarna figuurlijk. 

Na een paar gruwelijke gebeurtenissen draaien de rollen plots om: door een explosie op het schip stranden 8 passagiers op een eiland waar ze moeten zien te overleven. In een klap hebben de rijkaards niets meer aan hun geld omdat ze niet weten hoe ze een vuurtje moeten maken en hoe ze eten moeten zoeken. Er staan mensen op die aan boord steeds maar niet gezien werden, En er ontwikkelt zich een nieuw machtsspel. In den Wolken!

Hilarisch. Walgelijk. Afstotelijk. Aantrekkelijk. Stijlvol. Drek. De nieuwe film van Ruben Östlund, Gouden Leeuw in Venetië, is het allemaal tegelijk.Of eigenlijk: de film is het allemaal opeenvolgend. 

Met: Harris Dickinson, Charlbi Dean, Woody Harrelson, Zlatko Buric, Dolly de Leon, Vicki Berlin

FIN - song : Fred Again - Marea (we've lost dancing)

House of Gucci - Ridley Scott

House of Gucci op IMDb (6,8)
 House of Gucci op Moviemeter (3,36)

Dik tweeënhalf uur is er nodig om het verhaal te vertellen van de familiaire perikelen van de Gucci-familie, het befaamde modehuis voor de rijkjes. Waarom er zoveel tijd nodig is om dit verhaal aldus te vertellen is me een raadsel, het had zeker een uur korter gekund. Ik kwam dan ook niet geheel tevreden uit de zaal, mede doordat er te weinig lichtpunten in zitten. Adam Driver maakt de juiste transformatie door, Al Pacino is - as ever - heerlijk schmierend, Jeremy Irons stelt nooit teleur maar dat is het dan ook wel. Lady Gaga is geen schim van de sprankelende actrice die ze in "A star is born" neerzette, ze overacteert. En hoe verschrikkelijk is het om alle acteurs de gehele film Engels met een nep-Italiaans accent te horen spreken, het irriteert al snel. Jammer, jammer, want het verhaal is eigenlijk een klassiek koningsdrama en dat kijkt doorgaans lekker weg. 

Patrizia Reggiani is een eenvoudige, doch ambitieuze typiste in het vrachtwagenbedrijf van haar vader. Wanneer ze op een feestje een toevallige ontmoeting heeft met Maurizio Gucci, de jonge telg uit het rijke modeontwerpersgeslacht, zet ze alles op alles. Aanpappen en vasthouden, simpeler kun je haar strategie niet omschrijven. Maurizio is een stijve hark die studeert voor advocaat en eigenlijk helemaal die rare modewereld niet in wil. Wanneer hij dan ook met Patrizia "op zicht" komt bij zijn vader veroordeelt die zijn keuze met een verstoorde vader-zoon verhouding tot gevolg. Maurizio komt tot leven in het eenvoudige arbeidersmilieu van de familie van Patrizia, maar die denkt daar zelf heel anders over. Ze legt contact met Maurizio's oom Aldo, in een poging om haar man weer het imperium binnen te krijgen. En daar uiteraard zelf haar eigen rol in te gaan spelen.

Patrizia is overduidelijk manipulatief, maar niet zonder effect. Aldo heeft ze al ingepakt, ze laat haar man zich nog net op tijd met zijn vader verzoenen om nog net op tijd de erfenis zeker te stellen. Langzaam aan ontdooit de onzekere Maurizio en manifesteert hij zich meer en meer als de redder van een modegigant in problemen. Dat zorgt echter langzaam maar zeker ook voor een verwijdering tussen hem en zijn vrouw, die bij hem de aandacht voor zijn gezin meer en meer ziet verslappen. Dat laat ze niet zomaar gebeuren. 

Met : Adam Driver, Lady Gaga, Al Pacino, Jeremy Irons , Jared Leto , Salma Hayek

 FIN - song : Tracy Chapman & Luciano Pavarotti - Baby can i hold you

Robin Hood - Otto Bathurst

Herzien, omdat mijn vrouw zei dat ze deze vanwege het heftige schieten niet in haar eentje durfde te kijken. Dan schuif ik aan, zo ben ik. 

Mijn Recensie van destijds.

FIN - song : Bonnie Brae - Viktor
 

Days of heaven - Terrence Malick

 Days of heaven op IMDb (7,8)

Days of heaven op Moviemeter (3,64)

"Is "Days of heaven" the most beautiful film ever made?" lees ik in een krantenartikel van The Guardian dat verscheen bij de première van deze film. Enkele jaren daarvoor was regisseur Terrence Malick gedebuteerd met de ook al zo visuele film "Badlands" maar deze ging daar nog een factor schoonheid overheen. Zelf leerde ik Malick pas later kennen met oa "Tree of life" , dat was voor mij aanleiding genoeg om langzaam terug te bladeren in zijn catalogus. Hoge cijfers op IMDb en Moviemeter , deze film , en dat is terecht . Het brede Amerikaanse platteland wordt prachtig, bijna verliefd in beeld gebracht. 

Wanneer staalarbeider Bill de mist ingaat en zijn baas (per ongeluk) doodslaat, moet hij op de vlucht. Vriendin Abby en dochter moeten mee, ze springen op een trein en duiken dieper de binnenlanden in. Daar belanden ze bij een rijke graanboer, wiens uitgebreide velden door veel goedkope landarbeiders worden bewerkt. Omdat Bill mogelijk nog steeds gezocht wordt, besluiten de twee zich voor te doen als broer en zus, dat voorkomt wellicht problemen. Hard werken, zware omstandigen, uitbuiting alom.

De schoonheid van Abby valt op bij de graanboer. De man is ernstig ziek en wil toch nog enige vorm van liefde kennen in zijn leven. Bill stelt Abby voor het huwelijk met deze man aan te gaan: het zou voor hen de sleutel zijn naar een beter leven. Eindelijk komen bezit en minder hard werken in hun vocabulaire voor. Stinkend jaloers moet Bill toezien hoe Abby toch wel enigszins lijkte genieten in haar rol van plattelandsadel. Hoewel hij zelf ook gepromoveerd is naar een bijwoning van het landhuis kost hun nieuwe status hem zichtbaar moeite.

Met : Richard Gere, Brooke Adams, Sam Shepard

Mijn Rembrandt (aka My Rembrandt) - Oeke Hoogendijk

 Mijn Rembrandt op IMDb (7,2)

Een kunstdocumentaire die zich laat lezen als een thriller, zo eentje in de trant van "zal het de graaf lukken om...? . Doorgaans laat de kunstwereld zich niet zo spannend bekijken maar deze keer is dat echt uitstekend gelukt. Ik heb het in ieder geval geen moment saai of droog gevonden.

Dat komt door de mozaïekachtige insteek waarvoor gekozen is: we volgen verschillende mensen met verschillende achtergronden en verschillende invalshoeken , met één grote overeenkomst; men is allen idolaat van meesterschilder Rembrandt Harmenszoon van Rijn, de Nederlandse lichtkunstenaar die verantwoordelijk is voor een aantal van de belangrijkste en meest toonaangevende kunstwerken uit de geschiedenis. 

Er is het kunstverzamel-echtpaar dat hoopt op een buitenkansje. Er is de excentrieke kasteelheer (the Duke of Buccleuch , een Schots graafschap) die in het familiekasteel een relatief onbekend werk van Rembrandt heeft hangen en die dat op een prominentere plek in het kasteel wil krijgen. Er is de puissant rijke kunstopkoper die de werken vanuit privédomein naar publiek domein geplaatst wil zien. Er is de Rembrandt-professor, een man die wereldwijde erkenning heeft om zijn kennis van het werk van Rembrandt, er zijn museumdirecteuren en politici die de welbekende strijd aangaan om twee grote werken van Rembrandt op te kopen van de steenrijke familie De Rothschildt en er is kunsthistoricus Jan Six , wiens voorouders ooit door de schilder zijn geportetteerd en die een neusje blijkt te hebben voor het vinden van onontdekte werken die wellicht nog aan de meester kunnen worden toegeschreven. 

Niks stoffig, er zit een ongekende dynamiek in deze wereld. Hoe elitair ook, allen blijken liefhebbers en praten gepassioneerd over technieken en gebruikte materialen, over de levendigheid van het weergeven van kledingstukken en over de unieke vorm van lichtval die je in al Rembrandt's werken terugziet. Uiteraard gaat het ook over jaloezie tussen de haves en de havenots , tussen de ontdekker en de anderen die dat succes claimen. En die verhalen zijn welhaast net zo adembenemend als de prachtige schilderijen die voorbij komen. 

Met Jan Six, Duke of Buccleuch, 

The Nest- Sean Durkin

The Nest op IMDb (6,6) 

Voorspelbare maar daarom nog niet verkeerde thriller. Een gevalletje "schone schijn". 

Jaren 80, VS. Rory is een succesvol zakenman geweest die met zijn goede deals miljonair geworden is. Maar dat is inmiddels al even terug, er dreigt een beurscrisis en de kansen keren. Hij denkt in Engeland meer kans te maken bij zijn oude werkgever en probeert zijn vrouw Allison over te halen hun luxe leven in dat Amerikaanse droomhuis achter zich te laten en naar Engeland te trekken. Nou vooruit, met de nodige weerzin trekken ze met hun twee kinderen (zoon uit hun gezamenlijk huwelijk, dochter uit een eerdere relatie van haar) naar Surrey op het Engelse platteland.

Het lijkt alsof Rory de zaak aardig voor elkaar heeft: een prachtig , (veel te) groot landhuis heeft hij gevonden waar Alison haar eigen manege zal kunnen opstarten. De kinderen gaan naar "posh schools", hij maakt zijn opwachting bij de dure lunches en feestjes in London. Het blijkt allemaal op drijfzand gebouwd. 

Allison ontdekt dat als eerste , wanneer een cheque voor de manege-bouwende bouwvakkers ongedekt blijkt. Kort daarop vraagt Rory haar om geld om de tijd te overbruggen totdat zijn eerste grote financiële klapper gaat plaatsvinden: "hij komt eraan, schat, echt. Hij komt eraan".

Allison kan moeilijk leven met de zaken die Rory voor haar verborgen houdt, het kost haar moeite om daarmee te aarden in het voor haar vreemde land. Langzamerhand wordt het een kwestie van "everything falls apart. And more..". Het gezin, de relatie, hun leventje: alles staat onder enorme druk en de aankomende klap is al hoorbaar.

Met : Jude Law, Carrie Coon, Oona Roche, Charlie Shotwell