Land van Johan - Eddy Terstall

Land van Johan op IMDb (6,8)
 Land van Johan op Moviemeter (2,25)

Land van Johan op Wikipedia

Je kunt alleen maar respect hebben voor het oeuvre van Eddy Terstall: in een inmiddels decennia overspannende reeks wist de Nederlandse regisseur vaak scherp op de tijdgeest te zitten door films te lanceren die alleen maar uit ons land kunnen komen: de seksuele moraal, het vaak botte en openhartige taalgebruik en de afwijkende levensinzichten zouden het in buitenlandse producties simpelweg niet zo goed doen als ze dat hier wel doen. Het maakt kijken naar zijn films een aangenaam tijdverdrijf, al blijft er jaren later niet veel van over. Uitzondering hierop is natuurlijk het fenomenale "Simon", maar dat was dan ook voor Terstall zelf een wandeling buiten zijn eigen paden. "Land van Johan" haalt dat niveau niet, lang niet zelfs: wat mij betreft is het teveel een bij elkaar gesprokkelde verzameling onderwerpen die de Nederlandse jaren 70 een volledig op zichzelf staande periode moeten doen lijken. 

We komen binnen in het studentikoze leefwereldje van de provinciale vrienden Onno en Gijs. die in Amsterdam getuige zijn van de gevolgen van 1968: politieke bewustwording wordt gekoppeld aan the Summer of Love en de nodige verdovende middelen. De heren ontmoeten de vrijgevochten Sonja, die aanvankelijk niet wenst te kiezen tussen de twee gappies en daarom haar lichaam maar met beide heren deelt.
Dit leidt op wonderbaarlijke wijze niet tot een verwijdering tussen de twee mannen, ook niet als Sonja uiteindelijk de keuze voor student Nederlands Onno maakt. Onno is de artistieke van de twee, Gijs is zowel militanter als dromeriger. Terwijl op de achtergrond de opkomst van het Nederlandse voetbal plaatsvindt (Europacups, zilver op het WK 74) lopen de heren langs alle clichés die we over dit decennium kunnen verzinnen: hippies. communes, vrije seks, blowen, oliecrisis, gastarbeiders, Bhagwan, ontzuiling en ontkerkelijking. We krijgen in 120 minuten een totaal andere wereld die steeds meer dichtslibt naarmate het WK Voetbal in Argentinië van 1978 vorm krijgt. Vriendschap leidt soms tot teleurstellingen maar blijkt toch ook een vaste waarde om lastige tijden door te komen. 

Noot: in ieder geval een vétte voldoende voor de soundtrack. Een heerlijke wandeling door de Nederpop van toen.

Met: Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Reinout Scholten van Aschat, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Herman Brood & His Wild Romance - Still Believe

Wheelie - Isis Cabolet

Wheelie op IMDb (7,0)
 Wheelie op Moviemeter (3,13)

Wheelie op VPRO Cinema

Terwijl de nieuwe reeks Telefilms al weer loopt, kom ik op mijn harde schijf nog net op tijd een aflevering van vorig jaar tegen. Net voor het vervallen dus maar aangeklikt, blij toe: dit is een hele fijne, hoor. Tegendraads verhaal, die - zoals vele uit deze reeks - de jeugdcultuur vanuit een speciale invalshoek bekijkt. Stap mee in de wereld van skatersproblematiek.

Reza leeft het leven zoals hij zelf wenst. Er bestaan weinig andere problemen dan het uittesten van nieuwe figuren op de ramp die bij hem in Den Haag voor de skaters is aangelegd. Zijn leeftijdsgenoten lijken minstens zo zorgeloos (beetje blowen, drinken en voor de rest elkaar in de wielen rijden) maar er blijkt toch een scheiding der geesten op te treden: enkele van de leden van de groep hebben een verhuizing gepland naar hun respectievelijke studiesteden, daarmee hun toekomst al voorzichtig inkleurend. Reza is nog lang niet zover, hoe zeer zijn liefhebbende moeder hem ook probeert bij te sturen. Reza gaat eerst maar eens een jaartje backpacken, zo besluit hij.

In Thailand zet hij zijn feestelijke leventje op eenvoudige manier voort maar hij blijkt het lelijk op te lopen: een scooterongeluk (drank op, he) levert hem een dwarslaesie op. Terug in Nederland blijkt de hele wereld veranderd: voor elke stap heeft hij hulp nodig, zelfs als hij het niet wil. Zijn maatschappelijke stilstand blijkt voor een verwijdering gezorgd te hebben, hij kan niet meer meekomen met die wervelende leeftijdsgenoten. Hij vervuilt, hij verwildert, hij sombert, dit alles ondanks de goede zorgen van zijn moeder en zussen en van Pomme, zijn hartsvriendin die hem trouw blijft bezoeken. Reza lijkt in een bodemloze put gevallen, waaruit het moeilijk opkrabbelen is.

Met: Samuel Beau Reurekas, June Janez, Malou Gorter, Olga Zuiderhoek

FIN - song : Niko - Let's go sausboy

Wuthering Heights - Emerald Fennell

Wuthering Heights op IMDb (6,1) 
Wuthering Heights op Moviemeter (2,80)
 Wuthering Heights op Wikipedia

Op het kantoortje van ons lokale filmtheater (waar ik nogal eens vergaderd heb) hangt een wandbreed fotobehang met de afbeelding van de film "Wuthering Heights". Alleen, die hangt er al bijna 15 jaar want het is een afbeelding van de vórige verfilming van het wereldberoemde boek van schrijfster Emily Brönte . Zij is een van de zusjes die in het pittoreske plaatsje Haworth in Noord-Engeland op de pastorie van hun vader woonden en niets anders om handen hadden dan boeken schrijven. Ik bezocht ooit deze "Haworth Parsonage", ik snap wel dat de dames een uitvlucht zochten in romantische literatuur. Literatuur van wereldfaam dan wel, want met name het boek van jongste zusje Emily is meermaals bezongen en verfilmd. De nieuwste loot aan die stam is daarbij niet de beste, ik val maar meteen met de deur in huis. Prachtige beelden, die maakten zeker indruk. Maar ik kon deze versie niet beter waarderen dan die van 15 jaar geleden, iets wat mogelijk komt door de in deze versie onuitstaanbare Cathy (wat dan wel weer heel duidelijk door Margot Robbie wordt neergezet).

Het landhuis van de familie Earnshaw staat er vervallen bij, dat komt voornamelijk door het liederlijke gedrag van pappie. Gokken en drinken zijn de hoofdzakelijke activiteiten van deze deplorabele man, maar ergens zit - diep onder die barse en repressieve man- nog een beetje hartelijkheid verborgen: als hij ziet dat een vader in het dorp zijn tienerzoon op straat zet, neemt hij deze goedhartig op in zijn huis. De jongen (Heathcliff) is uitermate dankbaar en bereid de nodige vernederingen te ondergaan: hij slooft en graaft, hij buigt en sleept. Maar er is een belangrijker reden dat hij zijn lot zo ferm draagt: het gezelschap van Earnshaw's dochter Catherine (die we vanaf hier Cathy gaan noemen) maakt dat Heathcliff elke vernedering accepteert. Oók de vernederingen die Cathy zich veroorlooft trouwens: zij vindt Heathcliff een leuk speelmaatje maar laat hem herhaaldelijk weten dat hij te laag is geboren om ooit haar romantische partner te kunnen zijn. Cathy zoekt het hogerop: als de rijke Edward Linton op een landgoed verderop komt wonen, papt Cathy al snel met hem aan om haar toekomst te waarborgen. Heathcliff ziet het met lede ogen aan en erkent zijn lot: hij vertrekt. En dat is achteraf best zuur voor Cathy: Heathcliff, it's me, Cathy, come home! Als ze het liedje gekend had, had ze het gezongen, maar spijt kent geen tijd. Een rijke doch saaie man, daar zal ze het in de toekomst mee moeten doen. Letterlijk.

Met : Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Charlie XCX ft Caroline Polachek - Everything is romantic

To New Beginnings (aka Det Nye Ar) - Paprika Steen

To New Beginnings op IMDb (7,2)
 To New Beginnings op Moviemeter (3,69)

Scandinavische film: the gift that keeps on giving. Wat werden we het afgelopen jaar verwend met hele reeksen prachtige films. En we zijn er nog lang niet: eind van het jaar verscheen deze en hoewel het een relatief tijdsgebonden verhaal is, is de verbeelding van de onderlinge verstandhouding er een van alle tijden. We keken naar een soort Oudjaarsversie van "Festen": een heuglijke bijeenkomst die door miscommunicatie en openbaring van geheimen compleet uit de hand loopt: regisseuse Paprika Steen (eerst acteur maar de laatste jaren legt ze zich volledig toe op het regisseren) laat met verve zien hoe je het dunne laagje beschaving van mensen afpelt als je ze met elkaar in een ruimte zet om herinneringen te delen.

Oudjaarsavond: de vriendenclub komt bij elkaar in het fraaie appartement van Nomi. Ze is weduwe, zo leren we al snel, en de vriendenclub steunt haar in het verlies van haar man door gewoon op de ouderwetse manier het nieuwe jaar in te luiden, zoals men altijd al deed: het oude zeer laten we achter ons, we beginnen met een schone lei aan het nieuwe jaar. Dat klinkt alleszins voorspelbaar, zegt u? Nou, niet bij deze vriendenclub.
De katalysator van de omwenteling is het verschijnen van de nieuwe vriend van Nomi, Deze Finn is welwillend maar duidelijk niet op de hoogte van de traditionele aanpak en de onderlinge verhoudingen van de groep. Alles wat hij zegt, kan verkeerd worden opgevat: het zet de verhoudingen op scherp, niet alleen tussen de vier oude vrienden maar ook die met hun respectievelijke kinderen. Het is oudjaar, het gaat knallen.

Met : Anders W. Berthelsen, Lars Brygmann, Tuva Novotny, Birgitte Hjort Sorensen, Kristian Tafdrup 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Klarup Pigelor - Vaer Velkommen, Herre Ar
FIN - song : Earth Wind & Fire - Let's groove

Monster (aka Kaibutsu) - Hirokazu Kore-Eda

Monster op IMDb (7,8)
 Kaibutsu op Moviemeter (3,56

Monster op Wikipedia

Vanaf de bank minder indrukwekkend dan in de zaal, maar nog steeds zie je de meesterhand van Kore-Eda ervan af. Hoewel ik deze nog niet zo heel lang geleden gezien had, deed ik toch de opdracht "KIJK" toen ik er langs kwam. Omdat ik grote waardering heb voor de aan invloed winnende Aziatische cinema wellicht. Omdat ik me de poëtische kanten van deze in blokken opgedeelde vertelling herinnerde? Kweetniet, maar opnieuw bleek dit een goede film. De hoge publiekswaarderingen blijven constant, dat zal ook wel iets zeggen. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "Monster" (januari 2024)

FIN - song : Ryuichi Sakamoto - Aqua

Splitsville- Michael Angelo Covino

Splitsville op IMDb (6,5)
 Splitsville op Moviemeter (2,93)

Splitsville op Wikipedia

Zingend verliet ik de zaal gisteravond. Dat kwam niet louter door het heerlijk aanstekelijke slotliedje (zie mijn rubriekje FIN-songs onderaan mijn recensies: in dit geval een liedje van een album dat ik al eind jaren 70 op vinyl kocht). Nee, het kwam ook doordat de film me behoorlijk meeviel: ik was er met weinig verwachtingen heen gegaan maar liet me de kans op een première-avondje niet ontnemen. Oké, de slapstick-achtige vechtscenes hadden voor mij niet gehoeven, maar de gortdroge dialogen en de vele verwikkelingen in het script maakten dat ik het gevoel had naar een grappig eigentijds geheel te zitten kijken. Prima vermaak.

Ze laat het ineens vallen: ze wil scheiden. In de auto onderweg naar hun beste vrienden zegt Ashley het opeens op hyperdramatische toon aan haar man Carey. Voor hem komt het als een donderslag bij heldere hemel, ze zijn immers nog maar net een jaartje getrouwd en hij had niet het idee dat dit met veel problemen gepaard ging. Hij stapt uit de auto en gaat lopend en sluipend onderweg naar het bevriende stel Paul en Julie.
Daar legt hij zijn problemen op tafel, maar zij zijn er niet van overtuigd dat dit een probleem zou moeten zijn. "Neem een voorbeeld aan ons", zeggen ze, "wij hebben een open relatie". Een voorbode voor een hoop ellende, dat weet elke kijker. Een forse reeks vergissingen, aannames passeren de revue: niet alleen scheiding, maar ook fraude, opvoeding, geweld, zweverige therapieën, kinderfeestjes, jaloezie, mentalisme, leugens en spijt bouwen een op het oog onsamenhangend verhaal waarin toch keurig de lijntjes bij elkaar worden gelegd. Er gaat veel water naar de zee.
Met: Kyle Marvin, Dakota Johnson, Michael Angelo Covino, Adria Arjona, Simon Webster

FIN - song : Steve Forbert- Romeo's tune

Gezien in : Cinema Oostereiland

Sorda (aka Deaf) - Eva Libertad

Sorda op IMDb (7,4)
 Sorda op Moviemeter (3,44)

Sorda op Cineart

Kijk, hiervoor ga je naar de filmzaal. Een film die je - met een piepklein doch tot in de finesses uitgevoerd verhaal - bij de strot grijpt, die je zonder veel uitleg laat voelen wat de hoofdrolspelers ervaren en voelen. Een film die empathie opwekt (waarmee je dus ook nog eens twee kanten op kunt). Uitermate sterke film, waarvan mijn quizmaten waarschijnlijk zouden zeggen: "Zeker weer arthouse?" Hetgeen ik dan zou bevestigen. Lijstjesmateriaal, voor mij dan. 

Ze redden het allemaal prima, het jonge koppel Angela en Hector. Zij is voor 70 procent doof- hetgeen haar behoorlijk afsluit van de wereld- maar ze heeft een man die uitstekend met haar kan communiceren in gebarentaal en via liplezen. Dat doet ze precies hetzelfde op haar werk, een klein aardewerkfabriekje waar ze met louter begripvolle collega's werkt. 

Niks meer aan doen, zou je zeggen. Maar het gebeurt toch: Angela wordt zwanger waarna de grote twijfel begint: is doofheid erfelijk overdraagbaar? Wat als zij én het kind niet kunnen horen, waar plaatst het Hector dan? En andersom: wat als Hector en het kind wél kunnen horen (waarop ze natuurlijk hopen), wat gaat dit dan doen met haar positie? Na een vrij heftige bevalling (ongelooflijk sterke scene dit, het laat zien hoe eenzaam en afgesloten zij zich voelt in een druk gesticulerende en schreeuwende groep mensen) moeten ze nog twee maandjes wachten voordat hun meisje Ola aan tests kan worden onderworpen. De uitkomsten daarvan zullen het begin zijn van een gevoel van uitsluiting, bij wie dat gevoel dan ook landt. 
Sterk, echt loeisterk.

Met: Miriam Garlo, Alvaro Cervantes, Elena Irureta, Joaquin Notario

FIN - song : Verde Prato- Neskaren Kanta

Gezien in : Cinema Oostereiland

For a few dollars more (aka Per Qualche Dollaro in Piu) - Sergio Leone

For a few dollars more op IMDb (8,2)
 For a few dollars more op Moviemeter (3,90)

For a few dollars more op Wikipedia

Mijn mening? Volgens mij is deze film voornamelijk in de belangstelling en de herinnering van filmkijkers gebleven omdat de opvolger zo ongelooflijk goed was. Dit is gewoon láng geen "Once upon a time in the West". En dat komt voornamelijk door het flinterdunne verhaaltje en de eenzijdige manier van verbeelden ervan. Leone bekwaamt zich vooral in langdurige close-ups waarmee hij een gevoel van spanning wil creëren: er gaat iets gebeuren zodra de regisseur de gezichten naar je toe trekt. Natuurlijk weet ik dat ik met de blik van nu deze film weer eens zit te bekijken, maar voor mij is het opvallend dat ik bij OUATITW wél naar het puntje van de stoel schuif en bij deze niet. My bad, ik weet het, want de film scoort nog steeds een dikke acht. Er zitten dan ook zeker memorabele scenes in, maar ik ga toch liever nog een keer naar de meneer met de harmonica.

De extra dollars uit de titel vormen de premie die de twee bounty hunters in dit verhaal willen opstrijken. Zij kennen elkaar niet maar hun wegen kruisen als ze beiden op zoek zijn naar de beruchte dief El Indio, die de regio teisters met gewelddadige overvallen. Onze held Manco is de ijzig koele jager die niet al te veel van zijn persoonlijkheid prijsgeeft, waardoor hij een mysterie blijft voor zowel de opdrachtgever als zijn doelwit. In de jacht op El Indio treft hij de oudere Mortimer aan, een gedistingeerde voormalig kolonel. Beiden zijn meesters in hun vak - ze strijken met de regelmaat van de klok duizenden dollars op aan "wanted: dead or alive" rewards- maar nu blijken ze op dezelfde hoofdprijs te jagen. We komen er pas laat achter dat ze daar elk een eigen reden voor hebben, we moeten eerst langs hun eigen dilemma: elkaar bestrijden of samenwerken in de jacht op de geldschat?

Met: Clint Eastwood, Lee van Cleef, Gian Maria Volonté, Klaus Kinski

FIN - song : Ennio Morricone - Per qualche dollaro in piu

Plus Que Jamais (aka More than ever) - Emily Atef

Plus Que Jamais op IMDb (6,7)
 Plus que jamais op Moviemeter (3,36)

Plus que jamais op Wikipedia

In no time is ze doorgestoten naar de absolute top; zeker Europees maar misschien ook wel op wereldniveau is actrice Vicky Krieps inmiddels wel bijna de beste die er in haar generatie te vinden is. Jong, fotogeniek, sterke mimiek en zowel een breekbaarheid als een krachtige uitstraling als wapen. In een paar jaar tijd heb ik haar al zoveel sterks zien neerzetten dat ik het al een aanbeveling vindt als zij op de aftiteling staat. Deze dus ook: KLIK zei ik. Opnieuw niet teleurgesteld: zij speelt opnieuw sterk fysiek én introspectief en krijgt hier bovendien nog enkele sterke troeven tegenover zich. Gaspard Ulliel speelt opnieuw een sterke rol (helaas overleed hij kort na het verschijnen van deze film), de andere hoofdrol is weggelegd voor...het Noorse fjordenlandschap. Schitterend!

Krieps speelt Hélène, een zieke vrouw. Maar dan ook echt ziek: haar vrienden zien niets aan haar buitenkant maar kunnen dan ook niet vermoeden wat longfibrose met je doet. Haar vriend Matthieu is zorgzaam en voorkomen, maar moet toch met lede ogen aanzien dat ze steeds verder aftakelt. Waar hun vriendenkring aan gezinsvorming werkt óf aan een vette carrière, zijn zij louter bezig met mogelijke medische oplossingen: die zijn er wel, maar ze zijn riskant. Alleen een dubbele longtransplantatie kan Helene levensverlenging geven, maar het is nog lang niet zeker of zo'n ingreep zou slagen. Afstoting, te veel verzwakking, het kan op teveel fronten misgaan. 

Terwijl hij voortdurend de telefoon in de gaten houdt om te hopen op de melding van donoren, kruipt Helene dieper in zichzelf. Sterker nog: ze wil weg, ze heeft via internet kennis gemaakt met een Noorse man die uit eenzelfde ziektebeeld creatieve kunstuitingen schept. Helene wil erheen: ze wil praten, maar ze wil ook nadenken. Een duik in het koele water geeft mogelijk die ruimte in haar hoofd.

Met: Vicky Krieps, Gaspard Ulliel, Bjorn Floberg

FIN - song : Hildur Guonadottir- Unveiled

One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One Battle After Another op IMDb (8,5)
 One Battle After Another op Moviemeter (4,31)

One Battle After Another op Wikipedia

Het is natuurlijk een oneerlijke vergelijking, want zo goed als "Magnolia" wordt het misschien wel nooit meer. Die al bijna 30 jaar oude film staat al bijna 3 decennia verankerd in mijn persoonlijke top-3, het was een vroege piek in het werk van Paul Thomas Anderson. Niet dat ie zich daarna achterover liet leunen hoor, denk alleen maar aan het fenomenale "There will be blood", maar latere titels bleven niet allemaal zo geweldig goed hangen als genoemde twee. Edoch; altijd een belevenis als hij nieuw werk brengt en dat is hier weer net zo waar. Een film met een ongelooflijke vaart, met onderkoelde humor en hardrealistische actie, de drie uurtjes in de zaal vliegen voorbij. 

Van meet af zitten we vol in de actie: we monsteren aan bij de militante actiegroep "The French 75". Bevrijdingsacties gericht tegen mensenhandel, overvallen en aanslagen tegen corrupt kapitalistische instellingen: de groep flitst van verzet naar verzet, daarbij de Amerikaanse overheid en haar ICE-achtige knokploegen tot het uiterste tergend. De net iets te flegmatieke Pat Calhoun en de agressief-strijdlustige Perfidia Beverly Hills coördineren veel van die acties, Perfidia vindt daarbij tussen het schieten en binnenvallen door nog tijd voor romantische experimenten. Zo eist ze seks met Calhoun terwijl de net geplaatste bom op knallen staat, dito doet ze dat met de dan vers gegijzelde legercommandant Lockjaw. Die laatste zweert wraak, al moet hij er jaren over doen om de verzetsgroep op te rollen. Hij krijgt uiteindelijk Perfidia te pakken en leert al snel dat hij de biologische vader is geworden van haar dochter. Terwijl Perfidia onder druk doorslaat bij de straffe verhoren, bereidt ze toch haar vlucht uit het safehouse voor. 

We springen 15 jaar verder: Lockjaw is nooit gestopt met zoeken naar The French 75, waarmee hij positief in beeld komt bij The Christmas Adventurers, een iets te softe naam voor een KKK-achtige groep machtige blanke mannen. Lockjaw is vereerd dat hij is genomineerd voor lidmaatschap, maar beseft dat zijn korte fling met een gekleurde activist die benoeming in de weg kan zitten. Hij moet dus op zoek naar zijn dochter, die van niets weet en argeloos opgroeit bij haar zorgvader. En dat blijkt..meneer Calhoun. U voelt het al: het heden zal met het verleden worden geconfronteerd.

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

FIN - song : Tom Petty & the Heartbreakers- American Girl

Gezien in : Cinema Oostereiland

Piece of my heart - Dana Nechustan

Piece of my heart op IMDb (6,8)
 Piece of my heart op Moviemeter (3,24)

Piece of my heart in de Filmkrant

Nog niet zo heel lang geleden (na het zien van de film "Joika") stelde ik aan mijn team voor om in de nieuwsbrief eens aandacht te besteden aan balletfilms. Er is inmiddels een aardige reeks titels van op te noemen. Toen ik dat zei, wist ik nog niet eens van het bestaan van deze titel. We hebben dus ook gewoon een "eigen" balletfilm, er is er een van vaderlandse bodem. Deze week gekeken: hoewel aardig in de richting van jeugdfilm vond ik de film tamelijk onderhoudend, vooral dankzij het geloofwaardige spel van Elaine Meijerink. Komt ie.


Het is even fors slikken voor de ambitieuze Irma. Zij is tot dan toe met enige afstand de meest talentvolle danser van haar balletgezelschap, ze is daarmee ook een behoorlijk lievelingetje van haar beschermende lerares mevrouw Shapiro. Geen vuiltje lijkt er aan de lucht, totdat daar plots de gracieuze Olga binnenstapt. Irma mokt en schikt zich in de competitieve sfeer die direct ontstaat. Bij de eerstvolgende auditie blijken zowel Olga als Irma boven de rest uit te stijgen, ze worden geworven voor een plek bij het Nationaal Ballet. 

Hoewel opponenten blijkt al snel dat de dames elkaar hard nodig hebben. Ja, Olga is beter en krijgt een leading role. Maar Irma blijkt een veel stabielere persoonlijkheid te hebben, een waar Olga juist in die wervelwind van gebeurtenissen behoefte aan heeft. Irma staat op het tweede plan, maar ziet al snel dat het helemaal niet fijn vertoeven is in de felle spotlights. Naast de pers en de aandacht heeft Olga ook nog eens last van een overambitieuze pappie, die de set platloopt en de pers probeert te bespelen. U snapt: ze stoten elkaar af en ze trekken elkaar aan. Hun tegenstrijdige karakters blijken complementair te werken. Bijna alles lijkt goed te komen. Bijna.

Met: Elaine Meijerink, Roos Englebert , Daniel Bossevain, Peter Paul Muller, Katelijne Damen, Jan Kooiman, Gijs Scholten van Aschat, Yannick Josefzoon

Marlowe - Neil Jordan

Marlowe op IMDb (5,4)

Marlowe op Moviemeter (2,35)

Marlowe op Wikipedia
 

De derde film die ik die dag bekeek. En dat wreekte zich. Na twee sterke zwartwit klassiekers belandde ik weer in dit decennium. Neil Jordan, zag ik staan als regisseur en daar heb ik toch wel wat sterke staaltjes van gezien. Ik ging er dus nog wel goed voor zitten (mooi rijtje acteurs ook) maar ik verloor gaandeweg de aandacht. Dat is niet helemaal terecht, want de film was enigszins matig maar ook weer niet heel slecht. 

We rijden door vooroorlogs Hollywood, maar dan ook net. 1939, de wereld is zich aan het voorbereiden op heel veel rep en nog meer roer. Dansen op de vulkaan doet men dus ook in Los Angeles. Precies in die sfeer stappen wij het kantoor van privédetective Philip Marlowe binnen. Hij krijgt bezoek van de ravissante Clare Cavendish, die hem opdracht geeft haar vermiste liefdespartner (niet haar man trouwens) op te sporen. Deze Nico Peterson trok een veel te grote broek aan: als hij dan slechts props-hulpje op filmsets was, waarom begaf hij zich dan in veel chiquere kringen? We zullen het niet te weten komen, want Marlowe komt er al snel achter dat Peterson is verongelukt op het parkeerterrein van een trendy beachclub. Hoewel hij denkt snel klaar te zijn met het vervullen van zijn opdracht, beseft ie al snel dat de waarheid anders is. 
In de denkwijze van Marlowe was het aangetroffen lichaam namelijk niet van Peterson, hetgeen hem daarmee "vermist" in plaats van "overleden" maakt. Hij ontdekt dat er rondom mevrouw Cavendish een keur van dubieuze figuren rondgaat: haar moeder, een ambassadeur, een rijke zakenman en de eigenaar van genoemde beachclub. Hoewel hij zelf gevaar loopt, begint Marlowe te graven.

Met : Liam Neeson, Diane Kruger, Jessica Lange, Francois Arnaud, Alan Cumming, Colm Meaney

FIN - song : Jon Batiste- The light shines brightest in the dark

Caught Stealing - Darren Aronofsky

Caught Stealing op IMDb (7,3)
 Caught Stealing op Moviemeter (3,55)

Caught Stealing op Wikipedia

Daar kijk je naar uit: een nieuwe Darren Aronofsky is altijd een filmische belevenis. "The Wrestler", "The Black Swan", "The Whale": stuk voor stuk ook visuele feestjes. Dus kom maar op met deze. Laat ik het zo omschrijven: dit is niet zijn beste, maar zeker luchtig genoeg om met een glimlach de zaal te verlaten.

Je kunt niemand meer vertrouwen tegenwoordig. En dat is een tegenvaller voor de licht alcoholische Hank, die na een aantal misstappen in zijn leven van veel andere mensen afhankelijk is. Nadat zijn jeugdvriend bij een ongeval door Hank's toedoen om het leven komt, raakt zijn leven in verval: de succesvolle honkballer raakt alles kwijt. Weg sportcarrière, hallo vergetelheid. Weg gezonde lifestyle, hallo drank. Zijn vriendin Yvonne stelt alles in het werk om hem uit het slop te trekken maar dat valt niet mee als je elke avond in een bar werkt waar je net zo hard met de gasten meedrinkt. Hank heeft een goed hart, maar struikelt over goede bedoelingen. 

Om die reden is het logisch dat hij accepteert dat zijn buurman Russ (een schimmige punk) diens kat een tijdje bij hem laat logeren: Russ moet even het land uit, of Hank wil...etc. Ja dus, maar al snel blijkt dat Hank niet weet waarop hij JA gezegd heeft. Hij krijgt bezoek van Oekraïense vechtersbazen, er lopen vriendelijke doch levensgevaarlijke orthodoxe joden zijn flat binnen, vriendin Yvonne wordt bedreigd. En dat allemaal om een kat? Nee, het blijkt dat Russ in schimmige zaken is beland, zaken waarop Hank nu wordt aangekeken. En waardoor hij nogal in levensgevaar is, zeg maar. Go, Giants!

Met: Austin Butler, Zoe Kravitz, Regina King, Liev Schreiber, Griffin Dunne, Matt Smith, 

FIN - song : Idles - Rabbit Run

FIN - song : The Magnetic Fields - The luckiest Guy on the Lower East Side

Gezien in : Filmtheater Kriterion Amsterdam

Caché (aka Hidden) - Michael Haneke

Caché op IMDb (7,3)
 Caché op Moviemeter (3,41)

Caché op Wikipedia

Peak Michael Haneke dit, deze ongemakkelijke thriller die inmiddels ook alweer twintig jaar oud is. Haneke toont aan dat je niet al te veel middelen nodig hebt om toch een grote spanning op te bouwen. Hij wordt daarbij goed geholpen door sterk in hun rol zittende topacteurs als Daniel Auteuil en Juliette Binoche. Ze tillen de film gezamenlijk naar een belachelijk hoog niveau, waarbij de intense kijkervaring het uiteindelijk wint van het ongemak.

Het verhaal is op het oog simpel: het succesvolle creatieve stel George en Anne wordt sinds enige tijd onaangenaam verrast met een reeks videobanden die in hun brievenbus worden gedumpt, steeds verpakt in papier met daarop bloedrode tekeningen. Op de banden zelf valt weinig te zien: onafgebroken beelden van hun voordeur, waarbij ze zelf af en toe in en uit gaan of waarin te zien is dat hun zoontje Pierrot thuis komt. Niet de beelden wekken dus de angst op, nee, het is het feit dat ze weten dat ze in de gaten gehouden worden die de spanning binnenshuis tot een kookpunt brengt. 

Na intensief peinzen begint George zich langzaam een idee te vormen van wie hier achter kan zitten, daarvoor moet hij terug naar een onafgerond verhaal uit zijn jeugd. Hoewel hij niet zeker weet of hij goed zit, gaat hij toch op zoek naar de toen jongen/nu man die destijds een tijdje bij zijn ouders woonde. Welk gevaar hij daarbij loopt, weet hij aanvankelijk nog niet.

Met: Daniel Auteuil, Juliette Binoche, Annie Girardot, Maurice Bénichou

Gegen die Wand (aka Head-on) - Fatih Akin

Gegen die Wand op IMDb (7,8)
 Gegen die Wand op Moviemeter (3,76)

Gegen die Wand op Wikipedia

Je ziet nu, na het eerste kwart van de 21e eeuw, af en toe van die lijstjes voorbij komen met "De beste films van deze eeuw". Wanneer ik zelf zo'n lijstje zou maken (wie weet, wie weet), zou deze voor mij in de top 3 staan. Ik zag de film deze week voor de vierde maal en was opnieuw verbluft: een in-your-face mix van heftigheid, romantiek, zelfdestructie, muziek en tradities maken dit voor mij een van de belangwekkendste films van mijn tijd. Prachtig, prachtig, een monument. 

We knallen al vrij snel de film in als we Cahit een net-niet-geslaagde zelfmoordpoging zien doen: hij zet zijn auto tegen de muur zonder daarbij af te remmen. Hij overleeft en belandt uiteraard in het ziekenhuis. In de wachtkamer aldaar zit Sibel geïnteresseerd naar de passief-agressieve Cahit te staren. Ze hoort zijn naam roepen en beseft dat hij een Turkse man is. En dat is precies waar ze naar op zoek is: een Turkse man om mee te trouwen, zodat ze onder het juk van haar traditionele familie (papa zeker, maar broer blijkt nog erger) probeert uit te komen. Ze vraagt Cahit ongezien ten huwelijk en de nihilistische horeca-schoonmaker zegt niet eens direct nee: zolang ze hem maar met rust laat en hij er geen verplichtingen aan over houdt, wil hij best haar man spelen. 

Het wordt natuurlijk geen gezegend huwelijk als beide partners een stijgende levensmoeheid uitstralen. Inderdaad gaan ze elk hun gang, maar toch groeit er een vorm van genegenheid naar elkaar. Een genegenheid die een zeldzaam vernietigende uitwerking heeft op zowel zijn als haar bestaan. 

Met : Birol Ünel, Sibel Kekilli, Catrin Striebeck

Direct nadat ik de film voor de eerste keer zag, kocht ik de soundtrack op CD

FIN - song : Zinoba - Life's what you make it

Love (aka Kjaerlighet) - Dag Johan Haugerud

Kjaerlighet op IMDb (7,3)
 Kjaerlighet op Moviemeter (3,00)

Kjaerlighet op Wikipedia

Niet zo goed als het fenomenale "Loveable" dat we eerder dit jaar in de bioscopen konden zien, maar deze "Love" laat zien dat de Noorse cinema goed op dreef is de laatste tijd. "Kjaerlighet" blijkt onderdeel te zijn van een trilogie waarvan ik andere delen niet gezien heb, maar dat blijkt geen bezwaar. Gek genoeg wordt dit tweede deel later uitgebracht dan de eerder verschenen delen "Sex" en "Dreams". De liefde zou in het midden moeten zien maar komt hier blijkbaar pas laat opdraven. Liefde, het blijft een gemodder, zo is de boodschap. Maar belangrijker is de toevoeging dat een ieder het recht heeft om op zijn of haar eigen manier de liefde te vinden. 

Marianne vindt naast haar drukke en verantwoordelijke baan nog tijd om haar probleemzoekende vriendin Heidi te ondersteunen. Waar Marianne de stille is, loopt Heidi voortdurend te klagen: klagen over haar gemeentelijke kunstproject, klagen over het gebrek aan stappen dat Marianne op het liefdespad zet, klagen over de stappen die Marianne dan uiteindelijk toch zet. Het is niet goed of het deugt niet, zo leren we. Maar we zien bij Marianne (die we kennen van de dramafilm "An Affair") wel degelijk een tegengestelde ontwikkeling. 

Ze wil niet - zoals Heidi's plan is - gekoppeld worden aan de gescheiden vader Ole, ze zoekt haar eigen weg. 
Daarvoor heeft ze wel eerst een toevallig gesprek nodig met haar collega Tor, een verpleegkundige die het leven veel minder zwaar bekijkt dan Marianne doet. Tor vertelt haar - tijdens een tochtje op de ferry die verschillende stadsdelen van Oslo verbindt- hoe hij er in staat: grijp je kans op het gebied van de liefde zodra die zich voordoet, til niet te zwaar aan conventies, geef toe aan impulsen. Voor Tor is liefde een verschijnsel dat kán komen maar zich doorgaans helemaal niet toont. Daarom zou je eerst maar moeten toegeven aan lust: pak die snelle wip, pak die vluchtige flirt als ie voor je neus staat (want serieus kan altijd nog). Marianne heeft daar moeite mee, maar ziet met bewondering hoe de vriendelijke en zachte homoseksuele Tor contacten legt met mensen omdat ie dat gewoon wil proberen. Ook als ie zich daarmee in de problemen brengt, zoals wanneer hij een patiënt van zijn afdeling herkent van een eerdere ontmoeting op de ferry. Empathie, liefde: Tor laat iedereen zien hoe het óók kan.

Met: Andrea Braein Hovig, Tayo Citadella Jacobsen, Marte Engebrigtsen, Lars Jacob Holm

FIN - song : Peder Capsjon Kjellsby - Grunnstoff (live)

Gezien in : Cinema Oostereiland

My Policeman - Michael Grandage

My Policeman op IMDb (6,6)
 My Policeman op Moviemeter (3,11)

My Policeman op WIkipedia

"Wat hebben we mensen toch allemaal aangedaan?" was bij mij de overheersende gedachte na het zien van deze film. Dat de naoorlogse jaren nu niet direct de meest mensvriendelijke waren, wisten we natuurlijk al maar het blijft schrijnend om te zien als daar in films weer eens de zere vinger op gelegd wordt. De kerk, de wet, de straat, de roddels: ze speelden allen een rol bij het beperken van menselijk geluk. Tenminste, als dat geluk/die liefde niet volgens de toen geldende boekjes was. Bikkelhard waren ze, de regeltjes van de verzuilde en religie-gebaseerde maatschappij. Gelukkig is er nu recht op trots, op vrije partnerkeuze, op ieders persoonlijke zoektocht naar liefde en begrip. 

Gepensioneerde onderwijzeres Marion heeft alles in gereedheid gebracht: de ziekenbroeders rijden de behoeftige Patrick haar huis binnen. Zij gaat - met behulp van de thuiszorg- de zorg op zich nemen voor deze oude vriend. Marion's man Tom maakt bezwaar en wil er niks mee te maken hebben: "jouw project, jouw beslissing, jouw probleem", zegt ie. Wij denken dan al genoeg te weten, maar dat zal anders uitpakken.

Marion vindt tussen Patricks bezittingen ook diens oude dagboeken. Als ze begint te lezen, is ze al gauw terug in de benauwde jaren 50, de jaren waarin zij haar man Tom ontmoette toen hij op de politie-academie zat. De jaren ook waarin zij samen een vriendschap ontwikkelden met Patrick (een rol van popicoon Harry "One Direction" Styles), die museumconservator was en Marion's honger naar culturele kennis een beetje kon stillen. Marion leest terug hoe zij zelf al snel het vijfde wiel aan de wagen werd omdat zich tussen haar man en haar vriend een geheime liefde ontwikkelde. Een met verstrekkende gevolgen.

Met: Harry Styles, Emma Corrin, Gina McKee, Linus Roache, Rupert Everett, David Dawson

FIN - song : Stephen Price - You're not alone