Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)
 Playtime op Moviemeter (3,68)

Playtime op Wikipedia 

Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds meer klassiekers en gewaardeerde oude titels komen opnieuw in roulatie, na zorgvuldig te zijn gerestaureerd. Dat worden nooit kassuccessen, meestal trekken ze vooral mensen die meer film tot zich nemen dan alleen het huidige repertoire. Na afloop sprak ik er gisteren eentje (toevallig ook vaste deelnemer aan onze quizzen), we waren het erover eens dat films als deze "tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden". Waarom dan niet? Nou, in het huidige tijdsgewricht kom je eigenlijk niet meer weg met een film zonder plot, met een film waar slapstick overwegend de gevoelstemperatuur bepaalt en waarbij personages eigenlijk amper uitgewerkt hoeven te worden. Deze film van meesterregisseur Jacques Tati is daar dan weer wél een ongelooflijk goed geslaagd voorbeeld van. Want vermakelijk is het, deze kijk op het Parijse modern leven in de jaren 60. Veel schuivende panelen, veel glazen deuren, veel bliepjes en piepjes, maar zeker ook veel humor.

Monsieur Hulot (Tati's vaste hoofdpersoon) heeft blijkbaar succesvol gesolliciteerd en komt voor de eerste keer het kantoor binnen. Maar nog vóór hij zijn nieuwe manager te spreken krijgt, is hij al hopeloos verdwaald in het pand. Het pand is vergeven van glazen ruimtes, cubicals, liften en trappen: vind daar nog maar eens iemand terug. Hulot verft zichzelf spreekwoordelijk in de hoek. 
Dat doet ie zo knap dat ie uiteindelijk buiten het pand belandt, waarbij hij zich plots te midden van een groep Amerikaanse toeristen aantreft. Met die groep eindigt hij in een kakelvers opgeleverd sterrenrestaurant, waar het personeel tussen de drogende verf de gasten bedient. Hulot draagt zijn steentje bij aan het verhogen van de sfeer.

Met; Jacques Tati, Barbara Dennek, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Francis Lemarque - L'opera des jours heureux

The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 

Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.

Met: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz, Edward Norton

Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)

Splitsville- Michael Angelo Covino

Splitsville op IMDb (6,5)
 Splitsville op Moviemeter (2,93)

Splitsville op Wikipedia

Zingend verliet ik de zaal gisteravond. Dat kwam niet louter door het heerlijk aanstekelijke slotliedje (zie mijn rubriekje FIN-songs onderaan mijn recensies: in dit geval een liedje van een album dat ik al eind jaren 70 op vinyl kocht). Nee, het kwam ook doordat de film me behoorlijk meeviel: ik was er met weinig verwachtingen heen gegaan maar liet me de kans op een première-avondje niet ontnemen. Oké, de slapstick-achtige vechtscenes hadden voor mij niet gehoeven, maar de gortdroge dialogen en de vele verwikkelingen in het script maakten dat ik het gevoel had naar een grappig eigentijds geheel te zitten kijken. Prima vermaak.

Ze laat het ineens vallen: ze wil scheiden. In de auto onderweg naar hun beste vrienden zegt Ashley het opeens op hyperdramatische toon aan haar man Carey. Voor hem komt het als een donderslag bij heldere hemel, ze zijn immers nog maar net een jaartje getrouwd en hij had niet het idee dat dit met veel problemen gepaard ging. Hij stapt uit de auto en gaat lopend en sluipend onderweg naar het bevriende stel Paul en Julie.
Daar legt hij zijn problemen op tafel, maar zij zijn er niet van overtuigd dat dit een probleem zou moeten zijn. "Neem een voorbeeld aan ons", zeggen ze, "wij hebben een open relatie". Een voorbode voor een hoop ellende, dat weet elke kijker. Een forse reeks vergissingen, aannames passeren de revue: niet alleen scheiding, maar ook fraude, opvoeding, geweld, zweverige therapieën, kinderfeestjes, jaloezie, mentalisme, leugens en spijt bouwen een op het oog onsamenhangend verhaal waarin toch keurig de lijntjes bij elkaar worden gelegd. Er gaat veel water naar de zee.
Met: Kyle Marvin, Dakota Johnson, Michael Angelo Covino, Adria Arjona, Simon Webster

FIN - song : Steve Forbert- Romeo's tune

Gezien in : Cinema Oostereiland

Feisbum (aka Faceboom) - Alessandro Capone/Dino Giarusso/Laura Luchetti

Feisbum op IMDb (3,8)

Feisbum op Moviemeter (0,5)
 

Idee een 8, uitvoering een 3. De film is twaalf jaar oud en kijkt met een bijzondere blik naar de eigenaardigheden en gevaren van social media. Daar is natuurlijk niks mis mee, sterker nog: dat kan heel interessante thrillerachtige films op leveren. Maar bij "Feisbum" (letterlijke vertaling: Faceboom") wordt het al gauw irritant. Ik ben gek op Italiaanse films, maar in veel van die films zitten typetjes die onleuk zijn, die clichématig zijn of die gewoon oervervelend zijn. Welnu: deze film heeft daarvan de verkeerde dosering. Jammer, had leuk kunnen zijn, maar ik had na een halfuur (stuk of vier van de verschillende short stories) al het idee dat ik de aftiteling wenste te zien. Toch uitgekeken. 

Ze komen allemaal voorbij: het stelletje dat ruzie krijgt omdat de een teveel tijd op social media spendeert, de afgewezen jongeman die uit wraak een fake-account aanmaakt om daarmee de aandacht van zijn ex aan te trekken, het moederskindje dat op het medium hele stoere hete taal uitslaat maar dan door zijn mammie wordt geroepen om haar te komen verzorgen, de geslaagde zakenman die gaat daten met een veel jonger account maar dan opeens een oude klasgenote ontmoet, You get the point. 

Destination Wedding - Victor Levin

Destination Weddin op IMDb (6,5)
 

Bad karma, het moment dat de twee hoofdpersonen van deze film elkaar ontmoeten. Lindsay wordt in de wachtrij voor een vertrekkend minivliegtuig aangesproken door Frank, een overduidelijk arrogante en nukkige kerel. Lindsay concludeert al snel dat ze bij elkaar uit de buurt moeten blijven , maar dat gaat in dat piepkleine achtpersoonsvliegtuigje niet. Sterker nog: ze hebben hun plaatsen naast elkaar. 

Noodgedwongen wisselen ze wat opmerkingen uit (want "beleefdheden" kun je het niet noemen_. Ze blijken naar hetzelfde plaatsje onderweg te zijn: ze moeten allebei naar een huwelijk waar ze geen zin in hebben. Zij moet naar het feest van haar ex, hij moet naar dat van zijn halfbroer. U snapt: dat blijkt een en dezelfde man. Ze worden dan ook nog eens in hetzelfde hotel ingedeeld, op kamers naast elkaar natuurlijk. Lastig allemaal, maar u begrijpt dat er gaandeweg de diverse ceremonies toch wat meer contact komt tussen de twee nukkige personen, die toch een beetje op elkaar aangewezen lijken. 
Ze blijken toch wel wat gemeenschappelijkheden te hebben, die liggen voornamelijk in hun afkeer van bepaalde type mensen. En dat schept een band. Tegen wil en tegen dank. Ze besluiten er - for the time being- dan maar het beste van te maken. 

Met : Winona Ryder, Keanu Reeves

Berlin, I love you - 11 regisseurs

 Berlin, I love you op IMDb (4,6)

Wonderlijk mozaïek over 1 van de mooiste steden in de wereld, in ieder geval 1 van mijn 2 favoriete plaatsen in Europa. Berlijn wervelt, net zoals Berlijn bouwt op een onschatbare hoeveelheid geschiedenis. De stad is zowel hip als historisch, menigeen valt voor Berlin zodra men er eenmaal geweest is. 

Daar bouwen de maar liefst elf verschillende regisseurs van deze film gretig op voort. Een aantal korte verhalen lopen door elkaar heen, een enkele keer zie je de hoofdpersoon van het ene verhaal toevallig iemand uit een ander deel passeren. Dat werkt . Eigenlijk kent de film maar één hoofdpersoon en dat is de stad zelf. 

Een stad waarin mensen hun creatieve hoogtepunt hopen te vinden, maar ook een stad waarin mensen hun ultieme verstopplek hopen te vinden voor het verdriet dat ze hebben meegemaakt. Een stad waarin het nachtleven bruist maar waarin ook de simpele winkelier veel interessante klanten in zijn winkel krijgt. Een stad waarin een enorm vluchtelingenprobleem heerst, maar ook een stad waarin hulp is voor de geslagen vrouw die haar huis uit wordt gezet. 

Het is allemaal niet giga-hoogstaand, maar het is prettig en liefdevol. Met een keur aan bekende gezichten. 
Met : Helen Mirren, Keira Knightley, Mickey Rourke, Luke Wilson , 

The Cleaners (aka Im Schatten Der Netzwelt) - Hans Block & Moritz Riesewieck

The Cleaners op IMDb (7,3)
Delete.
Delete.
Ignore.
Delete.
En dat dan je hele werkdag.

Deze documentaire - over de schoonmakers van Facebook- had ik al even op de harde schijf staan, gisteren tijd gemaakt om te kijken. Het is geen horrorfilm, maar het is wel gruwelijk. Gruwelijk om twee redenen: het is naar om te beseffen hoeveel beeldmateriaal er op het grootste social media-platform ter wereld voorbijkomt, waarbij dan ook nog eens een deel afkeurenswaardige content bevat. Daarnaast is het eng om te beseffen dat er blijkbaar verderop in de wereld een select groepje mensen is dat min of meer bepaalt wat de rest van de wereld te zien krijgt en wat niet.
Zelf ben ik verwoed socmed-gebruiker, ben me ook terdege bewust van het feit dat ik mijn eigen exposé maak en dus niet moet zeuren over wat mensen van mij weten of welke nare dingen andere mensen mij juist willen laten weten. Bij twijfel niet inhalen, zoiets..


Ergens op de Filippijnen heeft Facebook een fors kantoor neergezet waar honderden medewerkers de hele dag niets anders doen dan beoordelen of de foto of het filmpje dat ze voor zich zien wel of niet door mag naar het digitale platform. Seks en bloot, pesten, overmatig geweld en smaad, dat zijn een aantal no-go-area's voor de FB-posters. Per dag duizenden beelden om te beoordelen: als het er bij hen niet doorkomt, zal nooit iemand het te zien krijgen.
Quote: 'wat wij doen, zul je met geen enkel algoritme voor elkaar krijgen".  Dat geloof ik, wanneer is iets aanstootgevend, maak daar maar eens een goede omschrijving van.  Fascinerend om te zien hoe deze mensen hun werk doen, maar ook om te horen welke instructies ze daarbij krijgen en welke impact het heeft op hen zelf. Je moet er tamelijk sterk voor zijn om dit werk gedurende lange tijd te kunnen doen.
De film is gelardeerd met korte interviews en beelden uit Amerikaanse rechtszaken en commissie-hearings waarin senatoren vertegenwoordigers van Google, Twitter en Facebook aan de tand voelen over hun mores.
Quote: "Facebook is a threat to democracy, we are giving it all away". Daarvan weet ik zelf niet of het klopt, maar je zou het zomaar kunnen gaan denken als je deze docu hebt gezien.

3 Faces ( Se Rokh) - Jafar Panahi

3 Faces op IMDb
Alsof we 30 jaar terug gingen in de tijd. Broer, schoonzus en ik op een rij in een filmzaal van wat ik voor het gemak nog even een filmhuis noem. Iraanse en anderszins Aziatisch of Arabische films zagen we destijds bij de vleet. Het arthouse-genre zijn we trouw gebleven, de wereldcinema opent nog steeds deuren voor ons. Belangrijker nog dan het verhaal zijn in films als deze de blikken op een totaal andere wereld, een andere wijze van denken en een andere wijze van communiceren.

Ook bij deze werkt dat zo: jong meisje wil naar toneelschool, mag dat niet van haar ouders, ze wordt alvast voorbestemd aan een huwelijkspartner en haar leven zit op slot. Uit wanhoop stuurt ze een filmpje naar een van 's lands bekendste actrices dat ze zelfmoord gaat plegen omdat ze geen uitweg ziet in een benauwd en voorbestemd leven.
De actrice trommelt een bevriende regisseur op en ze gaan op zoek, de binnenlanden in, bergen op en af. Onderweg komen ze een wonderlijke stoet aan mensen tegen, in wisselende niveaus van gastvrijheid. Steeds dichterbij het dorp van het meisje komend, merken ze hoezeer de bevolking de vrijheidsdrang van het meisje veroordeelt.
Via via stuiten ze uiteindelijk toch op het jonge meisje, haar filmpje bleek geënsceneerd maar haar noodkreet daarom niet minder waar. Er ontstaat eerst boosheid en afstand, omdat de actrice vindt dat je zo niet met elkaar om gaat. Maar uiteindelijk zien de twee stadse gasten toch wel verklaringen voor het gedrag van het meisje. En proberen ze dat de familie en de dorpelingen duidelijk te maken.

Een relatief dun verhaal dat met veel thee en gesprekken overgoten wordt. Panahi geeft daarmee een inkijkje op een deel van de Iraanse maatschappij, waarin de ene helft de 21e eeuw in wil en de andere nog blijft hinken op eeuwenoude traditionele gedachten. Niets nieuws voor ons natuurlijk, maar als het je lukt om respectvol te kijken naar de beweegredenen van de andere kant, zie je een sterke (met Gouden Palm bekroonde) film die in sfeer doet denken aan sommige van de Kiarostami- films. Wij zaten prettig, de familie op een rij. Zij reizen over twee weken naar het Iraanse platteland, hun bril was nog weer anders dan de mijne.


Met: Jafar Panahi, Behnaz Jafari , Marziyeh Rezael

Nerve - Henry Joost/ Ariel Schulman

Nerve op IMDb (6,6)
Omdat de jonge generatie waarschijnlijk nooit "The Game" gekeken heeft, maakten deze regisseurs hem opnieuw. Ze vermaakten hem een beetje, zodat er ook een soort highschool-competitie tussen het populairste meisje en het muurbloempje ontstond en hup, je hebt "Nerve" al voor de helft gezien.

Synopsis: beetje nerdy meisje (gek van fotografie, dat is de hint) is niet zo'n durfal. Dat blijkt als ze mee wil doen aan het populaire underground-spel "Nerve". Dat is truth or dare, maar zonder truth: je kunt geld verdienen als je dingen durft. Je kunt kijker zijn, of speler. En degene met de meeste kijkers verdient het meest en gaat naar de finale. U, snapt dat het allemaal niet zo simpel is, de makers blijken een anarchistische en ontwrichtende inslag te hebben.
Maar goed, het meissie wil zich profileren ten opzichte van haar populaire doch ietwat lege vriendin. Het wordt haar natuurlijk afgeraden door nerdy vriend, die wel vriend is maar niet haar vriend. Volgt u het nog?
Het gaat van kwaad tot erger en zo, het meissie doet steeds gekkere dingen en komt in gevaar. Nerdy vriendje moet te hulp schieten!

Met : Emma Roberts, Dave Franco , Emily Meade, Juliette Lewis

Perfetti Sconosciutti - Paolo Genovese

Perfetti Sconosciuti op IMDb (7,7)
Onweerstaanbaar Italiaans. Veel gebaren, veel theater, veel gesprekken en veel verontwaardiging. Wat ontzettend lekker vind ik dat toch. Heel begrijpelijk vind ik het als mensen niks hebben met deze vorm van cinema, maar ik kan er wel wat mee.
De gehele film (nou vooruit, 98 procent) speelt zich in een huiskamer. Zes vrienden gaan dineren, ze wachten nog op het vierde stel. Daarvan blijkt alleen de man te komen, hij verontschuldigt zich dat zijn partner koorts heeft en niet kan komen.
De vier mannen zijn jeugdvrienden en trekken - nu allemaal om en nabij de 40- nog steeds met elkaar op.
Tijdens het diner komt het gesprek op de allesbepalende rol van de mobiele telefooon, `de zwarte doos van ons bestaan´. Wat ze zich afvragen is of iedereen elkaar echt wel zo goed kent, of ie niet geheimen heeft voor de partner en/of de vriendengroep. En hoeveel van die geheimen zich dan in die contactuele wereld van die telefoon afspelen. Ze nemen een besluit.
Deze avond gaan alle smartphones op tafel en iedereen zal alle binnenkomende berichten publiekelijk delen. Apps en berichten zullen worden voorgelezen, gesprekken gaan op de speaker.
Dat gaat eventjes goed. Dat snapt u. Truth or dare.
Al snel begint het : gedraai, uitvluchten, twijfelachtige motivaties, vragen, onbegrip, boosheid, leugens, ruzies. Binnen het hele tijdsbestek van dit diner komen er zeer openhartige dingen aan het licht, staan relaties op springen en ontpoppen sommigen zich tot het lichtend voorbeeld dat niemand eerder in ze zag. Kennen de vrienden elkaar nou te goed of kennen ze elkaar nou juist totaal niet?

Prachtig, prachtig. Relatiefilms, praatfilms. Gotta love ´em. En ik ben fan van Alba Rohrwacher.

Met oa : Alba Rohrwacher , Giuseppe Battiston, Anna Foglietta