I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

Beginnings (aka Begyndelser) - Jeannette Nordahl

Begyndelser op IMDb (7,0)
 Beginnings op Moviemeter (3,50)

Begyndelser op Wikipedia

Schitterend drama dit. Drama dat niemand onberoerd zal laten: voortdurend kantelt de film waardoor je sympathie steeds weer bij een ander personage komt te liggen. Dat Trine Dyrholm en David Dencik acteer-zwaargewichten zijn, wisten we al maar hun filmdochter Bjork Storm voegt zich over enkele tijd vermoedelijk ook in dat rijtje. Prachtig, hoe een piepklein verhaaltje het grote leed van kleine mensen kan schetsen.

 
Ane is het lamzakkerige gedrag van haar man Thomas aardig zat aan het worden: wanneer gaat ie het de dochters vertellen dat hij bij zijn minnares gaat wonen? Snapt hij dan niet dat ze beiden pas verder kunnen met hun leven als die stappen gezet worden? "Jajaja, ik doe het binnenkort. Komt goed."
Wij weten dan al voldoende: dat gaat voorlopig niet gebeuren.
En al helemaal niet als hoogleraar Ane thuis plots in elkaar zakt: een bloedprop in haar hersenen doet haar op de vloer belanden. Ze blijkt halfzijdig verlamd en een lange periode van revalidatie in te moeten. Thomas doet wat hij kan om haar te helpen en te verzorgen, maar de rancuneuze gevoelens van Ane zitten van alles in de weg. Hij beseft dat nu niet het juiste moment is om bij zijn gezin weg te gaan, zij wil echter dat alles zo snel mogelijk gebeurt. Ze knokt keihard voor haar herstel, ze wil zelfstandig zijn, ze wil volwaardig moeder zijn en ze wil ook nog eens een gewaardeerd (en gepubliceerd) wetenschapper zijn. 
Twee volwassen mensen, zwemmend in de pijn. Twee tienerdochters die veel merken maar nog weinig weten. Alles schuurt, alles schrijnt.

Met: Trine Dyrholm, David Dencik, Bjork Storm, Luna Fuglsang Svelmoe, Johanne Louise Schmidt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Seth Metoyer - They can't stay

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

Jeunes mères (aka The Young Mother's home) - Pierre & Jean-Luc Dardenne

Jeunes mères op IMDb (6,9)
 Jeunes mères op Moviemeter (4,20)

Een sterk verschillende waardering voor deze film op de beide filmsites die ik hier steevast doorlink. Doorgaans is het publiek op Moviemeter jonger dan dat op IMDb en juist daarom valt die 4,20 me op. Dat staat gelijk aan een 8,4 op de andere filmdatabase en dat is uitzonderlijk hoog. Kan natuurlijk komen doordat de film nog maar net uit is en er dus nog weinig waarderingen zijn, maar toch: het is een indicatie dat nog niet elke filmkijker veel CGI en actie nodig heeft om een film te kunnen waarderen. De Belgische broers Dardenne (waarvan ik - net gecheckt- al 9 eerdere films zag) staan bekend om hard-realistisch sociaal drama, zeg maar: de hoek van Ken Loach en Mike Leigh. Wie mij kent, weet dat ik daarvan opveer. Eergisteren dus naar de voorpremière gegaan.

Het opvanghuis voor tienermoeders zit vol: een aantal bewoners moet nog bevallen, maar er zijn er ook die hier al met hun jonge baby's wonen. De begeleiding doet wat ze kan om de jonge vrouwen voor te bereiden op stappen in de richting van zelfstandigheid: ze zullen het uiteindelijk zélf moeten rooien in deze hard-economische maatschappij. We gaan vier van deze dames volgen. 

Er is Perla, die wanhopig probeert haar vriendje Robin te overtuigen zijn kind in de armen te nemen. Het jochie, amper een vlassnorretje op de bovenlip, komt net uit detentie en laat blijken niet zoveel interesse te hebben in vastigheid. Perla blijft volharden, ze zoekt hard naar een eigen woning en gebruikt daarbij ook de hulp van haar oudere zus. 
Er is Ariane, die stevig in haar schoenen lijkt te staan maar uit een zeer onveilige thuissituatie komt: drinkende moeder, agressieve stiefvader. Hoezeer haar moeder er ook op aandringt bij haar te komen wonen want "nu wordt echt alles anders", Ariane lijkt vast van plan haar kind door een welstandig paar te laten adopteren zodat haar baby een jeugd als de hare bespaard blijft.
Er is Jessica, die hoogzwanger is maar niet weet of ze van haar baby kan gaan houden. Daarvoor gaat ze eerst op zoek naar haar moeder, om te horen waarom die destijds afstand van haar gedaan heeft. 
En er is Julie, die het op het oog beter voor elkaar lijkt te hebben: een vriendje met wie ze wil gaan trouwen, een blik op de toekomst. Daarvoor moet ze eerst afrekenen met haar demonen uit het verleden: ze moet vérder afstand nemen van de drugsscene waaruit ze vandaan komt.

Al deze ingrediënten zouden een cocktail kunnen zijn voor een gitzwart verhaal, maar dat is duidelijk niet waar de Dardennes ditmaal op uit zijn. Elk van deze dames zet op haar eigen manier haar stappen, maakt haar eigen keuzes. En dat is alvast een begin.

Met: Babette Verbeek, Elsa Houben, Janaina Halloy, Lucie Laruelle, Christelle Cornil, India Hair

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart- Piano Sonata no 11 in A major

Gezien in : Cinema Oostereiland

Hors Normes (aka the Specials) - Eric Toledano/Olivier Nakache

Hors Normes op IMDb (7,4)
 Hors normes op Moviemeter (3,90)

Na de steeds maar terugkerende berichten over verwarde mensen en problemen in de jeugdzorg keek ik deze film (van de makers van bioscoophit "Intouchables" )nog maar een keer. Opnieuw een sterke inkijk in een wereld van mensen die in de knel zitten. Het knelt aan de kant van de mensen die in deze sector werken, maar het knelt nog meer in de wereld van de cliënten die aan de zorg van deze - vaak zeer goed bedoelende- mensen zijn overgeleverd. Om er een kleine persoonlijke mening aan toe te voegen: zorg ís geen markt, zorg is een menselijke taak. Maar goed, daar komen jullie hier niet voor.

In 2019 beschreef ik de film met steracteurs Vincent Kassel en Reda Kateb aldus : BEGT recensie "Hors Normes", december 2019

FIN - song : Olivier Matsuda - Tell me

Ezra- Tony Goldwin

Ezra op IMDb (6,4)
 Ezra op Moviemeter (3,16)

Toen deze eerder dit jaar in mijn geliefde filmtheater geprogrammeerd stond, liet ik hem passeren omdat ik bang was voor karikaturen. De synopsis van de film gaf immers de kans dat er door de filmmakers met de aandoening van de hoofdpersoon aan de haal zou worden gegaan. Levert vaak wel Oscars op (Rain Men, My Left Foot) maar levert bij mij vaak irritatie op vanwege het voor de film uitvergroten van het gedrag. Dat speelde in deze film alleen in het begin even mee, maar al snel werd het een aandoenlijk vader-en-zoon-verhaal waarbij beiden hun afwijkende eigenschappen hebben. Blij dus dat we deze gisteravond gehuurd hebben.

Als we die eerste 10 minuten doorgekomen zijn, weten we dat Ezra een stevig autistische jongen is die het zijn ouders lastig maakt in de opvoeding. Dermate lastig zelfs dat hun relatie erop stukloopt, moeder vertrekt en doet een andere partner op. Zowel vader als moeder lopen over van liefde voor hun zoon maar ze staan elk een andere aanpak voor. Dit leidt tot een gaandeweg groeiende verwijdering tussen de twee: moeder laat zich door de vele hulpverlenende instanties de wet voorschrijven terwijl vader juist met die instanties in gevecht gaat. Dat laatste zelfs iets te letterlijk, hetgeen leidt tot een contactverbod.

Niet dat pa zich daaraan houdt, natuurlijk. Hij staat bij het schoolplein van Ezra's nieuwe school en ziet dat de nieuwe medicatie een (bijna letterlijk) verlammende werking op de jongen heeft. Zijn hart breekt en hij neemt een radicale beslissing: hij haalt 's nachts de jongen weg uit het huis van moeder en stapt in de auto, onderweg naar een vriend die een paar staten verderop op het platteland woont. Moeder is woest, probeert eerst nog via de eigenzinnige opa met haar ex in contact te komen maar dat helpt niet. Ze neemt een radicale stap en zet een Amber Alert uit voor haar zoon. Terwijl die eigenlijk best een fijne reis maakt met zijn eigenlijk best grappige vader, maakt moeder samen met opa jacht op de twee. Ieder heeft daarbij zijn/haar eigen belang, ieder heeft daarbij zijn/haar eigen achtergrondverhaal.

Ik was zeer te spreken over het acteerwerk van Bobby Cannevale, die een ontwapenende emotionele man neerzet. Hoogtepunt van de film, wat mij betreft.

Met: Bobby Cannevale, Rose Byrne, William A. Fitzgerald, Robert de Niro, Whoopi Goldberg

FIN - song : Rae Isla - Ezra

Owd Bob- Rodney Gibbons

Owd Bob op IMDb (6,3)
 Owd Bob op Moviemeter (3,69)

Wat een lieflijke familiefilm lijkt, hoeft dat niet altijd te zijn. Er kunnen dan wel schrandere tieners in de hoofdrol zitten, het gedrag van de volwassen bepaalt voor een fors deel de teneur van de film. Zo ook deze: de hoopvolle toekomstblik van de tieners moet opboksen tegen het van rancune doordrenkt beeld van de volwassenen die zelden willen vergeten wat ze allemaal is aangedaan. 

Wanneer de jonge David na het overlijden van zijn ouders (auto-ongeluk) voor de zomerperiode bij zijn opa op het eiland Man terecht kan, wordt hij vooraf gewaarschuwd: opa is een nukkige, ja zelfs chagrijnige man die het leven als een last draagt. Jeugdzorg hoopt op een klik tussen grootvader en kleinkind, zodat David straks niet in Canada naar een pleeggezin moet. 

Dat gaat niet vanzelf: niet voor niets hadden David's moeder en David's opa amper contact. Opa Adam blijkt een verzuurde man die boos is op de hele wereld en alleen maar vriendschap voelt voor zijn hond Zac. Zac is trouw, Zac is waaks en Zac is bovendien al twee jaar achtereen kampioen schapendrijven, een wedstrijd waar op het groene eiland veel waarde aan gehecht wordt. Slechts door keihard te werken in het boerenbedrijf krijgt David zijn opa een beetje los, stukje bij beetje leert hij waarom opa zo geworden is. Daar hoort onder andere de animositeit met de buren, nee eigenlijk met het hele dorp bij. Een ruzie die zich eigenlijk voortzet in de stamboom van elkaars boerderijhonden. Die blijken namelijk meer familie- en gemeenschapsbanden te hebben dan de bevolking zelf. David gaat, samen met het ondernemende buurmeisje Maggie, proberen daar wat aan te doen. Terwijl er steeds maar schapen doodgebeten worden en de bevolking met beschuldigende vingers naar elkaar kijkt, werkt David aan een oplossing.

Met: James Cromwell, Colm Meaney, Dylan Provencher, Jemima Rooper

FIN - song : Magic Robot- Ludwig Part

Sorry we missed you - Ken Loach

Sorry we missed you op IMDb (7,6)
 Sorry we missed you op Moviemeter (3,73)

Het fijne van de drama's van Ken Loach is dat ze dus nooit niét actueel zijn  Vijf jaar geleden bij het verschijnen van deze film was ik er al zwaar van onder de indruk: het herkenbare lot van de familie Turner was vlijmscherp geschetst en vol in de roos. 

Nu ik hem vijf jaar later nog een keer bekeek, vond ik m zo mogelijk nóg verontrustender: de kloof tussen arm en rijk is alleen maar gegroeid, zowel in Engeland als hier. Er zijn te veel mensen die moeite hebben om met een schamel inkomen voldoende geld bij elkaar te krabbelen om de hoge huren, de hoge prijzen en de hoge inflatie te weerstaan. Er wordt nog wel gedroomd, maar er wordt veel te weinig gerealiseerd. In Engelend is in ieder geval de politieke teneur nog omgedraaid, bij ons gaan we gewoon nog dapper voort in het belonen van beursgenoteerde bedrijven en hun topmannen. De kleine man heeft geen kans. Zo knap hoe Ken Loach die sfeer en die slepende tijdgeest weet te pakken. 

Dit schreef ik er vijf jaar geleden over: https://begt.blogspot.com/2019/11/sorry-we-missed-you-ken-loach.html

De jacht op Meral Ö - Stijn Bouma

De jacht op Meral Ö op IMDb (7,4)
 De jacht op Meral Ö op Moviemeter (3,23)

Misschien was dat niet het beste idee om vandaag (vrijdag de 13e) deze film te gaan bekijken. Ik was al boos op de verwording van de maatschappij die we geworden zijn, maar zeker is dat deze film niet helpt om dat beeld positiever te kleuren. We zijn keihard op de mensen die toch al in de verdomhoek zitten, we zijn zacht op de grootverdieners en de geldmachines. Daar tussenin zit de overheid, zit een ambtelijk apparaat en zit de belastingdienst. Al deze radertjes draaien tegen elkaar in, mensen komen ertussen vast te zitten en kunnen geen kant meer op. Het kan niet anders dan dat dit ooit zijn weerslag zal hebben: teveel mensen rest weinig anders dan verzet of het kiezen van zijpaden en afslagen die je liever niet ziet. Maar goed, we waren er allemaal bij, we hebben zo gestemd: het toeslagenschandaal kwam echt niet uit de lucht vallen, het is een pad dat de politiek bewust uitgestippeld heeft.

Aanvankelijk is Meral, onze hoofdpersoon, nog fel op de bal: ze gaat dit rechtzetten. De belastingschuld die ze heeft opgelopen, kwam door die verplichte terugbetaling in eens. Dat er nu deurwaarders dreigen, dat er loonbeslag komt, ze kan het amper geloven maar ze verzet zich nog: ze belt zich een ongeluk maar loopt louter tegen muren op. Ambtenaren met te weinig bevoegdheid om haar te helpen, ambtenaren met ronduit kwade bedoelingen, ambtenaren met goede bedoelingen maar met verkeerde of of onvolledige informatie, jeugdzorgmedewerkers en onderwijspersoneel: allemaal werken ze stukje bij beetje mee om de hardwerkende maar weinig inkomen genererende Meral dieper in de stront te drukken. Haar voeten zuigen zich vast, ze kan niet meer bewegen: ze moet van te weinig geld haar kinderen in leven houden, uiteindelijk zelfs afgesloten van gas, water en licht. Ze wordt gevolgd, doorgelicht en kort gehouden.

Het is misselijkmakend om naar te kijken, het is gruwelijk: regisseur Stijn Bouma slaagt er enigszins een Ken Loach-gevoel op te wekken en de kijker in de zaal te ergeren. Nee, de kijker tot woede te wekken. In mijn bescheiden opinie: Nederland heeft zichzelf belachelijk gemaakt maar laat het onbeschaamd voortsudderen. Mensen die nooit van hun leven op de Zuidas zullen komen, zijn simpelweg niet interessant voor de economie. Daar willen we vanaf. Dus we pakken de bulldozer en nemen ze onder handen.

Met: Dilan Yurdakul, Gijs Naber, Quiah Shilue, Raymond Thiry, Olga Zuiderhoek

FIN - song : Fixate- Ruminate

Gezien in : Cinema Oostereiland

Rocks - Sarah Gavron

Rocks op IMDb (7,4)
 Rocks op Moviemeter (3,47)

Je zou de film "schrijnend" kunnen noemen, maar ik acht het meer "op een fijne manier indringend". Immers, ondanks het onderwerp spreekt er continu een soort hoop uit de film, een verwachting dat  de gelukkige wending straks nog komt. 

Er lijkt volop liefde te zijn in het kleine gezinnetje van Rocks, een 15-jqrige onzekere puber die woont in een armoedige Londonse flat. Haar jonge broertje Emmanuel zit nog in de dino-fase, maar weet wel dat ie moet meehelpen in de huishouding, zodat zijn moeder kan blijven werken en hij en zijn grote zus naar school kunnen blijven gaan. 

Er komt zand in de machine wanneer moeder plots niet thuiskomt van haar werk. Rocks vindt een briefje, waarin moeder schrijft dat ze er een tijdje tussenuit is omdat ze het allemaal niet meer kan dragen. Ze weet dat Rocks een zelfstandige en doortastende dame is, die vast goed voor haar broertje zal zorgen. 
Aanvankelijk lukt dat haar ook, moeder had wat geld achtergelaten maar steeds meer en steeds vaker gaat blijken dat ze veel te jong is om deze verantwoordelijkheid te dragen. Voor de buitenwereld houdt ze de schijn op, vooral om jeugdzorg buiten de deur te houden, maar steeds vaker moet ze het chillen met vriendinnen laten schieten omdat er een verantwoordelijkheid op haar rust. Een verantwoordelijkheid die haar rare dingen laat doen, die haar zelfs dusdanig de fout in laat gaan dat ze vriendinnen moet belazeren voor het goede doel. Dat kan niet heel lang goed gaan, dat weet ze ook, maar ze ziet geen andere manier om, samen met haar broertje, de druk te weerstaan.

Ontwapenend acteerwerk van de jonge Bukky Bakray, maar ook enkele van haar vriendinnen etaleren zich volop.

Met: Bukky Bakray, Kosar Ali, D'Angelo Osei Kissidu

FIN - song : Ray BLK - Warrior

L'arche de Noé (aka Under the Rainbow) - Bryan Marciano

L'arche de Noé op IMDb (6,1)

L'arche de Noé op Moviemeter (3,30)
 

Het blijkt anno 2024 nog steeds te gebeuren: kinderen die door hun ouders het huis uit worden gezet wanneer ze hun ouders vertellen dat ze homoseksueel zijn (ik blijf "uit de kast komen" een beetje een rare uitdrukking vinden). Het wil er bij mij slecht in dat je religieuze opvattingen belangrijker zijn dan de liefde voor je kind, maar het gebeurt. Ook in ons tijdsgewricht, waarin toch zoveel informatie voorradig om dit soort angstige ouders van adviezen te voorzien zodat ze hun kind niet langer beschadigen, nee, zodat ze hun kind dus de kans geven zichzelf te ontwikkelen. 

Laat het maar aan de Fransen over om dit sociale fenomeen in een film te vervatten, de Franse cinema heeft bij uitstek de reputatie sociale drama's goed aan te kunnen. Dat wil niet altijd zeggen dat de film meteen ook goed is, maar het lef om het onderwerp onder de aandacht te brengen, verdient louter lof. 

Bij "L'arche de Noé" moest ik met enige regelmaat denken aan de verfilming van "Jan Rap en zijn maat", eind jaren 80. Een kritische doch warmhartige blik op jeugdzorg, die ons gebracht wordt als de daadwerkelijke chaos die het doorgaans ook echt is. De cliënten hebben elk hun schrijnende problemen, de zorg- en hulpverleners kampen met dogmatische regelgeving en slechte financiering. Het is in deze chaos dan ook hard zoeken naar lichtpuntjes, maar altijd zijn die er. 

In deze film wordt dat aardig verbeeld door Alex, die zich voor het vervullen van een taakstraf in een opvangcentrum moet melden. Hij dacht met autisme-cliénten te maken te krijgen, maar het blijken stuk voor stuk jongeren die tot de LHBTIQ+ -wereld behoren. Jongeren die vol in de transitie zitten, jongeren die de mishandelingen uit hun jeugd aan het verwerken zijn maar ook op het oog redelijk kansrijke jongeren die tegen de verkeerde ouders zijn aangelopen. Alex probeert aanvankelijk onder het werk uit te komen maar ziet al snel dat hij daadwerkelijk een schakel kan zijn tussen de jongeren en de ietwat verharde hulpverleners. Hoewel hij moet waken voor al te veel betrokkenheid, ziet hij toch dat hij sommige jongeren een extra zetje kan geven in hun zelfacceptatie én in de strijd om de knellende banden van zich af te werpen. 

Met : Finnegan Oldfield, Valerie Lemercier, 

Winter's bone - Debra Granik

Winter's bone op IMDb (7,1)
 Winter's bone op Moviemeter (3,25)

Sommige films blijven je op een dusdanige manier bij dat je nog precies de momenten of omstandigheden kunt terughalen waarin je hem zag. Deze bijvoorbeeld, ik weet nog hoezeer ik ervan onder de indruk was en hoe sterk de jonge actrice op me overkwam. Ik zag de film in de kleine zaal van Schouwburg het Park in Hoorn, waarmee we destijds samenwerkten bij de organisatie van de Hoornse Filmdagen (het zou nog twee jaar duren voordat Cinema Oostereiland ontstond). Ik zat in het organiserende clubje van die filmdagen en rende me de ganse dag -net als de rest van het team- de versuffing, maar kon gelukkig toch een paar films meepakken. Waaronder dus deze. Zo goed, zo goed. Derhalve was de klik snel gemaakt toen ik m op mijn abonnee-filmzender tegenkwam. Herzien dus! En het was blijkbaar de tijd van Hyves, waar ik destijds consequent mijn filmbeschrijvingen plaatste. Net voordat ik dat dus op een eigen blog begon te doen. 

De 17-jarige Ree wordt te vroeg volwassen. Noodgedwongen, want haar moeder is door ziekte niet in staat om voor haar kinderen te zorgen. En vader? Die is in geen velden of wegen te bekennen, terwijl hij toch wel vrijgelaten is uit de gevangenis. Het is armoede derhalve, Ree en haar broertje en zusje zijn fors afhankelijkheid van de goedertierenheid van de buren, van hun oom en andere omwonenden. Allemaal brengen ze periodiek levensmiddelen of andere zaken tbv levensonderhoud langs, maar het kan niet lang goed blijven gaan. 

Ree overweegt zich aan te melden bij het beroepsleger, zodat ze de inkomsten aan haar broertje en zusje kan besteden. Maar toch, wie zorgt er dan ondertussen voor ze? Onvermoeibaar blijft Ree de problemen te lijf gaan. Maar een ongeluk komt nooit alleen: de politie komt melden dat pappie zijn borgsom heeft gefinancierd met het huis als onderpand. Als ie zich niet snel komt melden bij de politie zal Bree met haar hele familie eruit worden gezet. Dat laat ze niet gebeuren, besluit ze, en ze start een zoektocht naar haar vader. Daarbij komt ze langs sinistere drugshandelaars en agressieve dorpsbewoners die blijkbaar allemaal nog een appeltje met haar vader te schillen hebben. Tegen heug en meug, maar Ree is onverschrokken.

Met: 

Jennifer Lawrence    Jennifer Lawrence

John Hawkes            John Hawkes

Isaiah Stone              Isaiah Stone

Dale Dickey            Dale Dickey

FIN - song :  Marideth Sisco/Blackberry Winter - Farther along

Nos Batailles (aka Our Struggles) - Guillaume Senez

Nos Batailles op IMDb (6,7)
 Nos Batailles op Moviemeter (2,97)

Altijd pittig, films over gezinnen die aan het randje van de jeugdzorg zitten. Franse filmmakers zijn tamelijk bedreven in dat genre. Deze film wordt gedragen door Romain Duris, een behoorlijke grootheid in zijn land. Duris switcht makkelijk van komische rollen naar het wat zwaardere type, waarvan deze er zeker een is. 

Hij speelt Olivier, een hard werkende vakbondsman boordevol goede bedoelingen. Hij is gedreven en komt daardoor met de regelmaat van de klok klem te zitten. Klem tussen werkgever en werknemers, maar zeer zeker ook klem tussen zijn werk en de zorg voor zijn gezin. Dat laatste loopt dermate op dat zijn vrouw op een gegeven moment met de noorderzon vertrekt. 

Plots staat Olivier er alleen voor om werk en gezin te combineren. Natuurlijk is er zijn moeder, die met enige regelmaat de oppas op zich neemt, maar ze kan er niet alle dagen zijn. Olivier is - ondanks al zijn inzet- niet de beste huisvader: zijn twee kinderen hebben elk hun eigen speciale vorm van ouderschap nodig maar komen overduidelijk aandacht te kort. De opstapelende problematiek vindt ook zijn weerslag in Olivier's werk en op de school van de kinderen. Steeds minder uitwegen ziet Olivier: hij trekt er hard aan maar heeft een paar kleine succesjes nodig.

Met: Romain Duris, Basile Grunberger, Lena Girard Voss, Laure Calamy

FIN - song : The Blaze - Heaven

La Mif (aka The Fam) - Fred Baillif

La Mif op IMDb (7,0)
 La Mif op Moviemeter (2,86)

Moedeloos word je ervan, de deplorabele stand van de jeugdzorg. Natuurlijk weten we een en ander al lang maar het is toch elke keer weer schrijnend als je er een inkijkje in krijgt. Nare gevoelens waren dan ook wat ik overhield van deze toch goedbedoelende film, die niet alleen de radicale kant van agressieve en rebelse tienermeisjes laat zien maar die ook toont hoe zeer de begeleiding gebukt gaat onder regelgeving, uitzichtloosheid en het vele geweld in de instelling. Dat geweld is gelukkig voornamelijk verbaal, maar klappen en vechten zijn simpelweg niet te vermijden. Probeer je dan maar eens goed te houden.

In deze film stappen we een Zwitsers/Franse opvang binnen, waar een stevig incident alles en iedereen binnen de instelling op scherp zet. Hoewel de leiding de bewoners het recht op seksualiteit niet ontzegt, gaat Audrey (17 jaar) behoorlijk te ver als ze een jongen van 14 overhaalt tot gemeenschap. Zij zelf zit niet in de strafbare leeftijd, maar die jongen wel. De instelling is in rep en roer omdat het nu lijkt alsof zij het gefaciliteerd hebben en er zichdaarmee strafbare feiten binnen de muren voordoen. Maatregelen! En wel nu!

Men besluit verder te gaan als meisjes-instelling, de jongens moeten eruit. Een schijnoplossing, zo blijkt, want de onderlinge culturele en morele verschillen zorgen voor spanningen binnen de bewonersgroep, terwijl de directrice zich zo veel en zo vaak moet verantwoorden bij het bestuur en binnen het team dat ze het niet lang meer lijkt te trekken. Eén grote explosieve cocktail, deze vorm van jeugdzorg.

Met: Anais Uldry, Claudia Grob, Kassia da Costa, Joyce Esther Ndayisenga

Systemsprenger (aka System Crasher) - Nora Fingscheidt

System Crasher op IMDb (7,8)

System Crasher op Moviemeter (3,69)

Indrukwekkende film. Verre van makkelijke film, je zult even door een grote hoeveelheid hectiek heen moeten kijken om te zien dat dit een schrijnend, doch meesterlijk portret is van kinderen in de jeugdzorg. De film wordt 4 jaar oud dit jaar maar staat nog steeds met een 7,8 op de IMDb-rating en dat is ongekend hoog. 

Benni. Een op het oog schattig blond meisje van 9 jaar. Daar gaan we al snel anders over denken: als het haar niet zint, verandert ze in een duivelin. Ze is agressief, ze vecht, ze scheldt en ze schreeuwt. Geen land mee te bezeilen. Hulpverleners zitten met de handen in het haar: ze trekt van opvangplek naar opvangplek om daar de begeleiders volledig de vernieling in te helpen. 

We leren al snel wat de reden is van haar voorspelbaar onvoorspelbare gedrag: ze wil naar haar moeder, maar die kan haar niet aan. Moeder lijkt ongeschikt voor het moederschap maar heeft ondertussen wel drie kinderen waarvan Benni - de oudste- al lang niet meer thuiswoont. Na een brute aanvaring met mamma's vriend kwam de kinderbescherming ertussen en plaatste Benni in de eerste van een lange reeks opvangtehuizen. 

Is er dan niemand die het meisje probeert te begrijpen? Jawel, die zijn er. Frau Bafamé, coördinator jeugdzorg, doet haar stinkende best steeds maar een warme plek voor het beschadigde meisje te vinden. En nog meer anklang vindt ze bij Micha, een jonge maar stoere onderwijsbegeleider die met een onorthodoxe aanpak het meisje bij vlagen rustig krijgt en langzamerhand zelfs enigszins haar hoofd en hart weet binnen te dringen. Het lijkt voorzichtig een goede kant op te gaan, totdat moeder weer van zich laat horen. 

Het karakter Benni wordt op onvoorstelbaar goede wijze gespeeld door de piepjonge Helena Zengel. Als er een Oscar bestond voor jeugdige acteerprestaties, had zij deze moeten krijgen.

Met : Helena Zengel , Albrecht Schuch , Gabriela Maria Schmeide , Lisa Hagmeister

FIN - song : Nina Simone - Ain't got no, I got life (live) 

Herself - Phyllida Lloyd

Herself op IMDb (7,0)
 Herself op Moviemeter (3,36)

Pittig onderwerp dit. "Herself" is een film vol tempowisselingen, die je langzamerhand de problematiek inzuigt waar een alleenstaande moeder mee te maken krijgt. Het is niet moeilijk om sympathie voor haar op te vatten, omdat ze zo dapper de gruwelijkheden in haar leven te lijf gaat. 

Sandra heeft het gezellig, in haar keukentje met haar dochters om zich heen. Het sfeertje slaat echter abrupt om als haar man thuiskomt. Snel dirigeert ze haar dochters: de jongste verstopt zich in het speelhuisje in de tuin, de oudste fluistert ze de codenaam "Black Widow" in. Het meisje weet direct wat haar te doen is: ze rent naar de winkel enkele straten verderop en vraagt daar de politie te bellen omdat haar moeder in gevaar is. Dat is helaas maar al te waar: haar man heeft ontdekt dat ze voorbereidingen treft om hem te verlaten en slaat haar genadeloos de hoek in. Een monsterlijke mishandeling volgt, zwaar gehavend wordt Sandra daarna aangetroffen. 
Ze vindt tijdelijk onderkomen in een hotel en probeert direct via jeugdzorg en overige instanties om een huisje te vinden dichterbij de school van de dochters. Helaas is ze nummer 900-zoveel op de lijst, urgentie in de toewijzing blijkt er van overheidswege niet te zijn. 
Sandra pakt mondjesmaat haar oude bijbaantjes weer op om toch enigszins inkomen te genereren. Het valt haar zwaar, mede door de blijvende pijnen die de mishandelingen haar hebben opgeleverd. Plots komt er licht; ze leest over manieren om zelf een tiny house te bouwen, wat daarvoor de kosten zijn en wat daar aan arbeidskracht voor nodig is. Ze bevraagt de instanties om voorfinanciering, ze rekent ze voor dat ze al op korte termijn goedkoper voor ze kan zijn dan de wijze waarop ze nu door hen ondersteund wordt. Jeugdzorg ziet het echter als een onmogelijk plan en Sandra lijkt te berusten. Plots komt er steun uit onverwachte hoek: de dokter op leeftijd waar Sandra thuiszorg levert (en waar haar moeder eerder ook al werkte) heeft van Sandra's plannen gehoord en is bereid haar te ondersteunen: ze biedt haar ruime achtertuin aan als locatie voor een tiny house. Dat is prachtig, maar nu begint het pas: hoe vindt Sandra de menskracht, wie kan hulp bieden? Tegelijkertijd probeert ze zich zo goed en zo kwaad te houden aan de omgangsregeling met haar agressieve ex. De problemen lijken haar boven het hoofd te groeien. 

Met: Clare Dunne, Ian Lloyd Anderson, Harriet Walter, Cathy Belton

  FIN - song : Lyra - Mother

Goldie - Sam de Jong

 Goldie op IMDb (5,4)

Opnieuw een knappe film van de jonge regisseur Sam de Jong. Na het beperkte succes van "Prins" trok hij ditmaal naar New York , waar hij een paar dagen uit het wervelende leven van het straatmeisje Goldie. 

Ondanks haar flitsende naam is het niet alles goud wat er blinkt in het leven van dit meisje, een wannabe-ster in videoclips. Toegegeven , ze kan knap dansen maar ze heeft niet echt de juiste connecties. Wanneer het haar eindelijk lukt om zichzelf een video van rapper Tiny in te babbelen, wil ze shinen, ze wil van het scherm af knallen. 

Dat betekent dat ze die knalgele bontjas wil die in de etalage hangt waar ze dagelijks langsloopt. Dat betekent dat ze een chique pruik moet hebben om haar korte goudgeverfde bolletje te verstoppen. Het betekent dat er geld nodig is. En dat is er niet, zeker als ze wegens veelvuldige te laat komen ontslagen wordt van haar winkelbaantje. Daar bovenop gaat het thuis helemaal mis: moeder wordt gearresteerd en vastgezet en jeugdzorg dreigt nu de twee jonge zusjes van Goldie uit huis te plaatsen. 

Dat laat Goldie natuurlijk niet gebeuren, ze schuimt de straten af op zoek naar onderdak voor haar zusjes. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf, de problemen stralen behoorlijk van het gezin af. En daar komt dan ook nog eens die steeds meer naderende deadline van de videoclip-opnamen bij. 

Met: Slick Woods, George Sample III , Danny Hoch

Les Misérables - Ladj Ly

Les Misérables op IMDb (7,8)
7,8. Dat zegt wat , mensen. Ik ben er erg van: films die je doen schudden in je tuig. Films waarbij je zelf rechtop zit aan het eind van de film, met open mond zelfs. Het enige wat ik kon uitkramen, was een langerekt : "zóóóóóóóóóó!".  De film heeft niets met de beroemde musical te maken. En toch weer wel, want het allerlaatste shot is een quote uit het beroemde Victur Hugo-boek: "Er zijn geen slechte bloemen, er zijn geen slechte mensen. Er zijn alleen slechte kwekers."

We duiken diep de banlieus van Parijs in, waar ledigheid het opgeschudde oorkussen van de duivel is. Werkloosheid, armoede, raciale en religieuze spanningen. Ga er maar aanstaan om je daar als politie te handhaven, laat staan als bewoner. We reizen mee met een speciaal interventie-team , een drietal waarin alle facetten van de politieteams zijn vertegenwoordigd: multicultureel, inlevend, sociaal bewogen, begripvol. Maar ook: agressief, machtsbelust en autoritair. Als er binnen dit drietal al zoveel spanningen zijn, hoe moeten zij dit dan buiten beeld houden voor de burgers die zij moeten beschermen?
Het gaat mis natuurlijk. Helemaal mis. Een van de bekendere straatschoffies steelt een leeuwenwelpje van een circusterrein, waarop de ganse (zigeuner)circusfamilie verhaal komt halen bij de woonflats waar de Afrikaanse bevolking huist. Die verwijzen naar de moslim-wijken waar de crimineel waarschijnlijk vandaan komt. Door één simpele kwajongensstreek staan drie bevolkingsgroepen in 1 keer lijnrecht en agressief tegenover elkaar, de politie wordt heen en weer gekaatst tussen de belangen. Dat gaat natuurlijk mis, helemaal wanneer blijkt dat die specifieke actie is gefilmd door een drone, die vanuit een van de flats is bestuurd. Er ontstaat een driedubbele zoektocht: de waarheid (die sneuvelt natuurlijk als eerste) , het leeuwenwelpje én de drone moeten allemaal boven water komen.

De scenes zijn druk, scherp en lawaaiig. Waar ik dat een maand geleden bij "Uncut Gems" dé grote irritatiefactor vond, achtte ik het bij deze film volledig op zijn plaats. Onze samenleving staat op spanning, het vereist evenwichtskunst om met elkaar om te blijven gaan.

Met : Damien Bonnard,  Alexis Manenti, Djebril Zonga, Issa Perica

Hors Normes (aka The Specials) - Eric Toledano/Olivier Nakache

Hors Normes op IMDb (7,5)
Uitermate integere film over problematiek in de jeugdzorg. Op waarheid gebaseerd, dat ook nog eens. Het verbaast niemand, we weten van dergelijke problemen, maar maak het een verhaal van vlees en bloed en het komt veel directer binnen. Veel harder ook.

Bruno runt met bijzonder weinig middelen een opvang van autistische jongeren in Noord-Parijs. Jongeren met meervoudige problematiek, jongeren die in de reguliere opvang zijn uitbehandeld (jargon voor: zij kunnen er niets mee). Bruno werkt samen met Malik , die een soortgelijke stichting runt . Hun medewerkers zijn of nog in opleiding of zijn "laatste kans"-jongeren en school-dropouts die bij Bruno en Malik alsnog een kans krijgen op verantwoordelijkheid, ritme en een klein beetje inkomen.
Dat inkomen vormt nu juist voor Bruno en Malik het probleem, want fondsen hebben ze amper. Ze zijn immers geen "officiële' instelling, ze hebben geen gediplomeerd personeel en hun behandelmethodes zijn niet gecertificeerd. De inspectie zit ze dan ook continu op de huid.
Met engelengeduld voor zowel medewerkers als personeel proberen Bruno en Malik de probleemjongeren een beetje warmte te geven, een beetje veiligheid , alsmede een dak boven hun hoofd en een hap eten. Het is hartverwarmend en hartverscheurend om getuige te zijn van de ervaringen van Valentin, die zichzelf continu probeert te verwonden. Van Joseph, die naar een bepaalde vorm van zelfstandigheid moet worden begeleid maar die daarbij dagelijks metrolijnen met de handrem stilzet en die collega's (en zijn moeder) belaagt. De meeste mensen gaan met een grote boog om deze problemen heen, vinden dat de overheid hier maar iets aan moet doen. Maar mensen als Bruno en Malik, die doen dat niet: die gaan er middenin, die zijn met hun stichtingen de laatste haven waar probleemjongeren nog kunnen aanleggen.

De hoofdrolspelers heb ik beiden in meerdere rollen gezien, vaak tamelijk agressieve rollen. Ook om die reden is deze film een verademing: ze zetten beide een warm en echt mens neer.

Met : Vincent Cassel, Reda Kateb