Heat - Michael Mann

Heat op IMDb (8,3)
 Heat op Moviemeter (4,11)

Heat op Wikipedia

Nog zo'n filmklassieker, 30 jaar oud reeds. Weliswaar een die iets minder in mijn straatje ligt, maar ik zie zelf ook natuurlijk wel dat dit heel goed is. Eredivisie-acteerwerk, een sterk script en een mooi opgebouwde spanning. Zo eentje waarbij je misschien denkt dat het einde toch nog anders kan lopen dan het nu doet. De twee acteerkanonnen op leeftijd (ook toen al een beetje) kluisteren u aan uw stoel. "Heat" is een actiedrama. Of nee: "Heat" is een misdaaddrama. Of nee nee, "Heat" is een heistfilm. Of..ach wat maakt het label ook uit.

Het lijkt de perfecte overval, maar toch is Neil McCauley behoorlijk pissed-off met het gedrag van medepleger Waingro, die niet al zijn taken goed uitvoerde. Net als hij met de mislukkeling wil afrekenen, rijdt de politie voorbij en weet Waingro aan zijn aandacht te ontsnappen. Dat zal ie nog bezuren. 

De overval trekt hoe dan ook de aandacht: vanaf dat moment weet McCauley het vizier van topinspecteur Vincent Hanna op zich gericht. Met zijn grote ervaring en originele brein brengt Hanna al snel het daderteam in kaart. Het net sluit zich steeds verder, maar het houdt McCauley niet tegen om de overval der overvallen te beramen. Zelfs een persoonlijk gesprek met Hanna stopt hem niet: ze spreken eerlijk naar elkaar uit dat ze elk bij een volgende ontmoeting niet zullen aarzelen de ander naar het hiernamaals te brengen. Terwijl McCauley de voorbereidingen treft voor zijn magnum opus, weet Hanna plots contact te leggen met de op wraak beluste Waingro.

Met: Robert de Niro, Al Pacino, Val Kilmer, Jon Voigt, Tom Sizemore, Diana Venora, Amy Brenneman, Ashley Judd

FIN - song : Revelry - One Last Regret

GoldenEye (aka Golden Eye) - Martin Campbell

Golden Eye op IMDb (7,2)
 Golden Eye op Moviemeter (3,45)

Bijna 30 jaar na dato nog steeds een van de beter gewaardeerde James Bond-films, dit Goudoogje. Of dit nu komt door het acteerwerk (de charmante Brosnan of door het Nederlandse tintje dat Famke Janssen er aan geeft) weten we niet, het zal in ieder geval niet door het verrassende verloop van de film komen. Mogelijk was het doordat op dat moment het computertijdperk ook voor de reguliere burger een aanvang nam, zodat men zich beter kon inleven in de IT-technieken die altijd al een deel van de filmreeks uitmaakten. Hoe dan ook, weer dik twee uur vermaak waarin weer met de slechterik wordt afgerekend. Sorry, dat heb ik alvast verpest.

Hoewel Bond meestal in zijn eentje opereert, wordt hij bij een actie diep in Rusland dit keer begeleid door vakbroeder 006. Samen moeten ze een lanceringsdepot van chemische wapens onklaar maken. Dat lukt maar ten dele: Bond schakelt flink wat tegensoldaten uit, maar raakt zijn collega 006 kwijt als die wordt neergeschoten door de troepen van generaal Ouroumov. Deze slaagt er toch in om nog een ruimtelancering plaats te laten vinden waardoor de dreiging blijft. De rest gaat in vlammen op.

Gaandeweg de film blijkt niet iedereen het loodje te hebben gelegd: de agressieve vechtjas Xenia Onatopp (een - ahum- "beklemmende" rol van Famke Janssen) duikt weer op als Bond vlucht met de overlevende en overlopende computerprogrammeur Natalya, die spijt heeft van haar vernietigende werk en nu als Bond-girl aan de zijde van James ten strijde trekt om te voorkomen dat die ene satelliet vanaf een andere basis toch in werking kan worden gezet. Daar ontmoet hij 006 plotseling ook weer: hij is niet dood, hij leeft. 006 blijkt Alec Trevelyan te zijn, en eigenlijk Oostblokker die een appeltje met Engeland te schillen heeft. Alle ballen op GoldenEye!

Met: Pierce Brosnan, Sean Bean, Izabella Scorupco, Famke Janssen, Joe Don Baker, Judi Dench, 

FIN - song : Eric Serra - The Experience of Love

La haine - Matthieu Kassovitz

La haine op IMDb (8,1)
 La Haine op Moviemeter (3,86)

Volgend jaar viert deze film zijn 30e verjaardag. Dat is even lastig voor te stellen, want net als veel andere filmkijkers weet ik nog vrij goed hoe deze film destijds binnenkwam en welk een golf van reacties ze opwekte. Als je 30 jaar na dato nog steeds een 8,1 scoort op IMDb, betekent dit dat je indruk hebt gemaakt, dat je een toon hebt gezet. Veel filmmakers zijn dan ook schatplichtig aan Matthieu Kassovitz, die in confronterend zwart/wit een rauwe samenleving schetst die destijds al aankondigde dat "polarisatie" voorlopig nog lang niet met pensioen zou gaan. Tijd om deze opnieuw te gaan bekijken, dus.

Het leven uit een dag. Tja, was het maar zo makkelijk. Want het is niet een gewone dag, er hangt spanning in de lucht in de Parijse buitenwijk waar de drie vrienden Vinz, Hubert en Saïd hun dagen slijten. Vanaf het moeizame opstaan houden de jongens zich bezig met drugsgebruik, bluffen, matten, kruimeldiefstallen en vooral heel veel weerstand tegen de politie. Die politie is niet hun beste vriend, helaas is dat een realistisch standpunt als je in wijken als deze woont: bij elkaar gepropt in krappe flats, armoede, werkloosheid, kansarmen. De politie komt er niet graag maar moet natuurlijk wel zijn snufferd laten zien. 

"La haine" (de haat) neemt een standpunt in dat - hoe leeg en loos hun leven ook rolt - toch sympathie (of op zijn minst: begrip) opwekt voor deze jongeren. Ga er maar aan staan: in een wereld die zich vijandig tegen je opstelt, moet je wel in het defensief. Of eigenlijk: moet je wel in de aanval. Deze drie jongeren geven zich niet zomaar gewonnen: als bij straatrellen een van hun vrienden wordt gearresteerd en gewond raakt, zweren de heren wraak. De een wat fanatieker dan de anderen, maar ze zijn vastberaden de politie "terug te pakken". Dat standpunt heeft radicale gevolgen.

Met: 

Vincent Cassel    Vincent Cassel, 

Hubert Koundé    Hubert Koundé, 

Saïd Taghmaoui    Saïd Taghmaoui, 

Benoit Magimel    Benoit Magimel

Devil in a blue dress - Carl Franklin

Devil in a blue dress op IMDb (6,7)

Devil in a blue dress op Moviemeter (2,96)

Duistere detectivefilm met de net daarvoor doorgebroken Denzel Washington in de hoofdrol. Inmiddels zijn we aardig gewend geraakt aan zijn norse, doch vastberaden actieve aanpak, destijds moesten we daar nog een beetje aan wennen. En hijzelf ook, want hij komt slechts langzaam los in deze film. 

Washington speelt Ezekiel "Easy" Rawlins die na opnieuw een mislukt baantje toehapt op het aanbod van een schimmige man om detective te gaan spelen. Rawlins moet een jonge vrouw uit het jazzcafe-circuit opsporen die plotseling van het toneel verdwenen is. Ze was de geliefde van een van de twee burgemeesterskandidaten in de stad en haar verdwijning brengt 1 van de 2 kanshebbers danig in verwarring. 

Rawlins moet het doen zonder veel achtergrondinformatie doch het hem geboden bedrag lijkt makkelijk te verdienen als hij slechts de verblijfplaats van de dame hoeft te vinden. Hij duikt in het nachtleven en loopt al snel tegen criminele figuren aan , tegen moorden zelfs. En die moorden worden hem in de schoenen geschoven omdat hij steeds net de laatste persoon is geweest die het slachtoffer heeft gesproken. Het kost Easy grote moeite om uit handen van de politie te blijven en tegelijkertijd zijn zoekopdracht te vervullen. Maar eerst moet hij uitvinden wie nu precies zijn opdrachtgever is en in welke smerige zaakjes hij is gerold.

Met : Denzel Washington, Jennifer Beals, Tom Sizemore, Don Cheadle

 FIN - song : Lloyd Glenn - Chica Boo

Sense and sensibility - Ang Lee

 

Sense and Sensibility (1995) - IMDbSense and sensibility op IMDb (7,6)

Eerste film van het jaar was een oudje. We hadden behoefte aan wat warmte en deden dus dit kostuumdrama - naar het befaamde boek van Jane Austen-  in de herhaling. En opnieuw blijkt het een heerlijke film, met een keur aan fijne acteurs. Goed om het filmjaar mee op te starten. 

We gaan enkele eeuwen terug, richting het Britse platteland. De regels van de adel zijn niet mals voor vrouwen, die komen er doorgaans bekaaid af en moeten dus rijk trouwen. Wanneer de vader van de drie gezusters Dashwood overlijdt, laat hij dan ook alles qua land en huis na aan zijn zoon en diens ruwe vrouw. De dochters komen er met een jaarlijkse toelage bekaaid van af. 

Huwbare kandidaten dienen zich echter met enige regelmaat aan, dus niets is nog verloren. Alhoewel. de oudste dochter Elinor blijkt te preuts en voorzichtig om goed te responderen op de positieve reacties die ze van bijvoorbeeld de net zo schuchtere Edward Ferrars krijgt. Helaas blijkt bij zijn hard al aan een ander te hebben verpand en Elinor is teveel dame om niet zijn keuzes en besluiten te respecteren. 
Middelste dochter Marianne is veel voortvarender : wanneer de flamboyante heer Willoughby interesse toont in haar, laat ze onomwonden weten in te zijn voor een relatie (en zeker ook voor het bestendigen daaarvan). Ze vergeet de voorzichtige avances van de bedeesde kolonel Brandon en gaat vol voor het welige avontuur met Willoughby.  Maar Willougbby blijkt niet de keurige heer waarvoor hij werd gehouden , Marianne verbijsterd en gepijnigd achterlatend. Wanneer zij door liefdesverdrit overmand ziek wordt, is daar plots weer de gentleman-kolonel die zijn grote hart toont en verzorging voor de voor hem onbereikbare Marianne toont. En waar blijft toch die plotseling vertrokken Edward Ferrars? 

Met: Emma Thompson, Kate Winslet, Alan Rickman, Hugh Grant , Greg Wise

L'uomo delle stelle (aka The StarMaker) - Giuseppe Tornatore

L'uomo delle stelle op IMDb (7,4)
Filmclub-avond gisteren, het werd weer een traktatie. "L'uomo delle stelle" is een hyper-Italiaanse, dus voor mij zeer fijne film. Drukte, gekte, absurdisme volop. Hoewel de film in de jaren 90 is gemaakt, ademt hij in alles een sfeer van laat-jaren 60 en van jaren 70. Stukjes Fellini en Scola sijpelen overal doorheen, en dat maakt het een bonte stoet van mafkezen die allemaal een klein bijrolletje spelen.
Hoofdrolspeler is dr. Joe Morelli, een man die voor de Universiale Studios het Italiaanse platteland afreist om nieuwe filmsterren te ontdekken. Tegen betaling kunnen de mensen als screentest een scene naspelen of een verhaal vertellen. We krijgen ze allemaal te zien: de ijdele zoon, de volkse (en publieke) vrouw, de boerenzoon, de politicus, de edelman, de windvaan en - uiteraard -de onschuldige maagd.
Elk vertellen ze hun verhaal, Morelli vindt er in elke stad wel een paar. Gretig biedt het volk zich aan in de hoop hiermee een weg uit hun miezerige en vooral armoedige bestaan te vinden. De zaken gaan goed voor Morelli en dat valt uiteraard ook anderen op: zowel criminelen als politieagenten azen op zijn centen en - belangrijker nog- op zijn reputatie. Morelli moet steeds sneller verkassen voor het dreigt mis te gaan. Er is er slechts één die hem door dik en dun steunt. U raadt het al: de jonge maagd Beata. Zij biedt zelfs meer aan dan alleen haar steun.

Met:   Sergio Castelitto, Tiziana Lodato

Before Sunrise- Richard Linklater

Before Sunrise op IMDb
Voor mij is 2014 filmisch gesproken het jaar van Richard Linklater. Ik zag al twee films van hem dit jaar, waaronder mijn onbetwiste nummer 1 voor de top100 van het jaar. Gister zag ik de derde: ivm het succes van Boyhood zond Filmnet de Before-trilogie uit. Gisteren zag ik deel 1, de andere twee staan al te popelen op de harddisk.

Bijna twintig jaar oud deze, ik zag hem niet eerder. Ik vond hem sterk, indrukwekkende praatfilm. En daar houd ik van. Sterk acteerwerk bovendien, vooral van Julie Delpy wat mij betreft. Zin in de andere twee delen.

Het verhaal? Twee jongelingen ontmoetten elkaar bij toeval in een internationale trein, ze raken aan de praat. Hij moet in Wenen uitstappen om terug te vliegen naar de VS, zij is na familiebezoek in Budapest onderweg naar Parijs waar ze woont.
Hun gesprek is indringend, veeleisend en de man trekt de stoute schoenen aan: waarom stap je niet met mij uit in Wenen, zodat we 1 dag samen doorbrengen en jij morgen weer doorreist? Als het niks wordt, pak je gewoon eerder de trein. Maar als het leuk is, dan hebben we allebei een dag om nooit te vergeten.
Ze doet het, ze gaan aan de wandel door het oude Wenen. De gesprekken gaan van toekomstverwachtingen naar ontboezemingen over eerste liefdes of seksuele ervaringen. U snapt het: niet alleen de gesprekken worden intiemer en bovenin het reuzenrad volgt de eerste kus. Het gaat verder.
Die ene dag - en die zwoele , met rode wijn overgoten, nacht - blijken te kort. Met pijn in het hart nemen ze bij de trein afscheid. Nee, we gaan geen contact houden. Of zullen we hier over vijf jaar gewoon weer staan? Of over een half jaar?

Schitterend gegeven, en geen regissuer die hier zoveel langlopende levenslijnen uit kan halen als Linklater. Ik ben postiuum overtuigd van het belang van deze film.