Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

Sick of myself (Syk Pike) - Kristoffer Borgli

Sick of myself op IMDb (7,1)
 Sick of Myself op Moviemeter (3,23)

Sick of Myself op Wikipedia

Deze film stond geafficheerd als black comedy, maar ik ervoer hem als een veel serieuzer sociaal drama. De problematiek die de jonge hoofdrolspeelster Signe treft, is m.i. mogelijk veel te serieus om louter als komisch te worden gezien. Mijn gedachten gingen enkele decennia terug toen ik een jonge vrouw kende die zo model had kunnen staan voor deze rol: pathologische leugens, ingebeelde ziekte, zelfkwelling. Tegenwoordig zijn er hele mooie DSM-5 benamingen voor dit soort patronen, dat is een stap vooruit in maatschappelijke hulpverlening. Dit was maar film, maar een mens kan zo zijn gedachten hebben, hè. 

Signe is een jonge vrouw, best een knappe ook. Ze heeft een relatie met de jonge kunstenaar Thomas en daar begint al een deel van de problematiek. Thomas begint namelijk langzamerhand naam te maken, een eerste expo en dergelijke. De meeste mensen zouden blij voor hun partner zijn, zo niet Signe. Ze is zelfs ziekelijk jaloers en probeert op allerlei manieren de aandacht van haar vriendje af te leiden. Ze fabuleert er op los, ze maakt haar leven als serveerster een stuk interessanter dan ie in werkelijkheid is maar wat ze ook probeert: het gaat steeds maar niet over haar, hoe interessant ze haar profiel op sociale media ook probeert op te spicen. 
Ze zal dus zwaardere middelen moeten inzetten en - gek genoeg- ze blijkt daar ook toe bereid. Via het darkweb bestelt ze zware Russische medicatie die ze helemaal niet nodig heeft, maar die wel een vernietigend effect op haar uiterlijk gaan hebben. Opeens heeft ze een ziektebeeld, ze krijgt vlekken en littekens. En, nog mooier, ze krijgt aandacht. Aandacht van haar zorgzame vriendje, aandacht van de medische wereld, aandacht van haar sociale kring, aandacht van de media. Ze is waar ze wilde zijn, maar ze blijk daarmee niet alleen moreel in verval. 

Met: Kristine Kujath Thorp, Eirik Saether, Fanny Vager,

FIN - song : DeLillos- Min Beibi Dro Avsted

Wander - April Mullen

Wander op IMDb (4,9)
 Wander op Moviemeter (2,29)

Volstrekt ongeloofwaardige film, een wankele poging om iets te doen met de zo welig tierende complot-industrie. Waarom ik dan wel keek? Ik dacht aan twee karakteracteurs af te lezen dat ze niet zomaar in dit project waren gestapt. Oordeelt u zelf, zeg ik. 

Nadat zijn dochter bij een auto-ongeluk is omgekomen, zijn bij rechercheur Arthur Bretnik de stoppen doorgeslagen. Hij denkt er een groter geheel achter te zien, trekt zich terug in zijn caravannetje alwaar hij samen met mede-detective Jimmy Cleats zelfs podcasts maakt over complottheorieën. 

Alles verandert wanneer hij bezocht wordt door de wanhopige Elena, wier dochter vermoord is aangetroffen op de stadsgrenzen van het nabij gelegen plaatsje Wander. Over Wander gaan de vreemdste verhalen waarvan de hardnekkigste een theorie is waarin Arthur behoorlijk veel geloof en energie steekt: het stadje zou bestuurd worden door zakenman Canton, die bij al zijn bewoners een chip implanteert waarmee hij de emoties en beslissingen van de burgers kan controleren en sturen.

Bretnik gaat - ondanks vele waarschuwingen - op onderzoek uit , ziet veel van zijn vooroordelen bevestigd en denkt daarmee op het goede spoor te zitten. Uiteindelijk zou hij hiermee misschien zelfs de daders van het voor zijn dochter fatale ongeluk kunnen opsporen. Hoe dieper hij graaft, hoe moeilijker wordt voor Bretnik om waan en werkelijkheid uit elkaar te houden.

Met : Aaron Eckhart, Tommy Lee Jones, Katheryn Winnick, Heather Graham

Cobain : Montage of Heck - Brett Morgen

 Cobain:Montage of Heck op IMDb (7,5)

Cobain:Montage of Heck op Moviemeter (3,50)

Geen prettig gezicht, deze documentaire. Waar het me door de jaren heen aardig gelukt is om de naam Kurt Cobain te koppelen aan een grenzeloze creativiteit (waarmee hij een heel tijdperk veranderde) , zie je na afloop van "Cobain:Montage of Heck" vooral een zwaar getormenteerd mens, een gevoelige en verslavingszuchtige jongeman.
Cobain leek heel zijn leven op zoek naar erkenning, hij voelde zich afgewezen. De scheiding van zijn ouders, die beiden niet opgewassen waren tegen de reeks DSM-5 aandoeningen die hun zoon met zich meebracht, maakte dat hij nog meer ging bedelen om waardering. Cobain was een zware last voor de stiefgezinnen die zijn beide ouders probeerden in te richten. 

De enige uitvlucht was zijn creativiteit; manisch tekende en schreef hij dagboeken vol met steeds bizarder hersenspinsels. Cobain had een (zelf)destructieve persoonlijkheid die uiteindelijk gedoemd was ten onder te gaan. Er leken meerdere momenten te zijn waarop die negatieve spiraal doorbroken werd: op een of andere manier moest de muziekwereld erkennen dat Cobain met zijn liedjes een generatie een stem gaf , hoe negatief en wanhopig zijn teksten ook waren. Het werd wereldfaam. 
Maar ook dat maakte Cobain uiteindelijk niet gelukkig: op de rand van een grote tournee liet hij het meermaals afweten, waardoor een grote commerciële doorbraak uitbleef. 
Toen hij vervolgens muzikante Courtney Love ontmoette leek dat weliswaar de splijtzwam voor zijn band Nirvana te worden, maar het bracht hem wel uiteindelijk het vaderschap. En precies die status zou zijn laatste strohalm moeten zijn voor een normaal leven. Hij kickte af en ging vol voor de zorg voor dochter Frances Bean, maar die nieuwe status bleek broos. De demonen keerden terug en knokten zich naar een overwinning: Cobain ging ten onder, hij gaf op. 

 FIN - song : Nirvana - Ain't it a shame

El Aviso - Daniel Calporsoro

El Aviso op IMDb (6.)
Warrige film met een te gezocht plot. Netflix-filmpje, ik probeerde het weer eens maar ben nog steeds niet overtuigd van de gemiddelde kwaliteit.
Er is numerologie , er is misdaad, er is psychologie en er is psychiatrie. Gooi dit in een mixer en je krijgt "El Aviso" , dat zoveel betekent als "de waarschuwing".

Die waarschuwing bereikt de jonge ouders bij de geboorte van hun jongetje in het ziekenhuis. Hen wordt geadviseerd het jongetje niet op zijn tiende verjaardag naar de avondwinkel bij het pompstation te gaan want dan zal hij omkomen bij een overval. Koffiedik, zegt u?
Niet als je deze film in zijn geheel uitkijkt (mijn vrouw redde dat niet): op deze avondwinkel zijn meerdere aanslagen gepleegd door de geschiedenis heen, van crime passionele tot roofovervallen. Steeds draait het om de getallen 32, 21 en 10 , steeds zijn er vijf mensen aanwezig in de winkel.
Een rechercheur, die toevallig ook anti-psychotica slikt na traumatische gebeurtenissen in het verleden, rafelt deze getalsmatige denkwijze helemaal uit wanneer zijn vriend bij een moordaanslag in die winkel omkomt. Niemand gelooft hem natuurlijk, zou u dat doen?

Met : Raul Arevalo, Aura Garrido, Hugo Arbues

Filth- Jon S. Baird

Filth op IMDb (7,1)
Binnen de minuut valt de naam "Trainspotting" als men het over deze film heeft. Dat is logisch, want beide verhalen kennen dezelfde oorspronkelijke schrijver. En beide films kennen dus de gekte van deze Irvin Welsh. Echter, waar "Trainspotting" overtuigt door originaliteit en geloofwaardigheid, daar komt deze film er slechts moeilijk mee weg. Eenzelfde gehalte aan bizarre scenes, maar geen een is zo memorabel als enkelen van de baanbrekende 90's film. Daarvan is eerder dit jaar een vervolg beloofd, daar kijk ik wel naar uit maar ik vrees met groten vreze.

James McAvoy speelt Bruce Robertson, een in alle opzichten foute agent. Hij is ambitieus maar louter ten koste van zijn collega's. Hij speelt mensen uit, misbruikt hun vrouwen en vertrouwen, hij zuipt en hoert en snoert. Desondanks blijft hij in de race voor de promotie waar zijn gehele team op aast. Eigenlijk is het klip en klaar : degene die de pas gepleegde moord op de Japanse toerist oplost, zal hoge ogen gooien bij de aanstaande benoeming.
Bruce doet dus z'n best maar schoffeert daarbij de ene na de andere getuige en verdachte. Veel informatie krijgt ie nog niet los. In de tussentijd lapt ie een vriend erbij als zijnde de telefonische stalker van diens vrouw, waar in werkelijk die stalker natuurlijk, juist ja, onze Bruce is.
Uiteindelijk leidt al dit wangedrag tot een exces en Bruce maakt tijd voor berouw. Maar ja, is dat niet too little , too late? 

Het is allemaal iets te gezocht, wat mij betreft. Wel een fijne keur aan acteurs en bij vlagen wat excentriek scene-gebruik. Onderhoudend is de film dus wel, maar hij had een iets coherenter uitvoering verdiend.

Met : James McAvoy, Jamie Bell, Jim Broadbent, Eddie Marsan en heel veel anderen