Historias para no contar (aka Stories not to be told) - Cesc Gay

Historias para no contar op IMDb (6,2)
 Historias para no contar op Moviemeter (2,58)

Historias para no contar op WIkipedia

Het is niet het eerste mozaïekmodel dat gebruikt wordt om een wereldstad mooi in het daglicht te zetten: ooit leenden Londen, Parijs en New York (New York I love you) zich er bijvoorbeeld ook al voor, in dit vijfluik maken we een stedentrip door Barcelona. Niet om de fraaie architectuur en historische gebouwen uit te lichten, nee: gewoon om weer te geven hoe de mensen in zo'n drukke toeristen- en zakenstad leven. Regisseur Cesc Gay richt zich daarbij vooral op het complexe liefdesleven van enkele stadsbewoners en maakte een vertelling waarbij "het leugentje om bestwil" een aanjager is van grote problemen. De film is luchtig van opzet, niet alle verhalen zijn even geslaagd maar er wordt met dermate veel vaart door de mensenlevens heen gestapt dat we het doorzichtige gekeuvel best wel kunnen hebben.

De verhalen variëren van opzet, maar leidden steeds naar het moment dat het de hoofdpersoon goed lijkt om nét een klein stukje naast de waarheid te praten om de regie in handen te houden. Een regie die ze natuurlijk vervolgens geheel kwijtraken: de buurvrouw die zich door de buurman laat helpen om haar hond te verzorgen en door die hulpvaardigheid denkt dat ze romantische gevoelens voor hem moet opvatten, wordt natuurlijk ruw uit die droom geholpen doordat haar man iets eerder terugkomt van zakenreis Het stel dat een net gescheiden vriend helpt om zich weer op liefdespad te gaan maar hem daarbij net iets te succesvol voorstelt aan een vrouw die mogelijk heel anders is dan zij denken, dat stel moet in paniek hun "misstap' herstellen en hun vriend behoeden. De drie collega's die tijdens de pauze luisteren naar de stoere overspelverhalen van de een, terwijl de ander toevallig net iets meer weet van het besproken onderwerp, de man die zijn overspel wil opbiechten aan zijn hoogzwangere vrouw maar vervolgens een reactie krijgt die hij nooit verwacht had. En zo dus nog twee andere historias, verhaaltjes die voor de betrokkenen eigenlijk beter niet verteld hadden moeten worden. 

Met: Anna Castillo, Antonio de La Torre, Maribel Verdu, Alejandra Onieva, Javier Camara, Veronica Echequi

FIN - song : Arnau Bataller - Historias para no contar

Deux (aka Two of us) - Filippo Meneghetti

Deux op IMDb (7,2)
 Deux op Moviemeter (3,48)

Uitermate sfeervolle, ja zelfs warme film over de spanningsvelden tussen onvoorwaardelijke liefde en liefde onder voorwaraden. Twee ervaren acteurs dragen de film, waarbij ik vooral het weerzien met Barbara Sukowa een positieve opsteker vond: die heb ik in de jaren 80 een aantal loodzware rollen ijzersterk zien neerzetten, om haar nu opeens in een Franse film haar grote kunsten te zien etaleren, was een prettige openbaring.

Sukowa speelt Nina, een vrouw op leeftijd die al jaren een verborgen leven leidt. In een ver verleden - toen ze als reisleidster in Rome werkte- ontmoette ze de vriendelijke Francaise Madeleine. De twee werden verliefd, Nina reisde achter haar aan naar Frankrijk. Er was echter één grote maar.

De twee konden hun liefde niet openbaren, daarvoor was Madeleine's scheiding te vers. Daar werd ze toch al op aangekeken door haar kinderen. Het bekendmaken van een nieuwe liefde, die dan ook nog eens een vrouw is, zou de band met haar kinderen (en daarmee ook die met haar geliefde kleinzoon) mogelijk definitief doorbreken. De dames vinden de oplossing door in een trappenhuis twee appartementen tegenover elkaar te bewonen. Elke avond, als de visite weg is, zoeken ze elkaar op. 

Nu ze op leeftijd raken, groeit de wens om permanent samen te zijn: ze denken over terugkeren naar Rome, daar een leuk appartementje te kopen van de opbrengst van hun eigen twee woningen. Maar ja: hoe vertel ik het mijn kinderen? Terwijl de makelaar al over de vloer is, dringt Nina nog een keer op openheid aan bij Madeleine. Die vindt dat lastig. Er ontstaat een clash tussen de geliefden, met bijna fatale afloop. Ineens liggen alle kaarten anders, ineens moeten zowel toekomst als verleden herschikt worden.

Met: Barbara Sukowa, Martine Chevalier, Lea Drucker 

FIN - song : Betty Curtis- Sul mio carro

Rafaël - Ben Sombogaart

Rafaël op IMDb (6,8)
 Rafaël op Moviemeter (3,10)

Hoewel de film hier en daar net iets te cliché wordt aangepakt , zit deze wel vol goede bedoelingen én is het ook nog eens op waarheid gebaseerd. Samengevoegd reken ik de film dan ook voldoende de moeite van het bekijken waard. 

2011. De Nederlandse Kimmy runt samen met haar liefde Nazir een bedoeninkje aan de noordkust van Tunesië. De twee zijn net getrouwd en boordevol gunstige toekomstplannen. Maar dan, dan breekt de revolutie uit en wordt het te gevaarlijk voor het stel om te blijven. Ze willen terug naar Nederland maar Nazir wordt de toegang tot het vliegveld geweigerd omdat de huwelijksakte niet betrouwbaar wordt geacht. 

Kimmy reist wel terug naar Nederland en probeert van daaruit via ambassade en instanties een inreisvisum voor haar wettige echtgenoot. Dat kan lang duren, merkt ze al snel. Zelfs haar melding dat ze zwanger is en dat de aanstaande vader niet naar hier kan komen voor het vervullen van zijn vaderrol vermurwt de ambtenaren niet. Op zijn beurt probeert Nazir het bij diverse overheden maar steeds krijgt hij het deksel op de neus. Er rest nog maar één ding.

Samen met zijn neef Rafaël regelt hij een vluchtroute, op een gammel bootje naar Lampedusa. Dat lukt, maar al snel worden ze simpelweg teruggevlogen naar Tunesië. Nazir geeft niet op en belandt opnieuw op het vluchtelingeneiland. Helaas overleeft zijn neef de overtocht niet, het grijpt Nazir zeer aan maar hij blijft het hoger doel voor ogen houden: hij moet door, hij moet deze ontberingen doorstaan, hij moet de slechte behandelingen in het kamp accepteren omdat hij door de procedures heen wil komen. 

Met; Melody Klaver, Nabil Mallat, Mehdi Meskar, Medina Schuurman 

 FIN - song :Sue the Night - Like Snow

Werk ohne Autor (Never look away) - Florian Henckel von Donnersmarck

Werk ohne Autor op IMDb (7,3)
Henckel von Donnersmarck schuwt het grote gebaar niet. Deze film kent niet de ingetogenheid van "Das leben der Anderen" , nee, deze gaat voor het effect. En het lukt hem. Zelf heb ik de avond (een lange zit trouwens) ervaren als twee films in 1, waarbij mijn voorkeur uitging naar het heftige en ijzersterke openingsdeel, dat aan het eind van de film weer wordt opgepakt. En niet eens helemaal afgerond, hetgeen ik als kijker altijd prettig vind: laat me zelf ook nog maar even interpreteren hoe het verder kan gaan.

Elisabeth is een jonge en frisse tante met Lust zum Leben. Samen met haar kleine neefje Kurt bezoekt ze een tentoonstelling over Entartete Kunst. Zwijgend ziet ze het aan, haar minzame glimlach verklapt dat ze het oneens is met de nazi-theorie. Ze fluistert dat haar neefje in, daarmee bij hem ook de artistieke sprankeling oplichtend. Wanneer Elisabeth de maatschappelijke spanningen niet meer aankan en in een soort psychose raakt, wordt ze opgenomen en dat is het begin van het einde. Haar einde in dit geval, ze belandt in de machinerie van de nazi's en wordt geclassificeerd als onwaardig en onnuttig mens. Ze wordt vermorzeld door de moordmachine, waar onder andere haar arts, professor Seeband,  met een simpele pennenstreek voor verantwoordelijk is.

Sprongetje: de oorlog is beëindigd, Duitsland is opgesplitst. Kurt groeit op in het benauwende Oosten, een plek waar zijn kunstige kwaliteiten louter ten dienste mogen worden gesteld van de revolutie en de socialistische maatschappij. Dat houdt hij een tijdje vol, hij is zelfs een redelijk succesvol student en een voorbeeld voor de rest van de academie. Maar ondertussen..
Ondertussen heeft hij de dame van zijn dromen ontmoet, waarvan wij al spoedig ontdekken dat ze de dochter is van die enge professor Seeband. Dochterlief valt volledig voor Kurt, ook als ze weet dat haar vader de relatie niet accordeert. Het heeft gruwelijke gevolgen.
Net voordat de grenzen en muren sluiten, vluchten Ellie en Kurt naar het westen. Kurt gaat opnieuw studeren maar lijkt maar niet aan zijn verleden te ontkomen. Vooral niet wanneer zijn schoonvader steeds dieper in zijn leven doordringt, hetgeen uiteindelijk een positieve uitwerking heeft op zijn inspiratie. Plots weet hij waar hij met zijn werk heen moet. Al zijn schilderstukken worden een fel realistische afrekening met het verleden. Maar Kurt weet niet hoe dichtbij dat verleden eigenlijk is.

Losjes gebaseerd op het leven van Künstler Gerard Richter, die na het zien van de film ruim afstand nam van het vertoonde.

Met: Tom Schilling, Sebastian Koch, Paula Beer

Disobedience - Sebastian Lelio

Disobedience op IMDb (6,7)
Sterke film, goed geacteerd. Zinnelijke film ook, het is bijzonder om de (wel)lust te zien borrelen die diep verborgen zit onder de orthodoxie.
Ronit is de dochter van een van de bekendste rabbi's van Engeland. Ze woont in New York en keert terug naar haar geboorteland wanneer ze bericht krijgt van het overlijden van haar vader. Al snel leren we waarom Ronit zo ver van huis leeft. Ze is verbannen nadat ze betrapt is op intimiteiten. Met een vrouw.
In de orthodoxe leer van het jodendom is dat ver buiten het betamelijke en de verbanning is het gevolg. Al snel blijkt dat het daar niet bij is gebleven, ze is ook nog eens onterfd. Toch wil ze afscheid nemen van haar vader en daartoe zoekt ze contact met een oude vriend, die de beste leerling van haar vader blijkt te zijn geweest. Aarzelende ontmoeting volgt, ook nu leren we al snel waarom: hij blijkt getrouwd te zijn met het onderwerp van Ronit's amoureuze escapades.
Er ontwikkelt zich een spannend spel: tussen de regels van de rouw en de gelovige gemeenschap, tussen Ronit en haar beide jeugdvrienden en tussen vrijdenken en religie in het algemeen. Ronit's komst blijkt alles opnieuw op scherp te zetten. Ze mag dan niet meedelen in de nalatenschap van haar vader, de erfenis van haar gedrag destijds heeft een veel grotere impact op de bekrompen joodse gemeenschap.

Rachel Weisz speelt sterk, vooral non-verbaal. Haar spiedende blik, haar verbazing en de minzame glimlachjes op haar mond: het spreekt tot de verbeelding. Goede film.

Met : Rachel Weisz, Rachel McAdams, Alessandro Nivola