Journal 64: The Purity of Vengeance - Christoffer Boe

Journal 64 op IMDb (7,4)
 Journal 64 op Moviemeter (3,61)

Department Q op Wikipedia

Na de griezelige turn-back-the-clock-acties van de SGP (lees en huiver) vond ik het tijd om deze film maar weer eens een slinger te geven. Allerlei pluspunten namelijk: actueel, uitstekend acteerwerk van de hoofdrolspelers, een goed in elkaar gestoken verhaal en dan ook nog eens een boekverfilming die is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Hoewel ik de film dus al eerder zag, werd ik weer net zo in het verhaal gezogen als de eerste keer. Heel sterk. En nu Department Q toch weer hip is, durf ik m ook wel bij u aan te bevelen. (Let daarbij op: dit is de Scandinavische versie daarvan, dus iets minder populair van opzet). 

Komen we bij mijn recensie van destijds (bijna 6 jaar geleden), die ook toen al vrij lovend was :

   BEGT recensie Journal 64 - januari 2020

Met: Nikolaj Lie Kaas, Fares Fares, Johanna Louise Schmidt, Soren Pilmark

When fucking spring is in the air (aka Als de fucking lente komt) - Danayel Sugawara

When fucking spring is in the air op IMDb (6,1)
 When fucking spring is in the air op Moviemeter (3,23)

Naast al te bloederige films (van de week binnen enkele minuten "Bones and all" af gezet) kan ik ook niet heel goed tegen films waar de hoofdpersoon louter negatief en agressief in de wereld staat. Die laatste categorie kijk ik dan altijd wel tot aan de aftiteling af, maar er vindt geen enkele personificatie plaats: ik kan me dan maar moeilijk vinden in de karakterontwikkeling. Terwijl dat vaak een bewuste keuze is van de regisseur, daar ben ik me terdege van bewust. In deze specifieke film probeerde ik me dus te focussen op het sociaal verhaal en op een aantal acceptabele bijrollen. 

Want mensen, mensen, wat een bloedirritant type is hoofdpersoon Kasia hier. Aanvankelijk wint ze nog een beetje onze sympathie door tussen de geldeisers en haar oma te gaan staan: ze beschermt het oude vrouwtje door de pandeigenaren van het erf te jagen. Door deze consternatie komt ze er amper aan toe om de ware reden van haar bezorgde thuiskomst aan oma te melden: ze is zwanger. En dat is voor een meisje van 16 in het niet hoogwelstandige Polen een belabberd toekomstbeeld. 

Nog los van haar eigen toekomstbeeld moet ze nu dus ook nog eens op zoek naar geld om oma's schuldeisers af te schudden. Waar haal je in zo korte tijd 50.000 Zloty vandaan? Dat kan volgens Kasia maar op één manier: ze moet haar al jaren afwezige moeder vinden. En lukt dat niet, dan moet ze haar zoektocht doorzetten en kijken waar haar nog langer afwezige vader ergens in het buitenland zit. Misselijk is ze ervan, zowel letterlijk als figuurlijk.

Met; Ada Szczepaniak, Nadine Ignas, Cesary Lukaszewicz, Julia Kijowska, Guido Pollemans

FIN - song : Bumble Bees - Day by day

L'Attachement (aka The Ties that bind us) - Carine Tardieu

L'attachement op IMDb (7,2)
 L'attachement op Moviemeter (3,62)

De Europese Unie ondersteunt de Europese cinema. Dat klinkt misschien "dûh", maar het was niet altijd zo logisch. Pas toen men vond dat Hollywood de zalen teveel beheerste, ging men geld fourneren voor producten van het Europese vasteland. Als theaters een bepaald percentage van hun programmering Europees laten zijn, zitten daar weer fondsen aan vast. MEGA, u zegt het. Zelf ben ik er ongelooflijk blij mee, want ik zag vandaag weer een film die alleen maar in Italië of Frankrijk gemaakt kan zijn (in dit geval een Belgisch-Franse productie met een Italiaans-Franse hoofdrolspeelster). Enorm veel praten, schrijnende momenten naast torenhoog geluk, veel relatiegedoe en daar tussenin nog een stukje zelfstandigheid en feminisme. Gemaakt voor BEGT, ik smulde.

Er wordt aangebeld, met enige tegenzin doet de slaperige Sandra open: de buren. Of Sandra even op hun zoontje wil passen, want de eerste weeën melden zich: ze moeten snel naar het ziekenhuis en weten niet hoe lang het gaat duren. Sandra kent de buren eigenlijk amper maar ze is uiteraard met plezier behulpzaam in deze uitzonderlijke situatie, zelfs nu het helemaal niet uitkomt. Ze moet eigenlijk de boekwinkel opengooien, maar ze gaat kijken of ze er een mouw aan kan passen. 

Laat in de avond meldt de buurman zich pas weer, met dikke rode ogen staat hij aan de deur. "Is ze er?" vraagt Sandra. Hij knikt, maar gaat in één adem door: zijn vrouw is in het kraambed gestorven, teveel complicaties. Hij komt nu zijn zoontje halen, maar Sandra houdt hem tegen: "laat hem slapen, laat hem zolang mogelijk zijn moeder bij zich houden".  Het kenmerkt de adaptieve kwaliteiten van Sandra, het kenmerkt ook haar warmte. Gaandeweg ontpopt ze zich tot welhaast een vaste oppas, om zo de weduwnaar enige last uit handen te nemen. Er ontstaat een prachtige band tussen het leergierige jongetje en zijn buurvrouw, de vader ziet het met tranen van blijdschap aan. Hij is de buurvrouw enorm dankbaar, meer dan dankbaar zelfs. Terwijl het lijkt of iedereen zich een beetje herpakt, borrelen onderhuids de nieuwe problemen op: familieverbanden, ex-geliefden en nieuwe plannen dringen allemaal het leven van de ooit zo "tevreden solitair" levende Sandra binnen. Ze komt met hartverwarmende oplossingen.

Met: Valeria Bruna Tedeschi, Pio Marmaï, César  Botti, Vimala Pons, Raphaël Quenard, Cathérine Mouchet

FIN - song : Maria Creuza- Você Abysou

Gezien in : Cinema Oostereiland

True Mothers (aka Asa Ga Kuru) - Naomi Kawase

True Mothers op IMDb (7,0)
 True Mothers op Moviemeter (3,69)

Geen moment in mijn leven heb ik overwogen om naar het populaire Japan op vakantie te gaan: wat mij betreft een te grote mierenhoop in een geautomatiseerde maatschappij. Gek genoeg overtuigt de Japanse cinema mij steeds weer van het omgekeerde. Geen drukte, integendeel: een weldadige rust straalt er uit de films, het leven lijkt een bepaalde gelatenheid te hebben omdat de omgangsvormen alles bepalend zijn. Daar steekt de horkerige en vaak egoïstische westerling maar flets bij af. Het is daarom dat ik eens in de zoveel tijd wel Japanse films wil kijken omdat ze zo goed zijn voor de reflectie. Deze week zelfs twee!

We vallen in een soort mini-mozaïek: de film volgt twee verhaallijnen die uiteraard wel ergens bij elkaar komen. Echter: hier geen flitsend heen-en-weer springen tussen die lijnen, nee: ze worden onafhankelijk van elkaar verteld maar pakken ergens in "deel 2" het andere verhaal op waar we gebleven waren. Dat brengt rust in de film en dat is nodig: het onderwerp is al heftig genoeg.

Het welgestelde koppel Satoko en Kiyokazu heeft alles wat hun hartje begeert. Nou ja, bijna alles, want al hun weelde en rijkdom leveren ze gaarne in voor de komst van een baby. Het lukt maar niet, medische oorzaken verhinderen dat het stel op natuurlijke wijze zwanger wordt. Op zoek naar oplossingen stuiten ze op een stichting die bemiddelt tussen zoekende ouders en moeders die hun kind niet (zelf) willen grootbrengen. Daar ontmoeten ze de jonge Hikari, die emotioneel doch gelaten haar zoontje Asato aan het gezin overdraagt. "Het zal hem aan niets ontbreken", belooft het koppel.

Met Hikari gaan we verderop in de film naar hoe ze in deze situatie terecht kwam. Ze is een tiener, nog op school en raakt op een onbewaakt ogenblik zwanger van haar grote tienerliefde. Ze is nog nat achter de oren en kan de verantwoordelijkheid dan ook niet aan. Met haar ouders wordt het besluit genomen dat ze zich aanmeldt bij een stichting die - gevestigd op een afgelegen eiland- aanstaande moeders de kans geeft hun zwangerschap uit te dragen en zich verder voor te bereiden op de onvermijdelijke keuze die dan volgt: het kind houden, betekent er levenslang voor zorgen. Het kind afstaan, betekent een levenslang gemis. Voor Hikari wórdt gekozen, ze is als 14-jarige immers zelf nog niet gerechtigd.

Wat klinkt als de ideale oplossing voor deze lastige problematiek gaat natuurlijk op een gegeven moment schuren. Aan beide kanten.

Met : Hiromi Nagasuku, Arata Iura, Aju Makita

Joy - Ben Taylor

Joy op IMDb (7,1)
 Joy op Moviemeter (3,20)

Het is dat ik in de onvolprezen show van Graham Norton hierover verteld zag worden, anders was deze film waarschijnlijk geheel aan mijn aandacht ontsnapt. Zo goed als rechtstreeks naar Netflix gegaan. En daar kom ik niet elke week. De film is te leuk, te belangrijk om niet te zien. Althans, zo sta ik er in. Het leuke zit er in dat het fris van de lever gespeeld wordt door de charmante James Norton, de fijne verrassing Thomasin McKenzie en natuurlijk door de onnavolgbare grootheid Bill Nighy. Het belangrijke zit er in dat het een waargebeurd verhaal is, een verhaal dat heeft geleid tot vreugde voor meer dan een miljoen kinderloze stellen. 

Eind jaren 60 staat de gynaecologische en neonatologische wetenschap nog in de kinderschoenen. Er bestaan natuurlijk al keizersnedes om lastig zwangerschappen te redden, er zijn diverse methoden om de aanstaande ouders gezonder en beter voorbereid te maken op de medische kant van de bevalling. Maar..

Er is nog steeds geen oplossing voor de jonge mensen waarbij zwanger worden niet lukt. De jonge arts dr Robert Edwards doet in Cambridge veel onderzoek naar mogelijkheden in het bevorderen van bevruchting maar zijn werk komt pas in een stroomversnelling als de jonge laborante Jean Purdy tot zijn team toetreedt. Gezamenlijk duiken ze in het zoeken naar de oorzaken die maken dat het ene eitje wél aanslaat op aanwezig sperma en het andere eitje niet. Ze regelen een klein aggenebbisj lokaaltje in een afgeleefd ziekenhuis en storten zich op hun onderzoek. Ze gaan daarbij mede te rade bij de bekende Londense chirurg Patrick Steptoe. Deze verricht dan al baanbrekend werk op het gebied van abortus, maar wil gaarne zijn kennis en inzichten delen om ongewenst kinderloze ouders te helpen.

Het plan is snel gemaakt, maar de uitvoering blijkt lastig. Een jarenlange weg loopt het drietal, daarbij elk in hun eigen wereld de ene na de andere aanval van moraalridders en kerken bevechtend. Jean en Robert raken na een aantal jaren gedesillusioneerd en gooien het bijltje erbij neer. Maar het idee iets dermate belangrijks als IVF op de plank te laten liggen, knaagt aan hen beiden. Zouden ze dan toch niet...?

Met: James Norton, Thomasin McKenzie, Bill Nighy

FIN - song : Peter, Paul & Mary- 500 miles

The End We Start From - Mahalia Belo

The End We Start From op IMDb (5,9)

The end we start from op Moviemeter (3,04)

Dystopische films, Je moet er van houden maar bij mij werken ze meestal wel, Niet dat ik nou 100% doemdenker ben maar een beetje donker toekomstbeeld heb ik wel. We gaan niet goed met de wereld om - in meerder opzichten niet- en dat gaan we een keer moeten betalen. Nog maar twee weken geleden gebeurde in Midden-Europa iets soortgelijks als we in deze film voorgeschoteld krijgen, dus zo onwaarschijnlijk is het allemaal niet.

Haar man móét weg en dat kan ze nu eigenlijk helemaal niet gebruiken. Ze is hoogzwanger en het weer is slecht. De timing blijkt inderdaad slecht, want op het moment dat bij haar de vliezen breken, sijpelt ook het overvloedige regenwater over de dorpels heen. Hij neemt de telefoon niet op, ambulances zijn niet te krijgen: het lijkt erop dat ze moet gaan bevallen in een druipnat huis en zonder hulp. 
Hulp komt net op tijd, maar in het ziekenhuis is het zo'n chaos dat de vrouw zo kort mogelijk na de bevalling al weer het veld moet ruimen, de bedden zijn hard nodig en verpleging is er amper. 
Het lukt ze om met de auto het dorp van zijn ouders te bereiken, nog net voordat dit ook op slot gaat voor mensen uit de lager gelegen gebieden. Alles safe, zo lijkt het. 
Niets is minder waar: voedsel wordt schaars, mensen vechten voor hun eigen leven of gezin en er vallen slachtoffers tijdens de distributie. Als haar man zijn zogenaamde verantwoordelijkheid neemt en besluit op pad te gaan om eten te zoeken voor zijn gezin, staat de vrouw - met baby- er alleen voor. Manlief keert maar niet terug zodat zij uiteindelijk ook op pad moet om de baby te laten overleven. Een lange tocht vol met hachelijke ontmoetingen volgt, maar gelukkig treft ze in een opvang een andere moeder aan die haar situatie begrijpt. Wanneer de situatie ze daartoe dwingt, gaan ze gezamenlijk op pad: twee moeders, twee kinderen, verlaten wegen en mensen op rooftocht: wat kan er dan eigenlijk mis gaan? 

De film wordt gedragen door Jodie Comer. Haar mimisch talent is onvoorstelbaar, ze maakt de spanning van de film voelbaar. Erg knappe prestatie.

Met: Jodie Comer, Joel Fry, Benedict Cumberbatch, Katherine Waterston, Mark Strong, Gina McKee

FIN - song : Anna Meredith - Little World

Ninjababy - Ingvild Sve Flikke

Ninjababy op IMDb (7,2)
 Ninjababy op Moviemeter (3,32)

Lekker onaangepaste film met een prettige vaart en veel visuele vondsten. Mijn twijfel vooraf of ik een combinatie van animaties en bewegende beelden wel trok, het verdween al snel. Dit is grappig, dit is onconventioneel. 

Het onconventionele zit m niet alleen in de aanpak van de film, de hoofdrolspeelster straalt het op fanatieke wijze uit. Als ze merkt dat ze zwanger is, een tijdje al zelfs, bedenkt Rakel eerst allerlei manier om dit te ontkennen. En daarna: om er vanaf te komen. 

Voor een kind is helemaal geen plaats in haar leven, het past niet bij haar ritme van feesten, neuken, roken, beetje bankhangen en verder alleen maar tekenen. Ze moet zelfs graven in haar geheugen wie de vader zou kunnen zijn, de duur van haar zwangerschap stamt immers al van een paar toevallige sekspartners geleden. Ze beperkt de selectie tot twee mogelijke kandidaatvaders: met de ene (om anatomische redenen Pik Jesus genaamd) ziet ze al helemaal geen toekomst voor zich, die wil geen verantwoordelijkheden dragen in zijn leven (eigenlijk wil ze dat zelf ook niet , maar ja).

De recent aangewaaide lover Mos is eigenlijk een veel betere kandidaat, want liever/aandachtiger/zorgzamer. Maar ja, hij kan onmogelijk de vader zijn omdat hij nog maar net om de hoek is komen kijken, ze moet toen al zwanger geweest zijn. Rakel staat voor ongemakkelijke keuzes. En laat ze daar nu juist een hekel aan hebben: keuzes maken is niet haar effort.

Met: Kristine Kujath Thorp, Arthur Berning, Nader Khademi

FIN - song : Frokedal - Hybel

Witte Wieven - Didier Konings

Witte Wieven op IMDb (7,4)
 Witte Wieven op Moviemeter (3,51)

Enkele weken geleden gonsde het opeens: "Heb je "Witte Wieven" gezien?" In het nieuwe film-aanbevelingsprogramma van Martin Koolhoven besteedde hij aandacht aan de jonge Nederlandse regisseur Didier Konings, die het in de VS al aardig aan het maken was en die nu een heuse NL-horror productie had gemaakt. Enkele mensen die ik sprak, vonden het een goede film dus ik ben het toch maar gaan kijken. Ondanks dat ik helemaal niets met horror heb. En helaas kwam dat uit: ik kan niets met dit soort films. 

We gaan terug naar de middeleeuwen, waar aan de rand van het bos een gelovige gemeenschap haar boerenbestaan leidt. Bidden, werken, oogsten, werpen: het leek allemaal niet zo moeilijk destijds. Dat blijkt echter voor de fragiele Frieda helemaal niet zo te zijn: het lukt haar maar niet om zwanger te worden en daarmee haar man en de priester tevreden te stellen. Steevast trekt ze naar de rand van het bos, naar het grote Christus-kruis, om te bidden dat ze toch eindelijk vrucht zal dragen. Verder dan de rand gaat ze niet want in het bos, daar zijn de Witte Wieven! 

Het duurt dermate lang voordat ze zwanger raakt dat Frieda langzamerhand door de gemeenschap wordt uitgestoten, ze zou door de duivel bezeten zijn. Dat wordt nog erger als ze tijdens een van haar bidsessies wordt verkracht door een brute dorpsgenoot die haar het bos insleurt voor zijn vleselijke en vreselijke bevrediging. Maar zie: terwijl hij haar overweldigt, krijgt zij hulp van de Witte Wieven. Komt er toch nog een duivels randje aan. 

Met: Anneke Sluiters, Len Leo Vincent, Reinout Bussemaker, Nola Kemper

Tack och förlat (aka Thank you, i'm sorry) - Lisa Aschan

Tack och förlat op IMDb (6,0)
 Thank you, i'm sorry op Moviemeter (2,00)

Niet dat het clashte, maar we hadden hier thuis toch wel een klein meningsverschil over deze film. Mijn vrouw liep er niet warm voor, maar ik vond dit een prachtige film: tragikomisch, liefdevol doch ook afstandelijk. Naarmate de film vorderde, nam bij mij de waardering en ontroering toe. Voor mij als filmfreak is dat een goed teken, maar ik zal snappen als minder doorgewinterde kijkers hier maar weinig waardering voor op kunnen brengen. 

Sara staat zich net warm te douchen als haar man van buiten de badkamer meldt dat ie er even tussenuit moet, hij gaat morgen op een korte vakantie om na te denken over hun relatie. Dat is best vreemd aangezien Sara hoogzwanger is. Maar goed: het komt helemaal niet zo ver want manlief wordt de volgende ochtend helemaal niet meer wakker, in zijn slaap overleden.

Waar bij alle mensen de paniek totaal zou toeslaan, reageert Sara lauw. Vooral vanwege dat laatste gesprek natuurlijk, maar ook omdat ze de zorg voor hun zoontje Elliot nu moet combineren met het voldragen van de laatste weken van de zwangerschap. Haar schoonouders schieten te hulp, maar ook met hen heeft Sara weinig. Ze doet het liever alleen en al snel ontdekken we wat daarvan de oorzaak kan zijn.
Schoonmoeder heeft namelijk Sara's vader gebeld, met wie ze al jaren geen contact meer heeft. Vader vertelt het vervolgens aan zijn andere dochter Linda, die om nog onduidelijke reden ook al jaren uit beeld is. Zus Linda meldt zich voor de uitvaart, maar de stugge reacties van Sara bieden vooralsnog weinig hoop. Stug volhouden dus (maar dat geldt voor allebei).

Met : Sanna Sundqvist, Charlotta Björck, Ia Langhammer

FIN - song : Lil Lindfors- Kom Igen

Playlist - Nine Antico

Playlist op IMDb (6,3)
 Playlist op Moviemeter (3,20)

Klein filmpje over de montere Sophie die met grote ogen de verwikkelingen in haar tobberige leven aanschouwt. Ze wordt aangenomen als striptekenares bij een uitgeverij, terwijl ze tegelijkertijd te horen krijgt dat ze daarvoor niet gekwalificeerd is. Helaas blijkt ze ook net te oud om nog op de opleiding tot striptekenaar te worden aangenomen, ze zal dus moeten knokken voor haar plekkie, voorlopig geeft ze haar andere baantje als serveerster nog niet op.

Op het amoureuze vlak gaat het allemaal ook niet vanzelf: ze raakt zwanger van een lapzwans die meteen duidelijk maakt geen verantwoordelijkheden te willen nemen, waarop zij zich genoodzaakt voelt een abortus te ondergaan. Ze hopt van vriendje naar vriendje, niets beklijft.

Wanneer vervolgens haar huisgenoot ook nog plotseling vertrekt en ze helemaal alleen voor het opbrengen van de huur staat, blijkt de noodzaak van het behouden van haar twee baantjes alleen maar groter. Ze besluit al haar ervaringen met elkaar te vermengen: ze maakt een stripboek van haar eigen leven, een boek dat zich als een playlist laat beluisteren. 

Met : Sara Forrestier, Laetitia Dosch, Bertrand Belin , Gregoire Colin

FIN - song : Catisfaction - What's up girls?

The opposite of sex - Don Roos

The Opposite of Sex op IMDb (6,4)
 The Opposite of Sex op Moviemeter (2,72)

Warrige film die ik vooral als onleuk heb ervaren. Te gemaakt, te veel plotwisselingen en te schematische personages. Het is het allemaal net niet, hoe graag men ook wil. 

Opstandig tienermeisje Deedee trekt na de dood van haar stiefvader uit huis bij haar moeder en vervoegt zich bij haar een stuk oudere broer, die als leraar op een middelbare school werkt. Broer Bill is homoseksueel en woont samen met de jonge Matt, een knappe vent waar Deedee al snel avances mee maakt. Als ze zwanger blijkt te zijn, probeert ze haar broer te overtuigen van de noodsituatie, ze verlangt van hem dat hij haar financieel ondersteunt. 
Matt neemt hierop verantwoordelijkheden die hij helemaal niet hoeft te nemen, hij beëindigt zijn relatie met Bill en vertrekt met Deedee. Bill wordt bijgestaan door zijn collega (en voormalige schoonzus) Lucia, die Bill bovendien nog eens verdedigt in een smaad-kwestie van een oudleerling, er is een verliefde politieagent en er is een jeugdvriendje van Deedee. Een comedy of errors is geschapen. 

Madres Paralelas (aka Parallel Mothers) - Pedro Almodovar

Madres Paralelas op IMDb (7,1)

Madres Paralelas op Moviemeter (3,36)

Gelukkig is het tweede deel van de film beter maar de eerste helft van Almodovar's nieuwste begint als een ordinaire soap. Als de lijnen van het verhaal langzaam bijeen komen en het hoofdthema van de film (verwantschap en familie) er dik bovenop ligt, bereikt de film een acceptabel niveau. Doorgaans ben ik zeer geporteerd van Almodovar (een kleurrijke en zwierige manier van filmen, verhalen over sterke vrouwen en hun relatie tot de wereld) maar ik denk te mogen zeggen dat dit niet zijn beste is. Net te houterig, net niet goed genoeg .

Janis heeft een afspraak met de antropoloog Arturo die ze wil inschakelen om onderzoek te doen naar een massagraf uit de burgeroorlog, waar vermoedelijk haar overgrootvader in begraven ligt. Het klikt tussen de twee, ze krijgen een relatie en Janis wordt zwanger. Arturo weigert zijn vrouw te verlaten voor Janis, maar Janis is vastberaden de baby te krijgen. Ze is een zelfstandige vrouw die al over de dertig is en acht het een "nu of nooit" kans. 

Als ze voor de bevalling naar het ziekenhuis gaat, komt ze op de kamer te liggen met de jonge Ana. Ook onverwacht zwanger geraakt, maar als tienermoeder nog niet eens gestart met haar leven. Janis vat sympathie op voor het meisje dat duidelijk de last draagt van een dominante, doch afwezige moeder. Terwijl hun pasgeboren baby's op de observatiekamer liggen, wisselen de vrouwen telefoonnummers uit en beloven elkaar te contacten over hoe het gaat met het opgroeiende kind. 

Wanneer Arturo na enige tijd contact opneemt met Janis om te vertellen over de voortgang van het massagraf-project vraagt hij Janis of hij de baby ("toch ook zijn kind") mag zien. Hij herkent niets van zichzelf of van Janis in baby Cecilia en vraagt Janis tamelijk direct of hij wel de vader is. Hoewel Janis ontkent andere sekspartners te hebben gehad, rijst bij haar de twijfel. Ze doet een DNA-test die glashard uitwijst dat zij niet de moeder van Cecilia kan zijn. Om uit te vinden of de baby's wellicht in het ziekenhuis verwisseld zijn , zit er voor Janis niets anders op dan contact te zoeken met Ana. Dat lukt, maar er volgt verschrikkelijk nieuws. 

Met : Penelope Cruz, Milena Smit, Israel Elajalde, Rossy de Palma, Aitana Sanchez-Gijon

FIN - song : Alberto Iglesias - En procesion/La Fosa

Sibyl - Justine Triet

Sibyl op IMDb (5,8)

Sibyl op Moviemeter (2,71)

Beetje "Single White Female" , vleugje Haneke, her en der nog wat leentjebuur en dan krijg je "Sibyl". Enkele decennia geleden was er een fameus boek over Sibyl, een vrouw met meerdere persoonlijkheden. Dat boek zou zomaar als inspiratiebron hebben kunnen gediend voor deze film, want met de hoofdpersoon in deze film is in haar hoofd ook van alles aan de hand. Het is niet het allerbeste op cinema-gebied wat er uit voort komt, maar ik ben wel geporteerd van Virginie Efira, de Belgische die op dit moment een van Frankrijks huidige steractrices is (en die ook in deze film haar weelderige sculptuur inzet om dingen te bewerkstelligen). 

Sibyl is psychotherapeut, gerenommeerd in dat vak , maar ze wil het over een andere boeg gooien. Ze wil terug naar haar oude liefde: schrijven. Ze krimpt haar praktijk fors in, om voeling met het vak te houden behoudt ze een beperkt aantal klanten. In dat clubje zit ook de complexe Margot, een actrice die in haar consulten met Sibyl aangeeft dat ze de wanhoop nabij is. Ze zit middenin filmopnamen, maar is bezwangerd door haar tegenspeler, die op zijn beurt weer de vrouw is van de regisseuse. 
Sibyl geeft waar mogelijk advies, maar met haar andere oor slurpt ze deze informatie op om te gebruiken voor haar boek. Daar voegt ze nog een stukje persoonlijke ervaring aan toe: ook zij worstelde in het verleden met een relatie waarin de plotselinge zwangerschap de partners niet goed uit kwam.

Terwijl Margot steeds meer beroep doet op Sibyl om haar niet alleen in raad en daad, maar ook in het dagelijks leven op de set bij te staan, spiraalt Sibyl zich in een steeds lastiger web van belangen en gevoelens. Er wringt iets, sommige mensen gaan hiervan een tik oplopen. En zij zelf onvermijdelijk ook. 

Met : Virginie Efira, Adele Exarchopoulos, Gaspard Ulliel, Sandra Hüller , Niels Schneider

FIN - song : Roy Orbison- Leah

Rafaël - Ben Sombogaart

Rafaël op IMDb (6,8)
 Rafaël op Moviemeter (3,10)

Hoewel de film hier en daar net iets te cliché wordt aangepakt , zit deze wel vol goede bedoelingen én is het ook nog eens op waarheid gebaseerd. Samengevoegd reken ik de film dan ook voldoende de moeite van het bekijken waard. 

2011. De Nederlandse Kimmy runt samen met haar liefde Nazir een bedoeninkje aan de noordkust van Tunesië. De twee zijn net getrouwd en boordevol gunstige toekomstplannen. Maar dan, dan breekt de revolutie uit en wordt het te gevaarlijk voor het stel om te blijven. Ze willen terug naar Nederland maar Nazir wordt de toegang tot het vliegveld geweigerd omdat de huwelijksakte niet betrouwbaar wordt geacht. 

Kimmy reist wel terug naar Nederland en probeert van daaruit via ambassade en instanties een inreisvisum voor haar wettige echtgenoot. Dat kan lang duren, merkt ze al snel. Zelfs haar melding dat ze zwanger is en dat de aanstaande vader niet naar hier kan komen voor het vervullen van zijn vaderrol vermurwt de ambtenaren niet. Op zijn beurt probeert Nazir het bij diverse overheden maar steeds krijgt hij het deksel op de neus. Er rest nog maar één ding.

Samen met zijn neef Rafaël regelt hij een vluchtroute, op een gammel bootje naar Lampedusa. Dat lukt, maar al snel worden ze simpelweg teruggevlogen naar Tunesië. Nazir geeft niet op en belandt opnieuw op het vluchtelingeneiland. Helaas overleeft zijn neef de overtocht niet, het grijpt Nazir zeer aan maar hij blijft het hoger doel voor ogen houden: hij moet door, hij moet deze ontberingen doorstaan, hij moet de slechte behandelingen in het kamp accepteren omdat hij door de procedures heen wil komen. 

Met; Melody Klaver, Nabil Mallat, Mehdi Meskar, Medina Schuurman 

 FIN - song :Sue the Night - Like Snow

PIeces of a woman - Kornel Mundruczo

Pieces of a woman op IMDb (7,1)
 Pieces of a woman op Moviemeter (3,45)

Beste film die ik dit weekend zag, en dat was best een zware competitie. Mijn gedachten gingen naar het ook al zo zware Marriage Story, deze ademde een beetje dezelfde sfeer van ingehouden pijn , van onderdrukt leed dat toch op gezette tijden naar buiten stulpt. Schitterend. Petje af voor Vanessa Kirby, die hiervoor een Oscar-nominatie in de wacht sleepte. Maar ook Shia LaBeouf is sterk, zoals ie de laatste tijd wel vaker is. Ga er voor zitten, is mijn bescheiden tip. 

Ze staat op knappen, de stoere Martha. Zo lang als het ging bleef ze werken, maar nu gaat haar verlofperiode in. Vriend Sean is behulpzaam, alle cursussen en trainingen volgden ze samen: hij weet wat ie moet doen om zijn vrouw bij te staan in de enorme krachtsinspanning die haar te wachten staat. Ze kozen voor een thuisbevalling, maar op het moment supreme blijkt hun eigen verloskundige niet beschikbaar. Ze krijgen een invaller , een ervaren vrouw die al veel thuisbevallingen gedaan heeft. 

Met de nodige moeite komt het kind ter wereld, een dochtertje dat moeizaam tot een eerste reeks geluidjes komt. Maar het gaat niet goed met de ademhaling, er gaat kostbare tijd verloren en het kindje haalt het niet. Het drama is groot en het wordt alleen maar groter. De verloskundige wordt aangeklaagd door het tuchtcollege wegens nalatigheid. Dat doet al wat met een jong echtpaar, maar de spanning op hun relatie wordt groter en groter: irritaties worden ruzies, slechte gewoontes steken weer de kop op : het stel groeit uit elkaar. Niemand die er iets aan kan doen: de man niet, de vrouw niet, de familie niet, de begripvolle collega's niet: het glipt hen door de vingers, de pijn is voelbaar maar steeds nét niet aan de oppervlakte. 

Met : Vanessa Kirby, Shia Labeouf, Ellen Burstyn , Molly Parker

Barnvagnen - Bo Widerberg

 Barnvagnen op IMDb (6,6)

Barnvagnen op Moviemeter (3,30)

Een lekker staaltje visueel existentialisme. Dat had je toen, begin jaren 60. Films gingen over menselijke dingen, verhalen van vlees en bloed. Bergman was daar de meester in, deze Widerberg wilde er graag bij horen. Als filmkijker moet je jezelf af en toe ook bekwamen in de oude verschijningsvormen, een film als deze wordt tegenwoordig alleen nog maar in voormalig Oostbloklanden gemaakt. 

Britt is een 18-jarige fabrieksarbeidster die nog bij haar ouders thuis woont. Ze wil niet meer elke avond bij haar voor de buis in slaap vallende ouders thuis zitten en begint haar horizon te verbreden. Voorzichtige ontmoetingen en gesprekken met mannen leiden vooralsnog niet tot de ware liefde, al heeft ze met de energieke Björn wel leuke gesprekken. Het loopt echter anders.

Ze ontmoet de jonge muzikant Robban, die haar met zijn interessante kijk op het leven volledig inpakt. Een autoritje naar het platteland leidt tot amoureuze verwikkelingen en - het is nog niet de tijd van breed uitgezette anticonceptie- Britt raakt zwanger. Ongehuwd moederschap is nog niet heel gebruikelijk in die dagen dus er moet iets geregeld worden. Via via lukt het Britt onderhuur van een appartement te regelen, ze gaat zich voorbereiden om gezinnetje te spelen. Robban is echter te los in zijn gedrag om het vaderschap serieus voor te bereiden en raakt weer uit beeld. Daar is dan toch weer de praatgrage Björn die zich bereid toont om Britt's problemen aan te horen. Gaat hij dan toch de vader zijn die zij in haar situatie nodig heeft? Gaat hij de barnvagnen (wat kinderwagen betekent) helpen duwen? 

Met : Inger Taube, Thommy Berggren , Lars Pasgard

Police (aka Nightshift) - Anne Fontaine

 Police op IMDb (5,2)

Sterke ingetogen film over een dag uit het leven van Parijse politieagenten. Maken ze normaliter al genoeg schokkende dingen mee op een reguliere werkdag, vandaag krijgen de drie agenten die we volgen nog eens een extra opdracht: er moet een uitgeprocedeerde vluchteling naar het vliegveld worden gebracht, hij moet worden uitgezet. 

Er broeit iets bij de zwijgzame doch doortastende agente Virginie. We weten van haar persoonlijke problemen : ze lijst aan chronisch slechte nachtrust vanwege hun jonge zoontje, maar dat is nog de minste van haar problemen. Ze is vreemd gegaan met én zwanger van haar uitbundige collega Aristide. Het mag allemaal niet, het kan niet en het hoort niet, maar gaandeweg de film zien we wel hoe het zover heeft kunnen komen. 
Ook de derde agent in beeld , de norse en plichtsgetrouwe Erik, heeft problemen thuis. De hele dag ontvangt bij berichtjes van zijn ontevreden vrouw, het verhindert hem zijn werk goed te doen. 

In deze setting rijden de agenten van de ene melding naar de andere : van huiselijk geweld en kindermoord dus uiteindelijk richting vliegveld om een moeizaam communicerende man terug naar Tadzjikistan te sturen. En daar gebeurt het : daar in die auto, met drie mensen na toch al een lange dag dienst, daar gaat humaniteit en menselijke interactie meespelen. Virginie krijgt wroeging en wenst dat de vluchteling een nieuwe vluchtpoging wordt geboden, ze wil hem langs de weg loslaten. Collega Erik en in mindere mate collega Aristide sputteren tegen: dit kan problemen opleveren, ze moeten gewoon opdracht uitvoeren. Het wordt een machtsspel , maar vooral een spel van gevoelens. 

Omar Sy doet hier opnieuw een vermakelijke Omar Sy, maar de pluimen gaan naar de prachtige Virginie Efira , die geweldig gestalte geeft aan de getroebleerde moeder/agente/partner/human being Virginie. 

Met : Virginie Efira, Omar Sy, Gregory Gadebois, Payman Maadi