Toutes Directions- Noel Loozen

 

Toutes directions op IMDb 

Toutes Directions op Moviemeter (3,33)
Toutes Directions op Nederlands Film Festival

Bij het betreden van de zaal zeiden filmliefhebber George en ik tegen elkaar dat dit voor ons niet direct de meest voor de hand liggende titel was om te gaan bekijken. Doorgaans zijn wij beiden wat meer liefhebber van wereldcinema en arthouse, maar een mens probeert wel eens wat. Zo kom je dus bij de officiële debuutfilm van Noel Loozen, van wie ik eerder al eindexamenwerk had gezien. De ene filmsite meldt verschijningsjaar 2025 (en heeft dan ook al een waarderingscijfer), de andere meldt dat ie dit jaar in première is gegaan op het Nederlands Film Festival. En ons eigen filmtheater haakte aan bij de trend om Nederlandse acteurs door Frankrijk te laten rijden op zoek naar een bestemming: Champagne, De Terugreis, Neem me mee. Ook deze film probeert weer een vrolijke kloon van "Little miss Sunshine" te worden maar slaagt daar bij lange na niet in. Oubolligheid is troef, als je het mij vraagt, daar verandert de vreemde rol van Erik de Jong - beter bekend als Spinvis - ook niets aan. Wel een fijne rol van Michiel Kerbosch overigens, die trekt het peil nog enigszins op.

Hoewel pittig op leeftijd kart onze hoofdpersoon Sjefke er nog dagelijks op los met zijn buurtbus. Dagelijks rijdt hij een kleurrijk gezelschap naar de bejaardengymnastiek: de grotendeels ingegipste man in de rolstoel achterin, daarvoor een bejaard echtpaar en naast hem de excentrieke Ber. Sjefke laadt ze uit, laadt ze na afloop weer in en zet ze voor hun huisdeur af. Daarna een broodje in de kantine van het busbedrijf, waar het plots gebeurt: de baas roept hem bij zich. Nadat ze eerst herinneringen ophalen over Sjefke's jubileumfeestje komt plots het hoge woord eruit: de baas wil dat zijn inmiddels 71-jarige chauffeur ermee stopt. Niet meer verkeersveilig, slechter zicht, slechter gehoor en dat kan gevaarlijk zijn voor zijn rijdend materieel én voor de inzittenden. 

Geschrokken gaat Sjef naar huis om de slapeloze nacht in te gaan. Mooi dat ie die bus nog niet gaat inleveren (wat moet hij dan met zijn leven?), hij rijdt de club gewoon weer naar de les. Bijrijder Ber ruikt zijn kans: hij pookt de chauffeur op dat dit de laatste kans is om diens eigen leven vorm te geven. Daar blijkt Sjefke gevoelig voor: de richtingwijzer gaat de andere kant op. Niet naar de garage maar Head South: op naar de bergen. Ber gniffelt, zijn plannetje slaagt.

Met: Fred Goessens, Michiel Kerbosch, Erik de Jong, Yari van der Linden, Frieda Pittoors

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Spinvis - Je dois me perdre

500 Miles- Morgan Matthews

500 miles op IMDb (7,3)
 500 miles op Moviemeter (4,25)

500 miles op Wikipedia 

Mensen die het boek "Charlie and me" van Mark Lowery hebben gelezen, waren voorbereid. Zelf was ik dat dus niet. En maar goed ook want de geniale plottwist die naar de achtergronden van dit verhaal leidden, redden de film compleet. Tot die tijd was het op meerdere fronten matige acteerwerk soms storend. Daarnaast: tegen de typecasting van het jonge knulletje moet je opgewassen zijn (mijn vrouw vond hem een irritant mannetje en kwam daardoor lastig in de geloofwaardigheid van zijn belangrijke rol). Voor mij stond daar wel tegenover dat de ongenaakbare Bill Nighy hier wéér een sterke rol neerzet waarin hij niet zo typisch aristocratisch en superieur moet zijn als anders. Nighy is sterk, Clare Dunne is oké, het is leuk om Roman Griffin Davis te zien opgroeien en ook de bijrol van Maisie Williams is fijn. Genoeg om de film tot een goed einde te brengen. En die plottwist, mensen, dat was het betere inpakwerk.

We worden met orkaankracht het gezin ingetrokken: de premature geboorte van jongste zoon Charlie zal het verdere bestaan van het gezin bepalen. Charlie is hyper, Charlie is astmatisch en Charlie is onverschrokken. Handen vol hebben moeder, vader en grote broer Finn aan hem. Het zorgt voor spanningen maar het zorgt ook voor heerlijke ontlading. Beide jongens hebben een prachtige uitlaatklep: opa John, die in de wonderschone Ierse kustplaats Dingle woont. Daar spotten ze aan de kust met regelmaat de speelse dolfijn Fungie, die zich elke dag op vaste tijden even boven water vertoont. Charlie wordt fan, knuffel onder het kussen et cetera: Fungie wordt zijn imaginaire speelmaatje.

Maar dan: Finn hoort zijn ouders ruziën, hoort ze zelfs dingen zeggen als "maar Charlie blijft bij mij! Nou, dan neem ik Finn mee". De ouders staan onder spanning, zoveel is duidelijk. Ook de herhaaldelijke telefoontjes van opa worden niet beantwoord: opa is duidelijk de zondebok geworden en ziet zijn kleinkinderen niet meer. Finn wacht de aanstaande scheiding van zijn ouders niet af en neemt Charlie mee op een onverantwoorde trip: met trein, ferry en bus gaan ze vanuit het Engelse Sheffield opa proberen te bereiken aan de westkust van Ierland. Een helletocht van 500 miles, zonder geld en zonder volwassen begeleiding. Hoe dan? 

Met: Bill Nighy, Clare Dunne, Roman Griffin Davis, Eoin Duffy, Dexter Sol Ansell

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Jamie Duffy- Into the west

Mayday - John Francis Daley/ Jonathan Goldstein

Mayday op IMDb (6,8) 

Mayday op Moviemeter (3,22)

Mayday op Wikipedia

Er was een tijd de wereld glashelder leek: de VS en het Westen waren de goeden, de baddies kwamen allemaal uit het Oostblok, met name uit Rusland. We noemden dat Koude Oorlog en leunden tevreden op dat overzichtelijke wereldbeeld. Dat dit inmiddels fluïde is geworden en dat de machtslijnen van de geopolitiek inmiddels meer over andere lijnen lopen, ontneemt ons de kans om heel makkelijk met een vinger één kant op te wijzen. De film "Mayday" preludeert op die verandering: maar heel langzaam komt komisch actieheld Ryan Reynolds tot andere inzichten, daarbij vooral geholpen door voormalig Shakespeare-acteur Kenneth Branagh, die het tegenwoordig blijkbaar ook van actiekomedies moet hebben. Het is vermaak, dat is duidelijk; het lijkt op de stuiptrekkingen van het artistiek uitmelken van wereldse verhoudingen (en vooral "wereldse cliché's"). U snapt: mijn hoofd ging vele kanten op bij het bekijken van deze luchtige, misschien iets té luchtige komedie.

Halverwege jaren 80: "Top Gun" ligt nog vers in het geheugen als de VS probeert haar vliegeniers voor te bereiden op een van de latere etappes van de Cold War. Troy Kelly is de sterrenpiloot van dat moment en wordt door zijn meerderen gevraagd om een beetje buiten de lijntjes te kleuren: of hij het aandurft een spionagevlucht (met een norse nog meer sterrenpiloot dan onze Troy) uit te voeren boven het Sovjet-grondgebied van Michael Gorbatsjov. Kelly wordt gerekruteerd omdat hij én heel goed is in zijn vak én omdat hij moeilijk te corrumperen is: niet getrouwd, geen kinderen, alleen een vader die toch al ernstig ziek is. Dit scheelt straks allemaal in mogelijke represailles, het maakt in ieder geval dat Kelly snel ja zegt. 

Pak uw klompen erbij, voel dan aan dat die vlucht natuurlijk misgaat; het hypermoderne spionagevliegtuig wordt ontdekt, beschoten en stort neer. De norse piloot komt om, maar Kelly weet zich met schietstoel te redden en overleeft net aan bij het landen. Nog voordat het Russische leger hem daar kan vastnemen wordt hij opgepikt door Nikolai Ustinov, een oud KGB-er met een ziekelijke fascinatie voor "Top Gun-America'. Al snel zit de KGB hen op de hielen, de twee moeten een tocht van 2000 kilometer dwars door moedertje Rusland maken om het IJzeren Gordijn te passeren. Levensgevaarlijk, u snapt dat.

Met: Ryan Reynolds, Kenneth Branagh, Marcin Dorocinski, Maria Bakalova, David Morse

FIN - song : Bruce Springsteen - Dancing in the dark

Paradijs - Bobbie Koek

Paradijs op IMDb (6,4)
 Paradijs op Moviemeter (3,24)

Paradijs op VPRO Cinema

Lekker klein filmpje, beetje Telefilm-achtig, dat ik een jaar geleden van tv had opgenomen. Prima te doen, ongekunsteld acteerwerk en een gaandeweg steeds aandoenlijker verhaal. 

De 16-jarige Noah doet al niet alles goed in zijn leven maar nu wordt ie toch echt verrast én voor het blok gezet: zijn net zo jonge vriendin zet de maxi-cosi met daarin hun jonge baby Ziggy bij hem en zijn moeder op de stoep: zoek het maar uit! En weg is ze. 
Noah kan de verantwoordelijkeid maar moeilijk aan: hoe kan hij een baby combineren met zijn chill-avondjes met zijn matties waarop drugs, gamen en rappen de boventoon voeren? Omdat hij zelf nog te jong is, komt de juridische verantwoordelijk voor Ziggy op naam van zijn moeder te staan. Zij legt haar zoon echter het vuur na aan de schenen: je zult nu echt even moeten tonen of je de wereld wel aan kunt, beste Noah. U snapt: het clasht met enige regelmaat, dusdanig dat Noah besluit de baby mee te nemen en af te leveren bij zijn moeder, waar die ook moge zijn. Hij start de scooter, vastberaden. Maar dan..

Met: Zeb Claassen, Ellen ten Damme

FIN - song : Bobbie Koek - Holy Mother Time

Song sung blue - Craig Brewer

Song sung blue op IMDb (7,1)
 Song sung blue op Moviemeter (4,00)

Song sung blue op Wikipedia

Heerlijk gespeelde film, we hebben ons erg goed vermaakt en derhalve niet voor niets de snijdende wind getrotseerd om de voorpremière mee te pakken. Zelf ben ik wel behoorlijk liefhebber van het song(schrijvers)materiaal van Neil Diamond, dat maakte het voor mij al iets makkelijker. Zijn werk is niet hip, het rockt niet en dat maakt een brede acceptatie lastig. Gelukkig draait het daar helemaal niet om in deze verfilming: net op tijd stapt de regisseur over van biografisch naar sociaal drama. En dan ook gelijk goed. De film gaat namelijk niet over het levenspad van de gebronsde zanger, nee: het draait om twee "impersonators" van zijn wek. Het dus heeft echt bestaan en heeft met recht een kronkelig pad afgelegd om te komen waar we aan het einde van de film zijn. Vooral Kate Hudson overtuigt met een sterke emotioneel gespeelde (en gezongen) rol.

Mike Sardina heeft gelukkig de muziek nog. Hij heeft de bodem geraakt en is door zijn alcoholisme alles kwijtgeraakt: relatie, werk, alles. Nou ja, die muziek dus. Hij schnabbelt een beetje bij op een kermisattractie waar meerdere vertolkers van evenzovele artiesten rondlopen: er is een James Brown, natuurlijk is er een Elvis, er is een Patsy Cline en ook Mike speelt er zijn rolletje van Amerikaanse countryster. Hij wil het echter anders, hij wil onder zijn artiestennaam Lightning meer de rockende kant op door werk van Neil Diamond te gaan vertolken. Als hij de ravissante Claire ontmoet, lijkt dat ook te gaan lukken. De twee repeteren maar komen ook al snel nader tot elkaar. Maar hoe doe je dat: beiden alleenstaand ouder, beiden met nauwelijks inkomsten, beiden gedoemd tot een marginaal bestaan. Is daar nog een weg uit?

Ja, die is er: door de juiste muzikanten om zich heen te zoeken, door hard te werken en te lobbyen én door het levenspad samen te bewandelen: Mike en Claire worden een stel, Lightning krijgt Thunder aan zijn zijde, ze gaan op pad als vertolkers van het werk van Neil Diamond. Een hobbelig begin leidt langzaam tot een beetje succes (tot zelfs het voorprogramma van Pearl Jam). Maar een beetje filmkijker weet dan dat het noodlot niet lang op zich laat wachten, 

Met: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, King Princess, Jim Belushi, Fisher Stevens

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hugh Jackman & Kate Hudson - Crunchy Granola Suite

Godland (aka Vanskabte Land) - Hlynur Palmason

Godland op IMDb (7,1)
 Godland op Moviemeter (3,39)

Godland op Wikipedia

Een pittige zit, deze indrukwekkende en ook behoorlijk indringende film. Deze had het lastig in de filmhuizen, onder andere vanwege de lange duur maar ook door de zware onderwerpkeuze, maar toch hoorde ik wel positieve berichten van zij die het ondergingen. Nu dus maar de Film1- mogelijkheid gepakt toen die zich voordeed.

We verpakken het nu in peperdure reizen, de liefde voor de onnavolgbaar fraaie en ruige natuur van IJsland. Dat was in de tweede helft van de 19e eeuw allemaal nog lang niet mogelijk. De jonge Deense priester Lucas wordt dan ook streng toegesproken door zijn geestelijke meerderen: je móét daarheen, je móét een kerk gaan bouwen en het woord verspreiden. Maar je moet dat nú gaan doen, omdat je op je bestemming moet zijn voordat de bikkelharde winter over het vulkaaneiland valt. Lucas slikt tweemaal, maar neemt de opdracht toch aan. Naast zijn devote karakter heeft hij namelijk ook nog een frivool kantje: hij heeft de pas ontstane wereld van de fotografie ontdekt. Om die reden wil hij dus eerst een stuk door de rauwe IJslandse natuur trekken voordat hij zich op één plek, in één gemeenschap gaat vestigen. Op zijn rug de fotokast en de daarvoor benodigde glasplaten, hij is vast van plan diep in de IJslandse natuurwetten te duiken.

Een barre tocht is daarvoor nodig: eenmaal aan land wacht hem een niet-Deens sprekende gids (waarnaast gelukkig ook een tolk staat). De gids is ruwer gebolsterd dan een bolster ruw kan zijn, priester Lucas weet maar lastig met zijn houding en zijn vreemde onafhankelijke gedrag om te gaan. Een tocht vol ontberingen volgt (een tocht die zelfs niet iedereen van het gevolg overleeft) voordat Lucas daadwerkelijk een mooie bouwlocatie voor zijn houten kerk heeft gevonden. Daar wacht hem een nieuwe confrontatie: de lokale bevolking is godvrezend doch stug, de enige leuke aanspraak heeft Lucas met de twee dochters van de naastgelegen boerderij. De ontberingen vallen hem zwaar, Lucas begint te twijfelen aan de steun van God en langzaam, heel langzaam begint hij versoepelingen in diens strenge leer toe te passen omdat hij het anders simpelweg niet overleeft. 
Fantástische natuurbeelden, alleen die al maken de film de moeite waard. Daarnaast een paar mooie rollen en - dat is persoonlijk - een ontwapenende blik op de streng religieuze maatschappij van destijds: ze maken de film (overigens gebaseerd op de vondst van oude foto's die zo'n zendelingpriester daar daadwerkelijk maakte) zeer de moeite waard.

Met: Elliott Crosset Hove, Ingvar Sigurdsson, Vic Carmen Sonne, Jacob Lohmann

FIN - song : Paul Schierbeck & Copenhagen University Choir- I Danmark er jed fogt

The Marksman - Robert Lorenz

The Marksman op IMDb (5,7)
 The Marksman op Moviemeter (2,77)

The Marksman op Wikipedia

Eigenlijk is Liam Neeson een filmgenre op zich. Er is vast iemand die bijgehouden heeft hoeveel van zijn talloze filmrollen steeds maar weer op hetzelfde neerkomen: een oudere, in het leven teleurgestelde, strijder voor rechtvaardigheid die met zijn oude gestel net iets te vaak in stevig fysieke actie moet komen om zijn gelijk te halen. Het ziet er vaak niet uit, vooral de vechtscenes niet, maar toch slaagt de oude Ier er in om een vorm van credibility op te bouwen: we zijn er als kijker immer van overtuigd dat de man uit nobele overwegingen handelt. En dat is knap. Vandaag een pluimpje dus voor deze bedaagde filmheld.

Mexicaans-Amerikaanse grens. Jim ziet met lede ogen aan hoe schuldeisers zijn ranch komen opeisen, hij heeft nog een paar maanden om de boel schoon op te leveren en aldus zijn betalingsachterstanden te voldoen. Ooit redde Jim het allemaal makkelijk, maar toen leefde zijn vrouw nog. Haar ziekteproces kostte hen al hun spaarcenten, Jim had bij haar overlijden nog maar net een nagel over om zijn gespierde kont te krabben. 

Maar nog één keer veert hij op: als hij een tweetal vluchtelingen op zijn gebied ontwaart. Zij, moeder en kind, zijn de grens overgestoken op zoek naar veiligheid: ze zijn op de vlucht voor een drugskartel. Bij het grenshek vindt een vuurgevecht plaats, waar Jim instinctief aan deelneemt; hij schakelt enkele Mexicanen uit (want ja, Jim is oud-marinier) maar de vrouw wordt fataal getroffen. Net voor zij sterft, vraagt ze Jim te beloven voor haar zoontje te zorgen: hij moet het ventje naar familie in Chicago brengen. 

Jim zegt dat toe , maar weet nog niet dat ie zich daarmee de woede van het kartel op de hals haalt. De vrouw draagt een tas met geld bij zich waarop zij azen. En het feit dat Jim de broer van de bendeleider heeft neergeschoten, helpt ook niet. On the road, on the run: dwars door Amerika zit men achter elkaar aan.

Met: Liam Neeson, Katheryn Winnick, Juan Pablo Raba, Jacob Perez

FIN - song : Sean Callery - Arriving in Chicago

FIN - song : Andrew Simple - In the end

The Ice Road - Jonathan Hensleigh

The ice road op IMDb (5,6)
 The ice road op Moviemeter (2,70)

Na een sportief bedrijfsuitje vroeg in de avond thuisgekomen gisteren, vrouwlief ging op tijd naar bed dus ik had nog tijd voor een film. Echter: ik wilde niet al te diep gaan (sic) dus koos voor een actiefilm. Liam Neeson, altijd leuk. Altijd druk in de weer om geloofwaardige actieheld te spelen, ook al is de houdbaarheidsdatum daarvoor al lang gepasseerd. Hij komt echter altijd wel over als sympathiek acteur, een mens van goede wil. Dus klikte ik op deze, die ik een jaartje geleden ergens opgenomen had. 

Aan de koude kant van Canada gaat in het voorjaar opeens van alles mis in een oude mijn. Methaangas hoopte zich op, zorgde voor ontploffingen en een stuk of twintig mijnwerkers zitten plots opgesloten. Gaandeweg de film komen we er achter dat er hier van alles aan te voorkomen was, maar daar richt het verhaal zich pas heel laat op. Het grootste deel van de film gaat namelijk op aan de reddingsactie: omdat de mijn in onherbergzaam gebied ligt, kunnen de benodigde boorkoppen slechts over de bevroren meren met vrachtwagens aangeleverd worden. Maar is dat wel slim, zo aan het einde van de winter? Is het ijs dik genoeg om drie zware trucks dwars over te laten steken? 

Men vindt een klein team bereid om de oversteek te wagen: iemand van de betrokken verzekeringsmaatschappij, een jonge activiste wier broer in de mijn opgesloten zit, een lokale ondernemer die vaker reddingsoperaties deed en een oudere vrachtwagenchauffeur met zijn LVB- broer. De tocht is hachelijk, zo goed als zeker gaan ze niet alle trucks aan de overkant krijgen dus er moeten afspraken worden gemaakt. Afspraken die een van hen natuurlijk overtreedt. En tamelijk bewust ook.

Met: Liam Neeson, Marcus Thomas, Laurence Fishburne, Amber Midthunder, Benjamin Walker

FIN - song : Gary LeVox - We got fight

Casting Call- Sharif Abd el Mawda

Casting Call op IMDb (6,8)
 Casting Call op Moviemeter (2,86)

Kleine film over de grote gevolgen van ambitie. Niet wereldschokkend, aardig wat clichés en rolbevestigende zaken maar wel met fijn ingetogen spel van de hoofdrolspeler. Deze film zal niet de geschiedenis aangaan maar raakt wel aan aardig wat actuele onderwerpen. Derhalve toch wel bestede tijd.

Amir weet van geen ophouden: voortdurend stuurt hij filmpjes naar castingbureaus. Hij is vastbesloten om een gevierd acteur te worden, maar voorlopig komt hij niet verder dan de gruwelijke typecasting van geblurde overvaller in "Opsporing Verzocht" achtige misdaadprogramma's. Hij wordt uitgelachen door de vrienden van zijn broer (en door zijn broer zelf), zij snappen niet waarom hij zoveel energie verspilt aan een kruimelcarrière terwijl het op straat allemaal veel makkelijker te verdienen is. 

Als Amir voor een auditie naar Brussel mag, vraagt zijn moeder om even wat te bezorgen bij familieleden die daar wonen. De auditie mislukt, Amir wordt boos en besluit zijn leed te verdrinken , samen met zijn neef die hem meeneemt naar zijn duistere vriendengroep. Daar ziet dancingeigenaar Ibo in Amir een potentiële koerier, hij ziet dat Amir op het snijvlak staat van carrière-ambitie en "snel geld verdienen". Welke afslag neemt Amir?

Met: Ahmed Bouyagrouhmni Issaka Sawadogo, Omar Ahaddaf

The year Dolly Parton was my mom (aka Dolly Parton is mijn moeder) - Tara Johns

The year Dolly Parton was my mom op IMDb (6,2)
 The year Dolly Parton was my mom op Moviemeter (3,22)

Prettige jeugdfilm waarin - op een lichtkomische manier- meerdere sociale problemen aan bod komen, om uiteindelijk te leiden tot wijze inzichten waar de kijker prima mee uit de voeten kan. Ik had regelmatig een glimlach om de mond, dus het werkte blijkbaar.

Elisabeth zit met zichzelf in de knoop. Meerdere meisjes in haar klas zijn al zover, maar bij haar wil het "groot meisje worden" maar niet lukken: elke dag checkt ze op het toilet of de eerste tekenen van menstrueren (en dus volwassen worden) zich al aantekenen maar nee, niets daarvan. Het maakt haar steeds meer tot een paria in de klas, zelfs bij haar beste vriendinnetje die na deze grote stap voorwaarts ook overstapt naar een andere vriendinnengroep. 

Maar dat is nog niet Elisabeth's grootste probleem: na een biologieles over bloedgroepen duikt ze in haar eigen gezinssituatie en ze ontdekt dat ze niet het biologische kind van haar ouders kan zijn: ze is geadopteerd! Haar vertrouwen in haar ouders verdwijnt als sneeuw voor de zon: waarom hebben ze haar hier nooit iets over verteld? Wie is ze eigenlijk, waar komt ze vandaan? 
Op haar kamertje draait ze de platen van haar heldin Dolly Parton en het onvermijdelijke gebeurt; in de teksten van de countryzangeres hoort Elisabeth de waarheid over haar eigen afkomst. Dolly móét haar moeder zijn, zo raak zijn de liedjes voor haar. Ze zoekt uit waar ze haar moeder, haar heldin, kan ontmoeten en sluipt het huis uit. Op de fiets naar Dolly!

Met; Julia Sarah Stone, Macha Granon, Rebecca Croll, Gil Bellows

FIN - song : Marie-Christine Depestre- The seeker

I met a girl - Luke Eve

I met a girl op IMDb (6,1)
 I met a girl op Moviemeter (2,95)

Daarna werd het tijd voor de lichtgewichten: op mijn schijf staan heel veel opgenomen films waarvan ik niet precies weet waarom ik ze destijds op opnemen heb gezet. Zo eens in de zoveel tijd werk ik er daar een aantal van weg, het zijn niet altijd degenen die in mijn geheugen blijven hangen. Geen lijstjesmateriaal, zeg maar. Toch is het niet altijd vervelend hoor, om films te bekijken die je eigenlijk bij de aftiteling alweer vergeten bent. Niemendalletjes doen niemand kwaad, je kunt niet altijd zes gooien.

Hij mag dan nog zo'n begenadigde muzikant zijn, wanneer Devon op de bruiloft van zijn broer een nervous breakdown krijgt terwijl hij het bruidspaar staat toe te zingen, is dat voor de aanwezigen best gênant. Zijn broer Nick is gek op hem maar weet zich vaak geen raad met de rare stemmingswisselingen die zijn broer ondergaat. Devon blijkt een schizofrene aandoening te hebben en marginaliseert zichzelf net iets te vaak: steeds minder mensen willen met hem te maken hebben. Broer Nick wil hem laten opnemen in een terzake deskundige instelling maar Devon ontsnapt steeds aan de aandacht.

Net op het moment dat het hem allemaal teveel wordt en hij uit het leven denkt te stappen, ontmoet hij de prachtige Lucy, een knappe maar vooral heel lieve vrouw die hem weet te motiveren om vooral in zichzelf te blijven geloven. Inderdaad knapt hij enigszins op maar voor hij het weet is Lucy verdwenen. Volgens Nick is ze naar Sidney gegaan, reden waarom hij besluit achter haar aan te gaan. Maar: hoe doe je dat, hoe kom je zonder geld duizenden kilometers verderop? En hoe vind je haar dan terug? 
Devon ziet het probleem niet, hij gaat het gewoon aan maar broer Nick vindt het allemaal te gevaarlijk. Hij wil Nick behoeden voor gevaren maar ook voor de nodige schaamte achteraf. We gaan on the road, op zoek naar Lucy, van wie we eigenlijk nog steeds niet weten of ze echt is of dat ze alleen in Nick's hoofd bestaat.

Met: Brenton Thwaites, Joel Jackson, Lily Sullivan, Zahra Newman

FIN - song : Vance Joy - Saturday sun

Transsiberian - Brad Anderson

Transsiberian op IMDb (6,6)
 Transsiberian op Moviemeter (3,20)

Treinenfilms, ik vind ze altijd wel fijn. De paradox van de weidsheid en het opgesloten zijn, het is voor filmmakers een dankbare invalshoek om beklemmende verhalen te vertellen. Zo een is dit er dus ook, een verhaal waarbij de sterke cast bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal (al geef ik meteen toe dat ik fronste bij bepaalde verhaallijnen waar ik de hoofdpersonen mee weg zag komen). Hoe dan ook: aangenaam thrillertje, deze.

Ze hebben net een succesvolle hulpverleningscampagne in China achter de rug, de happy christians Roy en Jessie. Ze willen hun terugreis naar de VS vanuit Moskou doen, dat biedt hen de kans om eerst met de Transsiberië-express van Peking naar Moskou te reizen. Roy is gek van treinen, watertandend kijkt hij naar het oude materieel dat deze historische spoorlijn berijdt. Jessie is fotografe en acht de mega-treinreis een geweldige kans voor het schieten van gedenkwaardig materiaal. All aboard!

Eenmaal onderweg maken ze al snel kennis met een wat losser stel dan zij zelf zijn: de Amerikaanse Abby en de Spaanse vrijbuiter Carlos reizen al hun hele leven, altijd onderweg en uitstekend in staat zich aan steeds veranderende omstandigheden aan te passen. Roy vindt het allemaal prachtig wat de twee jongelingen hem voorschotelen maar Jessie is voorzichtiger: op een of andere manier vertrouwt ze Carlos maar matig, ze houdt hem liever enigszins op afstand (wat natuurlijk lastig is als je samen een slaapcoupé deelt). Bij een tussenstop op Irkoetsk pakt Roy zijn kans om het aanwezige treinmaterieel te bezichtigen waardoor hij het vertrek van zijn eigen trein mist. Jessie besluit bij het volgende station uit te stappen en een dag op de volgende trein te wachten zodat Roy weer kan aansluiten. Het jonge stel wil Jessie niet alleen laten, bij Jessie gaan langzamerhand steeds meer alarmbellen rinkelen.

Met: Emily Mortimer, Woody Harrelson, Ben Kingsley, Kate Mara, Eduardo Noriega

FIN - song : SN Music Education - Twinkle Variation

The End We Start From - Mahalia Belo

The End We Start From op IMDb (5,9)

The end we start from op Moviemeter (3,04)

Dystopische films, Je moet er van houden maar bij mij werken ze meestal wel, Niet dat ik nou 100% doemdenker ben maar een beetje donker toekomstbeeld heb ik wel. We gaan niet goed met de wereld om - in meerder opzichten niet- en dat gaan we een keer moeten betalen. Nog maar twee weken geleden gebeurde in Midden-Europa iets soortgelijks als we in deze film voorgeschoteld krijgen, dus zo onwaarschijnlijk is het allemaal niet.

Haar man móét weg en dat kan ze nu eigenlijk helemaal niet gebruiken. Ze is hoogzwanger en het weer is slecht. De timing blijkt inderdaad slecht, want op het moment dat bij haar de vliezen breken, sijpelt ook het overvloedige regenwater over de dorpels heen. Hij neemt de telefoon niet op, ambulances zijn niet te krijgen: het lijkt erop dat ze moet gaan bevallen in een druipnat huis en zonder hulp. 
Hulp komt net op tijd, maar in het ziekenhuis is het zo'n chaos dat de vrouw zo kort mogelijk na de bevalling al weer het veld moet ruimen, de bedden zijn hard nodig en verpleging is er amper. 
Het lukt ze om met de auto het dorp van zijn ouders te bereiken, nog net voordat dit ook op slot gaat voor mensen uit de lager gelegen gebieden. Alles safe, zo lijkt het. 
Niets is minder waar: voedsel wordt schaars, mensen vechten voor hun eigen leven of gezin en er vallen slachtoffers tijdens de distributie. Als haar man zijn zogenaamde verantwoordelijkheid neemt en besluit op pad te gaan om eten te zoeken voor zijn gezin, staat de vrouw - met baby- er alleen voor. Manlief keert maar niet terug zodat zij uiteindelijk ook op pad moet om de baby te laten overleven. Een lange tocht vol met hachelijke ontmoetingen volgt, maar gelukkig treft ze in een opvang een andere moeder aan die haar situatie begrijpt. Wanneer de situatie ze daartoe dwingt, gaan ze gezamenlijk op pad: twee moeders, twee kinderen, verlaten wegen en mensen op rooftocht: wat kan er dan eigenlijk mis gaan? 

De film wordt gedragen door Jodie Comer. Haar mimisch talent is onvoorstelbaar, ze maakt de spanning van de film voelbaar. Erg knappe prestatie.

Met: Jodie Comer, Joel Fry, Benedict Cumberbatch, Katherine Waterston, Mark Strong, Gina McKee

FIN - song : Anna Meredith - Little World

Dear Memories: Eine reise mit dem Magnum Fotografen Thomas Hoepker - Nahuel Lopez

Dear Memories op IMDb (7,6)

Dear memories op Moviemeter

Naast film, muziek en reizen is fotografie waarschijnlijk mijn vierde grote hobby. Mappen vol met foto's van reizen, van feesten, van concerten heb ik, een tijdje hield ik zelfs een fotoblog bij maar daar vind ik - vooralsnog- gewoon te weinig tijd voor. Soms vind je echter een documentaire die een aantal van die liefhebberijen verenigt: een scherp gefilmde documentaire over een dementerende fotograaf die dwars door de VS reist, dan rijden we toch echt richting crossroads.

Thomas Hoepker (oorspronkelijk Höpker) is aan het einde van het reislustige leven. Hij dementeert maar wil nog zo graag: het langetermijngeheugen functioneert nog uitstekend bij deze Magnum-fotograaf .Zijn vrouw Christine neemt hem nog een keer mee op een reis vol herinneringen: van de oostkust van de VS naar San Francisco aan de westkust. Onderweg rijden ze langs allerlei plekken waar Hoepker geschiedenis schreef met onvergetelijke foto's (van de brand in het WTC op 11/9, via ontmoetingsplekken met de fenomenale Cassius Clay/Muhammad Ali, het zet de fotograaf opnieuw aan het denken. Voor de kijker is hij bijzonder dat hij mee kan reizen in het hoofd van een visueel denkende man met een ongelooflijk humanistische inslag; hij wil nog eenmaal "gewone mensen" tegenkomen, die zijn voor hem eigenlijk veel bijzonderder dan de artistieke clan om hem heen. Verfrissende inzichten. 

Noot: de documentaire is van 2022, Hoepker zelf heeft het daarna niet lang meer volgehouden. Hij stierf afgelopen juli. 

 

Thelma - John Margolin

Thelma op IMDb (7,2)
 Thelma op Moviemeter (3,11)

Nou, ik heb Louise op geen enkel moment gemist. Thelma redde het prima in haar eentje om ons anderhalf uur te vermaken. "Thelma" is simpelweg een heerlijke film, met zowel aandoenlijke als aanstekelijke humor. Daar komt bovenop dat het verhaal wel degelijk op waarheid gebaseerd is, het maakt het allemaal nog wonderlijker. Feelgood van de bovenste plank, met enkele significanties: de oudere generatie is vaak veel zelfredzamer dan we denken ( de film plaatst oplossingsgerichte ouderen kaarsrecht tegenover de wat verdoofde jongere generatie die niet altijd de juiste beslissingen durft te nemen om het heft in handen te nemen). Een sterk verhaal (en dat kun je op meerdere manieren uitleggen) met veel vaart en humor. 

Ze is al een stukkie in de negentig maar woont - na het overlijden van haar man- nog zelfstandig. Thelma redt zich nog best, laat zich zelfs door haar aandoenlijke kleinzoon Daniel de finesses van de computer uitleggen: emailen, social media, digitaal winkelen, the whole shebang. Aarzelend klikt en scrollt ze haar weg over het wijde web. Helaas is zoonlief niet altijd aanwezig om haar vragen te beantwoorden, want Thelma blijkt alsnog een gewillig slachtoffer voor een phishing-truc. Goedgelovig reageert ze op het telefoontje dat haar kleinzoon een ongeluk heeft veroorzaakt en nu snel geld nodig heeft om de schade te betalen. Thelma brengt het bedrag bijeen en levert de envelop af op het postkantoor. 

Ze belt haar dochter om te vragen hoe het met haar kleinzoon is, het blijkt het begin van allerlei verwikkelingen. Er is natuurlijk niets met hem aan de hand, Thelma blijkt het slachtoffer van ordinaire oplichting. Waar haar familie de nadruk legt op "het is maar geld, je gezondheid telt' gaat Thelma vol in de tegenaanval. Ze laat zich niet zomaar haar spaargeld afpakken door mensen met een slechte inborst. Ze heeft het adres van de envelop nog op een papiertje staan, ze gaat verhaal halen. Uit het verzorgingstehuis haalt ze haar vriend Ben op (oorspronkelijk alleen om zijn booster te lenen, maar Ben laat haar dit niet alleen oplossen). Twee oudjes, belust op wraak.

Hoofdrolspeelster June Squibb is daadwerkelijk even oud als de vrouw op wie het verhaal gebaseerd is, het maakt haar acteerprestatie alleen maar aandoenlijker én geloofwaardiger.

Met : June Squibb, Richard Roundtree, Fred Hechinger, Parker Posey, Clark Gregg

FIN - song :  Nick Stuba- Thelma's theme

Gezien in : Cinema Oostereiland

Crock of Gold: a few rounds with Shane MacGowan - Julien Temple

Crock of Gold op IMDb (7,7)
 Crock of Gold op Moviemeter (3,81)

Ondanks dat het al ruim drie decennia werd aangekondigd (én verwacht), was ik vorig jaar toch danig geraakt door het overlijden van Shane MacGowan. Al jaren genoot ik van zijn fabuleuze dichtwerk ( 2x zag ik de Ierse zelfdestructor live met zijn fabuleuze band The Pogues: de ene was nog aan de goede kant van zijn fysiek, bij de tweede keer was zijn verval al dermate ingezet dat hij door zijn bandleden met zachte dwang van het podium werd geleid: het was beter als zij het zelf gingen doen). Ik ben altijd gek van volksmuziek geweest en eerlijk is eerlijk: Shane bracht de energie van de punk naar de tragiek van de folk. En dat werkte. Dat werkte zo goed dat ik bij zijn overlijden een heel playlistje bouwde met een persoonlijke selectie van zijn beste werk: als je zin hebt, luister dan naar Shane in mind. 

De documentaire die Julien Temple over deze muzikale (en vooral tekstuele) grootheid maakte, begint als Shane de 60 al gepasseerd. Dat dit op zich al een wonder is, begrijpen we uit de opbouw van de docu die volgt. Van zijn armoedige katholieke achtergrond in Mayo op het Ierse platteland naar de verhuizing van het gezin naar London, waar Shane als 15 jarige jongen plots in een snoepwinkel terecht kwam. Drank en drugs volop voorradig, daarnaast een enorm aanbod aan bands en concerten. Shane wordt een veel (en graag) geziene gast bij de eerste punkconcerten, zijn wilde geest brengt hem steeds naar de voorste rijen waar het er ruig aan toe gaat. Omdat Shane altijd al gek van literatuur is geweest en daar ook zelf zijn eerste pogingen toe doet, is het nog maar een kleine stap naar het podium: na wat probeersels in eerste bandjes ontstaan uiteindelijk: the Pogues. Een keur aan sterke muzikanten (Philip Chevron, Spider Stacy) weet de emotionele en fatalistische teksten van MacGowan op muziek te zetten. Daarna gaat het snel. 

Niet alleen snel met de carrière van the Pogues, maar ook snel met het fysieke verval van Shane zelf. Drinken deed hij altijd al, drugs komen er nu in allerlei varianten voorbij en daar komt nog eens het slopende tourbestaan bovenop. Iedereen maakt zich zorgen, maar hij is niet te stoppen: drinken en gebruiken doet hij niet omdat hij een doodswens heeft, nee: hij doet het juist omdat hij zoveel van het leven houdt dat hij álles er uit wil halen. Dat hij toch nog de 65 heeft aangetikt, mag met recht een godswonder heten.

Prachtige documentaire. (Maar misschien ben ik bevooroordeeld).

Met: Shane MacGowan, Siobhan MacGowan, Johnny Depp

FIN - song : The Pogues - A pair of brown eyes (altijd al mijn Shane-favoriet geweest, deze instant klassieker)

Ma mère et moi - Emma Branderhorst

Ma mère et moi op IMDb (8,4)

Ma mère et moi op Moviemeter 

Kwam gratis bij de wekelijkse Volkskrant Cinema- mail. Korte film dus cadeautje meteen maar uitgepakt.

Kees staat op het punt om het huis uit te gaan, ze gaat verhuizen naar Marseille. Haar moeder helpt haar aan alle kanten, maar is er duidelijk nog niet aan toe om haar kind los te laten en op zichzelf te laten zijn. 

Ze besluit dan ook haar dochter weg te brengen: spullen achterin en gaan! Een lange rit wacht het tweetal waarbij zoete herinneringen worden afgewisseld met zware zwijgzaamheid. Er valt voor beiden nog veel te verwerken. Voor elk wacht een nieuw leven, maar de een ziet daar meer naar uit dan de ander. 

Met : Celeste Holsheimer , Hannah van Lunteren