Posts tonen met het label grenzen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label grenzen. Alle posts tonen

donderdag, november 12, 2026

The Cycle of Love - Orlando von Einsiedel

The cycle of love op IMDb (7,9)
 The Cycle of Love op Moviemeter (4,08)

The Cycle of Love op Wikipedia

Lang had ik er tegenaan gehikt omdat ik niet goed weet of ik een stevig gedramatiseerde documentaire wel zou trekken. Reacties uit mijn omgeving waren echter voornamelijk positief, dat bleek doorslaggevend om in 1 van de laatste vertoningsweken deze honingpot alsnog te gaan bekijken. Het verhaal kent een ongelooflijke hoeveelheid magie waardoor ik moeite heb om het allemaal voor waar aan te nemen. Ik neig dus meer naar het beoordelen als speelfilm dan als documentaire maar ook dat is natuurlijk een prestatie op zich. Een feelgoodverhaal over liefde en doorzettingsvermogen, dat heeft toch nog nooit iemand kwaad gedaan?

PK is op de verkeerde plek geboren. Niet alleen op de verkeerde plek: ook nog eens bij de verkeerde mensensoort. Althans: volgens Indiase begrippen. PK wordt in een Dalit-gemeenschap geboren en dat is een bad sign: hij behoort tot de onaanraakbaren, hij is lid van de onderste kaste van die griezelige samenleving. Nooit zal hij doordringen tot hogere kringen, nooit zal hij kans maken op een menswaardig bestaan met goede baan en voldoende gemoedsrust. Hij reist naar Delhi om daar toch nog te proberen te overleven. Dat doet hij door op straat portretten te maken van toeristen en van anderen die zich het schamele bedrag kunnen veroorloven dat hij er voor vraagt. Het is 1975, plots zit hij tegen een Zweedse toeriste. 

Deze Lotta heeft geen weet van PK's sociale status en benadert hem derhalve zoals mensen andere mensen horen te benaderen: ze luistert, ze glimlacht, ze voert een gesprek. Dit is niet alleen een fijne ervaring voor PK, hij hoort tussen haar uitlatingen door ook dat deze Lotta eigenlijk volledig voldoet aan de beschrijvingen die een waarzegger bij PK's kraambed over hem uitstortte. Hun ontmoeting is niet toevallig, het stond in de sterren geschreven. Althans: zo denkt PK; Lotta is daar minder van overtuigd en reist na een paar fijne weken terug naar haar thuisland. Als ze twee maanden later - tegen haar belofte in- niet terugkeert in Delhi, neemt hij zelf het initiatief: hij zal haar gaan opzoeken. Maar ja: geen geld voor een vliegticket dus de enige mogelijkheid is per fiets. Zelf heb ik het nooit overwogen, maar PK is vastbesloten van Delhi naar Boras, Zweden te fietsen. Ontberingen liggen in stapels voor hem klaar, maar liefde maakt sterk. 


FIN - song : Patrick Jonsson/Daniel Gadd- Growing old together

donderdag, november 27, 2025

About dry grasses (aka Kuru Otlar Ustüne/ Les Herbes Sèches) - Nure Bilge Cilan

About Dry Grasses op IMDb (7,7)
 About dry grasses op Moviemeter (3,51)

About Dry Grasses op Wikipedia

Natuurlijk, als kijker hoef je niet zoveel af te zien als de hoofdpersonen in de film, maar 3u17m kijken naar de trage doch indringende films van bejubeld regisseur Nure Bilge Cilan is toch best een inspanning. Het is vechten om de aandacht erbij te houden: veel van de dialogen lijken nergens toe te leiden of ergens over te gaan, voor het gevoel had het een stuk korter gekund. Achteraf snap je het echter ook wel weer: het tempo van de film is een getrouwe weergave van het harde bestaan van de hoofdpersonen op het Oost-Turkse platteland. 

En met Oost-Turks bedoel ik dan ook echt het uiterste oosten: we gaan naar het onherbergzame deel van het land, naar Kurdistan, waar de winters meedogenloos zijn en de seizoenen eindeloos op zich laten wachten. Leraar Samet vindt dat hij er zijn tijd verdoet, liever verhuisde hij naar het swingende Istanbul. Zover is het nog niet, hij zal eerst nog weer een jaargang les moeten geven op zijn archaïsche plattelandsschool. 
Alles lijkt te kabbelen, Samet wisselt de lesdagen af met drankgelagen met collega's of met foto-wandeltochten in de onherbergzame gebieden in de buurt. Maar dan worden hij en een collega bij de schooldirecteur geroepen: er is een aanklacht tegen hen ingediend wegens 'grensoverschrijdend gedrag'. Hoewel ze zich beiden van geen kwaad bewust zijn, weet Samet direct uit welke hoek dit vandaan komt. Het is over en uit met zijn communicatieve manier van lesgeven, alles wordt directief en onpersoonlijk. Alleen zo weet hij afstand te houden van zijn klas en vooral van zijn voormalige favoriete leerlinge Sevim. Het wordt overleven of opgeven.

Met: Deniz Celiloglu, Merve Dizdar, Musab Ekici, Ece Bagci

vrijdag, augustus 01, 2025

Madeleine Collins- Antoine Barraud

Madeleine Collins op IMDb (6,2)
 Madeleine Collins op Moviemeter (2,80)

Madeleine Collins op Wikipedia

Verwarrende film die ik opgenomen had omdat de synopsis an sich aangaf wel iets te kunnen worden. En toen ik na een minuut of vijf ook nog eens de fijne Belgisch/Franse actrice Virginie Efira ontwaarde, bleef ik er toch maar even voor zitten. Uiteindelijk weet de regisseur uit te leggen waarom ie zo verwarrend begint, aan het eind krijgen we tenslotte de filmlijntjes aan elkaar geknoopt. 

Efira kan al haar acteervermogen kwijt in de rol van Judith: ze is een schat, ze is een loeder, ze is de knappe societyvrouw en ze is de zorgzame moeder. Ze moet die karaktertrekken dan ook allemaal uit de kast trekken omdat ze een druk dubbelleven leidt: in Frankrijk heeft ze met de cynische maar begripvolle Abdel een prachtig jong dochtertje, in Zwitserland heeft ze met de gearriveerde meesterdirigent Melvil ook nog eens twee zoons. Judith kan alle bordjes in de lucht houden doordat ze naar beide kanten weet duidelijk te maken dat ze voor haar werk (tolk-vertaler) op reis moet. Dat gaat lang goed, maar uiteindelijk beginnen aan beide kanten van de grens barsten te ontstaan. Judith liegt en bedriegt om het hoofd boven water te houden, maar er is geen houden aan: alles wat ze vakkundig verweven had opgebouwd, dreigt haar te ontglippen. Langzaam moeten de maskers af.

Met: Virginie Efira, Quim Gutierrez, Bruno Salomone, Jacqueline Bisset

donderdag, december 19, 2024

Carry-on - Jaume Collet Serra

Carry-on op IMDb (6,2)
 Carry-on op Moviemeter (3,09)

We mogen dan in Amsterdam wel steen en been klagen over rolkoffers (dat is wat een Carry-on is), in deze film gaat het een stapje verder. Behoorlijk spannend, behoorlijk ingenieus script dat van de kijker vraagt om steeds de aandacht erbij te houden. Dit niet alleen omdat er van alles gebeurt op LAX-airport, maar ook vanwege het voortdurend kantelend perspectief waardoor je heel lang niet weet welke partij aan het langste eind gaat trekken. Dat is knap, dat boeit. Taron Egerton is op dreef, maar wordt hier qua impact van het doek gespeeld door de onderkoelde engerd die door Jason Bateman wordt neergezet. Prima Netflix-avondje derhalve.

Hij lijkt zo jong in zijn leven al alle ambitie verloren te hebben, onze hoofdpersoon Ethan Kopek. Hij loopt de kantjes eraf in zijn douanebeambte-functie en wordt daar door zijn vrouw Nora dan ook op gewezen. Nu ze zwanger blijkt en er dus het nodige voor het stel gaat veranderen, verlangt ze van hem een andere houding dan passief zijn uurtjes draaien bij de controles op het vliegveld. Ethan slaat er op aan en probeert zijn baas te overtuigen hem niet maar steeds bij de persoonsscan neer te zetten (armen spreiden, aub) maar hem ook een keer de bagage-röntgenscan te laten doen. Het kost overredingskracht, maar chef Sarkowski geeft hem een kans. Hij ruilt met de collega die het al elke dag doet en dat zal ie weten.

Juist die dag, die lopende band en die specifieke douaneplek is namelijk uitgekozen door een terroristische organisatie die de douanebeambte wil dwingen een rolkoffer de scan te laten passeren die boordevol Novichok-gifgas zit. "Niet doen", roepen we vanaf de bank, "denk aan die 250 passagiers" etcetera. Maar de terroristen hebben dwangmiddelen: aanvankelijk focusten ze zich op het gezin van Kopek's collega maar door diens plotselinge switch richten ze zich nu op Nora, die van een afstandje onder schot wordt gehouden en zonder scrupules geofferd zal worden als Kopek zich niet aan de eisen van de terroristen houdt. Ethan baalt, net op zijn glorieuze doorbraak-dag moet hij alle regels overtreden waar hij voor opgeleid is. Hij staat voor een prisoner's dilemma, een Sophie's choice: zijn zwangere vrouw redden of 250 passagiers naar een andere wereld laten helpen. Wroeging, realisme, dadendrang en angst strijden om het hardst in het hoofd van Ethan. De enge passagier fluistert hem toe verstandig te zijn.

Met: Taron Egerton, Jason Bateman, Sofia Carson, Daniela Deadwyler, Theo Rossi, Dean Norris

FIN - song : Darlene Love - Christmas (baby please come home)

dinsdag, april 23, 2024

Green Border (aka Zielona Granica) - Agnieszka Holland

Green Border op IMDb (6,4)
 Green Border op Moviemeter (3,50)

Ik kon de slaap maar moeilijk vatten gisteravond, er spookte te veel door mijn hoofd. Een film kijken die een gitzwarte weergave is van onze huidige maatschappij, een waar ik bovendien voor mijn werk ook mee te maken heb: het stemt niet vrolijk. Het duurde lang voordat regisseur Holland een streepje licht door de film heen liet schijnen, want geen verhaal is zo zwaar en zwart of er zijn wel lichtpuntjes in te vinden. Ik ben er nog niet uit of ik deze film nu ga aanraden aan mijn collega's (want JA, het is zeer zeker een goede film) of dat ik ze deze pijnlijke tocht bespaar. 

Terug naar begin 2021: we maken kennis met een opgeluchte groep Syrische en Afghaanse vluchtelingen. Van alle kanten (familieleden, politiek, mensensmokkelaars) hebben ze de informatie gekregen dat de makkelijkste vluchtroute naar Europa die via Wit-Rusland is. Landen in Minsk, daarna met een busje naar de grens alwaar je midden in de nacht door een uitgebreide bosstrook al in Polen aankomt. En Polen, dat is Europa. Men is amper op de hoogte van de Dublin-regeling, hun doelen liggen veel vaker verderop, in Duitsland of Zweden.

Wat ze niet weten (maar waar ze snel achter zullen komen) is dat de Belarus-dictator Loekasjenko hen gebruikt om het Westen te sarren: met satanisch plezier stelt hij steeds zijn grenzen open (prikkeldraad opzij, gaat u maar) waarna de kansarme vluchtelingen aan Poolse zijde tegen agressieve grensbewaking oplopen. Een grensbewaking die hyperstrenge opdrachten heeft gekregen en die middels pushbacks en transporten terug naar de Wit-Russische border alle mensenrechten met voeten treedt. De mensen zijn een speelbal geworden tussen Poetin-trekpoppen en strenge EU-anti-asielpolitici. Het is mensonterend om naar te kijken, wat zijn we als mensheid toch ver afgegleden. Humaan gedrag is ver, heel ver te zoeken, de grenswachten doen immers ook maar wat ze opgedragen wordt. 
Net als je denkt dat je het allemaal niet meer trekt, al dat gif in onze maatschappij, brengt de regisseur enige verlichting: zoals altijd in tijden van crisis zijn er immers ook mensen die helpen. Jonge activisten die bereid zijn hun ziel en zaligheid te leggen in het verlenen van steun en medische verzorging. Daarnaast zijn er uiteraard ook mensen van wie het activisme niet direct afstraalt maar die wel gaandeweg betrokken raken bij de hulpverlening: mensen die in de grensstreek wonen, grenswachten die een oogje dichtknijpen. Het gebeurt gelukkig ook, want zonder deze onverwachte hulpverleners zijn we als mensheid reddeloos verloren. Mensen in nood, daar moet je wat voor doen, die moet je helpen. En terwijl dit gebeurde, was daar plots de Oekraïne-oorlog. 

Met: Jalel Altawil, Maja Ostaszewska, Behi Djanati Atai, Tomasz Wlosok


FIN - song :  Frederic Vercheval- Finale

Gezien in : Cinema Oostereiland

zaterdag, maart 11, 2023

Tár - Todd Field

Tár op IMDb (7,5)

Tár op Moviemeter (3,48)

NOS Sport heeft het, BNN Vara heeft het, Talpa heeft het. Problemen met grensoverschrijdend gedrag, u weet het ongetwijfeld. Stap in de wereld van Lydia Tár en je ziet het zich voor je ogen ontwikkelen terwijl de hoofdpersoon daar niet altijd bewust van lijkt te zijn. Altijd zijn er honderden excuses: er is werkdruk en alleen de allergretigsten bereiken de top, etcetera. 

Cate Blanchett schittert als dirigente Lydia Tár, in een film die het eerste uur bloedirritant is door een nodeloos intellectuele name-dropping-lawine, die je niet echt het gevoel geeft dat het hier om vlees-en-bloed-mensen gaat. Dat verandert. Gelukkig maar, want anders was de volle drie uur tijdsduur een helletocht geworden. Net op tijd krijgen we catharsis. We zien Lydia op werkelijk alle fronten in conflict komen: met haar partner, met haar bazen, met haar concertleden, met haar persoonlijk assistente, met studenten tijdens hoorcolleges en met orkestleden die graag solist willen worden. 

De drive van Tár staat niet toe dat die conflicten bij haar binnenkomen, waardoor ze - als ze eenmaal opkijkt- iedereen van zich verwijderd heeft. Omdat deze blijkbaar elk op hun eigen manier in de weg staan van het ultieme resultaat: de goddelijke status van muziek bereiken. Het moet kloppen, er mag geen millimeter licht zitten tussen de ambitieuze intenties van de dirigente en de vervulling daarvan door haar orkestleden.
Er staan duizenden volts op haar dagelijk leven, die spanning gaat ze een keer oplopen: het kan niet anders dan knappen.

Met : Cate Blanchett, Nina Hoss, Noémie Merlant, Sophie Kauer

FIN - song : Besomorph/Jurgaz- Barbarian 

dinsdag, november 13, 2018

Gräns - Ali Abassi

Gräns op IMDb (7,2)
Magische film. Vooral letterlijk, trouwens, maar ik moet gewoon eerlijk toegeven dat ik me goed vermaakt heb bij deze tamelijk aparte vertoning.

Tina heeft niet echt vooraan gestaan bij het uitdelen van de zeven schoonheden, ze lijkt slecht bedeeld door moeder natuur. Toch heeft ze een aantal bovenmenselijke gaven: ze kan gevoelens ruiken bij andere mensen. Dat klinkt raar, maar het helpt haar uitstekend bij haar werk als douane-medewerker: slechts door enkele snifjes lukt het haar steeds genadeloos de smokkelaars en de slechteriken uit de rij te pikken. Haar collega's vinden haar vreemd maar profiteren maar wat graag van haar kundigheid. Dat neemt een enorme vlucht als ze hierdoor een kinderporno-netwerk helpt op te rollen.
Privé gaat het Tina allemaal wat moeizamer af. Omdat ze zo anders is dan de mensen om haar heen, voelt ze plotseling wel verwantschap als ze een zonderlinge man aan haar controle-tafel krijgt. De man oogt net zo prehistorisch als Tina zelf en al snel leren we wie deze Vorej is en wat hij komt doen.
Tina zorgt dat ze van haar egoïstische partner afscheid neemt en richt zich op romantisch contact met Vore. Dat lijkt allemaal wel meant to be, maar de man blijkt wel wat onmenselijke eisen te stellen aan Tina. In haar zoektocht naar haar eigen identiteit gaat Tina ver. Maar gaat ze ver genoeg?

Eigenlijk is deze film niet te beschrijven: het is fantasy, maar het is ook romantiek. Het is een stukje bovennatuurlijk maar het is ook weer hartstikke menselijk. Een knappe regie-prestatie.

Met : Eva Melander, Eero Milonoff

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...