Il Falsario (aka The Big Fake) - Stefano Lodovichi

Il Falsario op IMDb (6,6)
 Il Falsario op Moviemeter (2,71)

The Big Fake op WIkipedia

Niet te verwarren met het behoorlijk sterke "Die Fälscher" van enkele decennia geleden maar voor een klein deel wel overlappend qua thematiek: vervang de wereldoorlog door een politieke bendeoorlog en je komt al een stukkie in de richting. Flink aangekondigd door Netflix, deze film, maar uiteindelijk lukt het maar net om de voldoende over de streep te trekken: verhaal en/of script zeer interessant, setting en timing dito maar het geleverde acteerwerk is matig te noemen. 

Italië, jaren 70. Drie vrienden besluiten hun saaie bergdorpje achter hen te laten: Fabione is de politiek geëngageerde student, Vittorio is de aankomend priester en Toni is de artistieke kunstschilder. Vanaf het moment dat ze in Rome hun nieuwe leven zoeken, scheiden hun wegen enigszins maar ze beloven elkaar met enige regelmaat op te zoeken. Dat gebeurt natuurlijk ook, vooral als ze een van de anderen voor hulp kunnen inschakelen. 
Het verhaal focust zich op Toni, de spin in het web. Zijn artistieke vaardigheden vallen al snel op bij Donata, een knappe kunsthandelaar, die hem vraagt om voor haar kunstwerken van gearriveerde schilders (Modigliani, Gauguin etcetera) te kopiëren zodat zij dit binnen haar netwerk voor miljoenen kan verpatsen. Dit kleine stapje over de drempel van de criminaliteit zal a giant step voor Toni blijken: vriend Fabionee vraagt hem om vervalsingen te maken voor zijn Rode Brigade-activiteiten, terwijl de kerk en de politiek hem vragen om paspoorten te vervalsen voor hun eigen schimmige doeleinden. Toni denkt er allemaal heel licht over maar ziet niet dat hij zich steeds verder vastschroeft in een levensgevaarlijke wereld. Poen zat, maar geen moment rust meer.

Met: Pietro Castellito, Giulia Michelini, Andrea Archangeli, Pierluigi Gigante

One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One Battle After Another op IMDb (8,5)
 One Battle After Another op Moviemeter (4,31)

One Battle After Another op Wikipedia

Het is natuurlijk een oneerlijke vergelijking, want zo goed als "Magnolia" wordt het misschien wel nooit meer. Die al bijna 30 jaar oude film staat al bijna 3 decennia verankerd in mijn persoonlijke top-3, het was een vroege piek in het werk van Paul Thomas Anderson. Niet dat ie zich daarna achterover liet leunen hoor, denk alleen maar aan het fenomenale "There will be blood", maar latere titels bleven niet allemaal zo geweldig goed hangen als genoemde twee. Edoch; altijd een belevenis als hij nieuw werk brengt en dat is hier weer net zo waar. Een film met een ongelooflijke vaart, met onderkoelde humor en hardrealistische actie, de drie uurtjes in de zaal vliegen voorbij. 

Van meet af zitten we vol in de actie: we monsteren aan bij de militante actiegroep "The French 75". Bevrijdingsacties gericht tegen mensenhandel, overvallen en aanslagen tegen corrupt kapitalistische instellingen: de groep flitst van verzet naar verzet, daarbij de Amerikaanse overheid en haar ICE-achtige knokploegen tot het uiterste tergend. De net iets te flegmatieke Pat Calhoun en de agressief-strijdlustige Perfidia Beverly Hills coördineren veel van die acties, Perfidia vindt daarbij tussen het schieten en binnenvallen door nog tijd voor romantische experimenten. Zo eist ze seks met Calhoun terwijl de net geplaatste bom op knallen staat, dito doet ze dat met de dan vers gegijzelde legercommandant Lockjaw. Die laatste zweert wraak, al moet hij er jaren over doen om de verzetsgroep op te rollen. Hij krijgt uiteindelijk Perfidia te pakken en leert al snel dat hij de biologische vader is geworden van haar dochter. Terwijl Perfidia onder druk doorslaat bij de straffe verhoren, bereidt ze toch haar vlucht uit het safehouse voor. 

We springen 15 jaar verder: Lockjaw is nooit gestopt met zoeken naar The French 75, waarmee hij positief in beeld komt bij The Christmas Adventurers, een iets te softe naam voor een KKK-achtige groep machtige blanke mannen. Lockjaw is vereerd dat hij is genomineerd voor lidmaatschap, maar beseft dat zijn korte fling met een gekleurde activist die benoeming in de weg kan zitten. Hij moet dus op zoek naar zijn dochter, die van niets weet en argeloos opgroeit bij haar zorgvader. En dat blijkt..meneer Calhoun. U voelt het al: het heden zal met het verleden worden geconfronteerd.

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

FIN - song : Tom Petty & the Heartbreakers- American Girl

Gezien in : Cinema Oostereiland

September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

Unlocked - Michael Apted

Unlocked op IMDb (6,3)
 Unlocked op Moviemeter (2,88)

Unlocked op Wikipedia

Het duurde even voor ik een beetje in deze film van succesregisseur Michael Apted kwam: vooral het begin was nodeloos complex waardoor je nauwelijks wist wiens uitspraken en daden je nu op welke waarde moest schatten. Dat werd later beter, op een gegeven moment kon ik zelfs met het aloude "plotje raden" beginnen. Ik had het uiteindelijk niet goed, dus de verwarring van het begin bleek niet nodeloos gesticht.

Alice Racine heeft zich teruggetrokken in London, ze heeft daar haar redenen voor. De geheim agente voelt zich verantwoordelijk voor de vele doden bij een aanslag in Parijs, waarbij zij de veiligheidsoperatie leidde. Gedesillusioneerd heeft ze zich in London gestort op sociaal werk. Door dit werk raakt ze al snel op de hoogte van de ondergrondse activiteiten die radicaal-islamisten in haar wijk voorbereiden. Ze blijkt dermate goed ingevoerd dat ze toch weer een telefoontje krijgt van haar MI5-baas om poolshoogte te nemen. 

Er blijkt een aanslag te worden voorbereid met biologische wapens bij een americanfootballwedstrijd tussen Engeland en de VS. De respectievelijke geheime diensten van beide landen duiken erop, maar Racine komt er al snel achter dat ze niemand vertrouwen kan. Er wordt gelekt, zoveel is duidelijk, en Alice weet niet of haar opdrachtgevers mogelijk ook dubbelspel spelen. De tijd dringt, het stadion loopt vol en Alice hoopt dat ze nog op tijd is met de conclusies die ze getrokken heeft nadat ze ziet hoe haar  eerdere informatie misbruikt is. Wie is wie? Wie doet wat?
Een behoorlijk gevulde cast duwt dit complexe thrillerverhaal naar een climax.

Met: Noomi Rapace, Toni Collette, Orlando Bloom, Michael Douglas, John Malkovich

FIN-song: John Mayer - Walt & Grace Witness test 

Carry-on - Jaume Collet Serra

Carry-on op IMDb (6,2)
 Carry-on op Moviemeter (3,09)

We mogen dan in Amsterdam wel steen en been klagen over rolkoffers (dat is wat een Carry-on is), in deze film gaat het een stapje verder. Behoorlijk spannend, behoorlijk ingenieus script dat van de kijker vraagt om steeds de aandacht erbij te houden. Dit niet alleen omdat er van alles gebeurt op LAX-airport, maar ook vanwege het voortdurend kantelend perspectief waardoor je heel lang niet weet welke partij aan het langste eind gaat trekken. Dat is knap, dat boeit. Taron Egerton is op dreef, maar wordt hier qua impact van het doek gespeeld door de onderkoelde engerd die door Jason Bateman wordt neergezet. Prima Netflix-avondje derhalve.

Hij lijkt zo jong in zijn leven al alle ambitie verloren te hebben, onze hoofdpersoon Ethan Kopek. Hij loopt de kantjes eraf in zijn douanebeambte-functie en wordt daar door zijn vrouw Nora dan ook op gewezen. Nu ze zwanger blijkt en er dus het nodige voor het stel gaat veranderen, verlangt ze van hem een andere houding dan passief zijn uurtjes draaien bij de controles op het vliegveld. Ethan slaat er op aan en probeert zijn baas te overtuigen hem niet maar steeds bij de persoonsscan neer te zetten (armen spreiden, aub) maar hem ook een keer de bagage-röntgenscan te laten doen. Het kost overredingskracht, maar chef Sarkowski geeft hem een kans. Hij ruilt met de collega die het al elke dag doet en dat zal ie weten.

Juist die dag, die lopende band en die specifieke douaneplek is namelijk uitgekozen door een terroristische organisatie die de douanebeambte wil dwingen een rolkoffer de scan te laten passeren die boordevol Novichok-gifgas zit. "Niet doen", roepen we vanaf de bank, "denk aan die 250 passagiers" etcetera. Maar de terroristen hebben dwangmiddelen: aanvankelijk focusten ze zich op het gezin van Kopek's collega maar door diens plotselinge switch richten ze zich nu op Nora, die van een afstandje onder schot wordt gehouden en zonder scrupules geofferd zal worden als Kopek zich niet aan de eisen van de terroristen houdt. Ethan baalt, net op zijn glorieuze doorbraak-dag moet hij alle regels overtreden waar hij voor opgeleid is. Hij staat voor een prisoner's dilemma, een Sophie's choice: zijn zwangere vrouw redden of 250 passagiers naar een andere wereld laten helpen. Wroeging, realisme, dadendrang en angst strijden om het hardst in het hoofd van Ethan. De enge passagier fluistert hem toe verstandig te zijn.

Met: Taron Egerton, Jason Bateman, Sofia Carson, Daniela Deadwyler, Theo Rossi, Dean Norris

FIN - song : Darlene Love - Christmas (baby please come home)

Closed circuit - John Crowley

Closed circuit op IMDb (6,2)
 Closed circuit op Moviemeter (3,00)

Wonderlijk hoeveel je vergeten bent van een filmplot als je die meer dan een decennium geleden voor het eerst gekeken hebt. Komt natuurlijk doordat ik zoveel films gezien heb in de jaren daarna, niet elke verhaallijn zal blijven hangen. Zeker niet als het in een genre is waarvan je toevallig véél films voorbij ziet komen (kennelijk onthoud ik de lijnen van een arthouse-verhaal beter dan van een thriller omdat er van die laatste zo ontzettend veel zijn. Wat blijkbaar niet veel verandert, is de perceptie van de film. Die vond ik klaarblijkelijk 9 jaar geleden ook al fijn, omdat de film wél een interessant gegeven had. Daarnaast had ik nu meer aandacht voor de skills van de hoofdrolspelers, met name Rebecca Hall kan ik altijd wel goed hebben omdat ze wérk maakt van haar karakter. Dat zie je terug, meer dus nog als je de film een decennium later nog een keertje bekijkt. 

Mijn recensie van destijds: Closed circuit, recensie 2015

Met: Eric Bana, Rebecca Hall, Jim Broadbent, Ciaran Hinds

FIN - song : Joby Talbot- Questions in the house

Big Game - Jalmari Helander

Big game op IMDb (5,4)
 Big Game op Moviemeter (2,61)

En nog een jeugdfilm, maar wel eentje waar ik een stuk minder mee had. Op opnemen gezet omdat films met Samuel L. Jackson best wel vaak heerlijk ontsporen. Dat was hier maar mondjesmaat het geval, voor zijn doen hield hij zich aardig op de vlakte. Voor jeugdige kijkers zat er meer in het vat, want mogelijk was het aardig vereenzelvigen met de stoere jonge hoofdpersoon.

Die hoofdpersoon is Oskari, een 13-jarig Fins ventje die door zijn vader is voorbereid op het grote ontgroeningsritueel dat de mannen in Lapland stuk voor stuk tot stoere jagers maakt. Pappie deed het destijds ook: een dag en een nacht alleen in het bos overleven, waarbij de jonge jager ook moet zorgen voor een jachttrofee. Papa schoot een beer, voor de timide Oskari acht hij een hert het hoogst haalbare. 

Oskari wordt door de dorpsraad ritueel uitgezwaaid en rijdt met zijn volbeladen quad de wildernis in, op zoek naar prooi.

Die krijgt ie, maar niet zoals ie verwacht. Boven het bos wordt namelijk de Air Force One uit de lucht geschoten, gelukkig net nadat de Amerikaanse president zich met een capsule in veiligheid heeft weten te stellen. Oskari vindt de capsule en haalt president Moore eruit, net voordat de complot-terroristen die capsule bereiken. De president is stomverbaasd dat zo'n klein ventje hem zo kundig in veiligheid weet te brengen, terwijl hij steeds maar zit te wachten tot zijn eigen agenten hem te hulp komen schieten.

Dat laatste gebeurt veel te traag, zodat Moore zich gedwongen ziet om de slimme survival-hulp van Oskari aan te nemen. Het wonderlijke duo slaat op de vlucht terwijl de misdadigers ze op de hielen zitten. Ze zijn met te veel, het is maar de vraag of Oskari de kans krijgt zijn "mannelijkheid" te bewijzen.

Met: Samuel L. Jackson, Onni Tomilla, Ray Stevenson, Jim Broadbent, Victor Garber, Mehmet Kurtulus

The interpreter - Sydney Pollack

The Interpreter op IMDb (6,4)
 The Interpreter op Moviemeter (3,20)

Er was een tijd dat films als deze in hordes op je af kwamen. Thriller, complex plot, veel actie, FBI en globaal  terrorisme waren daar vaak de hoofdingrediënten. Door dat grote aanbod zijn er natuurlijk veel die ik destijds heb gemist, gelukkig zijn daar de filmzenders om lang na de verschijnen nog een keer je moment te kiezen om "niemendalletjes" als deze te bekijken. Zijn natuurlijk helemaal geen niemendalletjes, natuurlijk waren en zijn er in het echt ook landen waar corruptie en onderdrukking van het volk dermate onmenselijk zijn dat er in vergaderingen van de Verenigde Naties over gepraat wordt.

Daar beginnen we de film, in de grote vergaderzaal van de VN in New York. Daar zit tolkvertaalster Silvia Broome elke dag in haar hokje verslag te doen van het besprokene. (Zelf vind ik "interpreter" een ongelukkige term, want men dient geen interpretatie van het besprokene te geven, nee, men dient eigenlijk letterlijk te vertalen). Terug naar de film: wegens het uitvallen van de beveiligingspoortjes dient het gebouw te worden ontruimd. Dus ook de hokjes van de vertalers. 

Omdat Silvia direct door moet naar muziekles keert ze toch even terug in haar cabine en hoort daar door de openstaande microfoon een gesprek dat niet voor haar oren bedoeld is, maar dat hard binnenkomt omdat zij de taal verstaat die er gesproken wordt. Ze hoort dat er een aanslag voorbereid wordt op de strenge heerser van het Afrikaanse land Matobo, waar een voormalig vrijheidsstrijder inmiddels een corrupt regime in het zadel houdt (m.i. diende hier de voormalige Zimbabwaanse leider Robert Mugabe als inspiratiebron). President Zuwanie moet voor de ene helft van het volk naar het Internationaal Strafhof worden gebracht, voor de andere helft is hij nog steeds een volksheld. 

Het complexe aan het verhaal is dat Silvia, die toevallig dit gesprek opvangt, zelf in het land Matobo gewoond heeft en er ook een schimmig verleden heeft. Chef veiligheidsdienst Tobin Keller weet dat hij Broome moet beschermen, maar twijfelt steeds meer aan de geloofwaardigheid van haar verhaal. Ze zou immers ook belang kunnen hebben bij de onrust die rondom het bezoek van Zuwanie ontstaat.

Met : Nicole Kidman, Sean Penn, Catherine Keener, Jesper Christensen, Earl Cameron

FIN - song :  James Newton Howard - End Credits (Atolago)

Ser du Manen, Daniel (aka Held for Ransome) - Niels Arden Oplev/Anders W. Berthelsen

Ser du Manen, Daniel op IMDb (7,6)
 Ser du Manen, Daniel op Moviemeter (3,87)

We weten het allemaal nog precies: die gruwelijke periode dat Islamitische Staat een kalifaat aan het opbouwen was in (o.a.) het verscheurde Syrië. Onderdrukking, terrorisme en gruweldaden: de kruistocht (pun intended) van de religieuze soldaten was een bikkelharde en bloedige tocht.

De film "Ser du manen, Daniel" vertelt het waargebeurde verhaal van Daniel Rye, een Deense fotograaf die zonder al te veel ervaring naar Syrië trok om daar met een te naïeve inslag foto's te maken van door oorlog getroffen kinderen. Het ging mis, duistere krachten wisten hem gevangen te nemen alwaar hij - na de nodige martelingen- als trofee werd ingezet om een fors losgeld te vragen voor zijn vrijlating.

Probleem daarbij was dat de regering van Denemarken het standpunt heiligde dat er niet met terroristen wordt onderhandeld en dus ook geen losgeld wordt betaald. Daar heeft de familie natuurlijk geen boodschap aan, dus die proberen hemel en aarde te bewegen om de geëiste miljoenen bijeen te sprokkelen (crowdfunding, donaties van bedrijven, verhoging van de hypotheek etc). De familie schakelt een bemiddelaar in en probeert het beste uit iedereen naar boven te krijgen. 

Intussen probeert Daniël te overleven in een vijandige omgeving waar executies steeds vaker plaatsvinden (een van zijn celgenoten is de Amerikaan James Foley, waarvan wij allen de vreselijke beelden kennen). Een race tegen de klok vindt plaats: blijft Daniel lang genoeg in leven om middels dit bloedgeld alsnog vrij te komen?

Met: Esben Smed, Sofie Torp, Tobey Kebbell, Anders W. Berthelsen

FIN - song :  Johan Söderqvist - The Funeral

Beirut (aka The Negotiator) - Brad Anderson

 Beirut op IMDb (6,5)

Beirut op Moviemeter (3,16)

Actueler dan dit konden we niet zijn, we keken deze felle actiefilm op het moment dat de geschiedenis zich voor een deel aan het herhalen was. Andere oorlog, andere gronden maar toch ook wel heel veel "same old, same old".

1982, VS. Er zit al weer een pijnlijke periode van 10 jaar tussen, wanneer Mason Skiles benaderd wordt door een overheidsofficier die hem de pijnlijke vraag stelt of hij binnen een paar uur op het vliegtuig wil stappen naar Beirut. Terug naar Beirut, in zijn geval. 

Zijn gedachten vlieden terug naar die pijnlijke tijd: waar hij met zijn vrouw een luxueus leventje leidde tussen de hogere kringen. Waar hij Karim, een jong Libanees tienerventje, onder zijn hoede had genomen nadat diens familie omgekomen was. Waar hij op een galafeestje in zijn huis te horen kreeg dat Karim wel degelijk nog familieleden had en dat het juist diens broer was geweest die met een aantal collega-terroristen de aanslag op de Olympische Spelen in München had uitgevoerd. Waar dat galafeestje dus totaal uit de hand liep doordat Karim bij een inval om die reden werd gearresteerd. Schietpartijen waren het gevolg en Skiles' vrouw komt om. Waarop hij Beirut verlaat en teruggaat naar Amerika om daar een alcoholisch bestaan te leiden als onderhandelaar in arbeidsconflicten. 

Maar goed: nu blijkt zijn oude vriend Cal gegijzeld te zijn door een Palestijnse verzetsorganisatie die vanuit Beirut probeert invloed uit te oefenen op de tragische situatie in Israël. En Cal heeft te kennen gegeven dat hij alleen Skiles als onderhandelaar wil. Ondanks allerlei strubbelingen met Amerikaans ambassadepersoneel, met diplomaten en met geheim agenten stort Skiles zich vol op zijn taak. Hij stelt daarbij voorwaarden die niet door iedereen worden gewaardeerd, waardoor hij het op een akkoordje moet gooien met de frêle Sandy Crowler. Zij weerstaat de orders van haar leidinggevenden en duikt met Skiles diep de gevaarlijke wijken van Beirut in, waar Mason een aantal bijzondere (her)ontmoetingen staan te wachten.

Met: Jon Hamm, Rosamund Pike, Mark Pellegrino, Shea Whigham, Dean Norris

FIN - song : Oum - Taragalte

Tanja: dagboek van een guerillera (aka Tanja: Up in Arms) - Marcel Mettelsiefen

Tanja: dagboek van een guerillera op IMDb (7,4)
 Tanja: up in arms op Moviemeter (3,07)

Uitermate boeiende documentaire over hoe een Nederlandse onderwijzeres betrokken raakte bij een burgeroorlog in Midden-Amerika. Confronterend ook, omdat de documentaire heel goed aantoont dat iedereen zich de vraag moet stellen hoe je je eigen definities vastlegt. Waar eindigt vrijheidsstrijd, waar begint terrorisme? Wat is geoorloofd in een ongelijke strijd tussen leger(s) en burgerbevolking? Het maakt dat je niet lichtzinnig kunt oordelen over woorden als "vrijheid", "aanslagen" en "verzet". 

Tanja Nijmijer heeft die vragen voor zichzelf allemaal wél beantwoord. Ze is er volledig van bewust dat ze grenzen heeft overschreden die anderen nimmer zouden overschrijden. Ze snapt dat er pijn wordt geleden door mensen die familieleden missen en daardoor eigenlijk nooit klaar zijn met de strijd die destijds gevoerd werd. Ze weet dat ze vanwege haar lidmaatschap van de FARC op de Interpol-lijst staat en dat ze daardoor nooit meer zal kunnen terugkeren naar het kleine Denekamp waar ze opgroeide. Ze schikt zich in haar lot, waar destijds heel Nederland een mening over had. Ze is beladen met labels en zal nooit meer het anonieme onderwijzeresje zijn als in het begin, ze is Colombiaanse burger. En een nauw betrokkene ook.

In de tijden van mijn politiek ontwaken spraken we veel over de vrijheidsstrijd zoals die in Colombia maar ook zeer zeker in El Salvador en Nicaragua werd gevoerd. We zullen er van achter onze veilige dijkjes nooit de finesses van begrijpen. Daarom is het goed dat deze docu er is. 

Met: Jineth Bedoya , Jorge Enrique Botero, Tanja Nijmijer

Hamilton 2- Men inte om det gäller din dotter(aka Agent Hamilton: But not if it concerns your daughter) - Tobias Falk

Hamilton 2 op IMDb (5,6)
 Hamilton 2 op Moviemeter (3,10

Tis lang geen James Bond, tis eerder in de richting van Mission Impossible en John Wick. Actie, knokken en schieten door een geheim agent, maar ditmaal met een prettig Scandinavische ondertoon. Hoofdrolspeler Mikael Persbrandt straalt een sonore, welhaast onverstoorbare kalmte uit, welke levensgevaarlijke opdracht hij ook uitvoert.

Ditmaal wordt hij naar het verre Jordanië gestuurd, waar hij een jong meisje moet redden uit de klauwen van islamitische terroristen. Het meisje is de dochter van Ewa Tanguy, een vooraanstaande politiefunctionaris die bij de verijdeling van een aanslag blijkbaar een kompaan van de terroristen heeft gedood. Dat zou op zich nog calculated risk kunnen zijn voor de terroristen, maar het feit dat Tanguy zich in een persconferentie laatdunkend uitliet over de aanslag wekt wrevel op. Daarbovenop komt het gegeven dat het meisje de peetdochter is van agent Hamilton, dus u snapt dat actie dringend gewenst wordt.

Het ontvoerde meisje wordt gebruikt voor propagandadoeleinden, hetgeen de urgentie voor Hamilton en Tanguy alleen maar groter maakt. Wat niet meehelpt is dat de Zweedse geheime dienst een moeizame samenwerking kent met hun Amerikaanse collega's, iets waarvan we al snel de oorzaak vinden. Maar goed, Hamilton haalt eerst in Beirut weer zijn favoriete strijdmaatje Mouna al Fathar op, samen starten ze een bevrijdingsoperatie op die tamelijk onmogelijk wordt geacht. Maar ja, Hamilton is Hamilton.

Met : Mikael Persbrandt, Saba Mubarak, Frida Hallgren, Reuben Sallmander

Bastille Day (aka The Take) - James Watkins

Bastille Day op IMDb (6,3)
 Bastille Day op Moviemeter (3,08)

Op een of andere manier flikt Idris Elba het hier ten huize altijd: hij lijkt boven elke twijfel verheven, het lijkt alsof ie simpelweg geen slechte film of serie kan maken. Is natuurlijk niet zo (ook dit is een niet al te verheven verhaaltje) maar het lukt hem wel altijd om de film een beetje op te tillen. Zo ook deze.

Elba is hier Briar, een nukkige CIA-agent met een slechte reputatie. Hij is onconventioneel maar zeer doelmatig. Ditmaal wordt hij naar Parijs geroepen omdat er signalen zijn dat een activistische groep de aanstaande viering van Quatorze Juillet wil versjteren. Briar waarschuwt zijn leidinggevenden alvast dat hij niet al hun regeltjes zal opvolgen maar dat hij wel de mogelijke problemen zal gaan voorkomen.

Daarvoor blijkt hij de hulp nodig te hebben van Michael Mason, een inventieve zakkenroller die door het stelen van een tas betrokken raakt bij een aanslag. De tas bevat explosieven, Mason stal hem van een jonge vrouw die spijtoptante blijkt. Ze kreeg wroeging bij de eerste aanstalten van een aanslag op een leegstaand kantoorgebouw: het bleek niet leeg. 

Door de knal - en vooral door de 4 doden die dit tot gevolg heeft- wordt Mason opeens terrorismeverdachte, voortvluchtige. Hij heeft er dus baat bij dat Briar hem inzet om de bende te ontmaskeren die hierachter zit. En die bende, die blijkt uit tamelijk onverwachte kringen te komen.

Met: Idris Elba, Richard Madden, Charlotte le Bon, Kelly Reilly, Jose Garcia

FIN - song : Idris Elba & Norman Cook - The road less travelled

Shadow Dancer - James Marsh

 

Shadow Dancer op IMDb (6,2)

Shadow Dancer op Moviemeter (2,88)

Na die slechte eerste film van de avond ging mijn dame op zoek naar iets spannenders. Ze stuitte op deze. Had ik meer dan 10 jaar geleden al eens gezien, een keertje herzien kon helemaal geen kwaad. Gedegen acteerwerk, mooie lijst spelers ook ( Andrea Riseborough, Clive Owen, Gillian Anderson o.a. ) 

Recensie van destijds (sta ik nog steeds achter) : https://begt.blogspot.com/2013/10/shadow-dancer-james-marsh.html

FIN - song : Ulvur - Call of the ancient

Revoir Paris (aka Paris Memories) - Alice Winocour

Revoir Paris op IMDb (6,8)

Revoir Paris op Moviemeter (3,36)

Een "Kennedy"moment voor de nieuwste generaties: je weet nog precies waar je was toen je hoorde van de aanslagen in Parijs. Ik in ieder geval wel. En ik weet dat het een heel spannende avond was, omdat ik me onder mensen bevond met familieden in Parijs. Een gruwelijke tragedie, die nooit in zijn volle ernst verfilmd zal kunnen worden. Maar deze "Revoir Paris" is echt wel een verdomd goede interpretatie van het geheel. En vooral: het geeft goed weer hoe een terroristische aanslag levens verwoest, onder slachtoffers maar ook onder overlevenden. 

Mia gaat - na afscheid te hebben genomen van haar vriend - nog een afzakkertje halen in een café in haar wijk. Ze kijkt de zaak rond en geniet van haar drankje. En dan: BAM! Alle levens in puin. 

Er gaan maanden voorbij, Mia heeft een tijd bij haar moeder gelogeerd maar gaat het toch weer in Parijs proberen. Met haar vriend krijgt ze het maar moeizaam op de rit, hoe behulpzaam en begripvol hij ook is. Ze geniet niet van de feestjes, het lukt nog niet om aan het werk te gaan . Ze zoekt de plek des onheils nog eens op.

Daar hoort ze van een lotgenoten-bijeenkomst op maandagmorgen. Ze gaat heen en merkt dat ze zich verbluffend weinig herinnert van het verloop van de avond. Het kost tijd, het kost pijn, het kost Mia zelfs haar relatie. Maar het levert ook wat op: ze kan troost bieden aan lotgenoten, lotgenoten helpen haar om stukjes van de puzzel op te lossen. Niet gemakkelijk, daarvoor is er te veel stuk. Maar hoewel ze nooit meer heel wordt, kan ze wel kleine stukjes van zichzelf (en anderen) repareren. 

Sterk verbeeld, ijzersterk gespeeld door de onweerstaanbare Virginie Efira, op de voet gevolgd door een iets lichtvoetiger Benoît Magimel. Goede film, geen ontsnappen aan.

Met : Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin

FIN - song : Somnesia - Oriental Mysteries

Spooks: The Greater Good- Bharat Nalluri

Spooks: The Greater Good op IMDb (6,2)
 Spooks: The Greater Good op Moviemeter (2,99)

Onbekend als ik ben met de actiefilm-wereld wist ik niet dat aan deze film een complete tv-serie vooraf was gegaan, dat zag ik pas bij het in beeld komen van de titelrol. Ik zou hem anders wellicht niet aangeklikt hebben, maar goed: het was nu eenmaal zover dat dit de oudste titel op mijn harde schijf was die ik nog net voor het verstrijken van de bewaarperiode kon bekijken. Did it. 

Mijn onbekendheid met het genre voorkomt dat ik kan zeggen of dit daarbinnen een goede film vormt, als leek zeg ik dat het script wel ingenieus gemaakt is, maar dat films als deze zich nu eenmaal volgens een bepaald stramien laten tekenen. Als je goed oplet, kun je het verloop al voor een groot deel voorspellen. Hoe dan ook, ik bracht het tot een goed einde en zag her en der wel lichtpuntjes genoeg om het niet helemaal een slechte film te vinden. Randje voldoende. 

De gevaarlijke terrorist Adem Qasim weet te ontsnappen uit de handen van MI5, zijn bende volgelingen overvalt het transport dat in een file gelokt is. De verantwoordelijke MI5-commandant Harry Pearce neemt de verantwoordelijkheid op zich: hij heeft weliswaar een belangrijke gevangene verloren, maar heeft daarbij het verlies van het leven van veel van zijn medewerkers voorkomen. 

Pearce wordt ontslagen maar beseft dat Qasim alleen heeft kunnen ontsnappen met hulp van binnenuit zijn organisatie. Hij rust niet in zijn pogingen Qasim te pakken 'en de dubbelspion te ontmaskeren. Daartoe schakelt hij de hulp in van Will Holloway, een uitgerangeerde MI5-agent wiens vader nog met Pearce heeft samengewerkt. Samen bouwen ze een kaartenhuis op waarmee ze de gevaarlijke Qasim, die inmiddels al weer bezig Engeland in de ban van de angst te brengen, in de val proberen te lokken. Niet zonder slag of stoot en met gevaar voor eigen leven, et cetera. 

Met : Kit Harington, Peter Firth, Jennifer Ehle, Tuppence Middleton, Elyes Gabel

The Rhythm Section - Reed Morano

 The Rhythm Section op IMDb (5,4)

The Rhythm Section op Moviemeter (2,58)

Recht-toe-recht-aan wraakthriller die er net aan een voldoende uit sleept. 

Na het gruwelijke vliegongeluk waarbij haar complete familie is omgekomen, is het leven van Stephanie Patrick een puinhoop geworden. Ze kan zich nauwelijks staande houden, verzuipt zich in drugs en prostitutie. Totdat op een dag een klant verschijnt die zegt alleen maar te willen praten. Deze man, Keith Proctor, genaamd vertelt Stephanie dat haar ouders en al die anderen niet zijn omgekomen bij een ongeluk maar bij een daadwerkelijke aanslag: aan boord bleek een man te zitten waar de internationale criminaliteit het op gemunt had. 

Stephanie raakt nog meer van slag dan ze al was, maar besluit toch met Proctor in gesprek te gaan. Steeds meer wordt het haar duidelijk dat er inderdaad misdadigers achter deze massamoord zitten en dat Proctor een aardig eind op weg is dit geheim te ontrafelen. Ze hoort van financiers, van bommenmakers en van de mysterieuze B. , die nauw met Proctor samenwerkt. Wanneer ze Proctor op een dag vermoord aantreft, weet ze zowel wie daar achterzit als dat zij zelf de volgende zal zijn. Ze gaat op zoek naar B. 

Deze verbergt zich in  - daar zijn de weer - de Schotse Hooglanden en blijkt heel niet blij met de bemoeienis van Stephanie. Hij houdt haar een harde spiegel voor: als ze echt wil meehelpen deze zaak op te lossen, zal ze zichzelf van drugswrak moeten omvormen tot getrainde moordmachine. Hij helpt haar, de opleiding is bikkelhard, maar uiteindelijk komt het moment dat Stephanie als een volleerd hitwoman klaar is om de gehele malafide terreurorganisatie ter verantwoording te roepen. 

Met : Blake Lively , Jude Law , Raza Jaffrey , Sterling K. Brown

  FIN - song : Sleigh Bells - Where did you sleep last night

The Foreigner - Martin Campell

Op verzoek van vrouwlief een "moeilijke Poolse film" afgezet , waarna we bij deze belandden. Hij kwam me al zo bekend voor, ik bleek hem tweeënhalf jaar geleden al gezien te hebben. 

The Foreigner - recensie Begt

 

No time to die - Cary Joji Fukunaga

 No time to die op IMDb (7,6)

No time to die op Moviemeter (3,55)

Onvergetelijk deze. Niet zozeer de film zelf (want Bond is Bond), nee, in dit geval ging het om de locatie. Een Griekse openluchtbioscoop, aan zee. Tafeltje, stoeltje, biertje erbij, onleesbare ondertiteling maar doorgaans goed te volgen wegens English Spoken. Wat een feestje was dit: als de film over enkele jaren op tv gedraaid zal worden, zal ik weer even moeten graven naar de verhaallijn maar niet naar wáár ik de film zag. Die zit voor altijd gebeiteld. 

Bond is stevig aan het genieten van zijn prepensioen als zijn oude makker Felix Leitter hem benadert. Een van 's werelds beste wetenschappers, de chemicus Obruchev, is gekidnapt door een griezelige misdadiger die de wereld wil vernietigen (het blijft Bond he) door een variant op het pokkenvirus op de mensheid los te laten. Bond gaat op zoek naar de wetenschapper en naar Lyutsifer Safin, de klassieke crimineel die dit de wereld wil aandoen. Hij krijgt daarbij hulp van zijn laatste geliefde Madeleine, die ook een appeltje met Safin te schillen heeft omdat die haar moeder heeft vermoord. Van de kant van de geheime dienst is er aanvankelijk slechts schuchtere bereidheid tot samenwerking (er blijkt zelfs al een nieuwe agent 007 te zijn benoemd) maar gaandeweg komen zij er achter dat Bond, James Bond toch echt de beste man is om deze klus te klaren. Bond is moe, Bond is oud, maar hij wil alles wat hij in zich heeft, inzetten om de wereld te behoeden. 

Met: Daniel Craig, Lea Seydoux, Rami Malek, Ana de Armas, Lashana Lynch, Ralph Fiennes, Ben Whishaw, Naomi Harris, Rory Kinnear, Christoph Waltz

 FIN - song : Louis Armstrong - We have all the time in the world